LIA VAN GOOL

LIA VAN GOOL

COLUMN VAN LIA VAN GOOL

Zij neemt de lezer mee in haar wereld van werkelijkheid en menselijkheid. Zij zal het zijn die de lezer een stuk vitamine voor het hart geeft en diezelfde lezer een blik gunt in het Dongense zoals Lia dat ziet. Gevarieerd en soms scherp ,maar altijd vanuit een positieve blik op de wereld van ons allen.

De redactie van deze krant wenst de lezer hierbij veel genoegen en leesplezier

Komkommers op batterijen en tasjes met een piemel

NOSTALGIEPosted by internetkrant Thu, January 10, 2019 17:56:00

Komkommers op batterijen en tasjes met een piemel

Het was zo’n dag op mijn werk. Eigenlijk een gewone werkdag. Het was wel druk die dag, veel collega’s waren naar kantoor gekomen. De reden? Een collega die vandaag een jubileum vierde. Zij trakteerde op gebak. En het gebak op mijn werk is altijd heerlijk, vooral de progrès -gebakjes zijn om te smullen. Die zijn dan ook altijd als eerste van het ‘karretje’ verdwenen. Die dag had ik geluk en was ik net op tijd!


De feestvierende collega werd door iedereen gekust, het beste gewenst, nog zoveel jaar erbij en dan heb je weer een jubileum, je kent het wel. Speciaal voor haar jubileum had zij zich in een prachtige jurk gehesen. Complimenten! Bijna iedereen had al tijd voor een gebakje. Maar helaas, bij een Klant Contact Centrum gaat de telefoon altijd. Sommige collega’s moesten daarom even geduld hebben.

Het koffiedrinken en het gebak eten verliep in een gezellige sfeer. Leuke collega’s heb ik, gelukkig.

Op diezelfde dag trakteerde een andere afdeling ons op speciale stukjes fruit: wortelen, bananen en tomaten. Een gezonde snack, zou je denken, maar dit was een andere soort ‘snack’. Het waren tasjes, vermomd als wortelen, bananen en tomaten. Ik moet zeggen, het was een leuke fruitschaal om naar te kijken, weer eens wat anders. Iedereen koos een stukje fruit. Zelf koos ik voor een banaan, want zo’n wortel had ik al en de tomaat vond ik niet zo leuk.

Ik was al weer aan het werk, het gebak was op, andere collega’s waren ook weer terug naar hun werkplek, toen ik een collega in een hoog tempo en met een hoogrode kleur op haar gezicht de ruimte uit zag lopen. Het tasje in de vorm van een wortel in haar hand. Verontwaardigd klonk het: ‘dat tasje heeft een piemel’. Hilariteit alom. En ja, we moesten haar eigenlijk gelijk geven, als je goed keek naar het uitgevouwen tasje, leek uit uiteinde inderdaad op een piemel. De collega koos een nieuw tasje, een banaan, want de tomaat leek weer op een vrouwelijk lichaamsdeel dat ik hier niet verder ga noemen.

Er werd veel gelachen die dag. En de lol was nog niet voorbij. Ik praatte even met een collega na over de hilariteit die rondom de tasjes was ontstaan. Zij vertelde een verhaal dat precies in deze context past.

Jaren geleden had zij een jubileum op haar werk. Een collega van de afdeling waar zij toen werkte, vroeg wat zij voor cadeau zij wilde hebben voor haar jubileum. In een jolige bui zei de toenmalige jubilaris: ‘doe mij maar een komkommer op batterijen’. Degene die de vraag aan haar gesteld had, reageerde bloedserieus: ‘komkommers op batterijen, heb je die ook al…..?’ Omdat ik de collega die die vraag toen stelde ook ken, kon ik me precies voorstellen hoe haar gezicht er toen uitzag. En je kunt je misschien ook dat de collega (die jaren geleden een jubileum had) en ik nu nog hartelijk gelachen hebben om die opmerking. Het idee alleen al, een komkommer op batterijen, en dat jaren geleden. En nu dan een tasje met een piemel. Het moet niet gekker worden.


Het was een gezellige dag op mijn werk. Hopelijk dat er nog veel van die dagen zullen komen. De collega van de komkommer (?) is trouwens iemand die bijna altijd thuis werkt. Op de dagen dat zij op kantoor is, knuffelen wij altijd even, want, zo vinden wij ‘er wordt te weinig geknuffeld’. Zo’n knuffeldag blijft bijzonder, en die vergeet ik nooit, net zoals ik de dag van het tasje met de piemel nooit meer zal vergeten!



  • Comments(0)//column.dongenhomespot.nl/#post50

Iwan en Zoëy, een liefdesgeschiedenis???

REALITEITPosted by internetkrant Mon, November 12, 2018 18:30:31

Iwan en Zoëy, een liefdesgeschiedenis???

Het had een klassieke liefdesgeschiedenis kunnen worden, net zoals Tristan en Isolde of zoals Romeo en Julia, de (geplande, dat dan weer wel) liefdesgeschiedenis tussen de blonde Labradors Iwan en Zoëy. Iwan is mijn hond, Zoëy de hond van mijn neef. Hij vond het tijd voor een nestje kleine Labradortjes (raar woord, geen idee of het klopt, maar het staat wel leuk). Zo geschiedde.

De voorbereidende gesprekken waren achter de rug, er was overleg geweest met de peettante van Iwan….kortom: de mensen uit het verhaal waren er klaar voor. Nu de honden nog. Op een gegeven moment kreeg ik een berichtje: Zoëy is loops. Er was contact geweest met de dierenarts en er mocht contact zijn tussen de honden.

Op een mooie maandagmiddag was het zover. Alsof Iwan in de gaten had dat er iets bijzonders zou gebeuren, keek hij naar buiten en zag daar mijn neef staan, met hond. Toegegeven, ik vond het ook wel even spannend, die eerste dag (net zoals al die dagen daarna trouwens). Hup, de deur opengedaan en Iwan mocht naar buiten, naar, hopelijk, zijn nieuwe echtgenote (of noem je dat zo niet bij honden?). De eerste kennismaking was niet veelbelovend. Iwan vond het wel spannend, zo’n loops teefje bij hem op bezoek. Zoëy dacht daar echter anders over. Zij zag het in eerste instantie niet zo zitten. Maar mijn neef en ik hadden wel geduld en wij lieten de honden even spelen. Iwan was super enthousiast, Zoëy niet. Als Iwan in de buurt kwam, begon zij te grommen en te blaffen. Iwan, watje als jij is, vond dat maar niks en hij droop even af om later net zo enthousiast weer naar haar toe te gaan. Die eerste dag was geen succes. Zo volgden nog twee dagen, zelfde tijd, zelfde aanwezigen. Regelmatig werd mijn neef bijna in zijn hand gebeten door zijn eigen hond, maar dat mocht de pret niet drukken. De mensen uit het verhaal bleven proberen om de honden dichter bij elkaar te brengen. De honden uit het verhaal dachten er anders over, althans het teefje.


Mijn neef had inmiddels contact gehad met zijn dierenarts en die had de oplossing gevonden, tenminste, dat dachten wij. Op een dag, aan het eind van de middag, zou de dierenarts bij mijn neef thuiskomen. Iwan en ik ernaartoe. Helaas moest Iwan buiten blijven, hij mocht niet bij Zoëy voordat dat dierenarts er zou zijn. En dat duurde lang, echt lang. Bijna net zo lang als vroeger, toen je zat te wachten op Sinterklaas en zijn Pieten, die toen nog gewoon zwart waren. Het wachten duurde bijna eindeloos. Elke keer als er een auto door de straat kwam, veerden wij verwachtingsvol op: ‘zou ze dat zijn?’….. Helaas, het duurde meer dan een uur voordat de welkome bezoekster kwam. Zij ondernam meteen actie. Zoëy moest aan de riem en ook Iwan mocht naar binnen, aan de riem. Nog een keer proberen of Zoëy nu aardiger tegen Iwan zou zijn, maar nee, ook deze keer was Zoëy niet vriendelijk tegen Iwan. De dierenarts zei er nog: “Zo, zij is niet echt aardig tegen de reu; en de reu gedraagt zich galant ten opzichte van de teef,” dat dan weer wel.

Wat er verder gebeurde, daarover treed ik niet in details, het laat zich raden. Het kwam erop neer dat er kunstmatig geïnsemineerd is. En er werd bloed afgenomen bij de teef. Helaas, de bloedwaarden waren de volgende dag niet goed en de kunstmatige actie had, waarschijnlijk, geen effect. De dierenarts had het over een ‘gespleten loopsheid’. Zij verwachtte dat Zoëy weer zou gaan vloeien, en dat gebeurde.

En weer maakte ik een afspraak met mijn neef. En weer kwam hij langs bij ons. Die keer leek het goed te gaan. Zoëy en Iwan speelden en liepen vrolijk bij ons buiten. Neef en ik waren blij, zou het nu eindelijk…..? Wij gingen even naar binnen en, alsof de duvel ermee speelde, het gegrom en geblaf begon weer. Op een gegeven moment zat Zoëy echt heel mooi te zijn. Iwan greep zijn kans, maar toen hij dichter bij haar kwam, gingen haar lippen omhoog en liet zij haar tanden zien. Iwan sprong, onder de indruk en niet goed wetend wat te doen, tegen mijn neef op om troost te zoeken. Pfff, teleurgesteld ging mijn neef naar huis. De volgende dag kreeg ik weer een berichtje. Toen hij Zoëy aan het uitlaten was, deed zij haar staart omhoog voor twee reuen. Positief nieuws! Mijn neef kwam, met zijn vrouw en zijn hond, weer naar ons toe. En weer was Zoëy niet zo aardig tegen Iwan. Maar wij lieten ons niet uit het veld slaan en lieten de honden in de bijkeuken. Misschien dat zij, in een kleinere ruimte, wel de liefde zouden vinden die dag………. Het einde van die avond laat zich raden. Mijn neef en ik hebben samen maar een biertje (hij) en een wijntje (ik) gedronken, op de slechte afloop dan maar.

Uiteindelijk stond er nog één afspraak. De vrouw van mijn neef vond dat die maar niet door moest gaan, maar mijn neef wilde het wel door laten gaan. En zo geschiedde. Aan het eind van twee enerverende weken kwam de (voorlopig) laatste ontmoeting. Waarschijnlijk was de loopsheid van Zoëy die dag al voorbij. Er sprong geen vonk over. Het geplande liefdeskoppel vond elkaar niet aardig. Snap er niks van, want Iwan is toch best een mooi mannetje.

Er is nog één sprankje hoop. Het zou kunnen zijn dat de kunstmatige inseminatie uiteindelijk toch gelukt is. Tenminste, dat had mijn neef van de dierenarts gehoord. Nog even wachten dus. Maar neef en ik hebben er weinig vertrouwen in. Dat wordt dus wachten tot de volgende loopsheid, in het voorjaar van 2019.

Jammer, de mooie liefdesgeschiedenis die wij zo voor ons zagen, is op niets uitgelopen, omdat Zoëy Iwan echt niet aardig vond. Je denkt altijd dat honden elkaar wel mogen, maar soms zijn het net mensen en hebben zij ook op het eerste ogenblik zoiets van ‘nee, doe maar niet’. Dat moeten wij dan maar accepteren, hoe jammer wij het ook vinden. Volgend jaar nieuwe kansen!

  • Comments(0)//column.dongenhomespot.nl/#post49

Hitteprotocol en andere zomerse weer-ongemakken, zoals wepsen (op z’n Dongens)

NOSTALGIEPosted by internetkrant Mon, September 03, 2018 16:28:16

Hitteprotocol en andere zomerse weer-ongemakken, zoals wepsen (op z’n Dongens)

Hitteprotocol. Ineens was het woord er, de afgelopen weken. Je hoorde het woord eigenlijk elke dag wel één keer. Met het verdwijnen van de extreme hitte, is het woord ineens ook verdwenen, zo lijkt het wel. In mijn verhaal gebruik ik het nog een paar keer, zodat we het woord, ook al is het niet meer zo warm, niet vergeten, want het is zo’n mooi woord, toch? Hitteprotocol.

Hans en ik hadden ons eigen hitteprotocol in huis, zo lijkt het wel. Ik wilde alle ramen en deuren open ’s morgens vroeg. Hans wilde alle deuren en ramen dicht. En zo gebeurde het dat ik ’s morgens voordat ik naar mijn werk ging, de achterdeur openzette. Hans deed de deur in de loop van de ochtend weer dicht, want anders werd het te warm. Oké, uiteindelijk vond ik het prima.

Als ik ’s middags thuiskwam, deed ik als eerste de screens dicht voor de ramen in de kamer. Want daar scheen de zon dan al lekker binnen. Dicht, die dingen. Ook al werd het dan een stuk donkerder in de kamer en ook al vond Hans dat niet zo prettig, die donkere kamer. Op een gegeven moment was het buiten zó warm, dat alle deuren en ramen maar dicht bleven overdag. ’s Avonds konden de deuren en ramen dan weer open. Maar of dat veel uitmaakte? Nee, eigenlijk niet. En zo ging het een aantal weken door. Ramen dicht, deuren dicht, luxaflex dicht, gordijnen, alles wat dicht kon in huis ging dicht.

Op een vrijdag was het weer erg heet, de temperatuur liep in de loop van de ochtend al op naar een graad of 34! Toch moest Iwan ’s middags even naar buiten, want ik had hem ’s morgens om 7 uur uitgelaten en daarna niet meer. Wat denk je? Ik kwam buiten met hem, liep naar de overkant van de straat waar hij zijn poot optilde. Ik wilde verder lopen, maar Iwan draaide zich om en keek mij aan zo van ‘Lia, wat doe je nou?’ Ik vroeg hem of hij naar huis wilde. Het antwoord was duidelijk ‘ja’: Iwan draaide zich om en liep bijna hard naar huis. Hup, de relatieve koelte in.

En er bleven regelmatig dagen komen met temperaturen ver boven de dertig graden. Hans kon er niet goed meer tegen. Afspraken die wij eerder gemaakt hadden, moesten wij afzeggen, omdat het gewoon té warm was voor Hans om naar buiten te gaan. We hebben wel een paar mensen teleurgesteld, maar gezondheid gaat voor.

Zo waren wij aan het eind van de hitteperiode op bezoek in een verpleeghuis, bij iemand die pas opgenomen was, omdat hij aan het dementeren was. In het verpleeghuis was het hitteprotocol nog zichtbaar: de lichten in de gangen waren niet aan. Dit zorgde voor een beetje spookachtige sfeer, die dan weer niet paste bij het prachtige weer.

Speciaal voor de bewoners was er, in het restaurant, ijs te krijgen. Maar ook de bezoekers konden genieten van een koele sorbet, zorgvuldig bereid door in tropische kleuren gestoken personeel van het verpleeghuis. Ook wij namen een sorbet en het gesprek ging op een gegeven moment over het hitteprotocol. Eén van de leden van ons gezelschap wist niet op het woord te komen. Degene waar wij op bezoek waren, kende het woord zeker en wist ook wat het betekende, ondanks het feit dat hij aan het dementeren is. Hij noemde het woord ook: hitteprotocol! Dat verbaasde ons enigszins, maar het zorgde voor veel gelach aan tafel. Een van de leden van ons gezelschap herhaalde het woord hitteprotocol een paar keer. Degene bij wie wij op bezoek waren, lachte en herhaalde het woord ook nog eens. Totdat iemand het woord niet meer aanvulde, in de hoop dat degene bij wie wij op bezoek waren, het woord nog eens zou herhalen. Maar, hoe dement hij ook mocht zijn, hij deed het niet. Hij keek een keertje, begon keihard te lachen en zei alleen maar: “Ja, ja…….” En natuurlijk lachten wij mee. Dat hadden wij niet verwacht.

En zo verdween de hitte langzaam. Het werd een graad of 20 en dat vonden wij zelfs koud. Op de dag dat ik met mijn Spaanse vriendin van onze jaarlijkse high tea zou gaan genieten, regende het keihard. Een teleurstelling, want wij hadden graag buiten willen zitten. Helaas ging dat dit jaar niet door, maar wij hebben die middag wel héél erg veel gelachen. Het was heel lang geleden dat wij zó hard gelachen hadden en zó lang. Waarom? Waarschijnlijk te flauw voor woorden, maar het was wel leuk.

De laatste week van augustus was ik een weekje vrij. Dit jaar gaan we niet op vakantie en ik doe aan vakantiespreiding. Dit was mijn eerste week. En wat denk je, op mijn eerste vrije dag? Het regende dat het goot. Ik was echt z..knat toen ik met Iwan buiten had gelopen. Niet normaal. Iwan vond het ook maar niks. Hij wilde meteen toen hij, helemaal nat, terugkwam van de wandeling, afgedroogd worden. Dat heb ik maar gedaan en toen was het weer goed. De rest van de week viel het mee met de buien en was het weer alleszins redelijk.

Het weekeinde van mijn vakantieweek zat propvol afspraken. Eerst de modeshow bij mijn favoriete Winkeltje. Wat een prachtige collectie weer voor het najaar. Op zo’n moment zou je bijna wensen dat de temperatuur al wat lager was…. Diezelfde dag moesten wij ’s middags naar een verjaardag. Na de modeshow heb ik onze plannen gewijzigd. In plaats van halverwege de middag zijn we meteen naar de verjaardag gegaan. Het was nog vroeg in de middag en er was nog geen visite toen wij kwamen. Genoeg plaats buiten om een lekker plekje te zoeken waar wij een middagje konden blijven zitten. En gezellig even kletsen met onze gastvrouw- en gastheer. Hun 9-jarige dochter (die dag jarig) was heel blij met de ‘putty’, een soort slijmerige plastic brij, met glitters, waar je allerlei vormen van kon maken. Geweldig. Na een heerlijke middag (al dan niet in het zonnetje) naar huis. Wat een leuke dag.

De dag erna, zondag, was weer helemaal vol gepland. Natuurlijk eerst de zondagse wandeling met Iwan. Deze dag mocht hij de route bepalen. En dat deed hij ook. Hij vindt het geweldig om door de Jan Mertenslaan te lopen en ik moet zeggen, dat is best een mooie straat. Onderweg kwam ik langs het voetbalveld van VV Dongen. Het viel me op dat er al voetballers naar VV Dongen gingen (’s morgens tegen half 10), en dat terwijl de wedstrijd pas om half 3 ’s middags begon. Na de wandeling was het tijd om naar De Cammeleur te gaan voor de brunch. Wat zag het er leuk uit, met al die lange tafels, buiten naast De Cammeleur. En wat waren de gerechten, bereid door de dames van de Leerloods, verrassend, maar vooral héél erg lekker! Het muzikale tussengerecht van ‘De Zingende Koffiekar’ mocht er trouwens ook zijn. Complimenten!!




Na de brunch snel even een rondje met Iwan en hup, met de fietsmobiel naar Dongen-Vaart. Daar was ons volgende feestje, een borrel en een barbecue. En natuurlijk zaten wij weer buiten in de prachtige tuin van onze vriend, die een feestje gaf omdat hij jarig was geweest. De wespen vlogen vrolijk rond. En ik ben geen fan van wespen. Maar die beesten horen nu eenmaal bij de zomerse weer-ongemakken. Aan het eind van de middag, na de heerlijke barbecue, de lekkere drankjes en de gezellige gesprekjes was het tijd om weer naar huis te gaan. Hans riep dat ik even moest wachten, want wij kregen nog een paar peren mee, vers geplukt van Dongen-Vaartse perenboom. In één van de peren zaten wespen, maar de peer werd gewoon in mijn handtas gestopt. Ik vond het verschrikkelijk, want ik haat wespen en als ik gestoken word, ontstaat er soms een allergische reactie. Ik reageerde primair, gooide mijn tas op de grond en stond te gillen, sorry, ik heb dat echt gedaan! Hans bleef stoïcijns rustig, haalde de peer met de wespen eruit, en joeg de wespen weg uit mijn tas. Einde van het drama. De wespen zijn allemaal heel gebleven, de peer heeft er een gat aan overgehouden. De smaak bleek echter prima. Ik hoop dat dit de laatste dag was dat ik dit jaar een wesp (of, op zijn Dongens: een weps) heb gezien.

Ik ben klaar met het hitteprotocol en andere zomerse weer-ongemakken. Het is een prachtige zomer geweest! Dat het najaar maar net zo mooi mag worden!

Lia van Gool



  • Comments(0)//column.dongenhomespot.nl/#post47

Verhuizen naar Rotterdam????

NOSTALGIEPosted by internetkrant Tue, July 31, 2018 20:09:49

Verhuizen naar Rotterdam????

Eindelijk was het zover. Op een zonnige zaterdag (hoe kan het ook anders deze zomer?) reisden wij, met treinkaartjes van het Kruidvat, naar Rotterdam. Al jaren waren wij van plan om eens treinkaartjes te kopen bij een van de bekende winkels die regelmatig kaartjes aanbieden. Het was er nooit van gekomen. Deze keer wel. De datum hadden wij al ver vooraf vastgelegd in onze agenda’s, want, zoals dat vaker gaat bij ons, anders kwam het er weer niet van. Ik had bovendien bedacht dat het wel leuk zou zijn voor Iwan en zijn peetouders, als er weer eens een logeerpartijtje was. Ook dat werd geregeld. Zo hoefde ik die zaterdagmorgen niet eerst een rondje Dongen te doen met de hond. Nee, wij konden meteen ‘op reis’.

Op het centraal station van Rotterdam namen wij de metro naar het centrum. Altijd weer leuk om met de metro te reizen. Dat geeft een beetje een vakantiegevoel. Grappig trouwens, wij wisten dat niet, was dat Hans tegen een aanmerkelijk lager tarief met de metro kon reizen dan ik. Hij heeft een ov-chipkaart op naam en krijgt dan 34% korting op het reizen met metro, bus en tram. Weer iets geleerd die dag!


We slenterden door onze favoriete straten in het centrum van de wereldstad, bewonderden de prachtige gebouwen, dronken koffie op het terrasje bij De Beurs, want daar kun je zo lekker kijken naar alle mensen die langs komen. Wij hadden uitzicht op een kraampje dat ‘Hans Worst’ heette. En nee, Hans wilde niet op de foto. Terwijl dat nu zo leuk zou zijn geweest bij dit verhaal…..

Na de koffie toch maar even gaan kijken bij één van mijn favoriete winkels (ja, zelfs in Rotterdam heb ik die), het was per slot van rekening opruiming. En ik kon mijn slag slaan. Wat een geweldige winkel toch, hoewel ik helemaal niet bij de doelgroep hoor voor wie die winkel eigenlijk bedoeld is. Maar de collectie is prachtig, draagbaar, net iets anders dan anders en vooral ook heel betaalbaar. Pluspunt was, dat wij datgene wat wij wilden kopen, apart konden laten hangen. De spullen zouden 24 uur bewaard worden en, als wij ze niet opgehaald hadden, weer teruggehangen worden in de winkel. Wat denk je??? Juist, de spullen hangen nu in Dongen in een kast.

Uit nostalgie stelde Hans voor om even de Lijnbaan op te lopen. Dat viel echt wel een beetje tegen. Er was niet veel bijzonders te zien, op, winkel na winkel, een gigantisch aanbod sneakers na. Ik had geen idee dat er zoveel verschillende sneakers te koop waren. Het was wel even genieten toen wij, overstekend bij een zebrapad, een prachtige witte Ferrari zagen rijden: wat een wagen! En wij waren niet de enigen die daarvan genoten.

Na de nostalgische wandeling over de Lijnbaan was het tijd voor een terrasje. Toen wij heen liepen, hadden wij al een gezellige plek gezien om te gaan lunchen en, bijna nog belangrijker, even uit te rusten. Wij vonden een heerlijke plaats in de schaduw, waar wij een zacht zomerwindje langs ons heen voelden gaan. Tijd voor een prosecco, een pilsje en een heerlijk broodje. Tijd om te genieten van het leven om ons heen, van de stad, van de serveerster (die voor iedereen op het terras wel een speciaal woordje had en die met alle mannen even flirtte, op een geweldig leuke manier). Wat was dat genieten. Het leek heel even een beetje vakantie.

Omdat we toch in Rotterdam waren, moesten we even een kijkje gaan nemen bij Hudson’s Bay (oké, normaalgesproken zet ik geen namen van zaken e.d. in mijn verhalen, maar deze naam móest even genoemd worden). Wij hadden nog geen tijd gehad om in Tilburg naar deze winkel te gaan kijken. We liepen naar de ingang, en toen we dichtbij waren, zeiden wij al tegen elkaar ‘dat wordt de linkerdeur naar binnen en de rechterdeur naar buiten’. En zo gebeurde het ook. Ik heb nog wel even rondgekeken op de begane grond: een walhalla van schoenen, echt geweldig! Hans rustte even uit op een bankje. Voorzichtig keek ik naar de aanbiedingen, want je weet maar nooit. De prijzen rezen echter, zelfs met korting en zelfs voor mij (als schoenengek) de pan uit! Ik hoef echt geen schoenen met een stripfiguurtje van Karl Lagerfeld erop. Zelfs niet als ik daar maar 150,00 euro voor hoef te betalen in de opruiming. We gingen dus inderdaad door de rechterdeur (gezien vanaf de voorkant als je aan komt lopen), weer naar buiten.

Als oud-Rotterdammer wist Hans het natuurlijk al lang: ‘wat een geweldige stad is Rotterdam toch’. En, al mijmerend door de Rotterdamse straten, bedachten wij dat Dongen soms toch wel een klein dorp is, bekrompen ook. Die middag wisten wij het zeker: als iemand een bod had gedaan op ons huis, dat wij vervolgens zouden kunnen ‘ruilen’ tegen een appartement in hartje Rotterdam, dan hadden wij zonder aarzelen ‘ja’ gezegd. Want: elke zondag door het centrum lopen. Een terrasje pikken aan de Coolsingel, slenteren door de koopgoot……

Een paar dagen later lopen wij door het centrum van Dongen. Wij begroeten de ene na de andere bekende, maken een praatje, gaan op een terrasje zitten in het park. En dan komt het besef, dat Dongen toch wel een fijne plaats is om te wonen, lekker vertrouwd. En op het terrasje in het park kun je heerlijk zitten, het park lijkt dan ineens heel anders dan wanneer ik er mijn rondje loop met Iwan. En binnenkort kunnen we gaan genieten van De Cammeleur met buitenpodium. Ik denk dat wij toch maar in Dongen blijven wonen. Maar…..je weet het maar nooit!!! Keep on dreaming!!! (Blijf dromen!!!)

LIA VAN GOOL

  • Comments(2)//column.dongenhomespot.nl/#post46