MIJMEREN

MIJMEREN

Mijmeren

Rinus Krijnen publiceert via DongenHomespot sinds 2010 zijn columns “Mijmeringen”. In 2000 is Rinus met de columns begonnen. Aanvankelijk werden ze voorgelezen bij Radio0162 in het programma Basement en later VolDongen Feiten. Toen deze zender uit de ether ging en als omroep overging naar de website OmroepDongen.nl, waren ze vanaf dat moment hier te lezen en te beluisteren. Op 1 januari 2010 hield ook OmroepDongen.nl ermee op en sindsdien zijn de columns te horen en te lezen via Dongenhomespot.nl.
De Dongense Internetkrant
De onderwerpen van de columns zijn zeer divers, van persoonlijke beslommeringen tot wereldverbeteringen. De columns zijn zowel te lezen als te beluisteren.



Ga terug naar de krant :
WWW.DONGENHOMESPOT.NL

Digitaal Kerkhof

ALGEMEENPosted by RINUS KRIJNEN Fri, December 07, 2018 23:30:42

Van de week overkwam me het weer. Een popup op mijn PC-scherm gaf aan dat het vandaag de verjaardag was van een bekende en of ik hem niet wilde feliciteren. Tegenwoordig zijn deze popups dan een aanleiding om dan via een instant messagebericht of appje de bekende digitaal geluk te wensen. Dat hoort digitaal zo. Maar deze keer was het anders. De bekende waarvan de verjaardag werd aangekondigd was helemaal niet jarig. Die was al meer dan een jaar geleden gecremeerd. Veel te jong gestorven. Maar blijkbaar is het Facebookaccount niet of onvoldoende opgeruimd en wordt de omgeving pijnlijk geconfronteerd met een bericht van een dode, alsof we met een vitale jongeman te maken hebben.

Het is niet gemakkelijk om de sporen van overledenen te wissen op het internet. Je moet bij leven al goed nadenken hoe je digitaal herinnerd wil worden. Het begint met je digitale accounts. Een tijd geleden heb ik al mijn passwords verhuisd van een spreadsheet naar een app. Al met al heb ik ruim 200 plekken waar ik als klant of gebruiker zelf een persoonlijk account of ingang heb. Dat zijn webwinkels, servers, portalen, social media; noem maar op. Telkens worden we door veiligheidsgoeroes erop geattendeerd dat je de passwords regelmatig moet opschonen en vooral niet overal dezelfde toegangscodes moet gebruiken. Als je dus zelf geen orde schept in deze chaos, dan is het al helemaal geen doen om digitaal overzicht te houden, laat staan als je overlijdt. Want al zou je het voor jezelf dik in orde hebben; je nabestaanden zullen hier ook iets van moeten weten. Want anders loopt mijn omgeving gevaar dat ze na mijn overlijden ook worden geconfronteerd met mijn verjaardagen of herinneringen. Of ze kunnen abonnementen en identiteitsnummers zoals een Apple-ID niet opzeggen. Zo heb ik mijn hele verzekeringsportefeuille digitaal gemaakt. Dat wil zeggen dat ik-waar het kon- alleen nog digitaal toegang heb tot mijn polissen. Toen dat na een dag puzzelen eindelijk werkte, kwam ik tot de conclusie dat ik dan toch ergens iets op papier moest zetten, voor als mij iets gebeurt. Daarop heb ik een kleine opzet van mijn polissen en de toegangscodes van de portalen in een gesloten envelop gelegd op de plek waar mijn polissen ooit in een dikke map werden opgeborgen. Op de envelop staat: openen na overlijden van Rinus of op aanwijzing van mijn vrouw Marjanne. Verder heb ik wat zaken opgeschreven in het portaal van mijn uitvaartmaatschappij. Om dit volledig te krijgen moet je er echt wel even voor gaan zitten. Op deze portal kun je van alles instellen over je uitvaartwensen. Van de kist tot het vervoer, de bloemen, het uitvaartcentrum etc.

Op de site van mijn uitvaartverzekering zag ik ook nog dat er een digitaal condeleanceregister was. Van een Indrukwekkend register, was nog geen sprake.

Maar wellicht is het een idee om een digitale begraafplaats te ontwikkelen. Dit is niet alleen een plek waar je een overzichtje krijgt van de overleden persoon -zoals soms op de gedenkstenen van een kerkhof met eventueel een fotootje- maar je kunt er tevens als bezoeker een herinnering nalaten. Op deze digitale begraafplaats zou je bij leven alvast een plek moeten kunnen reserveren via je uitvaartverzekeraar. En bij leven laat je ook weten wat de bedoeling is met je digitale erfenis. Daarmee ontlast je de nabestaanden van een ingewikkelde klus. Via deze dienst moet het dan ook mogelijk zijn om je digitale sporen te kunnen wissen of bundelen; iets wat ik nu niet kan opgeven bij de digitale uitvaartwensen op mijn portal bij mijn huidige uitvaartverzekeraar. Als je een behoorlijke digitale footprint hebt, bijvoorbeeld een informatieve website, dan zou je met deze dienst kunnen aangeven hoelang deze site nog actief in de lucht moet blijven. Altijd moet wel duidelijk zijn dat de eigenaar van deze informatie inmiddels is overleden. En via de dienst: ' digitale begraafplaats' of ' digitale erfenis' worden daarmee abonnementen van sites opgezegd of tijdelijk verlengd. Het beheer van zo'n begraafplaats kan natuurlijk niet gratis. Het is nogal wat als je -zoals bijvoorbeeld bij mij - het geval is om ongeveer 200 digitale accounts op te zeggen of te laten wissen.

Kijk in de toekomst en je ziet dat de fysieke sporen van overledenen sterk zullen afnemen. Boeken, scripties en artikelen als papieren erfenis zullen t.z.t. verdwijnen. Mensen publiceren in veel gevallen alleen nog digitaal via blogs en websites. Met het rigoureus ruimen van deze blogs en sites na iemands overlijden is dus ook de digitale erfenis verdwenen. Ik ben ervan overtuigd dat vele mensen en hun nabestaanden bereid zijn geld te betalen, voor een dienst die deze digitale herdenking, zonder pijnlijke confrontaties in stand houdt.

Welke verzekeraar of techbedrijf pakt deze handschoen op?



  • Comments(5)//mijmeren.dongenhomespot.nl/#post330

Fake

ALGEMEENPosted by RINUS KRIJNEN Sun, November 25, 2018 16:54:19

Ons geluksgevoel hangt sterk samen met aandacht. Mensen doffen zich op om gezien en beter beoordeeld te worden door de omgeving. Als je het op de man -of meestal vrouw- vraagt wordt dit vaak ontkend. ‘Ik voel me onzeker als ik me niet opmaak’, ‘ik zie er niet uit zonder make-up’, ‘ik doe het voor mezelf’ zijn de meeste smoesjes die er zo hard ingesleten zijn dat het waarheden zijn geworden. Kenmerkend van het opdoffen is dat je zelf degene bent die er het minste van ziet, behalve als je de spullen opbrengt in de spiegel. Sommige dames zijn altijd gestift, gepoederd en netjes gekapt. Dan is het soms wel schrikken en op z’n minst wennen als je ze ‘bloot’ ziet. De kern is de onzekerheid lijkt me. Vrouwen moesten veroverd worden en de mannen waren de jagers. En zo’n prooi moest dan ook aantrekkelijk zijn is het haast dierlijke instinct wat ons dat vertelt. Je zou denken dat na de #MeToo discussie en de opmars van vrouwen in de maatschappij dit minder zou worden, maar ik merk er niets van. Nog nooit is de maatschappij zo gefocust geweest op uiterlijk dan juist nu. Het is zelfs overgeslagen op de mannen.

Belangrijke reden voor dit alles is de social media. Met een handzame smartphone en een digitale verbinding kan bijna ieder mens zichzelf met zijn omgeving fotograferen met een selfie, het inmiddels door iedereen geaccepteerde woord in het Nederlands. Deze met smartphone ge3maakte foto van jezelf met op de achtergrond je triomf, de plek waar je bent of het gezelschap waarmee je bent heeft de bedoeling op de social media-aandacht te trekken. Dit fenomeen is ergens populair geworden rond 2012. Kort hierop begon de goegemeente te vloggen, het maken van korte filmpjes waarin jezelf centraal staat. Met selfies gaat het alleen om aandacht, maar bij vloggen wil men ook nog een boodschap kwijt. In alle gevallen ben je als maker zichtbaar in deze digitale producten, dus moet je er goed uitzien. De kick krijgen de makers van het aantal likes en het aantal keren dat het bericht gedeeld wordt. Doe je dit succesvol, dan kun je er ook geld mee verdienen.

Dat geld verdienen komt uit reclame-inkomsten van de hostingpartij van de social media. Rondom veelbekeken berichten worden reclames getoond die ook nog eens zijn afgestemd op het gedrag van de bezoekers van de social media. De trefkans dat een reclame aansluit op de behoefte van de kijker wordt steeds groter. De kans dat een bezoeker ook de aanbieding ziet en er ook werkelijk iets mee doet neemt ook toe. Kijk maar eens naar Mindf*ck en je ziet hoe van dit mechanisme Victor Mids gebruik maakt om mensen bepaalde dingen te laten doen of herinneren. Blijkbaar zijn we hier onbewust erg gevoelig voor en de reclameverkopers weten dat. Veel likes worden daarom ook beloond met geld.

Het minder goede nieuws is dat vooral de vloggers meningen kunnen verspreiden, die niet gecheckt worden. Journalisten maken gebruik van het principe hoor en wederhoor. Het risico is groot dat er door kuddegedrag door een vlogger een eendimensionale mening als waarheid wordt verspreid. Als het om onschuldige aanprijzingen gaat van make-upartikelen is dat niet zo’n ramp, maar gaat het om politiek beladen onderwerpen, dan kan er een zeer eenzijdig beeld ontstaan dat als waarheid wordt ervaren en verspreid.
Gelukkig zijn er ook groepen idealisten die zich bezighouden met waarheidsbevinding en de input van allerlei digitale media in het openbaar domein zodanig combineren dat de feitelijke waarheid boven water komt. Een mondiaal actieve groep vrijwilligers is Bellingcat. Zij kunnen vanuit hun individuele specialismes, zonder belemmerd te worden door belanghebbende opdrachtgevers aan de slag. En dat is ook nodig, want doordat er voor ‘nieuws’ inmiddels zo goed als niets meer wordt betaald is er ook geen geld meer om onafhankelijk onderzoek te doen en is het maar de vraag of het nieuws de waarheid brengt.

En als dan ook de belangrijkste leiders van de wereld populistische trekken krijgen en er geen belang bij hebben dat het nieuws op basis van de feitelijke waarheid wordt verspreid, roept men om het hardst dat iets ‘fake-news’ is, hoe waar het ook is.
Dat is best beangstigend.

En waar het aantal likes, deelacties en reacties op social mediaberichten hoe langer hoe zwaarder wegen in zelfbevestiging en als businessmodel, blijkt ook dit stelsel zo corrupt te zijn als maar wat. Er zijn honderdduizenden thuiswerkende trollen, die goed geld verdienen aan het plaatsen van nepreacties en likes vanuit zogenaamde ‘echte’ accounts. Accounts, waarvan de eigenaar met een smoes de inloggegevens van de social media heeft gedeeld met een partij met slechte bedoelingen. Vanuit deze accounts worden producten en diensten door deze trollen aangeprezen, waardoor de aanbieders van social media weer meer reclame-inkomsten genereren en de aanbieder denkt dat zijn product populair is. In een documentaire deze week over deze trollen blijken deze mensen zich totaal niet schuldig te voelen aan wat dan ook. Ze vinden het normaal

De wereld van social media begint hoe langer hoe meer fake te worden. Natuurlijk is het fantastisch dat je allerlei leuke en aardige dingen met elkaar kan delen, maar voor niks gaat de zon op. Goed nadenkende mensen gaan zichzelf wel afvragen of ze hieraan mee willen blijven doen. Je ziet dat vele mensen terughoudender worden, zeker ook met de strengere privacyregels die van toepassing zijn. Op het moment dat je zaken deelt op social media heb je zelf geen controle of eigenaarschap meer van de inhoud van je digitale boodschap en is je privacy deels opgegeven. Heb je dat voor een beetje aandacht over? Zorg in ieder geval dat je haar goed zit.




  • Comments(0)//mijmeren.dongenhomespot.nl/#post329
Next »