LIA VAN GOOL

LIA VAN GOOL

COLUMN VAN LIA VAN GOOL

Zij neemt de lezer mee in haar wereld van werkelijkheid en menselijkheid. Zij zal het zijn die de lezer een stuk vitamine voor het hart geeft en diezelfde lezer een blik gunt in het Dongense zoals Lia dat ziet. Gevarieerd en soms scherp ,maar altijd vanuit een positieve blik op de wereld van ons allen.

De redactie van deze krant wenst de lezer hierbij veel genoegen en leesplezier

Hitteprotocol en andere zomerse weer-ongemakken, zoals wepsen (op z’n Dongens)

NOSTALGIEPosted by internetkrant Mon, September 03, 2018 16:28:16

Hitteprotocol en andere zomerse weer-ongemakken, zoals wepsen (op z’n Dongens)

Hitteprotocol. Ineens was het woord er, de afgelopen weken. Je hoorde het woord eigenlijk elke dag wel één keer. Met het verdwijnen van de extreme hitte, is het woord ineens ook verdwenen, zo lijkt het wel. In mijn verhaal gebruik ik het nog een paar keer, zodat we het woord, ook al is het niet meer zo warm, niet vergeten, want het is zo’n mooi woord, toch? Hitteprotocol.

Hans en ik hadden ons eigen hitteprotocol in huis, zo lijkt het wel. Ik wilde alle ramen en deuren open ’s morgens vroeg. Hans wilde alle deuren en ramen dicht. En zo gebeurde het dat ik ’s morgens voordat ik naar mijn werk ging, de achterdeur openzette. Hans deed de deur in de loop van de ochtend weer dicht, want anders werd het te warm. Oké, uiteindelijk vond ik het prima.

Als ik ’s middags thuiskwam, deed ik als eerste de screens dicht voor de ramen in de kamer. Want daar scheen de zon dan al lekker binnen. Dicht, die dingen. Ook al werd het dan een stuk donkerder in de kamer en ook al vond Hans dat niet zo prettig, die donkere kamer. Op een gegeven moment was het buiten zó warm, dat alle deuren en ramen maar dicht bleven overdag. ’s Avonds konden de deuren en ramen dan weer open. Maar of dat veel uitmaakte? Nee, eigenlijk niet. En zo ging het een aantal weken door. Ramen dicht, deuren dicht, luxaflex dicht, gordijnen, alles wat dicht kon in huis ging dicht.

Op een vrijdag was het weer erg heet, de temperatuur liep in de loop van de ochtend al op naar een graad of 34! Toch moest Iwan ’s middags even naar buiten, want ik had hem ’s morgens om 7 uur uitgelaten en daarna niet meer. Wat denk je? Ik kwam buiten met hem, liep naar de overkant van de straat waar hij zijn poot optilde. Ik wilde verder lopen, maar Iwan draaide zich om en keek mij aan zo van ‘Lia, wat doe je nou?’ Ik vroeg hem of hij naar huis wilde. Het antwoord was duidelijk ‘ja’: Iwan draaide zich om en liep bijna hard naar huis. Hup, de relatieve koelte in.

En er bleven regelmatig dagen komen met temperaturen ver boven de dertig graden. Hans kon er niet goed meer tegen. Afspraken die wij eerder gemaakt hadden, moesten wij afzeggen, omdat het gewoon té warm was voor Hans om naar buiten te gaan. We hebben wel een paar mensen teleurgesteld, maar gezondheid gaat voor.

Zo waren wij aan het eind van de hitteperiode op bezoek in een verpleeghuis, bij iemand die pas opgenomen was, omdat hij aan het dementeren was. In het verpleeghuis was het hitteprotocol nog zichtbaar: de lichten in de gangen waren niet aan. Dit zorgde voor een beetje spookachtige sfeer, die dan weer niet paste bij het prachtige weer.

Speciaal voor de bewoners was er, in het restaurant, ijs te krijgen. Maar ook de bezoekers konden genieten van een koele sorbet, zorgvuldig bereid door in tropische kleuren gestoken personeel van het verpleeghuis. Ook wij namen een sorbet en het gesprek ging op een gegeven moment over het hitteprotocol. Eén van de leden van ons gezelschap wist niet op het woord te komen. Degene waar wij op bezoek waren, kende het woord zeker en wist ook wat het betekende, ondanks het feit dat hij aan het dementeren is. Hij noemde het woord ook: hitteprotocol! Dat verbaasde ons enigszins, maar het zorgde voor veel gelach aan tafel. Een van de leden van ons gezelschap herhaalde het woord hitteprotocol een paar keer. Degene bij wie wij op bezoek waren, lachte en herhaalde het woord ook nog eens. Totdat iemand het woord niet meer aanvulde, in de hoop dat degene bij wie wij op bezoek waren, het woord nog eens zou herhalen. Maar, hoe dement hij ook mocht zijn, hij deed het niet. Hij keek een keertje, begon keihard te lachen en zei alleen maar: “Ja, ja…….” En natuurlijk lachten wij mee. Dat hadden wij niet verwacht.

En zo verdween de hitte langzaam. Het werd een graad of 20 en dat vonden wij zelfs koud. Op de dag dat ik met mijn Spaanse vriendin van onze jaarlijkse high tea zou gaan genieten, regende het keihard. Een teleurstelling, want wij hadden graag buiten willen zitten. Helaas ging dat dit jaar niet door, maar wij hebben die middag wel héél erg veel gelachen. Het was heel lang geleden dat wij zó hard gelachen hadden en zó lang. Waarom? Waarschijnlijk te flauw voor woorden, maar het was wel leuk.

De laatste week van augustus was ik een weekje vrij. Dit jaar gaan we niet op vakantie en ik doe aan vakantiespreiding. Dit was mijn eerste week. En wat denk je, op mijn eerste vrije dag? Het regende dat het goot. Ik was echt z..knat toen ik met Iwan buiten had gelopen. Niet normaal. Iwan vond het ook maar niks. Hij wilde meteen toen hij, helemaal nat, terugkwam van de wandeling, afgedroogd worden. Dat heb ik maar gedaan en toen was het weer goed. De rest van de week viel het mee met de buien en was het weer alleszins redelijk.

Het weekeinde van mijn vakantieweek zat propvol afspraken. Eerst de modeshow bij mijn favoriete Winkeltje. Wat een prachtige collectie weer voor het najaar. Op zo’n moment zou je bijna wensen dat de temperatuur al wat lager was…. Diezelfde dag moesten wij ’s middags naar een verjaardag. Na de modeshow heb ik onze plannen gewijzigd. In plaats van halverwege de middag zijn we meteen naar de verjaardag gegaan. Het was nog vroeg in de middag en er was nog geen visite toen wij kwamen. Genoeg plaats buiten om een lekker plekje te zoeken waar wij een middagje konden blijven zitten. En gezellig even kletsen met onze gastvrouw- en gastheer. Hun 9-jarige dochter (die dag jarig) was heel blij met de ‘putty’, een soort slijmerige plastic brij, met glitters, waar je allerlei vormen van kon maken. Geweldig. Na een heerlijke middag (al dan niet in het zonnetje) naar huis. Wat een leuke dag.

De dag erna, zondag, was weer helemaal vol gepland. Natuurlijk eerst de zondagse wandeling met Iwan. Deze dag mocht hij de route bepalen. En dat deed hij ook. Hij vindt het geweldig om door de Jan Mertenslaan te lopen en ik moet zeggen, dat is best een mooie straat. Onderweg kwam ik langs het voetbalveld van VV Dongen. Het viel me op dat er al voetballers naar VV Dongen gingen (’s morgens tegen half 10), en dat terwijl de wedstrijd pas om half 3 ’s middags begon. Na de wandeling was het tijd om naar De Cammeleur te gaan voor de brunch. Wat zag het er leuk uit, met al die lange tafels, buiten naast De Cammeleur. En wat waren de gerechten, bereid door de dames van de Leerloods, verrassend, maar vooral héél erg lekker! Het muzikale tussengerecht van ‘De Zingende Koffiekar’ mocht er trouwens ook zijn. Complimenten!!




Na de brunch snel even een rondje met Iwan en hup, met de fietsmobiel naar Dongen-Vaart. Daar was ons volgende feestje, een borrel en een barbecue. En natuurlijk zaten wij weer buiten in de prachtige tuin van onze vriend, die een feestje gaf omdat hij jarig was geweest. De wespen vlogen vrolijk rond. En ik ben geen fan van wespen. Maar die beesten horen nu eenmaal bij de zomerse weer-ongemakken. Aan het eind van de middag, na de heerlijke barbecue, de lekkere drankjes en de gezellige gesprekjes was het tijd om weer naar huis te gaan. Hans riep dat ik even moest wachten, want wij kregen nog een paar peren mee, vers geplukt van Dongen-Vaartse perenboom. In één van de peren zaten wespen, maar de peer werd gewoon in mijn handtas gestopt. Ik vond het verschrikkelijk, want ik haat wespen en als ik gestoken word, ontstaat er soms een allergische reactie. Ik reageerde primair, gooide mijn tas op de grond en stond te gillen, sorry, ik heb dat echt gedaan! Hans bleef stoïcijns rustig, haalde de peer met de wespen eruit, en joeg de wespen weg uit mijn tas. Einde van het drama. De wespen zijn allemaal heel gebleven, de peer heeft er een gat aan overgehouden. De smaak bleek echter prima. Ik hoop dat dit de laatste dag was dat ik dit jaar een wesp (of, op zijn Dongens: een weps) heb gezien.

Ik ben klaar met het hitteprotocol en andere zomerse weer-ongemakken. Het is een prachtige zomer geweest! Dat het najaar maar net zo mooi mag worden!

Lia van Gool



  • Comments(0)

Fill in only if you are not real





The following XHTML tags are allowed: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles and Javascript are not permitted.