LIA VAN GOOL

LIA VAN GOOL

COLUMN VAN LIA VAN GOOL

Zij neemt de lezer mee in haar wereld van werkelijkheid en menselijkheid. Zij zal het zijn die de lezer een stuk vitamine voor het hart geeft en diezelfde lezer een blik gunt in het Dongense zoals Lia dat ziet. Gevarieerd en soms scherp ,maar altijd vanuit een positieve blik op de wereld van ons allen.

De redactie van deze krant wenst de lezer hierbij veel genoegen en leesplezier

Waauw, die laarzen!

ENGELENPosted by internetkrant Mon, March 25, 2019 18:43:50

Waauw, die laarzen!

Al vanaf eind oktober/begin november vorig jaar is Hans aan ‘het sukkelen’. Van een longontsteking tot een flinke verkoudheid, van een jichtaanval tot een gat in zijn hoofd en een scheurtje in een van zijn ruggenwervels. Puur ellende, als je het zo allemaal achter elkaar zet. Maar toch zijn er af en toe nog lichtpuntjes!

Jammer was het, dat Hans niet meekon naar alle voorstellingen, die wij tijdens de Previewavond in De Cammeleur vorig jaar hadden besproken. Dat was ook even stressen, want zoek maar eens iemand die, op de dag van de voorstelling, met je mee kan. Gelukkig lukte het en ging ik naar de voorstelling van de Zandtovenaar en de Blazerscompagnie Dongen met een vriendin, die het geweldig vond om mee te gaan. Het was voor ons een leuke avond. Voor Hans was het wat minder, want die bleef alleen thuis, ziek op bed, achter. Ook bij de voorstelling van de Ierse band The Fureys, moest Hans verstek laten gaan. Dat hadden wij al eerder aan zien komen en wij hadden tijdig voor vervanging gezorgd. Deze keer ging een tante mee, die die avond heeft genoten van de prachtige Ierse muziek, net zoals ik trouwens.


Even werd het spannend of Hans wel mee zou kunnen naar ‘Selamat Makan’, met Roy en Hedy Grünewald. Na de voorstelling werd er een maaltijd geserveerd. En Hans wilde dat eigenlijk niet missen. Gelukkig viel die voorstelling in de (zo lijkt het nu tenminste) éne week in januari dat het goed ging met Hans. Met onze vriendenclub en tante en oom hebben wij genoten van weer een mooie voorstelling en, misschien nog belangrijker die dag, van heerlijk eten.

Een paar weken of dagen genieten van niet ziek zijn, dat was best fijn. Maar het onheil kwam weer op het pad van Hans, toen hij, op een dinsdagmiddag, ineens op de grond viel. Ik was net thuis, maakte brood klaar in keuken. Hans liep van de keuken naar de kamer, toen ik een klap hoorde en een vloek. Ik ging kijken, en daar lag Hans, languit op de vloer in de kamer, naast de bank. In eerste instantie reageerde hij niet op mijn gil, maar ik zag (gelukkig) dat hij nog wel ademde. Bloed stroomde uit een wond op zijn voorhoofd. Nog maar een keer geroepen en toen reageerde hij gelukkig snel. Wat te doen? Huisarts bellen? Wel/niet, wel/niet, toch maar wel. Omdat het lunchpauze was, het spoednummer gebeld en wij konden meteen komen. De dienstdoende huisarts kwam, met een zorgelijke blik op zijn gezicht, de behandelkamer in. En ja, de wond moest toch gehecht worden. En nee, mijn geplande middagje vrij, waar ik zo naar uitgekeken had, ging niet door. De huisarts belde naar het ziekenhuis, afdeling cardiologie. Na overleg is toen bepaald dat wij ons moesten melden bij de Eerste Harthulp. Hup, dan maar weer een uitje naar het ziekenhuis. Daar werden wij al verwacht. Hans moest in een rolstoel naar een van de behandelruimtes. Ik moest er echt hard achteraanlopen, het tempo zat er goed in!

Hans werd meteen aangesloten op de monitor, bloeddruk gemeten, bloed geprikt, en de ICD werd gecontroleerd, want misschien had hij een ritmestoornis gehad. Dat bleek gelukkig niet het geval te zijn. Het werd een middag vol onderzoeken, nog eens een keer een gesprekje, en weer iemand anders aan het bed. De cardioloog in opleiding straalde rust uit. Heerlijk om zo’n man om je heen te hebben als zaken niet goed gaan, en (voordeeltje!) hij zag er ook nog goed uit. Na het maken van een hartfilmpje, waar geen verontrustende zaken geconstateerd werden, en controle van de ICD (gelukkig geen ritmestoornis!), werd er overlegd. Ja, we gaan een hersenscan maken, want het is wel vreemd dat je zomaar valt en je niet meer weet wat er is gebeurd. Alzo geschiedde.

Na de scan kwam, na een tijdje, een neurologe naar het bed van Hans. Ik zag haar binnenkomen, of nee, ik zag eigenlijk alleen haar LAARZEN komen. Wat een prachtige laarzen, tot boven de knie, hoge hakken, veters en een PRACHTIGE KLEUR, geen roze, geen rood, maar een soort roze-rood, echt prachtig. Dat was het enige wat ik op dat moment zag. Toen de dame binnenkwam, riep ik, nadat ik haar goedendag zei, alleen maar: ‘Wat een mooie laarzen heb je aan, echt geweldig!’ Zulke mooie laarzen wilde Hans ook wel eens zien. Geen probleem. De neurologe (die, naast de prachtige laarzen die zij aan had, ook een mooie verschijning was) ging aan het voeteinde van Hans zijn bed staan, deed haar witte jas een beetje open, zwaaide haar ene been omhoog en showde de laarzen aan Hans. Wat een geweldig mens! En wat hebben wij gelachen.

Daarna begon zij bloedserieus aan het neurologische onderzoek. Uit de hersenscan was niets bijzonders naar voren gekomen, behalve een oud litteken. Lichamelijk onderzoek en vragen stellen zou misschien wel iets opleveren. Want, daar waren beide jonge artsen het wel over eens, er moest toch een reden zijn, waarom iemand zomaar op de grond viel. Helaas, die dag is er niets bijzonders bekend geworden, behalve die mooie laarzen dan! De neurologe nam afscheid, met een handdruk en ‘tot ziens’. Zij voegde eraan toe: “Ja, maar dan niet hier, maar misschien ergens in een schoenenwinkel!” Zo eindigde de middag, die zo vervelend was begonnen, met een glimlach en een leuk verhaal.

Een paar weken geleden is Hans trouwens nog een keer gevallen, plat op zijn rug. Resultaat: een gekneusde rug en een scheurtje in één van de ruggenwervels. Onderzoek bij de huisarts leerde dat de valpartijen zijn gekomen door een flinke verlaging van de bloeddruk als Hans opstaat. Daar kan hij duizelig van worden en vallen. Dat wordt dus oppassen voortaan.Hopelijk was die laatste valpartij voorlopig het laatste dit jaar. En, mochten we toch nog eens naar het ziekenhuis moeten, dan hopen wij alle twee dat de neurologe met de prachtige laarzen weer even langs komt. Want je moet toch ook wat te lachen hebben als je in het ziekenhuis bent!O ja, en natuurlijk gaan wij ook dit jaar weer naar de Previewavond in De Cammeleur, met ons vertrouwde clubje!


(Gelukkig gaat het nu alweer een stuk beter met Hans en is hij er alweer op uit geweest met zijn scootmobiel).

LIA VAN GOOL

  • Comments(0)//column.dongenhomespot.nl/#post52

Aartsengel?

ENGELENPosted by Lia van Gool Thu, March 17, 2016 08:51:27

Aartsengel?

(door Lia van Gool)


De eerste nacht lig ik met een nevelig brein in mijn ziekenhuisbed. Ik word wakker en kijk met nog halfdichte ogen naar het bed naast mij. Daar staat, voor mijn gevoel, een engel. Hij is groot, denk ik, en hij is gekleed in een wit gewaad. Ook hij heeft een lichtkrans om zijn hoofd.

Aartsengel Michael riep mij, zo leek het. Klaar om naar zijn paradijs te komen? Nou, ik dacht het niet. Ik heb tegen hem gezegd dat ik nog niet wilde komen, hoe mooi het daar ook zou zijn. Bekijk het eens!

Zachtjes doet hij zijn werk, of werkt een engel eigenlijk wel? Het beeld verdwijnt niet. De engel blijft de hele nacht bij mij, heb ik het idee.

De tweede nacht is mijn koorts verdwenen. Ik word wakker en zie weer de figuur die ik de vorige nacht als engel dacht te zien. Nu zie ik dat het ‘gewoon’ een mannelijke verpleegkundige is, die met een soort halogeen staaflampje zijn werk doet. Natuurlijk wel in een wit uniform. Deze nacht zie ik ook dat het een uniform is, geen gewaad. Ik krijg bewondering voor de twee mannen die nachtdienst hebben. Je hoort ze namelijk helemaal niet lopen, want zij droegen speciale ‘nachtdienst-sluipschoenen’.

Die ochtend zie ik dat Misha nachtdienst had. Daarom heb ik hem Aartsengel Michael genoemd.

In mijn hoofd was het écht een engel, met een stralenkrans om het hoofd. Dan besef je ineens hoe ver je weg kunt zijn. Flarden van de Aartsengel bleven door mijn hoofd zweven. Ook mijn overleden schoonzus was er en zij wilde dat ik kwam. Nou, geen haar op mijn hoofd die daar aan dacht, ondanks dat ik niet helemaal helder kon denken. En die haren, ja, dat waren er op dat moment ook maar weinig…….

Misha komt opgewekt de kamer binnen. “Wakker worden!” De Aartsengel uit mijn eerste nacht ontmaskerd. De enige overeenkomst is nog de naam. De kleine ‘nachtdienstsluiper’ overdag in dienst.

Dan blijkt dat hij helemaal niet op een engel lijkt en Misha is ook niet zo groot. Nou ja, het enige engelachtige dat hij heeft, is dat hij heel goed voor iedereen zorgt. Maar na zijn werk heeft hij een andere kant. Hij struint hij de bouwmarkten in Tilburg af, omdat hij druk bezig is met het verbouwen van zijn huis. Hoe ontgoocheld kun je zijn?

  • Comments(0)//column.dongenhomespot.nl/#post1