MIJMEREN

MIJMEREN

Mijmeren

Rinus Krijnen publiceert via DongenHomespot sinds 2010 zijn columns “Mijmeringen”. In 2000 is Rinus met de columns begonnen. Aanvankelijk werden ze voorgelezen bij Radio0162 in het programma Basement en later VolDongen Feiten. Toen deze zender uit de ether ging en als omroep overging naar de website OmroepDongen.nl, waren ze vanaf dat moment hier te lezen en te beluisteren. Op 1 januari 2010 hield ook OmroepDongen.nl ermee op en sindsdien zijn de columns te horen en te lezen via Dongenhomespot.nl.
De Dongense Internetkrant
De onderwerpen van de columns zijn zeer divers, van persoonlijke beslommeringen tot wereldverbeteringen. De columns zijn zowel te lezen als te beluisteren.



Ga terug naar de krant :
WWW.DONGENHOMESPOT.NL

Identiteitsmatrix

ALGEMEENPosted by RINUS KRIJNEN Sun, December 16, 2018 18:32:23

De maatschappij polariseert enorm: zwart tegen wit, religieus tegenover seculier, arm tegen rijk noem maar op. Volg je het nieuws dan lijkt het alsof we de wereld hoe langer hoe meer eendimensionaal bekijken. Dat doen we met ons observatievermogen. Als we mensen zien gaan we al direct oordelen. Oorspronkelijk is dat ingegeven door instinctieve reacties uit angst of begeerte. De meest in het oog springende zaken die objectief zijn, zijn de zaken die je ziet: Iemand is zwart, getint of blank, man of vrouw, dik of slank, lang of klein. Voor sommigen betekent één van deze kenmerken al direct dat men een subjectief oordeel heeft en niet verder geïnteresseerd is. Zwarten deugen niet, dikke mensen vreten te veel, vrouwen kunnen niet autorijden, mannen zijn macho’s. De conclusie is net zo eendimensionaal als het uiterlijke kenmerk. In het algemeen vinden we mensen die zo redeneren dom of kortzichtig, maar ook dat is weer een platte conclusie. Vaak heeft het ook te maken dat mensen zich niet willen, kunnen of mogen inleven in andere culturen. De omgeving van mensen kan zo verstikkend zijn, dat het niet eens mogelijk is om anders te denken dan de omgeving eist. Door propaganda kan het eendimensionale denken worden bevorderd. Door continu mensen te confronteren met dezelfde mening over iets en daarbij direct er een waardeoordeel op te plakken raken mensen beïnvloed en denken ze dat het de waarheid is, of goed of juist slecht.

Als we subjectief waarnemen komt onze vooringenomen mening om de hoek kijken. Onze objectieve waarneming wordt vaak één op één gekoppeld aan subjectieve kenmerken, zoals ik zojuist al meldde. Subjectieve waarneming stelt niet de uiterlijke kenmerken die je aan de buitenkant ziet, maar de overige kenmerken centraal: is iemand knap, of lelijk, dom, humoristisch, religieus of grof of stinkt ie. Als we niet vooringenomen zouden zijn, moeten we vaak eerst andere zintuigen hun werk laten doen of zaken gaan uitvragen. Veel objectieve waarnemingen beïnvloeden wel de subjectieve waarneming: Een man met een keppel zal hoogstwaarschijnlijk geen moslim zijn en iemand met een mijter op geen zwarte piet. We verbinden heel snel onbevestigde subjectieve kenmerken aan onze observatie en barsten daarom van de vooroordelen.

De identiteit van iemand wordt bepaald door objectieve en subjectieve kenmerken en de observator kan zich laten leiden tot zijn oordeel door vooroordelen. Vaak is het zo dat als je iemand beter leert kennen de vooroordelen verdwijnen of afzwakken. Zo zal de gemiddelde PVV-er denken dat alle Marokkanen terug moeten naar hun eigen land, maar niet die Marokkaanse buurman die wekelijks een pannetje fantastische Noord-Afrikaanse gerechten langs komt brengen, want dat is een goeie.

Waarom lijkt het erop dat we hoe langer hoe meer in kampen denken? Misschien deden we het altijd al, maar waren we ons er minder van bewust. In de verzuilde omgeving tot de jaren vijftig was het in een dorp bijvoorbeeld ondenkbaar dat een gereformeerd meisje met een katholieke jongen ging trouwen. De verzuilde maatschappij liet versmelting niet toe en veel mensen konden zich er ook niets bij voorstellen, want de gevolgen waren niet te overzien. Je zou in de hel belanden.

In de jaren 60 en 70 en ook nog wel een beetje de jaren 80, de mooiste tijd ever, gingen de luiken open. Muren werden neergehaald tussen de zuilen en er ontstond een groot vrijheidsgevoel in alle facetten. Of het nu over seks, kunst of religie ging: alles werd mogelijk en begrippen als emancipatie, gelijkheid van rechten, love en peace waren niet van de lucht.

Het nadeel van het mengen van al die meningen, culturen etc. was als het effect van het mengen van alle kleuren verf op een palet: aanvankelijk krijg je leuke mengkleuren, maar mix je boel te sterk dan ontstaat er uiteindelijk een bruinachtige smurrie, waar geen kleur meer is in te vinden. Aangejaagd door de techniek met massa communicatiemiddelen, de techniek en de toegenomen rijkdom leek de wereld geheel eenheidsworst te worden en waren de winkelstraten in New York niet veel anders dan in Singapore. Het onderscheid verdween.

Ook de marketeers zagen dit met lede ogen aan en waren dolblij met de opkomst van social media. Hier kon je gelijkgezinden weer met elkaar verbinden en in hokjes stoppen. Deze keer niet door invloeden van buitenaf, maar door het gedrag van de gebruiker van de social media zelf. De marketeers vergelijken jouw gedrag met volgens hen gelijkgezinden en presenteren dus alleen maar zaken in de onlinewereld die mogelijk jou bezighouden of jouw wereld vertegenwoordigen. Zo worden mensen weer in hokjes geduwd, waarbij allerlei subjectieve zaken worden toegevoegd, om jouw mening ‘bij te slijpen’ en je waarschijnlijk iets aan te willen smeren. Voor de gebruiker van social media wordt daarmee de ingewikkelde wereld weer wat overzichtelijker en ondertussen word je gebrainwasht en wordt jouw denken eendimensioneel. Dat betekent dat je nauwelijks een idee hebt hoe de wereld buiten jou eruit ziet; je wordt er namelijk niet mee geconfronteerd.

En dan zijn we weer net zover als in de verzuilde wereld van de jaren 50 en zie je dat de identiteitsmatrix tussen objectieve en subjectieve kenmerken nu door de marketingwereld al voor je is ingevuld, voordat je zelf onderzoek hebt gedaan of de vooringenomen subjectieve kenmerken passen bij wat je eigenlijk ervan vindt. Polarisatie is het gevolg. Om er achter te komen wat je werkelijk vindt, zul je zelf vragen moeten blijven stellen of in contact moeten komen met ‘anderen’. De identiteitsmatrix zal voor iedere persoon anders zijn, dus stop met vooroordelen en laat je niet leiden door de marketingwereld die van alles van je vindt en wilt.

Blijf authentiek en vraag door voordat je een oordeel geeft. En weet je niet zeker wat je van iets of iemand moet vinden: heb geduld.



  • Comments(0)//mijmeren.dongenhomespot.nl/#post331

Digitaal Kerkhof

ALGEMEENPosted by RINUS KRIJNEN Fri, December 07, 2018 23:30:42

Van de week overkwam me het weer. Een popup op mijn PC-scherm gaf aan dat het vandaag de verjaardag was van een bekende en of ik hem niet wilde feliciteren. Tegenwoordig zijn deze popups dan een aanleiding om dan via een instant messagebericht of appje de bekende digitaal geluk te wensen. Dat hoort digitaal zo. Maar deze keer was het anders. De bekende waarvan de verjaardag werd aangekondigd was helemaal niet jarig. Die was al meer dan een jaar geleden gecremeerd. Veel te jong gestorven. Maar blijkbaar is het Facebookaccount niet of onvoldoende opgeruimd en wordt de omgeving pijnlijk geconfronteerd met een bericht van een dode, alsof we met een vitale jongeman te maken hebben.

Het is niet gemakkelijk om de sporen van overledenen te wissen op het internet. Je moet bij leven al goed nadenken hoe je digitaal herinnerd wil worden. Het begint met je digitale accounts. Een tijd geleden heb ik al mijn passwords verhuisd van een spreadsheet naar een app. Al met al heb ik ruim 200 plekken waar ik als klant of gebruiker zelf een persoonlijk account of ingang heb. Dat zijn webwinkels, servers, portalen, social media; noem maar op. Telkens worden we door veiligheidsgoeroes erop geattendeerd dat je de passwords regelmatig moet opschonen en vooral niet overal dezelfde toegangscodes moet gebruiken. Als je dus zelf geen orde schept in deze chaos, dan is het al helemaal geen doen om digitaal overzicht te houden, laat staan als je overlijdt. Want al zou je het voor jezelf dik in orde hebben; je nabestaanden zullen hier ook iets van moeten weten. Want anders loopt mijn omgeving gevaar dat ze na mijn overlijden ook worden geconfronteerd met mijn verjaardagen of herinneringen. Of ze kunnen abonnementen en identiteitsnummers zoals een Apple-ID niet opzeggen. Zo heb ik mijn hele verzekeringsportefeuille digitaal gemaakt. Dat wil zeggen dat ik-waar het kon- alleen nog digitaal toegang heb tot mijn polissen. Toen dat na een dag puzzelen eindelijk werkte, kwam ik tot de conclusie dat ik dan toch ergens iets op papier moest zetten, voor als mij iets gebeurt. Daarop heb ik een kleine opzet van mijn polissen en de toegangscodes van de portalen in een gesloten envelop gelegd op de plek waar mijn polissen ooit in een dikke map werden opgeborgen. Op de envelop staat: openen na overlijden van Rinus of op aanwijzing van mijn vrouw Marjanne. Verder heb ik wat zaken opgeschreven in het portaal van mijn uitvaartmaatschappij. Om dit volledig te krijgen moet je er echt wel even voor gaan zitten. Op deze portal kun je van alles instellen over je uitvaartwensen. Van de kist tot het vervoer, de bloemen, het uitvaartcentrum etc.

Op de site van mijn uitvaartverzekering zag ik ook nog dat er een digitaal condeleanceregister was. Van een Indrukwekkend register, was nog geen sprake.

Maar wellicht is het een idee om een digitale begraafplaats te ontwikkelen. Dit is niet alleen een plek waar je een overzichtje krijgt van de overleden persoon -zoals soms op de gedenkstenen van een kerkhof met eventueel een fotootje- maar je kunt er tevens als bezoeker een herinnering nalaten. Op deze digitale begraafplaats zou je bij leven alvast een plek moeten kunnen reserveren via je uitvaartverzekeraar. En bij leven laat je ook weten wat de bedoeling is met je digitale erfenis. Daarmee ontlast je de nabestaanden van een ingewikkelde klus. Via deze dienst moet het dan ook mogelijk zijn om je digitale sporen te kunnen wissen of bundelen; iets wat ik nu niet kan opgeven bij de digitale uitvaartwensen op mijn portal bij mijn huidige uitvaartverzekeraar. Als je een behoorlijke digitale footprint hebt, bijvoorbeeld een informatieve website, dan zou je met deze dienst kunnen aangeven hoelang deze site nog actief in de lucht moet blijven. Altijd moet wel duidelijk zijn dat de eigenaar van deze informatie inmiddels is overleden. En via de dienst: ' digitale begraafplaats' of ' digitale erfenis' worden daarmee abonnementen van sites opgezegd of tijdelijk verlengd. Het beheer van zo'n begraafplaats kan natuurlijk niet gratis. Het is nogal wat als je -zoals bijvoorbeeld bij mij - het geval is om ongeveer 200 digitale accounts op te zeggen of te laten wissen.

Kijk in de toekomst en je ziet dat de fysieke sporen van overledenen sterk zullen afnemen. Boeken, scripties en artikelen als papieren erfenis zullen t.z.t. verdwijnen. Mensen publiceren in veel gevallen alleen nog digitaal via blogs en websites. Met het rigoureus ruimen van deze blogs en sites na iemands overlijden is dus ook de digitale erfenis verdwenen. Ik ben ervan overtuigd dat vele mensen en hun nabestaanden bereid zijn geld te betalen, voor een dienst die deze digitale herdenking, zonder pijnlijke confrontaties in stand houdt.

Welke verzekeraar of techbedrijf pakt deze handschoen op?



  • Comments(5)//mijmeren.dongenhomespot.nl/#post330
Next »