MIJMEREN

CyberwarALGEMEEN

Posted by RINUS KRIJNEN Sat, July 14, 2018 21:55:01

Blog image
Terwijl Trump als een olifant door de diplomatieke porseleinkast banjert en vriend en vijand uitdaagt voor een robbertje armworstelen is stiekem de derde wereldoorlog al begonnen. Trump wees de Europese bondgenoten fijntjes deze week op het feit dat ze de bijdragen aan de Navo maar eens flink op moesten schroeven. Het is toch te gek dat de VS veruit het grootste deel van de troepen en materieel levert en betaalt. De tijden van de Marshall-hulp liggen ver achter ons. Op zich heeft hij een punt. En in een wereld waar oorlogsdreiging gevoed door totalitaire dictaturen in wording om de hoek ligt, kunnen de Europese Navo bondgenoten inderdaad niet meer wegkijken. Hij vergeet erbij te zeggen dat hij zelf vaak de reden is dat er oorlogsdreiging is ontstaan. Maar die afhankelijkheid van de Verenigde Staten voelt toch niet goed. Zeker niet voor ons. Door de overmacht van de Amerikanen hebben we feitelijk niet veel in te brengen in de Navo, al zal men anders doen geloven. Als de inbreng beter is verdeeld, heb je ook meer te vertellen. Maar waar Trump nog denkt dat een leger bestaat uit marcherende soldaten, muren en obstakels, is er al een oorlog aan de gang op een heel ander vlak: in cyberspace. En daar hebben we geen kanonnenvoer voor nodig. Als we ergens een leger voor nodig hebben, dan is het om onze informatie-architectuur te beschermen. We worden aan alle kanten door duistere regimes en bendes aangevallen en de verantwoordelijkheid voor de veiligheid ligt niet in handen van de overheden, maar bij een aantal CIO’s van bedrijven. En het is niet de vraag of we worden aangevallen, maar wanneer. De CIO’s die voor de veiligheid van hun informatiearchitectuur vaak onvoldoende budget krijgen, doen hun best, maar komen vaak niet verder dan hun mensen laten beseffen dat ze gevaar lopen en ze leren om cybercrimialiteit te herkennen. Cybersecurity wordt nog vaak gezien als een kostenpost zonder waarde toevoeging door de business. Werkt het perfect dan merkt er niemand iets van en zijn de businessdirecteuren alweer geneigd aan de dure poten van de security aan het zagen. Er gebeurt niets, dus die dure maatregelen kunnen wel een tandje minder. Het voorkomen van schade is super ondankbaar. Je hebt van alles gedaan en er gebeurt niets. Wat wel goed werkt is als er iets ernstigs gebeurt en er heel snel een adequate oplossing wordt geboden. Dan is de urgentie weer duidelijk geworden.

Ook onze overheid vindt eigenlijk wel dat we meer aandacht aan internetbeveiliging moeten doen. Zeker nu er een tijd komt waarbij alles en iedereen connected is en met elkaar gegevens deelt. In Europa heeft men zich met de GDPR al wel wat druk gemaakt over de veiligheid van persoonsgegevens en daar regelgeving voor gemaakt, maar als het gemak van de burger door deze maatregelen in de weg wordt gestaan, zal de burger al gauw zwichten en zijn privacy -wellicht ongewild- te grabbel gooien. En daarmee is de burger, maar ook het bedrijf een makkelijk slachtoffer voor criminelen.

De overheid wil ons een digitale kluis gaan aanbieden. We hebben al DigID. Maar de beveiliging hiervan is eigenlijk alweer achterhaald. Veel burgers kunnen nog enkel met een gebruikersnaam en een nooit gewijzigd wachtwoord bij de gegevens van ‘Mijn Overheid’. Het gebruik van SMS om een extra wachtwoord te genereren via de smartphone van de burger is nog niet verplicht. Dat stuit ook op grote weerstand van de burger, omdat nog een deel van het volk volslagen digibeet is en het liefst afgekoppeld zou worden en niets van een smartphone moet hebben. En dat terwijl alle bedrijven en overheden hoe langer hoe meer inzetten op digitale dienstverlening. Allerlei logistieke kosten kunnen worden teruggebracht; systemen kunnen met robottechnologie menseninzet -en daarmee kosten- verlagen en het gaat allemaal een stuk sneller. Win-win-win lijkt het. Maar met de toename van alle digitale koppelingen wordt de dreiging van lekken van data en cybercriminaliteit steeds groter.

De aan te bieden digitale kluis moet meer te vergelijken zijn met de oude bankkluis: in principe alleen toegankelijk voor de eigenaar of diens gemachtigde. En wat er in ligt, dat bepaalt niet de overheid maar de persoon zelf. Met dit idee beginnen de sceptici onder ons al direct te mekkeren. “Oh nee toch, alweer een megalomaan IT project van de overheid; dat gaat miljoenen kosten en komt nooit af, zoals alle grote IT-projecten van de overheid”. De kans op succes lijkt me, met alleen een stap door de overheid, niet erg groot.

Inmiddels is er op beleidsterrein een instantie actief: Het Nationaal Cyber Security Centrum (NCSC). Dit is het centrale informatieknooppunt en expertisecentrum voor cybersecurity in Nederland. De missie van het NCSC is het bijdragen aan het vergroten van de weerbaarheid van de Nederlandse samenleving in het digitale domein, en daarmee aan een veilige, open en stabiele informatiesamenleving. De kerntaken van het NCSC zijn: antwoord op dreigingen en incidenten; Inzicht en handelingsperspectief; Versterken van de crisisbeheersing en het bieden van een samenwerkingsplatform cybersecurity.

Helaas is de organisatie ambtelijk ingestoken. In juni van dit jaar heeft de nationaal coördinator terrorismebestrijding en veiligheid het Cybersecuritybeeld Nederland 2018 gepresenteerd; een jaarlijks rapport. Hierin staat dat het aantal cyber-criminele incidenten cumulatief toeneemt en vaak blijkt bij veel organisaties de basis beveiligingsmaatregelen niet in orde te zijn. Conclusie is dat bij een complexer wordend IT-landschap de digitale weerbaarheid onder druk staat. De overheid weet echt wel dat het allemaal niet goed geregeld is. Dit rapport toont dit aan. Onze nationale veiligheid wankelt en is niet op te krikken met tanks en vliegtuigen. Maar ligt er iemand wakker van in Den Haag? Ik heb nog weinig politiek gekletter gehoord.

Nog meer cybersecurity: klik hier

Blog image





Your mobile does not support playing flash video.

ZorgverzekeringenALGEMEEN

Posted by RINUS KRIJNEN Thu, July 05, 2018 22:03:31

Blog image

Ik hoorde op het nieuws dat er getornd gaat worden aan de 10 % collectiviteitskorting bij zorgverzekeringen. Verstand komt met de jaren, want zo’n korting kan niet anders zijn dan een sigaar uit eigen doos, en in dit geval van de verzekerde. Piet, die toevallig lid is van de linksdraaiende sigarenbandjesspaarvereniging heeft 10% korting via de vereniging kunnen bedingen, terwijl zijn tweelingbroer Jan helaas helemaal nergens is georganiseerd en dus het volle pond moet betalen. Ze zijn allebei even gezond. Het gaat hier om de basisverzekering, die qua voorwaarden voor iedere Nederlander in principe ongeveer gelijk is. De kunst is dat de verzekeraar deze dienst zo goedkoop mogelijk kan aanbieden, zodat hij er zelf ook nog wat aan overhoudt. De enige remmende regel is dat men als verzekeraar zelf de premie mag bepalen. Dat houdt in dat de duurdere aanbieders het zwaar hebben, als Nederland massaal voor de goedkoopste zou gaan. Bovendien worden contracten met zorginstellingen, ziekenhuizen en farmaceuten als het kan uitgeknepen. En dan is het maar de vraag of goedkoop duurkoop is.

De kortingsongelijkheid is vooral het speelveld van de tussenhandel, de verzekeringstussenpersonen, hoewel hoe langer hoe meer mensen de weg naar selfservice inmiddels hebben gevonden. Het voorstel is om deze collectiviteitskorting te gaan verlagen van 10 naar 5%. Wat een laf besluit. Op deze wijze worden de verzekeraars er alleen beter van. Ze krijgen dan 5% meer premie van diegenen die korting kregen. Denk maar niet dat de premies daarmee dan naar beneden worden gebracht voor de rest. Schaf die ongelijkheid ineens af. Het gevolg is dat Jan geen voordeel heeft en Piet 5% meer gaat betalen, maar Piet had al jaren onterecht korting ontvangen. Schaft men de korting in het geheel af dan betaalt Piet zo’n 3,5 % meer en wordt het voor Jan zo’n 3,5% goedkoper, omdat nu ongeveer 2/3e van de zorgverzekerden collectief zijn verzekerd.

Als ik aan zorgverzekeringen denk, denk ik in principe aan solidariteitsprincipes. Er moet een efficiënt en effectief systeem zijn, waar de kosten zoveel mogelijk zonder winstmarges worden doorberekend aan de verzekerden. Het feit dat de uitvoering van de zorgverzekeringen in handen is van grote commerciële verzekeraars maakt de branche verdacht, zeker als de directeuren een paar keer de Balkenendenorm verdienen. Voor een staalfabrikant met dezelfde span of control vindt men een dergelijke beloning heel normaal, maar bij een zorgverzekeraar kijkt de bevolking zuinig.

Het huidige systeem is in zijn geheel echter pervers. Het begint met de farmaceutische industrie. Die ontwikkelen medicijnen en willen daar zo snel mogelijk winst op maken. Ze worden bij bewezen werking tegen woekerprijzen in de markt gezet en blijven dit volhouden tot de patenten zijn verlopen. Het is zelfs zo dat blijkt dat de bedrijven elkaar overnemen als blijkt dat er ontwikkelingen van medicijnen zijn die de concurrentie in gevaar brengen. Dit kan zelfs leiden tot stopzetten van belangrijk medisch onderzoek. Het ideologische doel om als farmaceutische industrie de wereld gezonder te maken is ver te zoeken.

Een ander pervers element is de korting op brillen, contactlenzen en hoortoestellen. Dit gaat dan over de extra verzekeringen naast de basisverzekering. Heb je zo’n aanvullende verzekering, dan biedt haast elke verzekeraar korting aan bij de opticien. Sommige doen dat in combinatie met een brillenketen, wat ik schaar onder koppelverkoop. De korting is vaak afhankelijk van de uitgebreidheid van de dekking. Dit betekent niets anders, dan dat je als verzekerde vanuit de premie een deel alvast is gereserveerd om te investeren in brillen, contactlenzen en hoortoestellen. Ben je toevallig niet slechthorend of slechtziend, dan betaal jij dus als verzekerde de bril van een ander. Bovendien leidt dit tot prijsverhoging van de brillen, omdat de eerste 100 tot 200 euro al betaald worden door de verzekeraar. De stap om een wat duurdere bril aan te schaffen is dan wat kleiner; we zijn immers dol op korting. Maar ook hier is de verzekerde eigenlijk gewoon de klos.

Om de kosten te drukken wordt er ook op een andere manier gesold met de verzekerden. De verzekeraars kopen zorg in en kunnen daarmee het volume bepalen hoeveel patiënten in aanmerking komen voor een behandeling bij een zorginstelling of ziekenhuis. Dat heeft twee effecten. Ziekenhuizen en zorginstellingen specialiseren meer om aangetoond betere diensten tegen een lager kostenbedrag te kunnen bieden. Dat lijkt goed, maar heeft direct tot gevolg dat wanneer je iets mankeert, je mogelijk enkel ver van je woonplaats geholpen kan worden.

En er zijn polissen waarbij de zorgverzekeraar uitmaakt wie jou helpt. Dat zijn goedkopere polissen, maar jij kan niet in de toekomst kijken wat jou ooit gaat overkomen.

Eenmaal verzekerd is de verzekeraar in de regel verplicht je als verzekerde aan te houden. Dus als je iets chronisch gaat mankeren en je moet daarbij een beroep doen op de aanvullende dekking, kun je niet zomaar verkassen naar een andere verzekeraar. Bij de aanvraag van een extra dekking zal de verzekeraar namelijk een gezondheidsverklaring eisen, en als blijkt dat de premie met jou als verzekerde dan direct het putje in kan, zullen ze je weigeren toe te laten.

Je bent dus gebonden aan je huidige verzekeraar en als deze met slechtere voorwaarden en hogere premies aan komt zetten sta je nergens.

Maar ook ethische vraagstukken spelen een rol. Wat als er het pilletje wordt uitgevonden en we worden allemaal gemiddeld tien jaar ouder? Ontwrichting in het stelsel, inclusief dat van pensioenen valt ons ten deel. Het ouder worden van de huidige generatie heeft niet aangetoond dat de mens gezonder bleef. Bij de meeste mensen zijn de zorgkosten de laatste 5 jaar van hun leven even groot als alle zorgkosten ervoor.


We hebben gelukkig nog een van de beste gezondheidssystemen ter wereld in Nederland ondanks alle ellende die ik hier benoem. Blijkbaar stimuleren de perverse prikkels bij ons toch dat we nog niet zo hard mogen klagen. Toch voorzie ik dat de zorgpremies de komende jaren sterk zullen stijgen, zonder een evenredige kwaliteitssprong. Grootheidswaanzin, strijkstokken en idiote regelgeving zullen hiervan de oorzaak zijn. Het zal niet lang meer duren of de vaste zorgkosten zijn onze hoogste kosten. We zullen er maar aan moeten wennen.

Blog image



Your mobile does not support playing flash video.