MIJMEREN

MIJMEREN

Mijmeren

Rinus Krijnen publiceert via DongenHomespot sinds 2010 zijn columns “Mijmeringen”. In 2000 is Rinus met de columns begonnen. Aanvankelijk werden ze voorgelezen bij Radio0162 in het programma Basement en later VolDongen Feiten. Toen deze zender uit de ether ging en als omroep overging naar de website OmroepDongen.nl, waren ze vanaf dat moment hier te lezen en te beluisteren. Op 1 januari 2010 hield ook OmroepDongen.nl ermee op en sindsdien zijn de columns te horen en te lezen via Dongenhomespot.nl.
De Dongense Internetkrant
De onderwerpen van de columns zijn zeer divers, van persoonlijke beslommeringen tot wereldverbeteringen. De columns zijn zowel te lezen als te beluisteren.



Ga terug naar de krant :
WWW.DONGENHOMESPOT.NL

Door de bomen het bos niet meer zien

ALGEMEENPosted by RINUS KRIJNEN Fri, September 07, 2018 22:52:36

In het begin van de jaren zestig hadden mijn ouders een rekje met grammofoonplaten. De meeste waren nog schellakplaten en sommige singeltjes. Ondanks dat bijna geen enkel nummer maar leek op de favoriete muziek van ons-de kinderen-, konden we elke plaat meezingen. De collectie was zo beperkt dat ons hoofd makkelijk al deze informatie kon opslaan. Toen we later zelf singeltjes gingen kopen, er LP’s kwamen, cassettebandjes en taperecorderbanden werden vol gezet met muziek, was het einde zoek. En in de huidige tijd is het gewoon niet meer te doen om alle muziek bij te houden. Alles is voorradig met apps als Spotify en Apple Music en de kasten vol met CD’s hebben enkel nog een curiositeitswaarde en staan bij menig huishouden al niet meer in het zicht.

Onze kennis haalden we uit een bibliotheek of encyclopedie. Kon je het daar niet vinden dan had je pech gehad. En de kans was vrij groot, want eer dat kennis was toegevoegd aan de encyclopedie waren er al wat jaren voorbij. En niet iedereen kon zich om de zoveel tijd een nieuwe encyclopedie of addendum veroorloven. De nieuwste kennis moest vaak worden overgebracht door krant, tijdschrift, radio, TV of mondelinge overlevering. Nog geen dertig jaar geleden was dit zo. Nu pakken we onze smartphone en binnen een halve minuut kunnen we alles opzoeken.

Vandaag stond in de krant dat één op de 217 mensen in Nederland een website heeft waarop men de aandacht van de wereld wil laten vestigen. Succesvol ondernemen op internet is voor een kleine webwinkel haast onmogelijk. Je moet forse kosten maken om je naam boven water te krijgen. In het gunstigste geval kun je nog handel krijgen als je je aansluit bij Bol.com of Marktplaats. Individueel ben je geheel in de massa ondergesneeuwd.

Ook voor beeldmateriaal geldt hetzelfde. Bijna alles is inmiddels met enkele muisklikken of vingerbewegingen te vinden op allerlei apps of tv-diensten. Enkel voor exclusieve belevingen ga je nog naar de bioscoop.

Een laatste voorbeeld zijn de musea. Ik ga graag naar een museum. Een groot, belangrijk museum heeft honderden topstukken, die allemaal op zichzelf al een museum waardig zijn. Kom je in het Louvre of het Rijksmuseum dan loop je van topstuk naar topstuk en het gevolg is dat je eigenlijk alleen maar verward uit zo’n museum komt. It’s too much.

We zien door de bomen het bos niet meer. Er is overal zoveel van dat er een desinteresse gaat ontstaan. Vroeger luisterde ik veel en vaak naar muziek in de tijd dat het nog redelijk overzichtelijk was. Omdat je in deze tijd uit alles kan kiezen, kies je niet meer.

Ik luister nu bijna uitsluitend nog naar de radio. Gek genoeg hoor ik op de radio relatief gezien weinig verschillende liedjes. Ook daar heeft men last van keuzestress. Mensen willen wel iets herkenbaars horen. Dus draaien de radiostations oneindig vaak nieuwe nummers, zodat die in het systeem van de luisteraar worden gepompt. In het verleden werden de presentatoren of de muzieksamenstellers hiervoor beloond door de uitgevers. Mogelijk is dat nog wel zo. Worden de muziekstukken daardoor succesvol, dan worden ze toegevoegd aan de ijzeren voorraad evergreens, die jaarlijks in allerlei overzichtslijsten weer van stal komen, of te horen zijn in allerlei arbeidsvitamine-achtige programma’s. Op deze manier wil men de boel toch overzichtelijk houden, al doet dit fors afbreuk aan al die tienduizenden artiesten die ook goede nummers maken, maar die nooit boven komen drijven

En zo is het met zoveel. Het aanbod van van alles is zo overweldigend, dat het haast onmogelijk is om te kiezen. En dan proberen ze op allerlei manieren jouw keuzes nog te beïnvloeden. Op het internet weten ze door jouw gedrag met je smartphone en surfgedrag al lang waar je naar op zoek bent en de reclames spatten dan ook van de schermen af van dingen waar je naar op zoek bent en vooral op zoek was. Want men houdt niet bij dat ik inmiddels ben voorzien.

Het gevolg is dat ik ongevoelig raak voor de inhoud van deze prikkels. De prikkels zelf irriteren me wel en het gevolg is dat ik de digitale luwte ga opzoeken. Ik betaal graag wat extra’s om op favoriete apps of sites geen reclame tegen te komen. Ook probeer ik hoe langer hoe meer incognito te surfen, al geloof ik er geen bal van dat dit enige soelaas biedt. Als ik iets koop op het internet ga ik heel gericht op zoek en kijk niet alleen naar de prijs, maar ook naar de aanbieder en geleidelijk hoe langer hoe meer naar duurzaamheid.

Eigenlijk ga ik liever naar een museum met één topstuk en een goed verhaal, dan naar het Louvre waar de topstukken driehoog hangen. Door de massaliteit van alles is authenticiteit ver te zoeken en wordt alles grijs. Juist authentieke mensen en zaken kunnen me nog in vervoering brengen. En vaak betekent het dat je iets moet isoleren en ontdoen van storende elementen om er optimaal van te kunnen genieten. Dat geeft rust. Weg met die overdaad.




  • Comments(0)//mijmeren.dongenhomespot.nl/#post320

Politiek liegen, opzwepen en doodzwijgen

ALGEMEENPosted by RINUS KRIJNEN Sun, September 02, 2018 10:25:03

Het is schering en inslag. Weer wordt er een pertinente leugen verspreid via het presidentiële twitteraccount van Donald Trump. Dit enige persmedium van de zittende Amerikaanse president heeft als voordeel dat de leugen nooit langer kan zijn dan 280 tekens, al vermoed ik dat Twitter de maximale lengte van de tweed heeft opgerekt van 140 naar 280 tekens om het geëerde staatshoofd een groter podium te geven.

Aanvankelijk viel heel de wereld over de leugens en valse aantijgingen van Trump. Maar al snel kwam er een houding van laissez-fair: de stroom is toch niet tegen te houden. Een enkele journalist wil nog wel eens een statistiekje maken over het aantal leugens, versus berichten met een waarheidsgehalte, maar dit werkt slaapverwekkend. Het is zoals het is. Vreemd genoeg kleven deze leugens niet aan de man, want overal komt hij mee weg. Geen tanende populariteit. Het zal me niets verbazen dat deze malloot bij de volgende verkiezingen zal worden herkozen. En hoe komt dit? "It's the economy, stupid!" Deze frase uit de verkiezingsstrijd van Bill Clinton in 1992 zorgt er nu voor dat er geen gevolgen zijn als Trump weer een scheve schaats rijdt. In een ras tempo sloopt Trump alle barrières om de winstgevendheid van Amerikaanse bedrijven te ondermijnen. Daarmee staat Trump op een voetstuk op Wallstreet en wie het geld heeft, bepaalt de vervolgstap. De groei- en winstverwachtingen zijn in de VS fors. De armoede is ook groot in de Verenigde Staten. Meer dan 35 miljoen mensen leven in armoede, wat bijna 13 % van de totale bevolking is. Vreemd genoeg zie je weinig protesten. De mensen zijn murw door de leugens die hun grote roerganger continu uitkraamt. Ze weten niet meer wat ze moeten geloven en het vertrouwen in de politiek is weg. Alle politici en machthebbers worden nu over één kam geschoren en er lijkt een soort berusting te zijn. Ik hoor ook niets meer van de Democraten. Zijn die er nog? Ik ken geen één nieuw democratisch uithangbord in de VS. Het systeem is pervers: de economie groeit, maar de bevolking wordt armer.

In Nederland wordt er wellicht minder gelogen, maar veel doodgezwegen. Pas als er een lek ontstaat grijpt men in. Vooral in de kringen van de vrije jongens van de VVD speelt dit. Het ene schandaal na het andere popt op na een doodzwijgperiode, en ook hier allemaal zonder politieke gevolgen. Blijkbaar vindt de kiezer dit best. Ik zal niet verbaasd zijn als volgend jaar met de provinciale en Europese verkiezingen de VVD weer de grootste politieke partij wordt. Integriteit en vertrouwen zijn formeel zeer belangrijke waarden in zowel de economie als politiek, maar niet meer de waarden waarop wordt afgerekend door de kiezer.

De individuele balans vindt de kiezer blijkbaar belangrijker dan de maatschappelijke. Ik kan het leed van de wereld toch niet op mijn schouders dragen, dus zorg ik dat ik het zelf goed heb. Kies ik dus voor een partij die mijn individuele succes kan vergroten, zolang het goed gaat. En dat die af en toe ook zichzelf verrijkt, neem ik dan op de koop toe.

Maar als we plotseling wel afhankelijk worden van de maatschappij schreeuwt iedereen moord en brand. Hoe kan het toch zijn dat er geen woningen zijn voor ouderen en starters; waarom is die gezondheidszorg zo duur en waarom kunnen mijn kinderen niet eens fatsoenlijk rekenen en taal als ze van de basisschool komen?

Om deze problemen aan te pakken is geld nodig. En door schimmige achterkamertjesdeals met grote internationals worden belangrijke inkomstenbronnen om de maatschappelijke ellende te financieren afgesneden, zoals met het afschaffen van de dividendbelasting. Welke gewone Nederlander heeft daar nu plezier van? Het ontbreekt aan volledige transparantie waarom zo’n besluit is genomen en alles wordt door onze premier met een vrolijk gezicht weggelachen.

En dan de rel met Wilders nog. Wat denkt de man te bereiken met haat zaaien door de hele fundamentalistische moslimreligieuzen tegen Nederland op te zetten met een belachelijke cartoonwedstrijd? Waarom doen politici dit? Een politicus zou moeten staan voor het hele volk. Hij of zij moet integer zijn en vertrouwen uitstralen. Je zou pas ergens tegen kunnen zijn als een maatregel of voorstel het volk schaadt.

Ik begrijp wel waarom de kiezer in het stemhokje de weg kwijt is. Met leugenaars, opzwepers en doodzwijgers maakt het toch niet uit waarop je stemt. Dan maar stemmen op een partij die de problemen weglacht en het individu -mij- voorop stelt. Kankeren kunnen we altijd nog.





  • Comments(0)//mijmeren.dongenhomespot.nl/#post319
« PreviousNext »