LIA VAN GOOL

LIA VAN GOOL

COLUMN VAN LIA VAN GOOL

Zij neemt de lezer mee in haar wereld van werkelijkheid en menselijkheid. Zij zal het zijn die de lezer een stuk vitamine voor het hart geeft en diezelfde lezer een blik gunt in het Dongense zoals Lia dat ziet. Gevarieerd en soms scherp ,maar altijd vanuit een positieve blik op de wereld van ons allen.

De redactie van deze krant wenst de lezer hierbij veel genoegen en leesplezier

Iwan en Zoëy, een liefdesgeschiedenis???

REALITEITPosted by internetkrant Mon, November 12, 2018 18:30:31

Iwan en Zoëy, een liefdesgeschiedenis???

Het had een klassieke liefdesgeschiedenis kunnen worden, net zoals Tristan en Isolde of zoals Romeo en Julia, de (geplande, dat dan weer wel) liefdesgeschiedenis tussen de blonde Labradors Iwan en Zoëy. Iwan is mijn hond, Zoëy de hond van mijn neef. Hij vond het tijd voor een nestje kleine Labradortjes (raar woord, geen idee of het klopt, maar het staat wel leuk). Zo geschiedde.

De voorbereidende gesprekken waren achter de rug, er was overleg geweest met de peettante van Iwan….kortom: de mensen uit het verhaal waren er klaar voor. Nu de honden nog. Op een gegeven moment kreeg ik een berichtje: Zoëy is loops. Er was contact geweest met de dierenarts en er mocht contact zijn tussen de honden.

Op een mooie maandagmiddag was het zover. Alsof Iwan in de gaten had dat er iets bijzonders zou gebeuren, keek hij naar buiten en zag daar mijn neef staan, met hond. Toegegeven, ik vond het ook wel even spannend, die eerste dag (net zoals al die dagen daarna trouwens). Hup, de deur opengedaan en Iwan mocht naar buiten, naar, hopelijk, zijn nieuwe echtgenote (of noem je dat zo niet bij honden?). De eerste kennismaking was niet veelbelovend. Iwan vond het wel spannend, zo’n loops teefje bij hem op bezoek. Zoëy dacht daar echter anders over. Zij zag het in eerste instantie niet zo zitten. Maar mijn neef en ik hadden wel geduld en wij lieten de honden even spelen. Iwan was super enthousiast, Zoëy niet. Als Iwan in de buurt kwam, begon zij te grommen en te blaffen. Iwan, watje als jij is, vond dat maar niks en hij droop even af om later net zo enthousiast weer naar haar toe te gaan. Die eerste dag was geen succes. Zo volgden nog twee dagen, zelfde tijd, zelfde aanwezigen. Regelmatig werd mijn neef bijna in zijn hand gebeten door zijn eigen hond, maar dat mocht de pret niet drukken. De mensen uit het verhaal bleven proberen om de honden dichter bij elkaar te brengen. De honden uit het verhaal dachten er anders over, althans het teefje.


Mijn neef had inmiddels contact gehad met zijn dierenarts en die had de oplossing gevonden, tenminste, dat dachten wij. Op een dag, aan het eind van de middag, zou de dierenarts bij mijn neef thuiskomen. Iwan en ik ernaartoe. Helaas moest Iwan buiten blijven, hij mocht niet bij Zoëy voordat dat dierenarts er zou zijn. En dat duurde lang, echt lang. Bijna net zo lang als vroeger, toen je zat te wachten op Sinterklaas en zijn Pieten, die toen nog gewoon zwart waren. Het wachten duurde bijna eindeloos. Elke keer als er een auto door de straat kwam, veerden wij verwachtingsvol op: ‘zou ze dat zijn?’….. Helaas, het duurde meer dan een uur voordat de welkome bezoekster kwam. Zij ondernam meteen actie. Zoëy moest aan de riem en ook Iwan mocht naar binnen, aan de riem. Nog een keer proberen of Zoëy nu aardiger tegen Iwan zou zijn, maar nee, ook deze keer was Zoëy niet vriendelijk tegen Iwan. De dierenarts zei er nog: “Zo, zij is niet echt aardig tegen de reu; en de reu gedraagt zich galant ten opzichte van de teef,” dat dan weer wel.

Wat er verder gebeurde, daarover treed ik niet in details, het laat zich raden. Het kwam erop neer dat er kunstmatig geïnsemineerd is. En er werd bloed afgenomen bij de teef. Helaas, de bloedwaarden waren de volgende dag niet goed en de kunstmatige actie had, waarschijnlijk, geen effect. De dierenarts had het over een ‘gespleten loopsheid’. Zij verwachtte dat Zoëy weer zou gaan vloeien, en dat gebeurde.

En weer maakte ik een afspraak met mijn neef. En weer kwam hij langs bij ons. Die keer leek het goed te gaan. Zoëy en Iwan speelden en liepen vrolijk bij ons buiten. Neef en ik waren blij, zou het nu eindelijk…..? Wij gingen even naar binnen en, alsof de duvel ermee speelde, het gegrom en geblaf begon weer. Op een gegeven moment zat Zoëy echt heel mooi te zijn. Iwan greep zijn kans, maar toen hij dichter bij haar kwam, gingen haar lippen omhoog en liet zij haar tanden zien. Iwan sprong, onder de indruk en niet goed wetend wat te doen, tegen mijn neef op om troost te zoeken. Pfff, teleurgesteld ging mijn neef naar huis. De volgende dag kreeg ik weer een berichtje. Toen hij Zoëy aan het uitlaten was, deed zij haar staart omhoog voor twee reuen. Positief nieuws! Mijn neef kwam, met zijn vrouw en zijn hond, weer naar ons toe. En weer was Zoëy niet zo aardig tegen Iwan. Maar wij lieten ons niet uit het veld slaan en lieten de honden in de bijkeuken. Misschien dat zij, in een kleinere ruimte, wel de liefde zouden vinden die dag………. Het einde van die avond laat zich raden. Mijn neef en ik hebben samen maar een biertje (hij) en een wijntje (ik) gedronken, op de slechte afloop dan maar.

Uiteindelijk stond er nog één afspraak. De vrouw van mijn neef vond dat die maar niet door moest gaan, maar mijn neef wilde het wel door laten gaan. En zo geschiedde. Aan het eind van twee enerverende weken kwam de (voorlopig) laatste ontmoeting. Waarschijnlijk was de loopsheid van Zoëy die dag al voorbij. Er sprong geen vonk over. Het geplande liefdeskoppel vond elkaar niet aardig. Snap er niks van, want Iwan is toch best een mooi mannetje.

Er is nog één sprankje hoop. Het zou kunnen zijn dat de kunstmatige inseminatie uiteindelijk toch gelukt is. Tenminste, dat had mijn neef van de dierenarts gehoord. Nog even wachten dus. Maar neef en ik hebben er weinig vertrouwen in. Dat wordt dus wachten tot de volgende loopsheid, in het voorjaar van 2019.

Jammer, de mooie liefdesgeschiedenis die wij zo voor ons zagen, is op niets uitgelopen, omdat Zoëy Iwan echt niet aardig vond. Je denkt altijd dat honden elkaar wel mogen, maar soms zijn het net mensen en hebben zij ook op het eerste ogenblik zoiets van ‘nee, doe maar niet’. Dat moeten wij dan maar accepteren, hoe jammer wij het ook vinden. Volgend jaar nieuwe kansen!

  • Comments(0)

Fill in only if you are not real





The following XHTML tags are allowed: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles and Javascript are not permitted.