LIA VAN GOOL

LIA VAN GOOL

COLUMN VAN LIA VAN GOOL

Zij neemt de lezer mee in haar wereld van werkelijkheid en menselijkheid. Zij zal het zijn die de lezer een stuk vitamine voor het hart geeft en diezelfde lezer een blik gunt in het Dongense zoals Lia dat ziet. Gevarieerd en soms scherp ,maar altijd vanuit een positieve blik op de wereld van ons allen.

De redactie van deze krant wenst de lezer hierbij veel genoegen en leesplezier

Een jaszak vol sokken!

DONGENPosted by internetkrant Thu, July 18, 2019 16:46:58

Een jaszak vol sokken!

Het is feest in Dongen. Tenminste voor degenen die van aanbiedingen en koopjes houden. En laat het nu zo zijn, dat Hans gek is op aanbiedingen en koopjes. En hij heeft ook mij aangestoken met zijn enthousiasme. Dat enthousiasme komt door Hans zijn jongste zus (helaas is zij er niet meer). Omdat de moeder van Hans stierf toen hij nog jong was, zorgde zijn zus, samen met de vader van Hans, voor zijn opvoeding. En van die jongste zus leerde Hans het koopjesjagen. Hij leerde van haar dat een artikel dat maar € 2,50 is afgeprijsd (in die tijd was dat trouwens nog 2 gulden 50 (!) eigenlijk niet interessant was als aanbieding.




En daarom is het nu even feest! Twee zaken hebben gigantische aanbiedingen. Dat het om zaken gaat, die er uiteindelijk mee gaan stoppen, maakt het wel een beetje dubbel: wij profiteren van de aanbiedingen omdat zij gaan stoppen. Dat dit niet om gewone opruiming gaat, is wel duidelijk. Ik heb bij de twee winkels voorzichtig aangegeven, dat ik het best vervelend vond, dat ik juist nú naar de winkel kom, als zij gigantische aanbiedingen hebben. Gelukkig maakte het die twee niet uit!

Vanaf het moment dat Hans en ik de aankondigingen zagen: ‘Outlet’ en ‘Wij gaan stoppen’, zijn wij vaste klanten geworden. Een of twee keer per week (nee, dat is niet overdreven!) gaan wij even kijken, want ‘je weet maar nooit’. Wij hebben ook al aan een aantal mensen doorgegeven dat er koopjes te halen zijn en sommigen hebben ook al van de koopjes geprofiteerd.

Wat is het heerlijk om te snuffelen in rekken met afgeprijsde kleding, lingerie, badpakken, nachthemden en pyjama’s. Helaas is de kleding niet in mijn maat verkrijgbaar, hoewel ik uiteindelijk wel een heerlijk dikke wintertrui heb gevonden die mij wel past! Gelukkig pas ik wel in de prachtige sokken en ook de sjaals uit de aanbieding passen mij. Ik heb inmiddels een paar verschrikkelijk mooie sjaals gevonden. Vooral de ene grote warme wintersjaal is echt helemaal geweldig. Jammer dat ik die nu niet kan dragen, nog even geduld hebben. Hans heeft zijn toch al uitgebreide collectie kleding uitgebreid met verschillende mooie broeken, overhemden, truien en een colbertje. Sokken hoefde hij niet.

Een paar weken geleden maakten wij weer ons wekelijkse uitstapje naar de aanbiedingen, om vervolgens wat te gaan drinken aan de andere kant van de straat. Ik had geen tas meegenomen, want het was echt niet de bedoeling om iets te kopen. En wat denk je? Ja, ik kocht uiteindelijk wél wat, in beide zaken. Geen probleem, dacht ik: de zakken van mijn heerlijk grote jack past dat éne doosje wel en ook die sokken. Maar, zo vond degene waar ik de sokken had gekocht: ‘zo kun je niet over straat; straks denken mensen nog dat je die spullen hebt meegenomen zonder te betalen en kom je in de rubriek ‘Gezien in Dongen’, hahaha!’ Dat leek haar (en uiteindelijk mij ook) toch niet zo’n goed idee. Gelukkig kreeg een mooi papieren tasje mee, waar alle spullen een plekje vonden. We hebben er hard om gelachen met z’n allen.

De dag erna ging Hans nog even terug, want ik had toch nog iets nodig, vond ik (je wilt nu niet weten hoe vol mijn kasten liggen). Hans op zijn scootmobiel naar de winkel. Wat er gebeurde? Hij werd gebeten door de waakhond, die voor de winkel lag. Gelukkig was het maar een krasje op Hans zijn enkel. De waakhond schrok terug toen Hans heel erg hard naar hem riep. De eigenaar van de hond kwam geschrokken naar buiten. Wat blijkt nu? Het beestje heeft een trauma opgelopen, omdat hij een keer een botsing met een scootmobiel heeft gehad. Maakt niet uit wie er op een scootmobiel zit, de bestuurder is helaas de klos als de waakhond buiten ligt. Gelukkig bleken Hans en hij toch nog vriendjes toen Hans later, zonder scootmobiel, de winkel binnenkwam. En, toen we nog een keer naar de zaak gingen, wilde hij al kreupelend naar binnen lopen. Helaas mislukte dat, maar we hebben er, alweer, met z’n allen hartelijk om gelachen!

Een paar weken later liep ik, door diezelfde hond, ook bijna een trauma op, toen ik Iwan uitliet. De hond in kwestie zat thuis voor het raam, toen ik met Iwan langskwam. Ik stopte, liet Iwan even kijken, maar dat vond de hond in kwestie niet goed. Hij begon keihard te blaffen en sprong tegen het raam aan. Gelukkig kon zijn baasje hem nog op tijd pakken. Ik was echt bang dat hij door het raam zou vliegen (de hond dan). Tot mijn opluchting gebeurde dat niet. Als ik nu weer langs ‘het huis van de hond’ kom met Iwan, kijk ik maar niet naar binnen, ook al vind ik de hond én zijn baasjes best aardig. ‘Hup, doorlopen, Iwan!’ En dat doen we dan maar.

(Met dank aan Bianca voor het onderwerp van deze column!)

Lia van Gool



  • Comments(0)//column.dongenhomespot.nl/#post55

Een enerverende week met ergernissen en nog heel veel meer, ik zweer het je!

DONGENPosted by internetkrant Mon, June 03, 2019 20:50:40

Een enerverende week met ergernissen en nog heel veel meer, ik zweer het je!

Het was een drukke week, die begon met een minder leuk bericht. Een goede vriendin van ons overleed op de maandag van die week. Wij wisten dat zij ziek was, maar zo’n bericht komt dan toch hard aan. Je stelt jezelf vragen: waarom, zo jong, had ik…..? Nee, wij hadden niks kunnen doen, helaas. Gelukkig waren wij de laatste maanden veel op bezoek geweest bij de vriendin en haar man. Daarom hebben wij nog een prachtige herinnering aan de laatste keer dat wij haar zagen. Dat was op een prachtige zonnige zaterdagmiddag. Wij zaten in de tuin, lekker onder een parasol. Wij hebben de hele middag gezellig (en soms ook minder gezellig, omdat de onderwerpen dan ineens wat serieuzer waren) gepraat, wat gedronken, een hapje erbij en vooral ook veel gelachen. Onze vriendin liep op en neer om drankjes te halen en zorgde voor de hapjes. Het werd, zo blijkt achteraf, een middag om nooit te vergeten. Mooi zo’n herinnering!

Dinsdag was een rampdag, want ik moest die dag naar de mondhygiëniste. Voor anderen misschien een simpele afspraak, maar ik vind naar de mondhygiëniste of tandarts gaan al mijn hele leven vreselijk. En nu kwam die afspraak dan ook nog na niet zo’n leuke maandag, maar goed: gelukkig viel het mee en ik ging redelijk opgewekt naar huis.

Die dinsdag was ook de eerste dag van de Dongense Avondvierdaagse. Terwijl ik daar helemaal niet mee bezig was, liep ik met Iwan mijn normale rondje, over het Wilhelminaplein en door de Nieuwstraat. Mede door de reorganisatie van het plein kwam ik in een onverwachte chaos terecht: overal liepen kinderen, ouders, er fietsten mensen, auto’s reden langzaam. Kortom: een puinhoop. Niemand wist precies waar zij of hij moest zijn. Pfff, wat een opluchting toen ik uit die drukte was. Iwan vond het trouwens allemaal prima, want die kreeg regelmatig aandacht.

Woensdagmiddag had ik gelukkig geen plannen, dus even rust. Aan het begin van de avond konden wij afscheid gaan nemen van onze overleden vriendin. Het was een mooi afscheid, die woensdag. Veel mensen waren gekomen om vriendin een laatste groet te brengen. Na dat afscheid ging ik naar de Kapel van de Zusters Franciscanessen voor de repetitie van het Dongens Mannenkoor, op de fiets. Ik fietste over de Geer en zag een aantal deelnemers van de Vierdaagse lopen. Ik dacht nog ‘gelukkig, vandaag loop ik niet en kan ik rustig langs de groep lopers heen fietsen’. Helaas was dat niet het geval. De lopers liepen, zonder op of om te kijken, van de stoep, hup het fietspad op. Gelukkig kon ik op tijd remmen. En, het waren echt niet alleen de kinderen die het fietspad op liepen, nee hoor, ook de oudere deelnemers deden dat met veel gemak. Ik moet toegeven dat ik wel even gevloekt heb, hardop, ook dat nog. Eigenlijk niks voor mij, maar goed, soms is dat echt even nodig om je ergernis te laten verdwijnen. Een jaarlijkse ergernis voor mij, de Vierdaagse. Ik word zo vaak bijna omvergelopen door het fanatisme van de deelnemers. Ondanks dat, toch complimenten aan de organisatie van de Avondvierdaagse, want elk jaar is het weer een geweldig evenement met heel veel deelnemers. Zelfs liepen er dit jaar bekenden van mij mee, wel de 3,5 kilometer (vanwege hun leeftijd mocht dat). Een mooie prestatie, toch?

Het ritje van de ene naar de andere afspraak, zorgde ervoor dat ik even mijn hoofd leeg kon maken, anders was de overgang wel heel bruut geweest. Toch heb ik die avond nog hartelijk gelachen. Het koor repeteerde voor het Voorjaarsconcert met het Kinderkoor. De dirigent van het Kinderkoor was ook de pianist voor het koor, tijdens dat concert en die woensdag was de eerste repetitie van koor en pianist samen. Ik had het koor al eens horen repeteren voor het liedje ‘Olga’. Het mannenkoor moest het refrein zingen en het kinderkoor deed de rest. Ik vond het, eerlijk gezegd, die eerste keer dat ik ‘Olga’ hoorde (het refrein dan), helemaal niks. Maar die woensdag veranderde mijn mening compleet. De pianist zong het couplet dat bij het refrein van ‘Olga’ hoorde, het koor moest steeds sneller gaan zingen. Wat geweldig! Ik was heel erg benieuwd hoe dat tijdens het Voorjaarsconcert zou klinken & ik kan nu zeggen dat het een prachtige uitvoering van ‘Olga’ was. De combinatie mannenkoor en kinderkoor bleek trouwens een hele mooie combinatie!

En zo werd het donderdag, een dag waarop er, gelukkig, geen afspraken gepland stonden. Even ademhalen!

Op vrijdag stond er weer een afspraak bij de mondhygiëniste, en ook deze afspraak verliep zonder al te grote problemen. Opvallend was de rust in de praktijk op vrijdagmiddag. Dat was bijna genieten, bijna dan!

Vrijdagavond bezochten wij, met een groep vrienden en familie, De Cammeleur voor de jaarlijkse preview-avond. Het werd een gedenkwaardige avond.

Cabaretier Marlon Kicken presenteerde de avond met veel humor en snelheid. Dat hij last had van zijn rug, en regelmatig naar begrafenissen moest, volgens zijn verhaal, dat hebben we maar voor lief genomen. Het werd een gevarieerde avond met een opvallend einde. Favoriet van de preview waren voor mij de ‘Mannen van Naam’. Daar móest ik in ieder geval naar toe (en de kaartjes zijn inmiddels besteld).

De avond verliep zonder enige problemen, met veel afwisseling, een heerlijk pauzedrankje en leuke optredens. De avond liep ook uit, zeker drie kwartier. De laatste artiest kwam dan ook pas rond 23.15 uur het podium op. En vanaf het begin liep dat optreden niet. De grappen die de man maakte, bereikten het publiek niet. En hij ging maar door, ging maar door. Vertelde dat hij nog wel een uur of drie door zou gaan en iedereen zat al bijna te zuchten. Een vriendin en ik zeiden lachend tegen elkaar: ‘als wij nu eens met z’n allen op zouden staan en de zaal uitlopen?’ We hadden het nog niet gezegd, of de eerste twee mensen verlieten inderdaad de zaal. De optredend artiest riep nog een vervelende opmerking naar die twee. Jammer. Dat had de toon nog meer gezet dan al eerder het geval was. Na het vertrek van de eerste twee mensen, gingen er, nog geen minuut later, nog meer mensen weg. De artiest ging door met zijn (steeds vervelender wordende verhaal). Marlon Kicken maakt een einde aan de vertoning. Wij dachten dat het niet veel erger kon worden, maar dat kon wel. De optredend cabaretier gooide het notitieboekje dat hij in zijn hand had richting Marlon, gooide de microfoon op de grond en liep het toneel af. Einde!

Gelukkig heeft het vervelend einde van de avond de avond als geheel niet bedorven. Wij zijn lekker blijven hangen, hebben een wijntje gedronken, werden verwend met heerlijke hapjes en zijn tevreden en een beetje verbaasd over het gebeuren naar huis gegaan. Op naar weer een enerverende dag.

Zaterdag, de dag van de crematie van onze vriendin. Het was een bijzondere bijeenkomst. Er werd livemuziek gespeeld, de kleindochter van onze vrienden las een verhaaltje voor over ‘omi’ en ook onze vriend zelf nam het woord door een kinderverhaal voor te lezen voor de kleinkinderen. Wat bijzonder! Ook het gedachtenisprentje was speciaal: een tekst, geschreven door onze overleden vriendin, met haar naam erbij, in haar eigen handschrift, en een hartje……..rillingen……

Na de bijeenkomst in het crematorium was er nog een bijeenkomst in een Dongens etablissement. Ik moet zeggen, dat ik daar blij mee was, want ik krijg altijd honger van begrafenissen. Gelukkig was er genoeg (of te veel) te eten. Vooral die heerlijke bolussen, natuurlijk met roomboter en bolus nummer twee eerlijk gedeeld met een vriendin!

Na een middagje rust was het ’s avonds om half 7 alweer tijd om naar de Kapel van de Zusters te gaan voor het Voorjaarsconcert van het Dongens Mannenkoor en het Kinderkoor. Het was een geweldig optreden met, zoals ik al eerder schreef, ‘Olga’ als favoriet van de avond. Het was prachtig, om naar de kinderen te kijken, die vol inspanning naar de dirigent keken, of juist niet, zoals het meisje dat helemaal vooraan stond. Zij keek langs de standaard van dirigent van het mannenkoor naar haar ouders om te zien of zij het goed had gedaan. Even later stond zij, met haar tekstboek ondersteboven of dicht, voluit mee te zingen. En het jongetje, aan de zijkant van het koor, wat had hij een serieus gezichtje en wat riep hij vertedering op bij een groot deel van het publiek. Het was een mooi concert!

Thuisgekomen hebben Hans en ik nog even iets gedronken op deze enerverende dag. Proost, op het leven!




De zondag hadden we eigenlijk geen plannen, maar het was de Dag van het Park. Dus toch maar even richting park gegaan. Een rondje gelopen, met wat mensen gepraat en een prachtige houten kerstgroep gekocht, gemaakt door een echte Dongense kunstenaar. Super blij ben ik er mee. Dit juweeltje blijft in ieder geval tot Kerstmis staan en het past prima bij de verzameling kerstgroepen die ik al bovenop zolder heb staan (die mogen alleen met de Kerst naar beneden).

Na het rondje park even bij De Cammeleur wat gedronken, op het terras, waar wij mensen tegenkwamen die wij al lang niet meer gezien en gesproken hadden. Het werd een geweldige middag! Wel jammer dat het Parkpodium pas die middag officieel werd geopend. En vooral jammer dat het tijdens de Dag van het Park niet gebruikt werd. Hopelijk volgend jaar wel!

Zo kwam een einde aan een enerverende week, met bijzondere gebeurtenissen, kleine ergernissen en vooral bijzondere ontmoetingen, ik zweer het je!

En die kaartjes voor de voorstellingen in De Cammeleur? Die zijn al besteld en liggen al klaar om gebruikt te worden voor de eerste voorstelling. En nee, kaartjes voor het laatste optreden van de preview-avond hebben we niet: die artiest staat niet meer in het programma!

Lia van Gool

  • Comments(1)//column.dongenhomespot.nl/#post54

Plassen

DONGENPosted by internetkrant Sun, April 28, 2019 19:44:38

Plassen

En toen was het ineens het weekeinde van Koningsdag en het Oranjeparkfestival. Vrijdag én zaterdag was het feest in Dongen. Op verschillende podia in het Park, op het Wilhelminaplein en, voor het eerst, ook in de Cammeleur. Waar iedereen had gehoopt op een feest met prachtig weer, werd het een koud, somber en soms ook regenachtig festival. Echt super jammer.

Hans en ik zijn niet van die festivalgangers, maar vrijdagavond zijn wij toch even naar het Park gegaan om te luisteren en te kijken naar ‘Dongen Zingt’. En wij wilden eigenlijk graag meezingen. Helaas liep dat niet helemaal zoals wij gehoopt hadden. De band speelde fantastisch, daar niet van. Maar eigenlijk ging het allemaal een beetje te snel. De teksten op het grote scherm liepen niet synchroon met de muziek, meezingen liep dus ook niet helemaal vlekkeloos. En, wat wij jammer vonden, er werd nogal veel Engels gezongen. Niet dat wij dat niet snappen, maar bij meezingen hebben wij toch meer Nederlandstalige nummers in ons hoofd. Maar het neemt niet weg, dat het een leuke opening was van het Oranjeparkfestival (ik schrijf het nog maar een keer voluit, omdat, voor mij, de afkorting OPF de lading niet dekt: een veel te kleine afkorting voor zo’n groot festival). Na het meezingen zijn wij in De Cammeleur wat gaan drinken. Het was er zo vroeg op de avond nog niet zo druk, maar dat maakte ons niets uit. Het was goed en je kreeg voor een redelijke prijs een lekker pilsje en een heerlijk glaasje wijn. Ook de snacks smaakten prima (bedankt!). Na het drankje zijn wij toch maar naar huis gegaan. Het Park stroomde, ondanks het niet zo mooie weer, langzaam vol. De klanken van de muziek achtervolgden ons naar huis. Het bleef nog lang onrustig in Dongen.

Zaterdag, Koningsdag, begon in eerste instantie met een donkere lucht, later kwam er een mager zonnetje op. Hans en ik hebben eerst, traditiegetrouw, naar de Koninklijke familie gekeken, op bezoek in Amersfoort. Gelukkig bleef het ook daar tijdens dat bezoek droog. Hoewel velen er misschien anders over denken: wij hebben genoten van de Koninklijke familie en de stad Amersfoort. Wat een relaxte sfeer, wat een mooi begin met het liedje ‘Mooi’. Wat een prachtige dag!

Iets voor het einde van de televisiereportage, zijn Hans en ik op de scootfiets weer richting Park gegaan. Natuurlijk moesten wij, ook traditiegetrouw, even langs de stand van het Dongens Mannenkoor om lootjes te kopen om het koor te ondersteunen. En, even traditiegetrouw, wonnen wij ook dit jaar weer een aantal prijzen. Super hoe de mannen van het Dongens Mannenkoor er elk jaar weer in slagen om een groot aantal prijzen binnen te halen voor deze Koningsdagloterij! Omdat het weer ons even in de steek liet, zijn wij, alweer (!) De Cammeleur binnengegaan. De deur van de grote zaal stond open en degene die bij de deur stond, vroeg of wij een voorstelling wilden zien. Waarom niet, dachten wij en wij zochten een plaatsje in de zaal. Wat wij niet wisten, was dat er een kindervoorstelling te zien was. Toch hadden wij er geen spijt van, dat wij naar binnen waren gegaan. De voorstelling over de slakken Ed en Eduard was echt leuk om naar te kijken. Dat kwam natuurlijk door Remco, maar ook door de kinderen die helemaal voor in de zaal zaten, opgingen in het verhaal, vragen stelden of alleen maar belangstelling hadden voor het beloofde spekkie ná de voorstelling.

Na de voorstelling zijn wij wat gaan drinken, ditmaal zonder snacks. Het was, ondanks de hagel die buiten tegen de ramen kletterde, een gezellige middag. En toen moest ik plassen. Gelukkig zijn er voldoende wc’s in De Cammeleur, dus ik dacht dat dat wel zou lukken. Helaas, ik had er niet bij nagedacht, dat De Cammeleur deze Koningsdag onderdeel uitmaakte van het Oranjeparkfestival en dat daar ook de regels golden van het festival: om te kunnen plassen moest je een bandje kopen voor één bon (€ 2,20) en dan kon je de hele dag naar de wc. Maar ik hoefde maar één keer naar de wc! Ik had pech, zonder bandje mocht ik niet plassen. Teleurgesteld liep ik terug naar mijn plaatsje. Daar maakten Hans en ik een praatje met degene die werkt bij het bedrijf die de meubels in De Cammeleur heeft geleverd. Hij vertelde met een grote grijns op zijn gezicht, dat de geleverde meubels tegen een stootje konden en dus ook tegen een plasje…..Toch maar niet gedaan……

Ik snap dat er tijdens festivals betaald moet worden om een plasje te kunnen doen. Maar € 2,20 betalen voor één wc-bezoek vind ik zelf wel een beetje veel. Daarom heb ik er dus voor gekozen om niet te gaan. Gelukkig moesten Hans en ik niet veel later na mijn plaspoging ergens heen waar ik gratis naar de wc kon. Wat een opluchting.

En, dat moet ik wel zeggen, ik vind het niet erg om te betalen voor een wc-bezoek. Ooit heb ik, jaren geleden, tijdens een bezoek aan Londen, één Engelse pond betaald om naar de wc te gaan. En toen hoefde ik eigenlijk niet eens. Maar ik was toen bij Harrods en de verhalen over de prachtige sanitaire voorzieningen daar, waren vooruitgesneld. Dus, toen ik bij Harrods was, móest ik daar gaan kijken. In mijn herinnering was het sanitair daar prachtig. Het geld wat ik toen betaald heb, was het meer dan waard.


Als ik ergens ben, waar ik moet betalen voor wc-bezoek, doe ik dat altijd. Temeer ook omdat ik weet dat die wc’s dan (meestal) ook regelmatig schoongemaakt worden. Geen enkel probleem. Het ging mij er nu alleen om, dat ik € 2,20 zou moeten betalen voor de wc bij De Cammeleur, zonder enige luxe. Er was ook geen discussie mogelijk. Ik had best een euro willen betalen, hoor!

Genoeg daarover. Het Oranjeparkfestival is weer achter de rug en het is weer een mooi festival geweest. Bewondering heb ik voor de organisatoren, die, na twee lange dagen, op zondagochtend alweer vroeg bezig waren met het opruimen van het Park en het Wilhelminaplein. Hulde daarvoor! Super, al het werk dat jullie doen om voor iedereen in Dongen een prachtig feest te organiseren.

En ik geniet: van een opgeruimd park en Wilhelminaplein, van een hond die geen stress meer heeft, omdat hij niet op zijn gemak kan snuffelen op ‘zijn’ Wilhelminaplein en die weer op zijn gemak door ‘zijn’ park kan lopen. En ik geniet, omdat ik weer gewoon, gratis, kan gaan plassen in De Cammeleur!

LIA VAN GOOL



  • Comments(3)//column.dongenhomespot.nl/#post53

De vurm weer opbouwen

DONGENPosted by internetkrant Thu, March 07, 2019 14:47:09

De vurm weer opbouwen

Toegegeven, Hans en ik waren niet in vurm dit jaar met carnaval. De enige bij ons in huis die in vurm was, was onze Iwan. Hij heeft genoten de vier dolle dagen in het Peejenrijk.

Het begon al op vrijdagavond. Eerst kwam de jeugd Raad van Elf langs, met Jeugdhofkapel, dus ik keek even naar buiten, de gordijnen open en even gluren. Iwan keek mee, hij wilde alles zien. Even later kwamen de volwassenen langs, d’n Adjudant (bij ons uit de straat) voorop! En daarna de stoet van Prins, Raad van Elf en natuurlijk de muziek. Iwan had het prima naar zijn zin. Hij bleef kijken en enkelen uit het gevolg van de Prins zwaaiden naar hem. Toen ik voor de derde keer muziek hoorde, vond ik het wel prima, maar Iwan keek mij aan van ‘gaan we niet kijken’. En nee, die derde keer dus niet.

Toen ik hem ’s avonds nog even uitliet, was het ook weer raak, want er liep een aantal carnavalsvierders op straat. Daar moest Iwan toch eens even goed naar kijken. Wat een vreemd volk dat zomaar in zíjn buurt liep. Dat moest hij in de gaten houden. Het kostte dan ook enige moeite om hem mee naar binnen te krijgen.

Zaterdag had Iwan het helemaal naar zijn zin. Eerst kwam ik een bekende wildplasser tegen…..Later liep een aantal carnavalsvierders ons tegemoet, met weer een bekende erbij. Die had al genoeg gedronken, denk ik, want hij vond mij de liefste vrouw uit de hele straat. Best leuk, toch? Later liep een grote stroom carnavalsvierders vanuit de Oude Baan de Tramstraat in: spannend! De carnavalsvierders bleven komen, en ook toen kwamen we weer een bekende tegen, die even een praatje wilde maken. En ik mocht zelfs mee carnaval gaan vieren! Iwan had het naar zijn zin, want hij kreeg wéér aandacht. En een stukje verderop kwam een carnavalsvierder naar hem toe om hem nog eens extra aan te halen. Iwan wilde best mee de kroeg in, maar daar vind ik hem nog te jong voor!

En zo werd het later op carnavalszaterdag, de avond duurde lang en was weer gezellig voor Iwan. Op zondag was het gelukkig droog tijdens de Grote Optocht. Hans kon helaas deze keer niet mee naar buiten om naar de optocht te kijken, maar een bijna verloren gewaande vriendin had de weg naar ons huis weer gevonden, zodat ik samen met haar naar de optocht kon kijken. Gelukkig bleef het droog die zondagmiddag. Jammer was het van de muziekterreur bij ons aan de overkant. De kinderen van iemand bij ons uit de buurt vinden het elk jaar weer nodig om grote boxen neer te zetten, waaruit oorverdovende muziek komt. Echt verschrikkelijk! De muziek uit die boxen overstemde zelfs het geluid van de muziek uit de carnavalsoptocht. En dat wil toch wel wat zeggen. Vriendin en ik hadden die middag een paar keer de neiging om de elektriciteitsdraad, die vanaf het huis van moeder uit naar de hoek liep, door te knippen. Degenen die de muziek bij zich hadden, stoorden zich er niet aan. Zij keken niet eens naar de optocht, zo leek het, maar hadden het te druk met drinken en kletsen. Sommigen zelfs met oordopjes in, om hun eigen muziek maar niet te hoeven horen. En de kleine kinderen die erbij waren, mochten niet in de buurt van de boxen komen, omdat de muziek zo hard stond. Gelukkig was de optocht afgelopen en konden we weer naar binnen, even een heerlijk wijntje drinken. De muziekterreur was helaas nog niet voorbij, die duurde nog wel even. Hopelijk volgend jaar beter!

Zondagavond weer een rondje met Iwan. Een eenzame dronken carnavalsvierder viel deze keer op zijn knieën voor mijn hond. Hij werd beloond met een kus. De jongeman vroeg of mijn hond een jongen of een meisje was, toen ik zei dat het een jongen was, kwam het antwoord: “Jammer, anders was dit de eerste kus die ik vandaag van een meisje had gekregen….” Gelukkig was de avond nog jong. Te hopen voor die carnavalsvierder dat de kus van Iwan niet de enige was deze carnaval.


En zo ging de zondag over in de maandag. Al om een uur of acht ’s morgens zagen wij mensen verkleed lopen, op weg naar het Pyamabal. Daar heb ik altijd bewondering voor, voor de mensen die op maandagochtend al zo vroeg de kroeg in gaan. In mijn tijd als carnavalsvierder had ik daar op maandagochtend echt geen puf voor….. Ook op die maandagochtend waren mensen van de gemeente al druk bezig om confetti weg te blazen en andere troep op te ruimen. Eén bewoonster van de huizen langs het parcours van de optocht was ook aan het werk in haar tuin. Zij mopperde over de troep die in haar tuin lag. De blazers van de gemeentemedewerkers bliezen de confetti dan wel van de stoepen, maar die kwam dan weer haar tuin in. Zij vertelde over de rommel die zij elk jaar met carnaval weer vond in haar tuin, om het hier maar niet te hebben over andere dingen die ook in de tuin werden gevonden. En zij vroeg wanneer ik weer eens een column ging schrijven: vandaag dus!

De kinderoptocht heb ik dit jaar overgeslagen. Ik vond het echt veel te koud om in mijn eentje buiten te gaan staan. Iwan wilde wel kijken, maar ik heb hem toch maar mee naar binnen genomen.

Dinsdag was er bij ons in de buurt niet veel te merken van carnaval, tot dinsdagavond met de Lampjesoptocht. Het was weer leuk om naar te kijken, hoewel de magie van de eerste Lampjesoptocht verdwenen is. Die eerste keer werden de straatlantaarns nog handmatig gedoofd, ook bij ons in de straat. Het geluid werd daardoor anders op straat. De auto’s maakten andere geluiden, je hoorde de mensen praten. Het was zelfs een beetje spannend, omdat je niet wist wat je moest verwachten. Die magie is nu weg, maar dat wil niet zeggen dat de optocht daardoor minder mooi was om naar te kijken. Het was weer geweldig. Wat hebben de wagenbouwers weer hard gewerkt dit jaar! Chapeau!

En nu is het al weer donderdag, een waterig zonnetje schijnt door de Peejenrijkse ramen. Het gewone leven is weer op gang gekomen. Op naar carnaval 2020, nog bijna een jaar om weer de juiste vurm te krijgen!

  • Comments(0)//column.dongenhomespot.nl/#post51

De Cammeleur (een lofzang)

DONGENPosted by Lia van Gool Fri, September 21, 2018 19:39:00

De Cammeleur (een lofzang)

En dan ineens hebben we weer een Cammeleur. Nou ja, ineens zul je denken? We hebben er even op moeten wachten, dat klopt. En natuurlijk had iedereen er, al tijdens de bouw, een mening over. ‘Het gebouw past niet op die plek in de Hoge Ham; het is veel te groot; wat moeten we in Dongen met een theater?; waarom komt de bibliotheek erin, verdeeld over twee verdiepingen?; wat is de wijn duur; kunnen we niet in ’t Schouw blijven?.......’ Om maar eens wat te noemen.

Zelf vond ik het al vanaf het begin een mooi gebouw. Wel groot, dat klopt. En ik heb er met Hans de nodige discussies over gehad. Ik bleef bij mijn mening. Ik vond het prachtig toen de bouw langzaam vorderde en het gebouw vorm kreeg boven de schutting uit. En wat mooi was de versiering met lampjes, gemaakt door een kunstenares, van wie ik de naam nu even vergeten ben. Het was alsof er een sterrenhemel bij was gekomen, daar in de Hoge Ham.

Even voorbijgaand aan alle verdere discussies, uitstel van oplevering en allerlei problemen die gespeeld hebben en misschien nog wel spelen: De Cammeleur is er. En het is een prachtig gebouw.

De eerste keer dat ik er kwam, was De Cammeleur nog niet officieel open, maar ik had een cadeaubon nodig en die mocht ik, natuurlijk, op komen halen. De medewerkers van de bibliotheek renden rond om alles voor elkaar te krijgen. De knopjes in de lift leken nog los te zitten en de wanden waren nog niet helemaal klaar. Pffff, als dat volgende week allemaal klaar moet zijn, dacht ik nog! Maar de week daarop was het klaar.

Samen met Hans ging ik, op een vrijdagmiddag, eens even kijken in De Cammeleur. Wat een gebouw, wat een prachtige lichtinval, wat een ruimte! De eerste indruk was al prima. Bij de deur werden wij gastvrij opgewacht door medewerkers van De Cammeleur die ons de weg wilden wijzen, mocht dat nodig zijn. De weg naar de bibliotheek was snel gevonden, tenminste, op de begane grond. Om boeken te kunnen lenen, moesten wij naar boven. De snelste manier, op die dag tenminste, was over de grote, open trap in de bibliotheek. Wat een ellende, die trap! Ik heb last van hoogtevrees en stapje voor stapje naar boven kreeg ik er meer last van. Toen ik boven was, zag ik de Hoge Ham op me af komen. Dat werd alleen maar erger, toen Hans en ik stonden te praten met de manager van De Cammeleur. Elke keer als ik omhoog keek, zag ik dat grote raam, met daarachter alleen maar lucht, voor mijn gevoel. Mmmm, niks voor mij. De volgende keer ga ik een andere manier zoeken om naar boven te komen. Die dag volgden nog vele gesprekken met medewerkers en bezoekers van De Cammeleur. Iedereen was het erover eens: wat een mooi gebouw. Na het uitzoeken van de boeken hebben we nog even in het café beneden wat gedronken. Ook prima. En de zondag na ons eerste bezoek gingen we nóg een keer naar De Cammeleur. Nu om te lunchen. Wij namen plaats aan de kant van het raam, met een uitzicht op Winkk en op het park. Nu moet ik zeggen, dat ik al die verhalen over de ‘verbinding met het park’ nogal overdreven vond. ‘Het zal wel’, dacht ik altijd. Maar, toen ik daar zat, die zondagmiddag, dacht ik: ‘die verbinding is er echt!’

Toen kwam het weekeinde van de officiële opening. En ja, wij deden graag mee aan de brunch. Al ’s morgens toen ik Iwan aan het uitlaten was, werd er hard gewerkt bij De Cammeleur. Lange tafels stonden buiten en deze werden met zorg gedekt. Gelukkig was het ook die zondag nog mooi weer, dus prachtig om buiten te kunnen zitten! Samen met een tante en oom vonden wij een plaatsje aan één van de tafels. Heerlijk, genieten! De brunchgerechten waren bijzonder, vooral omdat ze bereid waren door vrouwen van de Leerloods: buitenlandse vrouwen, die met veel plezier voor bijna 200 mensen hapjes hadden gemaakt. Echt super! Het was een geweldig evenement, met een geweldige ambiance, heerlijk eten, prettige bediening, bijna on-Dongens. Het muzikale tussengerecht, verzorgd door de Zingende Koffiekar, smaakte prima. Wat een stemmen, wat een enthousiasme.

Voldaan en compleet tevreden liepen wij nog een rondje door het gebouw. Want vandaag was het de dag om écht eens een kijkje te nemen. Wij waren niet de enigen, dat was duidelijk. Het was een drukte van belang op dit openingsweekeinde. Uiteindelijk ‘ontdekten’ Hans en ik een heerlijk plekje, op de bovenste verdieping, op het dakterras met meubels van een Dongens bedrijf. Heerlijk weggezakt in de zachte kussens, het zonnetje op ons gezicht: zo hadden wij wel een hele middag kunnen blijven zitten, maar dan wel met een wijntje erbij. Helaas hadden wij die dag nog andere verplichtingen. Maar het moment is wel op de gevoelige plaat (noem je dat eigenlijk nog steeds zo in dit digitale tijdperk, vraag ik me af?) vastgelegd door onze Dongense topfotograaf!

En een nieuw bezoek aan De Cammeleur stond al weer te wachten. Met de dames van Hobbyclub ‘De Grijze Duif’ (ja, die naam hebben we echt, maar niet zelf verzonnen…..!) hadden een lunchafspraak. Eigenlijk zouden we ergens anders in Dongen gaan lunchen, maar omdat De Cammeleur zo mooi is, en omdat ik er al een keer een heerlijk broodje had gegeten, hebben wij de afspraak verzet. Op de afgesproken datum moest ik wat langer werken. Toen ik binnenkwam waren de andere dames er al. Zij lachten al toen ik binnenkwam lopen. Niet omdat ze mij zo graag zagen, nee, om de verrassing die ik, samen met Hans had bedacht. Hans en ik hadden een A4-tje gemaakt, met daarop de tekst ‘Gereserveerd voor Hobbyclub ‘De Grijze Duif’, compleet met afbeelding van een grijze duif. De dag voor de lunchafspraak is Hans deze tekst bij De Cammeleur af gaan geven. En het personeel heeft er keurig voor gezorgd, dat de duif klaar lag op de tafel die wij gereserveerd hadden. Dank daarvoor.

Het lijkt wel alsof ik een abonnement heb op De Cammeleur, want een paar dagen later was ik er weer om een evenement te bespreken. En ook daarvoor weer complimenten. De laatste keer dat Hans en ik samen bij De Cammeleur waren, was met de jaarlijkse preview-avond. Wij waren met een gezelschap van in totaal negen mensen en gelukkig konden wij bij elkaar zitten in de prachtige theaterzaal. De binnenkomst verliep ietwat chaotisch. Hoewel een aantal mensen in de rij stond te wachten, stoorde een aantal andere bezoekers zich daar niet aan en liepen langs de rij om naar binnen. Er was zelfs iemand die in de bak met consumptiemuntjes graaide…..


Foto : Adriaan Raesen

Karin Bruers presenteerde deze bijzondere avond. Zij vroeg zich af of de burgemeesteres er niet was, en gaf daarop zelf al het antwoord: “Nee, dat vond ze niet belangrijk’. Gelukkig vond vele andere bezoekers het wél belangrijk. Het was een geweldige avond.

Tijdens de ‘nazit’ speelde aan aantal Dongense muzikanten. Zij speelden goed (de Dongense Lee Towers en Wibi???), maar helaas was de muziek nogal hard. Napraten werd een beetje lastig. Een van de mensen uit ons groepje ging daarom zelfs eerder naar huis. Jammer. Ook jammer dat je bij moest betalen voor een glas wijn, hoewel je een muntje had gekregen voor een pauzedrankje. En er waren nog een paar dingen die niet helemaal goed liepen die avond. Maar goed, het was de eerste keer en we geven De Cammeleur natuurlijk nog meerdere kansen. Gelukkig was er, zoals vanouds op de preview-avond, korting voor degenen die kaartjes kochten voor de verschillende theatervoorstellingen. Hans en ik verheugen ons al op het nieuwe theaterseizoen. Al denken wij met veel plezier terug aan de ‘theater on tour’ voorstellingen, in de tijd dat De Cammeleur werd gebouwd.

In oktober staat er nog een bijzonder evenement op het programma, tenminste voor mijzelf. Dan geeft het Dongens Mannenkoor een Meezingconcert. En omdat ik weer bestuurslid ben bij dit prachtige koor, mag ik dan acte de presence geven! Ik, en met mij ‘mijn mannen van het koor’, hebben er zin in! Wij hopen op een grote opkomst op 12 oktober a.s. Kaarten zijn al te koop in De Cammeleur en via de website van De Cammeleur! Misschien tot dan! Ik zing in ieder geval mee, al zal mijn stem niet te horen zijn, want ik ben natuurlijk geen man! En Hans houdt ook zijn mond, want die wil je helemaal niet horen!

LIA VAN GOOL

  • Comments(2)//column.dongenhomespot.nl/#post48

Gewoon Verrassend Dongen

DONGENPosted by Lia van Gool Thu, May 17, 2018 16:46:18

Gewoon Verrassend Dongen

Dat Dongen verrassend is, zal niemand meer verbazen. Pas was in het nieuws dat Dongen, behalve verrassend, ook ‘heel gewoon’ is. Inwoners van Dongen zal dát wel verbazen, want zo gewoon is Dongen helemaal niet.

Afgelopen week maakte ik zelf weer mee hoe verrassend Dongen kan zijn. Tijdens een wandeling met Iwan, zag ik, op het kerkplein, een auto geparkeerd staan. ‘Heel gewoon’, zou je denken. Dat dacht ik ook. Degene die in de auto zat, zwaaide enthousiast naar mij. Ik had nog niet gezien wie het was, maar ik zwaaide enthousiast terug. Dat kan nooit kwaad, dacht ik. De bestuurder van de auto stapte uit. Het bleek een man te zijn die jarenlang in Dongen had gewoond en die, enkele jaren geleden, verhuisd is naar een gemeente hier in de buurt. Ik vond het geweldig, en verrassend, om die man te zien. Wat ben ik vaak bij hem en zijn vrouw (oud-wethouder van de gemeente Dongen) thuis geweest. Wat hebben wij veel gesprekken gevoerd. En, zo bleek nu, wat misten wij elkaar eigenlijk. Niet op de manier dat je elkaar elke minuut van de dag mist, nee, gewoon missen in de zin van een praatje maken als je elkaar tegenkomt op straat, of ergens anders in Dongen. De man vertelde dat hij niet verhuisd zou zijn, als er in Dongen in die tijd net zoveel gebouwd was als nu, en hij bedoelde kleinere woningen. Omdat die toen niet gebouwd werden, trokken hij en zijn vrouw de stoute schoenen aan en verhuisden. Een nieuw leven in een nieuw dorp. Maar, zo kwam de aap uit de mouw, de man en zijn vrouw zijn nog bijna elke dag in Dongen. Hij is ook nog vrijwilliger in de kerk waar hij zijn auto geparkeerd had. ‘Nou dat is toch gewoon’, hoor ik iemand denken. Nee, voor mij was die ontmoeting niet gewoon, maar verrassend. Verrassend op een ‘gewone’ zaterdag. Ik liep met een brede glimlach op mijn gezicht verder. En Iwan vond de aandacht die hij kreeg geweldig.


Er volgde nog een verrassende ontmoeting. Die verrassing zat hem meer in de manier waarop Iwan reageerde. Ik liep in de Kardinaal van Rossumstraat, toen er een paar mensen voorbij fietsten, die me gedag zeiden. En zij riepen Iwan. Die had het op dat moment te druk met snuffelen, maar toen hij daar mee klaar was, zag ik aan zijn kop, dat hij ineens besefte dat iuemand hem geroepen had. Hij begon te trekken, liep hard, keek de hoek om… En, hoewel ik Iwan vertelde dat die mensen al lang weg waren, bleek dat niet zo te zijn. Hij had geluk: weer aandacht. Onze lieve hulp, haar schoonmoeder en haar twee zoontjes stonden op ons te wachten. De oudste zoon is de nieuwste vriend van Iwan. Hij is al een paar keer bij ons geweest om met Iwan te spelen en de twee genieten er zichtbaar van. Dat was dus een leuke verrassing voor Iwan. Gewoon? Nee, ook deze ontmoeting was voor mij verrassend en leuk. Leuk om te zien hoe Iwan op zijn manier vriendschap heeft gesloten met een kleine jongen. Zowel de jongen als de hond werden blij van deze ontmoeting. En ik ook. Gewoon verrassend op een gewone zaterdag!

En dan heb ik de afgelopen weken nog twee verrassende interviews gehad. Deze verhalen zijn binnenkort te lezen in een andere krant. Tijdens het ene interview werd ik op allerlei manieren verrast op een gewone maandagavond: wat woonde degene die ik interviewde in een geweldig verrassend huis, in een gewone Dongense straat. Het tweede interview was verrassend, omdat het totaal anders uitpakte dan ik vooraf had bedacht. En aan het eind van dat gesprek kreeg ik een verrassende uitnodiging voor een speciale bijeenkomst. Meer daarover is over een tijdje te lezen in deze krant!

Op Tweede Pinksterdag, 21 mei 2018, staat Dongen weer bol van verrassingen. Dan is het de jaarlijkse Verrassend Dongen-dag. Een dag, die inmiddels misschien ook wel ‘gewoon’ genoemd kan worden, omdat deze dag ‘gewoon’ bij Dongen past. Veel mensen passen hun tweede Pinksterdag aan aan datgene wat Verrassend Dongen te bieden heeft. Dit jaar is er weer gezorgd voor een verrassend aanbod van activititeiten. Veel bedrijven zetten hun deuren, soms letterlijk, wijd open om de bezoekers iets verrassends leuk te bieden. Eén bedrijf viert deze dag de officiele opening. En ik moet zeggen, het is zeker de moeite waard om dit bedrijf te bezoeken. En nee, ik noem de naam van het bedrijf niet, maar in de naam komt in ieder geval ‘open’ voor. Ik noem dit bedrijf zonder daarbij afbreuk te doen aan de andere Dongense bedrijven die aan de Verrassend Dongen dag meedoen. Verrassend dit jaar is het grote aantal jonge ondernemers dat meedoet. Wat mooi om te zien! En dat toont weer aan dat Dongen toch niet zo gewoon is.

Stap op Tweede Pinksterdag op de fiets. Fiets van de Eindsestraat naar Dongen-Vaart en van Dongen-Vaart naar ’s Gravenmoer. Doe een rondje Dongen op de fiets. Aan het eind van de dag zeg je vast en zeker: ‘toch verrassend, ons gewone Dongen!’

LIA VAN GOOL



  • Comments(1)//column.dongenhomespot.nl/#post44

Van modeshow tot moskee en van jaarmarkt tot Koningsdag

DONGENPosted by Lia van Gool Wed, May 02, 2018 16:07:50

Van modeshow tot moskee en van jaarmarkt tot Koningsdag

Soms heb je van die weken, dat je de ene activiteit na de andere hebt. En als alles achter de rug is, besef je pas dat je, in een paar weken tijd, bijna een reis om de wereld hebt gemaakt, wat verschillende culturen betreft.

Zo was ik met een vriendin bij een modeshow van een gerenommeerde zaak in ’s Gravenmoer. Ik was er al voor de tweede keer, maar dat maakt bij die zaak niet uit. Elke modeshow is anders. En dat zag ik ook dit keer weer. Wat een prachtige mode werd er geshowd! En wat een mooie modellen liepen er over de catwalk, die overigens gewoon in de winkel was! Het leuke aan de modellen die de mode showen is, dat het ‘gewone klanten’ zijn die regelmatig naar ’s Gravenmoer komen voor de mode! Geweldig om te zien en heel draagbaar was de mode die wij te zien kregen. Maar gaan wij eigenlijk wel voor de mode naar die show? Ik niet alleen daarvoor. Het is er altijd gezellig in de winkel. Je wordt ontvangen met een heerlijk kopje koffie met wat lekkers. De eigenaar weet op een onnavolgbare wijze de vrouwen voor zich in te nemen. En, wees nou eerlijk, wie wil dat nou niet? Na de modeshows staat er, op een grote tafel achter in de zaak, altijd een lekker drankje klaar. En hoewel de show al voor 12.00 uur afgelopen was, lieten mijn vriendin en ik de Prosecco echt niet staan. Dat is echt Nederlands (met een buitenlands tintje) genieten op een gewone vrijdagochtend in april. Echt super. Mijn vriendin paste na de show nog een aantal jurken. Hoewel ik en een aantal andere winkelende dames, vonden dat zij er best wel mocht zijn in de jurken, was zij zelf niet tevreden. Jammer, een volgende keer beter. Zelf zag ik ook wel een paar leuke dingen, die precies mijn smaak waren. En wat denk je? Ik heb deze keer niets gekocht. In het najaar komen er weer nieuwe shows, en ik weet zeker dat ik er, in ieder geval één keer, naar toe ga, al is het alleen maar voor de gezelligheid.


De dag erna, zaterdag, was er een feest van mijn werk. In Limburg. Een hele reis ernaartoe, maar gelukkig heb ik een hele lieve collega, die mij thuis ophaalde. Zo hoefde ik niet met de bus mee. Het was gezellig onderweg en ook de locatie, Kasteel Limbricht, mocht er zijn. Wat een prachtige dag was het! Dat de rondleiding over het landgoed niet helemaal was wat wij ervan verwacht hadden, mocht de pret niet drukken. De percussie-workshop met de hele afdeling tegelijk was een uitdaging. Het resultaat? Waarschijnlijk geen ‘douze points’ van de jury, maar wel leuk om terug te horen. En natuurlijk moet ik nog iets zeggen over het eten, want dat hoort zo, toch? Nou, het eten was lekker. Je kon kiezen uit verschillende dingen, de frietjes, de rijst en de lasagne vonden gretig aftrek en je kon zoveel eten als je wilde. Daarbij een heerlijk rosétje, een Limburgs zonnetje en stoelen waarin je alleen maar een soort van kon liggen, maakten het feest compleet. Het was een leuke dag met heel veel lieve en leuke collega’s!


In datzelfde weekeinde waren er nog meer feestelijkheden. Op zondag was er een open dag van de moskee en een Turkse ‘kermes’in Dongen. En weer was het prachtig weer. Hans en ik reden naar de locatie. Het was een jaarmarkt in het klein. Overal stonden kraampjes, springkussens voor de kinderen, draaimolens, noem maar op. En natuurlijk kon je ook hier eten, eten, eten. Wat een gastvrijheid! En wat leuk om, zo voelde het bijna, thuis in Dongen in Turkije te zijn. Wij kwamen, heel toevallig, uitgelopen bij een Turkse vriend van ons. Hij had een afspraak met mensen die wij ook kenden en zo zaten wij, met z’n vijven, heerlijk in het zonnetje in de Rembrandtstraat. Wij werden verwend met een heerlijk Turks ontbijt en lekkere zoete Turkse thee. De gesprekken waren divers: er werd gepraat over politiek, kleding, eten en reizen. De dames in het gezelschap kregen bovendien een prachtige bos rozen. Wat een verwennerij! Op het podium waren intussen ook allerlei activiteiten. Zo was er een optreden van een heuse derwisj. Wat mooi om te zien!

De rondleiding door de moskee liet ik even voor wat het was. De rest van het gezelschap ging aan de wandel. Ik bleef kijken naar het kleurrijke leven dat zich om mij heen voltrok, heerlijk in het zonnetje. Na de rondleiding kwam Hans mij halen: ik kon een verkorte rondleiding krijgen. En dat sloeg ik natuurlijk niet af. Wat een bijzondere zondag. Wij hebben genoten van de geweldige Turkse gastvrijheid.

Een week later was er het volgende culturele evenement in Dongen: de jaarmarkt. Om half 10 ’s morgens liepen de eerste bezoekers al rond. Alsof er in Dongen iets speciaals te koop zou zijn! Toch blijkt die jaarmarkt een jaarlijks terugkerend, bijna cultureel, gebeuren. Aan één stuk door lopen er mensen rond in de Dongense straten, slenterend langs de kraampjes, genieten van al het eten dat je bij de kraampjes kunt krijgen. Ook voor Hans en mij is de jaarmarkt een evenement waar wij elk jaar wel naar toe gaan. Al is het maar naar twee winkels in Dongen, want daar hebben ze met de jaarmarkt altijd gigantische aanbiedingen. Je moet er wel vroeg bij zijn, anders zijn de mooiste dingen al weg. En ja, het is dit jaar weer gelukt om een paar prachtige items voor onze kledingkasten te kopen. Want we moeten er wel voor zorgen dat die niet te leeg worden!


Omdat het mooi weer was, zijn wij, om even bij te komen, op het terras gaan zitten bij onze favoriete Chinese restaurant aan de Hoge Ham. En daar bleven wij niet onopgemerkt: wij zijn duidelijk te zien op de film die door deze krant is gemaakt over de jaarmarkt. Wat grappig om onszelf terug te zien op die film!

En zo werd het Koningsdag. Tijd voor een traditie: oranjegebak en koffie bij de televisie-uitzending voor Koningsdag. Dat oranjegebak, dat hoort er gewoon bij. Elk jaar weer! En ik moet zeggen, dit jaar smaakten de oranjesoezen echt heerlijk. Koningsdag was natuurlijk ook de dag (met de nacht ervoor) voor het laatste grote evenement in april: het Oranjeparkfestival. In de week voor het festival zag je het park en (gedeelten van) het Wilhelminaplein veranderen in een haast onneembare vesting. Tenminste, zo leek het. Overal stonden hekken waar je echt niet doorheen kon kijken. De Nieuwstraat was al vroeg in de week niet meer bereikbaar voor auto’s.


En het Wilhelminaplein, de favoriete plek van onze Iwan, heb ik die week maar overgeslagen in mijn wandelroute. Met bewondering heb ik de inspanningen van alle medewerkers van het Oranjeparkfestival gadegeslagen: wat een werk hebben die mensen verzet. Geweldig. En wat was het weer een succes, met uiteindelijk een waterig Oranjezonnetje op Koningsdag. Jammer genoeg houden wij het niet vol om naar één van de optredens te gaan kijken in de Koningsnacht of op Koningsdag. Dat neemt niet weg dat het elk jaar weer een geweldig evenement is: voor ieder wat wils. En dit jaar natuurlijk met een Koninklijke Onderscheiding als kroon op het werk voor de twee mannen die aan de wieg stonden van het Oranjeparkfestival. Volgend jaar weer!



  • Comments(1)//column.dongenhomespot.nl/#post43

Namen voor zalen

DONGENPosted by Lia van Gool Mon, April 09, 2018 16:43:26

Namen voor zalen

En zo zaten wij, met een groepje vrienden, bij ’t Karrewiel voor een voorstelling van Oscar Arnold. ‘What is in a name?’ zeggen de Engelsen zo mooi en bij de naam van de cabaretier kwam deze zin bij mij naar boven. Het was een mooi concept, daar in Dongen-Vaart. Eerst lekker eten, daarna naar de zaal voor de voorstelling van Oscar Arnold. Tijdens die voorstelling wist de cabaretier op een geweldige manier met woorden te spelen, zoals de zinnen over de Dappere Dodo, waar ook Olivier B. Bommel in voorkwam. Ik kan het helaas niet meer herhalen. Onze ideeën kwamen ná de voorstelling naar boven, onder het genot van een drankje.

Eerst hebben we even nagepraat over de voorstelling. Over één ding waren wij het allemaal eens: die voorstelling duurde wel erg kort! Na een tijdje ging één van onze vrienden, die in Dongen-Vaart woont, naar huis. Toen wij op dat moment naar buiten keken, zagen wij een taxi staan. Wij moesten al lachen, want onze vriend woont echt op rol-afstand van het Dongen-Vaartse etablissement, waarom had hij een taxi nodig? Wij hadden echter het gewoon niet goed gezien: de taxi was niet bestemd om onze vriend naar huis te brengen maar voor de cabaretier die richting huis ging.

Het gesprek kabbelde voort. Dat ‘Theater on Tour’, in het leven geroepen omdat De Cammeleur afgebroken en opnieuw gebouwd werd, eigenlijk zo’n mooi concept was. En wat jammer dat dit concept volgend theaterseizoen, als De Cammeleur weer open is, niet meer wordt gebruikt. En zo kwamen wij op het nieuwe gebouw dat (in ieder geval aan de buitenkant) gestalte heeft gekregen aan de Hoge Ham. Want, zo lazen wij vorige week in verschillende publicaties: de zalen en andere ruimtes in De Cammeleur hebben nog geen naam. Nee, de zalen hebben alleen maar een nummer. En dat kan natuurlijk niet. Wij hebben daarom, in Dongen-Vaart op een van de eerste warme lenteavonden van dit jaar, de oplossing gevonden: geef de zalen de naam van (oud-) wethouders. In eerste instantie alleen oud-wethouders, vonden wij. Toen bedachten wij dat, op dit moment (zaterdag 7 april) de wethouders van de gemeente weliswaar demissionair zijn, maar zij zijn nog wel wethouder. Daarom maken hun namen ook onderdeel uit van onze ideeën.


Eén zaal moet natuurlijk de naam krijgen van Theo Brants. Hij is helaas niet meer in ons midden. Theo was een groot pleitbezorger voor de naam ‘De Cammeleur’, al bij de bouw van de eerste accommodatie. Daarom moet hij zeker geëerd worden in dit nieuwe gebouw. Ook Wim du Fossé is helaas niet meer in ons midden. Hij was altijd erg gecharmeerd van het grote schilderij dat in de vroegere Rembrandtzaal hing, het was een beetje ‘zijn schilderij’ en ‘zijn zaal’, toen al. Alleen al voor die passie verdient Wim du Fossé het dat een van de zalen naar hem genoemd wordt.

Dan blijft er nog een aantal namen over. Wat te denken van een Joop Velthoven-garderobe? Of de Piet Panis-foyer? En de grote zaal wordt de Ad van Beek-theaterzaal. Bea van Beers krijgt haar eigen Bea van Beers-terras, aan de kant van het park. Zo, nu hebben we al vijf namen gevonden. Om alle zalen een naam te kunnen geven, moeten wij verder terug in het verleden. Dan zou je bijvoorbeeld kunnen denken aan Theo Leijten en Gerard van Dongen, of misschien aan Jan Dosker, Hans van Brummen of Simone Dirven. Deze laatste drie waren dan wel geen wethouder, maar zij hebben zeker een plaatsje verdiend in de rijke Dongense historie. En vooruit, burgemeester Marina Starmans krijgt haar eigen balkon! O, en misschien is er ergens, in het grote nieuwe gebouw, nog wel een heel klein hoekje dat ‘Bij van Dongen’ genoemd kan worden: een naam om nooit meer te vergeten!

Lia van Gool

  • Comments(5)//column.dongenhomespot.nl/#post42
Next »