LIA VAN GOOL

LIA VAN GOOL

COLUMN VAN LIA VAN GOOL

Zij neemt de lezer mee in haar wereld van werkelijkheid en menselijkheid. Zij zal het zijn die de lezer een stuk vitamine voor het hart geeft en diezelfde lezer een blik gunt in het Dongense zoals Lia dat ziet. Gevarieerd en soms scherp ,maar altijd vanuit een positieve blik op de wereld van ons allen.

De redactie van deze krant wenst de lezer hierbij veel genoegen en leesplezier

De Cammeleur (een lofzang)

DONGENPosted by Lia van Gool Fri, September 21, 2018 19:39:00

De Cammeleur (een lofzang)

En dan ineens hebben we weer een Cammeleur. Nou ja, ineens zul je denken? We hebben er even op moeten wachten, dat klopt. En natuurlijk had iedereen er, al tijdens de bouw, een mening over. ‘Het gebouw past niet op die plek in de Hoge Ham; het is veel te groot; wat moeten we in Dongen met een theater?; waarom komt de bibliotheek erin, verdeeld over twee verdiepingen?; wat is de wijn duur; kunnen we niet in ’t Schouw blijven?.......’ Om maar eens wat te noemen.

Zelf vond ik het al vanaf het begin een mooi gebouw. Wel groot, dat klopt. En ik heb er met Hans de nodige discussies over gehad. Ik bleef bij mijn mening. Ik vond het prachtig toen de bouw langzaam vorderde en het gebouw vorm kreeg boven de schutting uit. En wat mooi was de versiering met lampjes, gemaakt door een kunstenares, van wie ik de naam nu even vergeten ben. Het was alsof er een sterrenhemel bij was gekomen, daar in de Hoge Ham.

Even voorbijgaand aan alle verdere discussies, uitstel van oplevering en allerlei problemen die gespeeld hebben en misschien nog wel spelen: De Cammeleur is er. En het is een prachtig gebouw.

De eerste keer dat ik er kwam, was De Cammeleur nog niet officieel open, maar ik had een cadeaubon nodig en die mocht ik, natuurlijk, op komen halen. De medewerkers van de bibliotheek renden rond om alles voor elkaar te krijgen. De knopjes in de lift leken nog los te zitten en de wanden waren nog niet helemaal klaar. Pffff, als dat volgende week allemaal klaar moet zijn, dacht ik nog! Maar de week daarop was het klaar.

Samen met Hans ging ik, op een vrijdagmiddag, eens even kijken in De Cammeleur. Wat een gebouw, wat een prachtige lichtinval, wat een ruimte! De eerste indruk was al prima. Bij de deur werden wij gastvrij opgewacht door medewerkers van De Cammeleur die ons de weg wilden wijzen, mocht dat nodig zijn. De weg naar de bibliotheek was snel gevonden, tenminste, op de begane grond. Om boeken te kunnen lenen, moesten wij naar boven. De snelste manier, op die dag tenminste, was over de grote, open trap in de bibliotheek. Wat een ellende, die trap! Ik heb last van hoogtevrees en stapje voor stapje naar boven kreeg ik er meer last van. Toen ik boven was, zag ik de Hoge Ham op me af komen. Dat werd alleen maar erger, toen Hans en ik stonden te praten met de manager van De Cammeleur. Elke keer als ik omhoog keek, zag ik dat grote raam, met daarachter alleen maar lucht, voor mijn gevoel. Mmmm, niks voor mij. De volgende keer ga ik een andere manier zoeken om naar boven te komen. Die dag volgden nog vele gesprekken met medewerkers en bezoekers van De Cammeleur. Iedereen was het erover eens: wat een mooi gebouw. Na het uitzoeken van de boeken hebben we nog even in het café beneden wat gedronken. Ook prima. En de zondag na ons eerste bezoek gingen we nóg een keer naar De Cammeleur. Nu om te lunchen. Wij namen plaats aan de kant van het raam, met een uitzicht op Winkk en op het park. Nu moet ik zeggen, dat ik al die verhalen over de ‘verbinding met het park’ nogal overdreven vond. ‘Het zal wel’, dacht ik altijd. Maar, toen ik daar zat, die zondagmiddag, dacht ik: ‘die verbinding is er echt!’

Toen kwam het weekeinde van de officiële opening. En ja, wij deden graag mee aan de brunch. Al ’s morgens toen ik Iwan aan het uitlaten was, werd er hard gewerkt bij De Cammeleur. Lange tafels stonden buiten en deze werden met zorg gedekt. Gelukkig was het ook die zondag nog mooi weer, dus prachtig om buiten te kunnen zitten! Samen met een tante en oom vonden wij een plaatsje aan één van de tafels. Heerlijk, genieten! De brunchgerechten waren bijzonder, vooral omdat ze bereid waren door vrouwen van de Leerloods: buitenlandse vrouwen, die met veel plezier voor bijna 200 mensen hapjes hadden gemaakt. Echt super! Het was een geweldig evenement, met een geweldige ambiance, heerlijk eten, prettige bediening, bijna on-Dongens. Het muzikale tussengerecht, verzorgd door de Zingende Koffiekar, smaakte prima. Wat een stemmen, wat een enthousiasme.

Voldaan en compleet tevreden liepen wij nog een rondje door het gebouw. Want vandaag was het de dag om écht eens een kijkje te nemen. Wij waren niet de enigen, dat was duidelijk. Het was een drukte van belang op dit openingsweekeinde. Uiteindelijk ‘ontdekten’ Hans en ik een heerlijk plekje, op de bovenste verdieping, op het dakterras met meubels van een Dongens bedrijf. Heerlijk weggezakt in de zachte kussens, het zonnetje op ons gezicht: zo hadden wij wel een hele middag kunnen blijven zitten, maar dan wel met een wijntje erbij. Helaas hadden wij die dag nog andere verplichtingen. Maar het moment is wel op de gevoelige plaat (noem je dat eigenlijk nog steeds zo in dit digitale tijdperk, vraag ik me af?) vastgelegd door onze Dongense topfotograaf!

En een nieuw bezoek aan De Cammeleur stond al weer te wachten. Met de dames van Hobbyclub ‘De Grijze Duif’ (ja, die naam hebben we echt, maar niet zelf verzonnen…..!) hadden een lunchafspraak. Eigenlijk zouden we ergens anders in Dongen gaan lunchen, maar omdat De Cammeleur zo mooi is, en omdat ik er al een keer een heerlijk broodje had gegeten, hebben wij de afspraak verzet. Op de afgesproken datum moest ik wat langer werken. Toen ik binnenkwam waren de andere dames er al. Zij lachten al toen ik binnenkwam lopen. Niet omdat ze mij zo graag zagen, nee, om de verrassing die ik, samen met Hans had bedacht. Hans en ik hadden een A4-tje gemaakt, met daarop de tekst ‘Gereserveerd voor Hobbyclub ‘De Grijze Duif’, compleet met afbeelding van een grijze duif. De dag voor de lunchafspraak is Hans deze tekst bij De Cammeleur af gaan geven. En het personeel heeft er keurig voor gezorgd, dat de duif klaar lag op de tafel die wij gereserveerd hadden. Dank daarvoor.

Het lijkt wel alsof ik een abonnement heb op De Cammeleur, want een paar dagen later was ik er weer om een evenement te bespreken. En ook daarvoor weer complimenten. De laatste keer dat Hans en ik samen bij De Cammeleur waren, was met de jaarlijkse preview-avond. Wij waren met een gezelschap van in totaal negen mensen en gelukkig konden wij bij elkaar zitten in de prachtige theaterzaal. De binnenkomst verliep ietwat chaotisch. Hoewel een aantal mensen in de rij stond te wachten, stoorde een aantal andere bezoekers zich daar niet aan en liepen langs de rij om naar binnen. Er was zelfs iemand die in de bak met consumptiemuntjes graaide…..


Foto : Adriaan Raesen

Karin Bruers presenteerde deze bijzondere avond. Zij vroeg zich af of de burgemeesteres er niet was, en gaf daarop zelf al het antwoord: “Nee, dat vond ze niet belangrijk’. Gelukkig vond vele andere bezoekers het wél belangrijk. Het was een geweldige avond.

Tijdens de ‘nazit’ speelde aan aantal Dongense muzikanten. Zij speelden goed (de Dongense Lee Towers en Wibi???), maar helaas was de muziek nogal hard. Napraten werd een beetje lastig. Een van de mensen uit ons groepje ging daarom zelfs eerder naar huis. Jammer. Ook jammer dat je bij moest betalen voor een glas wijn, hoewel je een muntje had gekregen voor een pauzedrankje. En er waren nog een paar dingen die niet helemaal goed liepen die avond. Maar goed, het was de eerste keer en we geven De Cammeleur natuurlijk nog meerdere kansen. Gelukkig was er, zoals vanouds op de preview-avond, korting voor degenen die kaartjes kochten voor de verschillende theatervoorstellingen. Hans en ik verheugen ons al op het nieuwe theaterseizoen. Al denken wij met veel plezier terug aan de ‘theater on tour’ voorstellingen, in de tijd dat De Cammeleur werd gebouwd.

In oktober staat er nog een bijzonder evenement op het programma, tenminste voor mijzelf. Dan geeft het Dongens Mannenkoor een Meezingconcert. En omdat ik weer bestuurslid ben bij dit prachtige koor, mag ik dan acte de presence geven! Ik, en met mij ‘mijn mannen van het koor’, hebben er zin in! Wij hopen op een grote opkomst op 12 oktober a.s. Kaarten zijn al te koop in De Cammeleur en via de website van De Cammeleur! Misschien tot dan! Ik zing in ieder geval mee, al zal mijn stem niet te horen zijn, want ik ben natuurlijk geen man! En Hans houdt ook zijn mond, want die wil je helemaal niet horen!

LIA VAN GOOL

  • Comments(2)

Fill in only if you are not real





The following XHTML tags are allowed: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles and Javascript are not permitted.
Posted by Lia van Gool Tue, November 13, 2018 15:43:36

Dank je wel, Erica, voor je reactie.
Ik kan me voorstellen dat deze nu echt raak is, nu jullie 'ouders' zijn geworden. Gefeliciteerd! En misschien komen wel elkaar nog wel eens tegen als we Tjebbe en Iwan aan het uitlaten zijn. Groetjes, Lia

Posted by Erica Tue, November 13, 2018 00:14:26

Wat n geweldig verhaal weer! Je weet me iedere keer weer te vermaken met je columns. En deze is echt raak nu we kersverse 'ouders' zijn van Friese stabij Tjebbe.