LIA VAN GOOL

LIA VAN GOOL

COLUMN VAN LIA VAN GOOL

Zij neemt de lezer mee in haar wereld van werkelijkheid en menselijkheid. Zij zal het zijn die de lezer een stuk vitamine voor het hart geeft en diezelfde lezer een blik gunt in het Dongense zoals Lia dat ziet. Gevarieerd en soms scherp ,maar altijd vanuit een positieve blik op de wereld van ons allen.

De redactie van deze krant wenst de lezer hierbij veel genoegen en leesplezier

Een jaszak vol sokken!

DONGENPosted by internetkrant Thu, July 18, 2019 16:46:58

Een jaszak vol sokken!

Het is feest in Dongen. Tenminste voor degenen die van aanbiedingen en koopjes houden. En laat het nu zo zijn, dat Hans gek is op aanbiedingen en koopjes. En hij heeft ook mij aangestoken met zijn enthousiasme. Dat enthousiasme komt door Hans zijn jongste zus (helaas is zij er niet meer). Omdat de moeder van Hans stierf toen hij nog jong was, zorgde zijn zus, samen met de vader van Hans, voor zijn opvoeding. En van die jongste zus leerde Hans het koopjesjagen. Hij leerde van haar dat een artikel dat maar € 2,50 is afgeprijsd (in die tijd was dat trouwens nog 2 gulden 50 (!) eigenlijk niet interessant was als aanbieding.




En daarom is het nu even feest! Twee zaken hebben gigantische aanbiedingen. Dat het om zaken gaat, die er uiteindelijk mee gaan stoppen, maakt het wel een beetje dubbel: wij profiteren van de aanbiedingen omdat zij gaan stoppen. Dat dit niet om gewone opruiming gaat, is wel duidelijk. Ik heb bij de twee winkels voorzichtig aangegeven, dat ik het best vervelend vond, dat ik juist nú naar de winkel kom, als zij gigantische aanbiedingen hebben. Gelukkig maakte het die twee niet uit!

Vanaf het moment dat Hans en ik de aankondigingen zagen: ‘Outlet’ en ‘Wij gaan stoppen’, zijn wij vaste klanten geworden. Een of twee keer per week (nee, dat is niet overdreven!) gaan wij even kijken, want ‘je weet maar nooit’. Wij hebben ook al aan een aantal mensen doorgegeven dat er koopjes te halen zijn en sommigen hebben ook al van de koopjes geprofiteerd.

Wat is het heerlijk om te snuffelen in rekken met afgeprijsde kleding, lingerie, badpakken, nachthemden en pyjama’s. Helaas is de kleding niet in mijn maat verkrijgbaar, hoewel ik uiteindelijk wel een heerlijk dikke wintertrui heb gevonden die mij wel past! Gelukkig pas ik wel in de prachtige sokken en ook de sjaals uit de aanbieding passen mij. Ik heb inmiddels een paar verschrikkelijk mooie sjaals gevonden. Vooral de ene grote warme wintersjaal is echt helemaal geweldig. Jammer dat ik die nu niet kan dragen, nog even geduld hebben. Hans heeft zijn toch al uitgebreide collectie kleding uitgebreid met verschillende mooie broeken, overhemden, truien en een colbertje. Sokken hoefde hij niet.

Een paar weken geleden maakten wij weer ons wekelijkse uitstapje naar de aanbiedingen, om vervolgens wat te gaan drinken aan de andere kant van de straat. Ik had geen tas meegenomen, want het was echt niet de bedoeling om iets te kopen. En wat denk je? Ja, ik kocht uiteindelijk wél wat, in beide zaken. Geen probleem, dacht ik: de zakken van mijn heerlijk grote jack past dat éne doosje wel en ook die sokken. Maar, zo vond degene waar ik de sokken had gekocht: ‘zo kun je niet over straat; straks denken mensen nog dat je die spullen hebt meegenomen zonder te betalen en kom je in de rubriek ‘Gezien in Dongen’, hahaha!’ Dat leek haar (en uiteindelijk mij ook) toch niet zo’n goed idee. Gelukkig kreeg een mooi papieren tasje mee, waar alle spullen een plekje vonden. We hebben er hard om gelachen met z’n allen.

De dag erna ging Hans nog even terug, want ik had toch nog iets nodig, vond ik (je wilt nu niet weten hoe vol mijn kasten liggen). Hans op zijn scootmobiel naar de winkel. Wat er gebeurde? Hij werd gebeten door de waakhond, die voor de winkel lag. Gelukkig was het maar een krasje op Hans zijn enkel. De waakhond schrok terug toen Hans heel erg hard naar hem riep. De eigenaar van de hond kwam geschrokken naar buiten. Wat blijkt nu? Het beestje heeft een trauma opgelopen, omdat hij een keer een botsing met een scootmobiel heeft gehad. Maakt niet uit wie er op een scootmobiel zit, de bestuurder is helaas de klos als de waakhond buiten ligt. Gelukkig bleken Hans en hij toch nog vriendjes toen Hans later, zonder scootmobiel, de winkel binnenkwam. En, toen we nog een keer naar de zaak gingen, wilde hij al kreupelend naar binnen lopen. Helaas mislukte dat, maar we hebben er, alweer, met z’n allen hartelijk om gelachen!

Een paar weken later liep ik, door diezelfde hond, ook bijna een trauma op, toen ik Iwan uitliet. De hond in kwestie zat thuis voor het raam, toen ik met Iwan langskwam. Ik stopte, liet Iwan even kijken, maar dat vond de hond in kwestie niet goed. Hij begon keihard te blaffen en sprong tegen het raam aan. Gelukkig kon zijn baasje hem nog op tijd pakken. Ik was echt bang dat hij door het raam zou vliegen (de hond dan). Tot mijn opluchting gebeurde dat niet. Als ik nu weer langs ‘het huis van de hond’ kom met Iwan, kijk ik maar niet naar binnen, ook al vind ik de hond én zijn baasjes best aardig. ‘Hup, doorlopen, Iwan!’ En dat doen we dan maar.

(Met dank aan Bianca voor het onderwerp van deze column!)

Lia van Gool



  • Comments(0)//column.dongenhomespot.nl/#post55

Een enerverende week met ergernissen en nog heel veel meer, ik zweer het je!

DONGENPosted by internetkrant Mon, June 03, 2019 20:50:40

Een enerverende week met ergernissen en nog heel veel meer, ik zweer het je!

Het was een drukke week, die begon met een minder leuk bericht. Een goede vriendin van ons overleed op de maandag van die week. Wij wisten dat zij ziek was, maar zo’n bericht komt dan toch hard aan. Je stelt jezelf vragen: waarom, zo jong, had ik…..? Nee, wij hadden niks kunnen doen, helaas. Gelukkig waren wij de laatste maanden veel op bezoek geweest bij de vriendin en haar man. Daarom hebben wij nog een prachtige herinnering aan de laatste keer dat wij haar zagen. Dat was op een prachtige zonnige zaterdagmiddag. Wij zaten in de tuin, lekker onder een parasol. Wij hebben de hele middag gezellig (en soms ook minder gezellig, omdat de onderwerpen dan ineens wat serieuzer waren) gepraat, wat gedronken, een hapje erbij en vooral ook veel gelachen. Onze vriendin liep op en neer om drankjes te halen en zorgde voor de hapjes. Het werd, zo blijkt achteraf, een middag om nooit te vergeten. Mooi zo’n herinnering!

Dinsdag was een rampdag, want ik moest die dag naar de mondhygiëniste. Voor anderen misschien een simpele afspraak, maar ik vind naar de mondhygiëniste of tandarts gaan al mijn hele leven vreselijk. En nu kwam die afspraak dan ook nog na niet zo’n leuke maandag, maar goed: gelukkig viel het mee en ik ging redelijk opgewekt naar huis.

Die dinsdag was ook de eerste dag van de Dongense Avondvierdaagse. Terwijl ik daar helemaal niet mee bezig was, liep ik met Iwan mijn normale rondje, over het Wilhelminaplein en door de Nieuwstraat. Mede door de reorganisatie van het plein kwam ik in een onverwachte chaos terecht: overal liepen kinderen, ouders, er fietsten mensen, auto’s reden langzaam. Kortom: een puinhoop. Niemand wist precies waar zij of hij moest zijn. Pfff, wat een opluchting toen ik uit die drukte was. Iwan vond het trouwens allemaal prima, want die kreeg regelmatig aandacht.

Woensdagmiddag had ik gelukkig geen plannen, dus even rust. Aan het begin van de avond konden wij afscheid gaan nemen van onze overleden vriendin. Het was een mooi afscheid, die woensdag. Veel mensen waren gekomen om vriendin een laatste groet te brengen. Na dat afscheid ging ik naar de Kapel van de Zusters Franciscanessen voor de repetitie van het Dongens Mannenkoor, op de fiets. Ik fietste over de Geer en zag een aantal deelnemers van de Vierdaagse lopen. Ik dacht nog ‘gelukkig, vandaag loop ik niet en kan ik rustig langs de groep lopers heen fietsen’. Helaas was dat niet het geval. De lopers liepen, zonder op of om te kijken, van de stoep, hup het fietspad op. Gelukkig kon ik op tijd remmen. En, het waren echt niet alleen de kinderen die het fietspad op liepen, nee hoor, ook de oudere deelnemers deden dat met veel gemak. Ik moet toegeven dat ik wel even gevloekt heb, hardop, ook dat nog. Eigenlijk niks voor mij, maar goed, soms is dat echt even nodig om je ergernis te laten verdwijnen. Een jaarlijkse ergernis voor mij, de Vierdaagse. Ik word zo vaak bijna omvergelopen door het fanatisme van de deelnemers. Ondanks dat, toch complimenten aan de organisatie van de Avondvierdaagse, want elk jaar is het weer een geweldig evenement met heel veel deelnemers. Zelfs liepen er dit jaar bekenden van mij mee, wel de 3,5 kilometer (vanwege hun leeftijd mocht dat). Een mooie prestatie, toch?

Het ritje van de ene naar de andere afspraak, zorgde ervoor dat ik even mijn hoofd leeg kon maken, anders was de overgang wel heel bruut geweest. Toch heb ik die avond nog hartelijk gelachen. Het koor repeteerde voor het Voorjaarsconcert met het Kinderkoor. De dirigent van het Kinderkoor was ook de pianist voor het koor, tijdens dat concert en die woensdag was de eerste repetitie van koor en pianist samen. Ik had het koor al eens horen repeteren voor het liedje ‘Olga’. Het mannenkoor moest het refrein zingen en het kinderkoor deed de rest. Ik vond het, eerlijk gezegd, die eerste keer dat ik ‘Olga’ hoorde (het refrein dan), helemaal niks. Maar die woensdag veranderde mijn mening compleet. De pianist zong het couplet dat bij het refrein van ‘Olga’ hoorde, het koor moest steeds sneller gaan zingen. Wat geweldig! Ik was heel erg benieuwd hoe dat tijdens het Voorjaarsconcert zou klinken & ik kan nu zeggen dat het een prachtige uitvoering van ‘Olga’ was. De combinatie mannenkoor en kinderkoor bleek trouwens een hele mooie combinatie!

En zo werd het donderdag, een dag waarop er, gelukkig, geen afspraken gepland stonden. Even ademhalen!

Op vrijdag stond er weer een afspraak bij de mondhygiëniste, en ook deze afspraak verliep zonder al te grote problemen. Opvallend was de rust in de praktijk op vrijdagmiddag. Dat was bijna genieten, bijna dan!

Vrijdagavond bezochten wij, met een groep vrienden en familie, De Cammeleur voor de jaarlijkse preview-avond. Het werd een gedenkwaardige avond.

Cabaretier Marlon Kicken presenteerde de avond met veel humor en snelheid. Dat hij last had van zijn rug, en regelmatig naar begrafenissen moest, volgens zijn verhaal, dat hebben we maar voor lief genomen. Het werd een gevarieerde avond met een opvallend einde. Favoriet van de preview waren voor mij de ‘Mannen van Naam’. Daar móest ik in ieder geval naar toe (en de kaartjes zijn inmiddels besteld).

De avond verliep zonder enige problemen, met veel afwisseling, een heerlijk pauzedrankje en leuke optredens. De avond liep ook uit, zeker drie kwartier. De laatste artiest kwam dan ook pas rond 23.15 uur het podium op. En vanaf het begin liep dat optreden niet. De grappen die de man maakte, bereikten het publiek niet. En hij ging maar door, ging maar door. Vertelde dat hij nog wel een uur of drie door zou gaan en iedereen zat al bijna te zuchten. Een vriendin en ik zeiden lachend tegen elkaar: ‘als wij nu eens met z’n allen op zouden staan en de zaal uitlopen?’ We hadden het nog niet gezegd, of de eerste twee mensen verlieten inderdaad de zaal. De optredend artiest riep nog een vervelende opmerking naar die twee. Jammer. Dat had de toon nog meer gezet dan al eerder het geval was. Na het vertrek van de eerste twee mensen, gingen er, nog geen minuut later, nog meer mensen weg. De artiest ging door met zijn (steeds vervelender wordende verhaal). Marlon Kicken maakt een einde aan de vertoning. Wij dachten dat het niet veel erger kon worden, maar dat kon wel. De optredend cabaretier gooide het notitieboekje dat hij in zijn hand had richting Marlon, gooide de microfoon op de grond en liep het toneel af. Einde!

Gelukkig heeft het vervelend einde van de avond de avond als geheel niet bedorven. Wij zijn lekker blijven hangen, hebben een wijntje gedronken, werden verwend met heerlijke hapjes en zijn tevreden en een beetje verbaasd over het gebeuren naar huis gegaan. Op naar weer een enerverende dag.

Zaterdag, de dag van de crematie van onze vriendin. Het was een bijzondere bijeenkomst. Er werd livemuziek gespeeld, de kleindochter van onze vrienden las een verhaaltje voor over ‘omi’ en ook onze vriend zelf nam het woord door een kinderverhaal voor te lezen voor de kleinkinderen. Wat bijzonder! Ook het gedachtenisprentje was speciaal: een tekst, geschreven door onze overleden vriendin, met haar naam erbij, in haar eigen handschrift, en een hartje……..rillingen……

Na de bijeenkomst in het crematorium was er nog een bijeenkomst in een Dongens etablissement. Ik moet zeggen, dat ik daar blij mee was, want ik krijg altijd honger van begrafenissen. Gelukkig was er genoeg (of te veel) te eten. Vooral die heerlijke bolussen, natuurlijk met roomboter en bolus nummer twee eerlijk gedeeld met een vriendin!

Na een middagje rust was het ’s avonds om half 7 alweer tijd om naar de Kapel van de Zusters te gaan voor het Voorjaarsconcert van het Dongens Mannenkoor en het Kinderkoor. Het was een geweldig optreden met, zoals ik al eerder schreef, ‘Olga’ als favoriet van de avond. Het was prachtig, om naar de kinderen te kijken, die vol inspanning naar de dirigent keken, of juist niet, zoals het meisje dat helemaal vooraan stond. Zij keek langs de standaard van dirigent van het mannenkoor naar haar ouders om te zien of zij het goed had gedaan. Even later stond zij, met haar tekstboek ondersteboven of dicht, voluit mee te zingen. En het jongetje, aan de zijkant van het koor, wat had hij een serieus gezichtje en wat riep hij vertedering op bij een groot deel van het publiek. Het was een mooi concert!

Thuisgekomen hebben Hans en ik nog even iets gedronken op deze enerverende dag. Proost, op het leven!




De zondag hadden we eigenlijk geen plannen, maar het was de Dag van het Park. Dus toch maar even richting park gegaan. Een rondje gelopen, met wat mensen gepraat en een prachtige houten kerstgroep gekocht, gemaakt door een echte Dongense kunstenaar. Super blij ben ik er mee. Dit juweeltje blijft in ieder geval tot Kerstmis staan en het past prima bij de verzameling kerstgroepen die ik al bovenop zolder heb staan (die mogen alleen met de Kerst naar beneden).

Na het rondje park even bij De Cammeleur wat gedronken, op het terras, waar wij mensen tegenkwamen die wij al lang niet meer gezien en gesproken hadden. Het werd een geweldige middag! Wel jammer dat het Parkpodium pas die middag officieel werd geopend. En vooral jammer dat het tijdens de Dag van het Park niet gebruikt werd. Hopelijk volgend jaar wel!

Zo kwam een einde aan een enerverende week, met bijzondere gebeurtenissen, kleine ergernissen en vooral bijzondere ontmoetingen, ik zweer het je!

En die kaartjes voor de voorstellingen in De Cammeleur? Die zijn al besteld en liggen al klaar om gebruikt te worden voor de eerste voorstelling. En nee, kaartjes voor het laatste optreden van de preview-avond hebben we niet: die artiest staat niet meer in het programma!

Lia van Gool

  • Comments(1)//column.dongenhomespot.nl/#post54

Plassen

DONGENPosted by internetkrant Sun, April 28, 2019 19:44:38

Plassen

En toen was het ineens het weekeinde van Koningsdag en het Oranjeparkfestival. Vrijdag én zaterdag was het feest in Dongen. Op verschillende podia in het Park, op het Wilhelminaplein en, voor het eerst, ook in de Cammeleur. Waar iedereen had gehoopt op een feest met prachtig weer, werd het een koud, somber en soms ook regenachtig festival. Echt super jammer.

Hans en ik zijn niet van die festivalgangers, maar vrijdagavond zijn wij toch even naar het Park gegaan om te luisteren en te kijken naar ‘Dongen Zingt’. En wij wilden eigenlijk graag meezingen. Helaas liep dat niet helemaal zoals wij gehoopt hadden. De band speelde fantastisch, daar niet van. Maar eigenlijk ging het allemaal een beetje te snel. De teksten op het grote scherm liepen niet synchroon met de muziek, meezingen liep dus ook niet helemaal vlekkeloos. En, wat wij jammer vonden, er werd nogal veel Engels gezongen. Niet dat wij dat niet snappen, maar bij meezingen hebben wij toch meer Nederlandstalige nummers in ons hoofd. Maar het neemt niet weg, dat het een leuke opening was van het Oranjeparkfestival (ik schrijf het nog maar een keer voluit, omdat, voor mij, de afkorting OPF de lading niet dekt: een veel te kleine afkorting voor zo’n groot festival). Na het meezingen zijn wij in De Cammeleur wat gaan drinken. Het was er zo vroeg op de avond nog niet zo druk, maar dat maakte ons niets uit. Het was goed en je kreeg voor een redelijke prijs een lekker pilsje en een heerlijk glaasje wijn. Ook de snacks smaakten prima (bedankt!). Na het drankje zijn wij toch maar naar huis gegaan. Het Park stroomde, ondanks het niet zo mooie weer, langzaam vol. De klanken van de muziek achtervolgden ons naar huis. Het bleef nog lang onrustig in Dongen.

Zaterdag, Koningsdag, begon in eerste instantie met een donkere lucht, later kwam er een mager zonnetje op. Hans en ik hebben eerst, traditiegetrouw, naar de Koninklijke familie gekeken, op bezoek in Amersfoort. Gelukkig bleef het ook daar tijdens dat bezoek droog. Hoewel velen er misschien anders over denken: wij hebben genoten van de Koninklijke familie en de stad Amersfoort. Wat een relaxte sfeer, wat een mooi begin met het liedje ‘Mooi’. Wat een prachtige dag!

Iets voor het einde van de televisiereportage, zijn Hans en ik op de scootfiets weer richting Park gegaan. Natuurlijk moesten wij, ook traditiegetrouw, even langs de stand van het Dongens Mannenkoor om lootjes te kopen om het koor te ondersteunen. En, even traditiegetrouw, wonnen wij ook dit jaar weer een aantal prijzen. Super hoe de mannen van het Dongens Mannenkoor er elk jaar weer in slagen om een groot aantal prijzen binnen te halen voor deze Koningsdagloterij! Omdat het weer ons even in de steek liet, zijn wij, alweer (!) De Cammeleur binnengegaan. De deur van de grote zaal stond open en degene die bij de deur stond, vroeg of wij een voorstelling wilden zien. Waarom niet, dachten wij en wij zochten een plaatsje in de zaal. Wat wij niet wisten, was dat er een kindervoorstelling te zien was. Toch hadden wij er geen spijt van, dat wij naar binnen waren gegaan. De voorstelling over de slakken Ed en Eduard was echt leuk om naar te kijken. Dat kwam natuurlijk door Remco, maar ook door de kinderen die helemaal voor in de zaal zaten, opgingen in het verhaal, vragen stelden of alleen maar belangstelling hadden voor het beloofde spekkie ná de voorstelling.

Na de voorstelling zijn wij wat gaan drinken, ditmaal zonder snacks. Het was, ondanks de hagel die buiten tegen de ramen kletterde, een gezellige middag. En toen moest ik plassen. Gelukkig zijn er voldoende wc’s in De Cammeleur, dus ik dacht dat dat wel zou lukken. Helaas, ik had er niet bij nagedacht, dat De Cammeleur deze Koningsdag onderdeel uitmaakte van het Oranjeparkfestival en dat daar ook de regels golden van het festival: om te kunnen plassen moest je een bandje kopen voor één bon (€ 2,20) en dan kon je de hele dag naar de wc. Maar ik hoefde maar één keer naar de wc! Ik had pech, zonder bandje mocht ik niet plassen. Teleurgesteld liep ik terug naar mijn plaatsje. Daar maakten Hans en ik een praatje met degene die werkt bij het bedrijf die de meubels in De Cammeleur heeft geleverd. Hij vertelde met een grote grijns op zijn gezicht, dat de geleverde meubels tegen een stootje konden en dus ook tegen een plasje…..Toch maar niet gedaan……

Ik snap dat er tijdens festivals betaald moet worden om een plasje te kunnen doen. Maar € 2,20 betalen voor één wc-bezoek vind ik zelf wel een beetje veel. Daarom heb ik er dus voor gekozen om niet te gaan. Gelukkig moesten Hans en ik niet veel later na mijn plaspoging ergens heen waar ik gratis naar de wc kon. Wat een opluchting.

En, dat moet ik wel zeggen, ik vind het niet erg om te betalen voor een wc-bezoek. Ooit heb ik, jaren geleden, tijdens een bezoek aan Londen, één Engelse pond betaald om naar de wc te gaan. En toen hoefde ik eigenlijk niet eens. Maar ik was toen bij Harrods en de verhalen over de prachtige sanitaire voorzieningen daar, waren vooruitgesneld. Dus, toen ik bij Harrods was, móest ik daar gaan kijken. In mijn herinnering was het sanitair daar prachtig. Het geld wat ik toen betaald heb, was het meer dan waard.


Als ik ergens ben, waar ik moet betalen voor wc-bezoek, doe ik dat altijd. Temeer ook omdat ik weet dat die wc’s dan (meestal) ook regelmatig schoongemaakt worden. Geen enkel probleem. Het ging mij er nu alleen om, dat ik € 2,20 zou moeten betalen voor de wc bij De Cammeleur, zonder enige luxe. Er was ook geen discussie mogelijk. Ik had best een euro willen betalen, hoor!

Genoeg daarover. Het Oranjeparkfestival is weer achter de rug en het is weer een mooi festival geweest. Bewondering heb ik voor de organisatoren, die, na twee lange dagen, op zondagochtend alweer vroeg bezig waren met het opruimen van het Park en het Wilhelminaplein. Hulde daarvoor! Super, al het werk dat jullie doen om voor iedereen in Dongen een prachtig feest te organiseren.

En ik geniet: van een opgeruimd park en Wilhelminaplein, van een hond die geen stress meer heeft, omdat hij niet op zijn gemak kan snuffelen op ‘zijn’ Wilhelminaplein en die weer op zijn gemak door ‘zijn’ park kan lopen. En ik geniet, omdat ik weer gewoon, gratis, kan gaan plassen in De Cammeleur!

LIA VAN GOOL



  • Comments(3)//column.dongenhomespot.nl/#post53

Waauw, die laarzen!

ENGELENPosted by internetkrant Mon, March 25, 2019 18:43:50

Waauw, die laarzen!

Al vanaf eind oktober/begin november vorig jaar is Hans aan ‘het sukkelen’. Van een longontsteking tot een flinke verkoudheid, van een jichtaanval tot een gat in zijn hoofd en een scheurtje in een van zijn ruggenwervels. Puur ellende, als je het zo allemaal achter elkaar zet. Maar toch zijn er af en toe nog lichtpuntjes!

Jammer was het, dat Hans niet meekon naar alle voorstellingen, die wij tijdens de Previewavond in De Cammeleur vorig jaar hadden besproken. Dat was ook even stressen, want zoek maar eens iemand die, op de dag van de voorstelling, met je mee kan. Gelukkig lukte het en ging ik naar de voorstelling van de Zandtovenaar en de Blazerscompagnie Dongen met een vriendin, die het geweldig vond om mee te gaan. Het was voor ons een leuke avond. Voor Hans was het wat minder, want die bleef alleen thuis, ziek op bed, achter. Ook bij de voorstelling van de Ierse band The Fureys, moest Hans verstek laten gaan. Dat hadden wij al eerder aan zien komen en wij hadden tijdig voor vervanging gezorgd. Deze keer ging een tante mee, die die avond heeft genoten van de prachtige Ierse muziek, net zoals ik trouwens.


Even werd het spannend of Hans wel mee zou kunnen naar ‘Selamat Makan’, met Roy en Hedy Grünewald. Na de voorstelling werd er een maaltijd geserveerd. En Hans wilde dat eigenlijk niet missen. Gelukkig viel die voorstelling in de (zo lijkt het nu tenminste) éne week in januari dat het goed ging met Hans. Met onze vriendenclub en tante en oom hebben wij genoten van weer een mooie voorstelling en, misschien nog belangrijker die dag, van heerlijk eten.

Een paar weken of dagen genieten van niet ziek zijn, dat was best fijn. Maar het onheil kwam weer op het pad van Hans, toen hij, op een dinsdagmiddag, ineens op de grond viel. Ik was net thuis, maakte brood klaar in keuken. Hans liep van de keuken naar de kamer, toen ik een klap hoorde en een vloek. Ik ging kijken, en daar lag Hans, languit op de vloer in de kamer, naast de bank. In eerste instantie reageerde hij niet op mijn gil, maar ik zag (gelukkig) dat hij nog wel ademde. Bloed stroomde uit een wond op zijn voorhoofd. Nog maar een keer geroepen en toen reageerde hij gelukkig snel. Wat te doen? Huisarts bellen? Wel/niet, wel/niet, toch maar wel. Omdat het lunchpauze was, het spoednummer gebeld en wij konden meteen komen. De dienstdoende huisarts kwam, met een zorgelijke blik op zijn gezicht, de behandelkamer in. En ja, de wond moest toch gehecht worden. En nee, mijn geplande middagje vrij, waar ik zo naar uitgekeken had, ging niet door. De huisarts belde naar het ziekenhuis, afdeling cardiologie. Na overleg is toen bepaald dat wij ons moesten melden bij de Eerste Harthulp. Hup, dan maar weer een uitje naar het ziekenhuis. Daar werden wij al verwacht. Hans moest in een rolstoel naar een van de behandelruimtes. Ik moest er echt hard achteraanlopen, het tempo zat er goed in!

Hans werd meteen aangesloten op de monitor, bloeddruk gemeten, bloed geprikt, en de ICD werd gecontroleerd, want misschien had hij een ritmestoornis gehad. Dat bleek gelukkig niet het geval te zijn. Het werd een middag vol onderzoeken, nog eens een keer een gesprekje, en weer iemand anders aan het bed. De cardioloog in opleiding straalde rust uit. Heerlijk om zo’n man om je heen te hebben als zaken niet goed gaan, en (voordeeltje!) hij zag er ook nog goed uit. Na het maken van een hartfilmpje, waar geen verontrustende zaken geconstateerd werden, en controle van de ICD (gelukkig geen ritmestoornis!), werd er overlegd. Ja, we gaan een hersenscan maken, want het is wel vreemd dat je zomaar valt en je niet meer weet wat er is gebeurd. Alzo geschiedde.

Na de scan kwam, na een tijdje, een neurologe naar het bed van Hans. Ik zag haar binnenkomen, of nee, ik zag eigenlijk alleen haar LAARZEN komen. Wat een prachtige laarzen, tot boven de knie, hoge hakken, veters en een PRACHTIGE KLEUR, geen roze, geen rood, maar een soort roze-rood, echt prachtig. Dat was het enige wat ik op dat moment zag. Toen de dame binnenkwam, riep ik, nadat ik haar goedendag zei, alleen maar: ‘Wat een mooie laarzen heb je aan, echt geweldig!’ Zulke mooie laarzen wilde Hans ook wel eens zien. Geen probleem. De neurologe (die, naast de prachtige laarzen die zij aan had, ook een mooie verschijning was) ging aan het voeteinde van Hans zijn bed staan, deed haar witte jas een beetje open, zwaaide haar ene been omhoog en showde de laarzen aan Hans. Wat een geweldig mens! En wat hebben wij gelachen.

Daarna begon zij bloedserieus aan het neurologische onderzoek. Uit de hersenscan was niets bijzonders naar voren gekomen, behalve een oud litteken. Lichamelijk onderzoek en vragen stellen zou misschien wel iets opleveren. Want, daar waren beide jonge artsen het wel over eens, er moest toch een reden zijn, waarom iemand zomaar op de grond viel. Helaas, die dag is er niets bijzonders bekend geworden, behalve die mooie laarzen dan! De neurologe nam afscheid, met een handdruk en ‘tot ziens’. Zij voegde eraan toe: “Ja, maar dan niet hier, maar misschien ergens in een schoenenwinkel!” Zo eindigde de middag, die zo vervelend was begonnen, met een glimlach en een leuk verhaal.

Een paar weken geleden is Hans trouwens nog een keer gevallen, plat op zijn rug. Resultaat: een gekneusde rug en een scheurtje in één van de ruggenwervels. Onderzoek bij de huisarts leerde dat de valpartijen zijn gekomen door een flinke verlaging van de bloeddruk als Hans opstaat. Daar kan hij duizelig van worden en vallen. Dat wordt dus oppassen voortaan.Hopelijk was die laatste valpartij voorlopig het laatste dit jaar. En, mochten we toch nog eens naar het ziekenhuis moeten, dan hopen wij alle twee dat de neurologe met de prachtige laarzen weer even langs komt. Want je moet toch ook wat te lachen hebben als je in het ziekenhuis bent!O ja, en natuurlijk gaan wij ook dit jaar weer naar de Previewavond in De Cammeleur, met ons vertrouwde clubje!


(Gelukkig gaat het nu alweer een stuk beter met Hans en is hij er alweer op uit geweest met zijn scootmobiel).

LIA VAN GOOL

  • Comments(0)//column.dongenhomespot.nl/#post52

De vurm weer opbouwen

DONGENPosted by internetkrant Thu, March 07, 2019 14:47:09

De vurm weer opbouwen

Toegegeven, Hans en ik waren niet in vurm dit jaar met carnaval. De enige bij ons in huis die in vurm was, was onze Iwan. Hij heeft genoten de vier dolle dagen in het Peejenrijk.

Het begon al op vrijdagavond. Eerst kwam de jeugd Raad van Elf langs, met Jeugdhofkapel, dus ik keek even naar buiten, de gordijnen open en even gluren. Iwan keek mee, hij wilde alles zien. Even later kwamen de volwassenen langs, d’n Adjudant (bij ons uit de straat) voorop! En daarna de stoet van Prins, Raad van Elf en natuurlijk de muziek. Iwan had het prima naar zijn zin. Hij bleef kijken en enkelen uit het gevolg van de Prins zwaaiden naar hem. Toen ik voor de derde keer muziek hoorde, vond ik het wel prima, maar Iwan keek mij aan van ‘gaan we niet kijken’. En nee, die derde keer dus niet.

Toen ik hem ’s avonds nog even uitliet, was het ook weer raak, want er liep een aantal carnavalsvierders op straat. Daar moest Iwan toch eens even goed naar kijken. Wat een vreemd volk dat zomaar in zíjn buurt liep. Dat moest hij in de gaten houden. Het kostte dan ook enige moeite om hem mee naar binnen te krijgen.

Zaterdag had Iwan het helemaal naar zijn zin. Eerst kwam ik een bekende wildplasser tegen…..Later liep een aantal carnavalsvierders ons tegemoet, met weer een bekende erbij. Die had al genoeg gedronken, denk ik, want hij vond mij de liefste vrouw uit de hele straat. Best leuk, toch? Later liep een grote stroom carnavalsvierders vanuit de Oude Baan de Tramstraat in: spannend! De carnavalsvierders bleven komen, en ook toen kwamen we weer een bekende tegen, die even een praatje wilde maken. En ik mocht zelfs mee carnaval gaan vieren! Iwan had het naar zijn zin, want hij kreeg wéér aandacht. En een stukje verderop kwam een carnavalsvierder naar hem toe om hem nog eens extra aan te halen. Iwan wilde best mee de kroeg in, maar daar vind ik hem nog te jong voor!

En zo werd het later op carnavalszaterdag, de avond duurde lang en was weer gezellig voor Iwan. Op zondag was het gelukkig droog tijdens de Grote Optocht. Hans kon helaas deze keer niet mee naar buiten om naar de optocht te kijken, maar een bijna verloren gewaande vriendin had de weg naar ons huis weer gevonden, zodat ik samen met haar naar de optocht kon kijken. Gelukkig bleef het droog die zondagmiddag. Jammer was het van de muziekterreur bij ons aan de overkant. De kinderen van iemand bij ons uit de buurt vinden het elk jaar weer nodig om grote boxen neer te zetten, waaruit oorverdovende muziek komt. Echt verschrikkelijk! De muziek uit die boxen overstemde zelfs het geluid van de muziek uit de carnavalsoptocht. En dat wil toch wel wat zeggen. Vriendin en ik hadden die middag een paar keer de neiging om de elektriciteitsdraad, die vanaf het huis van moeder uit naar de hoek liep, door te knippen. Degenen die de muziek bij zich hadden, stoorden zich er niet aan. Zij keken niet eens naar de optocht, zo leek het, maar hadden het te druk met drinken en kletsen. Sommigen zelfs met oordopjes in, om hun eigen muziek maar niet te hoeven horen. En de kleine kinderen die erbij waren, mochten niet in de buurt van de boxen komen, omdat de muziek zo hard stond. Gelukkig was de optocht afgelopen en konden we weer naar binnen, even een heerlijk wijntje drinken. De muziekterreur was helaas nog niet voorbij, die duurde nog wel even. Hopelijk volgend jaar beter!

Zondagavond weer een rondje met Iwan. Een eenzame dronken carnavalsvierder viel deze keer op zijn knieën voor mijn hond. Hij werd beloond met een kus. De jongeman vroeg of mijn hond een jongen of een meisje was, toen ik zei dat het een jongen was, kwam het antwoord: “Jammer, anders was dit de eerste kus die ik vandaag van een meisje had gekregen….” Gelukkig was de avond nog jong. Te hopen voor die carnavalsvierder dat de kus van Iwan niet de enige was deze carnaval.


En zo ging de zondag over in de maandag. Al om een uur of acht ’s morgens zagen wij mensen verkleed lopen, op weg naar het Pyamabal. Daar heb ik altijd bewondering voor, voor de mensen die op maandagochtend al zo vroeg de kroeg in gaan. In mijn tijd als carnavalsvierder had ik daar op maandagochtend echt geen puf voor….. Ook op die maandagochtend waren mensen van de gemeente al druk bezig om confetti weg te blazen en andere troep op te ruimen. Eén bewoonster van de huizen langs het parcours van de optocht was ook aan het werk in haar tuin. Zij mopperde over de troep die in haar tuin lag. De blazers van de gemeentemedewerkers bliezen de confetti dan wel van de stoepen, maar die kwam dan weer haar tuin in. Zij vertelde over de rommel die zij elk jaar met carnaval weer vond in haar tuin, om het hier maar niet te hebben over andere dingen die ook in de tuin werden gevonden. En zij vroeg wanneer ik weer eens een column ging schrijven: vandaag dus!

De kinderoptocht heb ik dit jaar overgeslagen. Ik vond het echt veel te koud om in mijn eentje buiten te gaan staan. Iwan wilde wel kijken, maar ik heb hem toch maar mee naar binnen genomen.

Dinsdag was er bij ons in de buurt niet veel te merken van carnaval, tot dinsdagavond met de Lampjesoptocht. Het was weer leuk om naar te kijken, hoewel de magie van de eerste Lampjesoptocht verdwenen is. Die eerste keer werden de straatlantaarns nog handmatig gedoofd, ook bij ons in de straat. Het geluid werd daardoor anders op straat. De auto’s maakten andere geluiden, je hoorde de mensen praten. Het was zelfs een beetje spannend, omdat je niet wist wat je moest verwachten. Die magie is nu weg, maar dat wil niet zeggen dat de optocht daardoor minder mooi was om naar te kijken. Het was weer geweldig. Wat hebben de wagenbouwers weer hard gewerkt dit jaar! Chapeau!

En nu is het al weer donderdag, een waterig zonnetje schijnt door de Peejenrijkse ramen. Het gewone leven is weer op gang gekomen. Op naar carnaval 2020, nog bijna een jaar om weer de juiste vurm te krijgen!

  • Comments(0)//column.dongenhomespot.nl/#post51

Komkommers op batterijen en tasjes met een piemel

NOSTALGIEPosted by internetkrant Thu, January 10, 2019 17:56:00

Komkommers op batterijen en tasjes met een piemel

Het was zo’n dag op mijn werk. Eigenlijk een gewone werkdag. Het was wel druk die dag, veel collega’s waren naar kantoor gekomen. De reden? Een collega die vandaag een jubileum vierde. Zij trakteerde op gebak. En het gebak op mijn werk is altijd heerlijk, vooral de progrès -gebakjes zijn om te smullen. Die zijn dan ook altijd als eerste van het ‘karretje’ verdwenen. Die dag had ik geluk en was ik net op tijd!


De feestvierende collega werd door iedereen gekust, het beste gewenst, nog zoveel jaar erbij en dan heb je weer een jubileum, je kent het wel. Speciaal voor haar jubileum had zij zich in een prachtige jurk gehesen. Complimenten! Bijna iedereen had al tijd voor een gebakje. Maar helaas, bij een Klant Contact Centrum gaat de telefoon altijd. Sommige collega’s moesten daarom even geduld hebben.

Het koffiedrinken en het gebak eten verliep in een gezellige sfeer. Leuke collega’s heb ik, gelukkig.

Op diezelfde dag trakteerde een andere afdeling ons op speciale stukjes fruit: wortelen, bananen en tomaten. Een gezonde snack, zou je denken, maar dit was een andere soort ‘snack’. Het waren tasjes, vermomd als wortelen, bananen en tomaten. Ik moet zeggen, het was een leuke fruitschaal om naar te kijken, weer eens wat anders. Iedereen koos een stukje fruit. Zelf koos ik voor een banaan, want zo’n wortel had ik al en de tomaat vond ik niet zo leuk.

Ik was al weer aan het werk, het gebak was op, andere collega’s waren ook weer terug naar hun werkplek, toen ik een collega in een hoog tempo en met een hoogrode kleur op haar gezicht de ruimte uit zag lopen. Het tasje in de vorm van een wortel in haar hand. Verontwaardigd klonk het: ‘dat tasje heeft een piemel’. Hilariteit alom. En ja, we moesten haar eigenlijk gelijk geven, als je goed keek naar het uitgevouwen tasje, leek uit uiteinde inderdaad op een piemel. De collega koos een nieuw tasje, een banaan, want de tomaat leek weer op een vrouwelijk lichaamsdeel dat ik hier niet verder ga noemen.

Er werd veel gelachen die dag. En de lol was nog niet voorbij. Ik praatte even met een collega na over de hilariteit die rondom de tasjes was ontstaan. Zij vertelde een verhaal dat precies in deze context past.

Jaren geleden had zij een jubileum op haar werk. Een collega van de afdeling waar zij toen werkte, vroeg wat zij voor cadeau zij wilde hebben voor haar jubileum. In een jolige bui zei de toenmalige jubilaris: ‘doe mij maar een komkommer op batterijen’. Degene die de vraag aan haar gesteld had, reageerde bloedserieus: ‘komkommers op batterijen, heb je die ook al…..?’ Omdat ik de collega die die vraag toen stelde ook ken, kon ik me precies voorstellen hoe haar gezicht er toen uitzag. En je kunt je misschien ook dat de collega (die jaren geleden een jubileum had) en ik nu nog hartelijk gelachen hebben om die opmerking. Het idee alleen al, een komkommer op batterijen, en dat jaren geleden. En nu dan een tasje met een piemel. Het moet niet gekker worden.


Het was een gezellige dag op mijn werk. Hopelijk dat er nog veel van die dagen zullen komen. De collega van de komkommer (?) is trouwens iemand die bijna altijd thuis werkt. Op de dagen dat zij op kantoor is, knuffelen wij altijd even, want, zo vinden wij ‘er wordt te weinig geknuffeld’. Zo’n knuffeldag blijft bijzonder, en die vergeet ik nooit, net zoals ik de dag van het tasje met de piemel nooit meer zal vergeten!



  • Comments(0)//column.dongenhomespot.nl/#post50

Iwan en Zoëy, een liefdesgeschiedenis???

REALITEITPosted by internetkrant Mon, November 12, 2018 18:30:31

Iwan en Zoëy, een liefdesgeschiedenis???

Het had een klassieke liefdesgeschiedenis kunnen worden, net zoals Tristan en Isolde of zoals Romeo en Julia, de (geplande, dat dan weer wel) liefdesgeschiedenis tussen de blonde Labradors Iwan en Zoëy. Iwan is mijn hond, Zoëy de hond van mijn neef. Hij vond het tijd voor een nestje kleine Labradortjes (raar woord, geen idee of het klopt, maar het staat wel leuk). Zo geschiedde.

De voorbereidende gesprekken waren achter de rug, er was overleg geweest met de peettante van Iwan….kortom: de mensen uit het verhaal waren er klaar voor. Nu de honden nog. Op een gegeven moment kreeg ik een berichtje: Zoëy is loops. Er was contact geweest met de dierenarts en er mocht contact zijn tussen de honden.

Op een mooie maandagmiddag was het zover. Alsof Iwan in de gaten had dat er iets bijzonders zou gebeuren, keek hij naar buiten en zag daar mijn neef staan, met hond. Toegegeven, ik vond het ook wel even spannend, die eerste dag (net zoals al die dagen daarna trouwens). Hup, de deur opengedaan en Iwan mocht naar buiten, naar, hopelijk, zijn nieuwe echtgenote (of noem je dat zo niet bij honden?). De eerste kennismaking was niet veelbelovend. Iwan vond het wel spannend, zo’n loops teefje bij hem op bezoek. Zoëy dacht daar echter anders over. Zij zag het in eerste instantie niet zo zitten. Maar mijn neef en ik hadden wel geduld en wij lieten de honden even spelen. Iwan was super enthousiast, Zoëy niet. Als Iwan in de buurt kwam, begon zij te grommen en te blaffen. Iwan, watje als jij is, vond dat maar niks en hij droop even af om later net zo enthousiast weer naar haar toe te gaan. Die eerste dag was geen succes. Zo volgden nog twee dagen, zelfde tijd, zelfde aanwezigen. Regelmatig werd mijn neef bijna in zijn hand gebeten door zijn eigen hond, maar dat mocht de pret niet drukken. De mensen uit het verhaal bleven proberen om de honden dichter bij elkaar te brengen. De honden uit het verhaal dachten er anders over, althans het teefje.


Mijn neef had inmiddels contact gehad met zijn dierenarts en die had de oplossing gevonden, tenminste, dat dachten wij. Op een dag, aan het eind van de middag, zou de dierenarts bij mijn neef thuiskomen. Iwan en ik ernaartoe. Helaas moest Iwan buiten blijven, hij mocht niet bij Zoëy voordat dat dierenarts er zou zijn. En dat duurde lang, echt lang. Bijna net zo lang als vroeger, toen je zat te wachten op Sinterklaas en zijn Pieten, die toen nog gewoon zwart waren. Het wachten duurde bijna eindeloos. Elke keer als er een auto door de straat kwam, veerden wij verwachtingsvol op: ‘zou ze dat zijn?’….. Helaas, het duurde meer dan een uur voordat de welkome bezoekster kwam. Zij ondernam meteen actie. Zoëy moest aan de riem en ook Iwan mocht naar binnen, aan de riem. Nog een keer proberen of Zoëy nu aardiger tegen Iwan zou zijn, maar nee, ook deze keer was Zoëy niet vriendelijk tegen Iwan. De dierenarts zei er nog: “Zo, zij is niet echt aardig tegen de reu; en de reu gedraagt zich galant ten opzichte van de teef,” dat dan weer wel.

Wat er verder gebeurde, daarover treed ik niet in details, het laat zich raden. Het kwam erop neer dat er kunstmatig geïnsemineerd is. En er werd bloed afgenomen bij de teef. Helaas, de bloedwaarden waren de volgende dag niet goed en de kunstmatige actie had, waarschijnlijk, geen effect. De dierenarts had het over een ‘gespleten loopsheid’. Zij verwachtte dat Zoëy weer zou gaan vloeien, en dat gebeurde.

En weer maakte ik een afspraak met mijn neef. En weer kwam hij langs bij ons. Die keer leek het goed te gaan. Zoëy en Iwan speelden en liepen vrolijk bij ons buiten. Neef en ik waren blij, zou het nu eindelijk…..? Wij gingen even naar binnen en, alsof de duvel ermee speelde, het gegrom en geblaf begon weer. Op een gegeven moment zat Zoëy echt heel mooi te zijn. Iwan greep zijn kans, maar toen hij dichter bij haar kwam, gingen haar lippen omhoog en liet zij haar tanden zien. Iwan sprong, onder de indruk en niet goed wetend wat te doen, tegen mijn neef op om troost te zoeken. Pfff, teleurgesteld ging mijn neef naar huis. De volgende dag kreeg ik weer een berichtje. Toen hij Zoëy aan het uitlaten was, deed zij haar staart omhoog voor twee reuen. Positief nieuws! Mijn neef kwam, met zijn vrouw en zijn hond, weer naar ons toe. En weer was Zoëy niet zo aardig tegen Iwan. Maar wij lieten ons niet uit het veld slaan en lieten de honden in de bijkeuken. Misschien dat zij, in een kleinere ruimte, wel de liefde zouden vinden die dag………. Het einde van die avond laat zich raden. Mijn neef en ik hebben samen maar een biertje (hij) en een wijntje (ik) gedronken, op de slechte afloop dan maar.

Uiteindelijk stond er nog één afspraak. De vrouw van mijn neef vond dat die maar niet door moest gaan, maar mijn neef wilde het wel door laten gaan. En zo geschiedde. Aan het eind van twee enerverende weken kwam de (voorlopig) laatste ontmoeting. Waarschijnlijk was de loopsheid van Zoëy die dag al voorbij. Er sprong geen vonk over. Het geplande liefdeskoppel vond elkaar niet aardig. Snap er niks van, want Iwan is toch best een mooi mannetje.

Er is nog één sprankje hoop. Het zou kunnen zijn dat de kunstmatige inseminatie uiteindelijk toch gelukt is. Tenminste, dat had mijn neef van de dierenarts gehoord. Nog even wachten dus. Maar neef en ik hebben er weinig vertrouwen in. Dat wordt dus wachten tot de volgende loopsheid, in het voorjaar van 2019.

Jammer, de mooie liefdesgeschiedenis die wij zo voor ons zagen, is op niets uitgelopen, omdat Zoëy Iwan echt niet aardig vond. Je denkt altijd dat honden elkaar wel mogen, maar soms zijn het net mensen en hebben zij ook op het eerste ogenblik zoiets van ‘nee, doe maar niet’. Dat moeten wij dan maar accepteren, hoe jammer wij het ook vinden. Volgend jaar nieuwe kansen!

  • Comments(0)//column.dongenhomespot.nl/#post49

Hitteprotocol en andere zomerse weer-ongemakken, zoals wepsen (op z’n Dongens)

NOSTALGIEPosted by internetkrant Mon, September 03, 2018 16:28:16

Hitteprotocol en andere zomerse weer-ongemakken, zoals wepsen (op z’n Dongens)

Hitteprotocol. Ineens was het woord er, de afgelopen weken. Je hoorde het woord eigenlijk elke dag wel één keer. Met het verdwijnen van de extreme hitte, is het woord ineens ook verdwenen, zo lijkt het wel. In mijn verhaal gebruik ik het nog een paar keer, zodat we het woord, ook al is het niet meer zo warm, niet vergeten, want het is zo’n mooi woord, toch? Hitteprotocol.

Hans en ik hadden ons eigen hitteprotocol in huis, zo lijkt het wel. Ik wilde alle ramen en deuren open ’s morgens vroeg. Hans wilde alle deuren en ramen dicht. En zo gebeurde het dat ik ’s morgens voordat ik naar mijn werk ging, de achterdeur openzette. Hans deed de deur in de loop van de ochtend weer dicht, want anders werd het te warm. Oké, uiteindelijk vond ik het prima.

Als ik ’s middags thuiskwam, deed ik als eerste de screens dicht voor de ramen in de kamer. Want daar scheen de zon dan al lekker binnen. Dicht, die dingen. Ook al werd het dan een stuk donkerder in de kamer en ook al vond Hans dat niet zo prettig, die donkere kamer. Op een gegeven moment was het buiten zó warm, dat alle deuren en ramen maar dicht bleven overdag. ’s Avonds konden de deuren en ramen dan weer open. Maar of dat veel uitmaakte? Nee, eigenlijk niet. En zo ging het een aantal weken door. Ramen dicht, deuren dicht, luxaflex dicht, gordijnen, alles wat dicht kon in huis ging dicht.

Op een vrijdag was het weer erg heet, de temperatuur liep in de loop van de ochtend al op naar een graad of 34! Toch moest Iwan ’s middags even naar buiten, want ik had hem ’s morgens om 7 uur uitgelaten en daarna niet meer. Wat denk je? Ik kwam buiten met hem, liep naar de overkant van de straat waar hij zijn poot optilde. Ik wilde verder lopen, maar Iwan draaide zich om en keek mij aan zo van ‘Lia, wat doe je nou?’ Ik vroeg hem of hij naar huis wilde. Het antwoord was duidelijk ‘ja’: Iwan draaide zich om en liep bijna hard naar huis. Hup, de relatieve koelte in.

En er bleven regelmatig dagen komen met temperaturen ver boven de dertig graden. Hans kon er niet goed meer tegen. Afspraken die wij eerder gemaakt hadden, moesten wij afzeggen, omdat het gewoon té warm was voor Hans om naar buiten te gaan. We hebben wel een paar mensen teleurgesteld, maar gezondheid gaat voor.

Zo waren wij aan het eind van de hitteperiode op bezoek in een verpleeghuis, bij iemand die pas opgenomen was, omdat hij aan het dementeren was. In het verpleeghuis was het hitteprotocol nog zichtbaar: de lichten in de gangen waren niet aan. Dit zorgde voor een beetje spookachtige sfeer, die dan weer niet paste bij het prachtige weer.

Speciaal voor de bewoners was er, in het restaurant, ijs te krijgen. Maar ook de bezoekers konden genieten van een koele sorbet, zorgvuldig bereid door in tropische kleuren gestoken personeel van het verpleeghuis. Ook wij namen een sorbet en het gesprek ging op een gegeven moment over het hitteprotocol. Eén van de leden van ons gezelschap wist niet op het woord te komen. Degene waar wij op bezoek waren, kende het woord zeker en wist ook wat het betekende, ondanks het feit dat hij aan het dementeren is. Hij noemde het woord ook: hitteprotocol! Dat verbaasde ons enigszins, maar het zorgde voor veel gelach aan tafel. Een van de leden van ons gezelschap herhaalde het woord hitteprotocol een paar keer. Degene bij wie wij op bezoek waren, lachte en herhaalde het woord ook nog eens. Totdat iemand het woord niet meer aanvulde, in de hoop dat degene bij wie wij op bezoek waren, het woord nog eens zou herhalen. Maar, hoe dement hij ook mocht zijn, hij deed het niet. Hij keek een keertje, begon keihard te lachen en zei alleen maar: “Ja, ja…….” En natuurlijk lachten wij mee. Dat hadden wij niet verwacht.

En zo verdween de hitte langzaam. Het werd een graad of 20 en dat vonden wij zelfs koud. Op de dag dat ik met mijn Spaanse vriendin van onze jaarlijkse high tea zou gaan genieten, regende het keihard. Een teleurstelling, want wij hadden graag buiten willen zitten. Helaas ging dat dit jaar niet door, maar wij hebben die middag wel héél erg veel gelachen. Het was heel lang geleden dat wij zó hard gelachen hadden en zó lang. Waarom? Waarschijnlijk te flauw voor woorden, maar het was wel leuk.

De laatste week van augustus was ik een weekje vrij. Dit jaar gaan we niet op vakantie en ik doe aan vakantiespreiding. Dit was mijn eerste week. En wat denk je, op mijn eerste vrije dag? Het regende dat het goot. Ik was echt z..knat toen ik met Iwan buiten had gelopen. Niet normaal. Iwan vond het ook maar niks. Hij wilde meteen toen hij, helemaal nat, terugkwam van de wandeling, afgedroogd worden. Dat heb ik maar gedaan en toen was het weer goed. De rest van de week viel het mee met de buien en was het weer alleszins redelijk.

Het weekeinde van mijn vakantieweek zat propvol afspraken. Eerst de modeshow bij mijn favoriete Winkeltje. Wat een prachtige collectie weer voor het najaar. Op zo’n moment zou je bijna wensen dat de temperatuur al wat lager was…. Diezelfde dag moesten wij ’s middags naar een verjaardag. Na de modeshow heb ik onze plannen gewijzigd. In plaats van halverwege de middag zijn we meteen naar de verjaardag gegaan. Het was nog vroeg in de middag en er was nog geen visite toen wij kwamen. Genoeg plaats buiten om een lekker plekje te zoeken waar wij een middagje konden blijven zitten. En gezellig even kletsen met onze gastvrouw- en gastheer. Hun 9-jarige dochter (die dag jarig) was heel blij met de ‘putty’, een soort slijmerige plastic brij, met glitters, waar je allerlei vormen van kon maken. Geweldig. Na een heerlijke middag (al dan niet in het zonnetje) naar huis. Wat een leuke dag.

De dag erna, zondag, was weer helemaal vol gepland. Natuurlijk eerst de zondagse wandeling met Iwan. Deze dag mocht hij de route bepalen. En dat deed hij ook. Hij vindt het geweldig om door de Jan Mertenslaan te lopen en ik moet zeggen, dat is best een mooie straat. Onderweg kwam ik langs het voetbalveld van VV Dongen. Het viel me op dat er al voetballers naar VV Dongen gingen (’s morgens tegen half 10), en dat terwijl de wedstrijd pas om half 3 ’s middags begon. Na de wandeling was het tijd om naar De Cammeleur te gaan voor de brunch. Wat zag het er leuk uit, met al die lange tafels, buiten naast De Cammeleur. En wat waren de gerechten, bereid door de dames van de Leerloods, verrassend, maar vooral héél erg lekker! Het muzikale tussengerecht van ‘De Zingende Koffiekar’ mocht er trouwens ook zijn. Complimenten!!




Na de brunch snel even een rondje met Iwan en hup, met de fietsmobiel naar Dongen-Vaart. Daar was ons volgende feestje, een borrel en een barbecue. En natuurlijk zaten wij weer buiten in de prachtige tuin van onze vriend, die een feestje gaf omdat hij jarig was geweest. De wespen vlogen vrolijk rond. En ik ben geen fan van wespen. Maar die beesten horen nu eenmaal bij de zomerse weer-ongemakken. Aan het eind van de middag, na de heerlijke barbecue, de lekkere drankjes en de gezellige gesprekjes was het tijd om weer naar huis te gaan. Hans riep dat ik even moest wachten, want wij kregen nog een paar peren mee, vers geplukt van Dongen-Vaartse perenboom. In één van de peren zaten wespen, maar de peer werd gewoon in mijn handtas gestopt. Ik vond het verschrikkelijk, want ik haat wespen en als ik gestoken word, ontstaat er soms een allergische reactie. Ik reageerde primair, gooide mijn tas op de grond en stond te gillen, sorry, ik heb dat echt gedaan! Hans bleef stoïcijns rustig, haalde de peer met de wespen eruit, en joeg de wespen weg uit mijn tas. Einde van het drama. De wespen zijn allemaal heel gebleven, de peer heeft er een gat aan overgehouden. De smaak bleek echter prima. Ik hoop dat dit de laatste dag was dat ik dit jaar een wesp (of, op zijn Dongens: een weps) heb gezien.

Ik ben klaar met het hitteprotocol en andere zomerse weer-ongemakken. Het is een prachtige zomer geweest! Dat het najaar maar net zo mooi mag worden!

Lia van Gool



  • Comments(0)//column.dongenhomespot.nl/#post47
Next »