MIJMEREN

MIJMEREN

Mijmeren

Rinus Krijnen publiceert via DongenHomespot sinds 2010 zijn columns “Mijmeringen”. In 2000 is Rinus met de columns begonnen. Aanvankelijk werden ze voorgelezen bij Radio0162 in het programma Basement en later VolDongen Feiten. Toen deze zender uit de ether ging en als omroep overging naar de website OmroepDongen.nl, waren ze vanaf dat moment hier te lezen en te beluisteren. Op 1 januari 2010 hield ook OmroepDongen.nl ermee op en sindsdien zijn de columns te horen en te lezen via Dongenhomespot.nl.
De Dongense Internetkrant
De onderwerpen van de columns zijn zeer divers, van persoonlijke beslommeringen tot wereldverbeteringen. De columns zijn zowel te lezen als te beluisteren.



Ga terug naar de krant :
WWW.DONGENHOMESPOT.NL

Op de Fiets

ALGEMEENPosted by RINUS KRIJNEN Fri, July 20, 2018 13:48:04

Afgelopen dinsdag was het zover. Voor het eerst in dik 25 jaar ben ik met de (elektrische) fiets naar mijn werk gereden. Vele malen heb ik dit voorgenomen en afgelopen dinsdag is het er eindelijk van gekomen. De afstand leek me altijd net iets te ver om niet geheel bezweet aan te komen. En zo waren er nog meer smoesjes: de afstand van 16 kilometer klinkt als een wereldreis; het duurt zo lang voordat je er bent; het waait te hard; het is te warm of er is regen op komst. Ik ben niet fit. Allemaal onzin bleek achteraf. Nu was het deze week fantastisch weer, dus daarom was ik er ook op gekomen om het juist nu te doen. Een bijkomend voordeel is dat het vakantieperiode is en dat mijn agenda niet uitpuilt van afspraken nu. Mocht het iets langer duren, dan was er geen man over boord. Mijn voorbereidingen hadden iets weg van een vakantie. Zijn de banden opgepompt? Is de accu opgeladen? Moet ik een jas meenemen? Wat stop ik in mijn tas? Hoe ga ik rijden? Welke kleren trek ik aan?

Dit klinkt allemaal erg overdreven voor iemand die elke dag een flink eind naar zijn werk fietst, maar voor mij waren deze voorbereidingen erg belangrijk. Mijn verwachtingen vooraf waren ook niet zo optimistisch. Ik zou kramp krijgen, ik zou gehinderd worden door bromfietsen etc. Helemaal gerust was ik er dus niet op. Daar kwam nog bij dat mijn linkerkuit en mijn rechtervoet bij het lopen behoorlijk pijnlijk waren toen ik opstond en lopen niet echt soepel ging. Ik overwoog zelfs om het geheel maar af te blazen. De auto lonkte al op de oprit. Ik vermande mezelf en na het maken van mijn lunchpakketje en het aantrekken van een korte broek en poloshirt, stapte ik op de fiets.

Google Maps had voor mij uitgerekend dat ik 46 minuten op de fiets zou zitten. Dat leek me erg optimistisch bij 16 kilometer afstand. Ik had aanvankelijk de neiging om vanuit onze straat aan de oostkant van Dongen de Vennen op te rijden en deels via de ‘autoroute’ te gaan rijden. Dat was volgens Google Maps geen goed plan. Dan reed je feitelijk naar het oosten, terwijl Tilburg ten zuidoosten van Dongen ligt. Je moet met je fiets zo snel mogelijk aan de andere kant van het kanaal zien te komen. Dus in plaats van rechtsaf, sloeg ik linksaf en voor mijn gevoel ging ik aanvankelijk de verkeerde kant op. Bij de Wilhelminastraat ging ik de fietsbrug over en reed langs de Kanaaldijk Zuid richting Tilburg. Een prachtig fietspad, niet al te breed, omzoomd door bomen. En het was er rustig. Op het stuk tot de brug van de Burgemeester Letschertweg ben ik twee tegenliggers tegen gekomen. De natuur is er ook mooi. Deels zijn er akkers, maar ook veel bossen langs de kant van de weg. Na het passeren van de brug werd de fietspad rose van kleur en breder. Het werd ook drukker. Niet zozeer met fietsers, maar mensen die de hond uitlieten en trimmers, meestal dames van boven de dertig waarvoor trimmen inderdaad wel nodig was. Na de brug begonnen de fabrieken aan de overkant van het kanaal, beginnend bij de containerhaven. Aan de zuidzijde alleen open begroeiing. Alsof je door een park fietst. Daarna begon rechts de Reeshof. Na het passeren van Sluis II werd het landschap weer parkachtig en bleef dat tot de Maasstraat waar ik rechtsaf ben gegaan richting Textielplein. Ook dit grote plein is ruim voorzien van bomen. Bij de Hasseltstraat aangekomen, ben ik linksaf geslagen richting Wilhelminapark. Via de Veldhovenring en Besterdring kwam ik uit op de Spoorlaan waar ik moest zijn. 46 minuten na mijn vertrek om tien over 8, parkeerde ik mijn fiets. De tocht duurde eigenlijk niet eens een half uurtje langer dan met de auto.

Op ons werk hebben we allerlei faciliteiten. Ik zou mijn fiets kunnen opladen, wat nog niet nodig was, en ik kan zelfs douchen en omkleden in speciale kleedruimtes. Mijn voorbereiding was echter niet zo goed dat ik dit allemaal van tevoren had uitgezocht. Dus ik met mijn korte broek het gebouw door naar de afdeling waar ik ging werken. Daar heb ik me in de toilet omgekleed en precies een uur nadat ik thuis op de fiets was gestapt was mijn laptop opgestart.

Rond vijven heb ik me weer omgekleed en heb dezelfde weg teruggefietst. Het was warmer en er was een straffe tegenwind. En dan ben je blij met je elektrische fiets. Ik ben langs dezelfde route teruggereden. Opnieuw verbaasde ik me over de perfecte staat van de fietspaden, de prachtige natuur en ook rust onderweg, al was het wel een stuk drukker op defietspad dan ’s ochtends.
Wanneer je op vakantie gaat en je maakt een fietstochtje, ben je vaak euforisch over het uitzicht en de omgeving. Deze fietstocht deed hier niets aan onder. En dat eigenlijk om de hoek.

Ik ga het vast meer doen, fietsen naar mijn werk. De vraag is echter: wanneer? Voorlopig is het te warm.




  • Comments(0)//mijmeren.dongenhomespot.nl/#post316

Cyberwar

ALGEMEENPosted by RINUS KRIJNEN Sat, July 14, 2018 21:55:01


Terwijl Trump als een olifant door de diplomatieke porseleinkast banjert en vriend en vijand uitdaagt voor een robbertje armworstelen is stiekem de derde wereldoorlog al begonnen. Trump wees de Europese bondgenoten fijntjes deze week op het feit dat ze de bijdragen aan de Navo maar eens flink op moesten schroeven. Het is toch te gek dat de VS veruit het grootste deel van de troepen en materieel levert en betaalt. De tijden van de Marshall-hulp liggen ver achter ons. Op zich heeft hij een punt. En in een wereld waar oorlogsdreiging gevoed door totalitaire dictaturen in wording om de hoek ligt, kunnen de Europese Navo bondgenoten inderdaad niet meer wegkijken. Hij vergeet erbij te zeggen dat hij zelf vaak de reden is dat er oorlogsdreiging is ontstaan. Maar die afhankelijkheid van de Verenigde Staten voelt toch niet goed. Zeker niet voor ons. Door de overmacht van de Amerikanen hebben we feitelijk niet veel in te brengen in de Navo, al zal men anders doen geloven. Als de inbreng beter is verdeeld, heb je ook meer te vertellen. Maar waar Trump nog denkt dat een leger bestaat uit marcherende soldaten, muren en obstakels, is er al een oorlog aan de gang op een heel ander vlak: in cyberspace. En daar hebben we geen kanonnenvoer voor nodig. Als we ergens een leger voor nodig hebben, dan is het om onze informatie-architectuur te beschermen. We worden aan alle kanten door duistere regimes en bendes aangevallen en de verantwoordelijkheid voor de veiligheid ligt niet in handen van de overheden, maar bij een aantal CIO’s van bedrijven. En het is niet de vraag of we worden aangevallen, maar wanneer. De CIO’s die voor de veiligheid van hun informatiearchitectuur vaak onvoldoende budget krijgen, doen hun best, maar komen vaak niet verder dan hun mensen laten beseffen dat ze gevaar lopen en ze leren om cybercrimialiteit te herkennen. Cybersecurity wordt nog vaak gezien als een kostenpost zonder waarde toevoeging door de business. Werkt het perfect dan merkt er niemand iets van en zijn de businessdirecteuren alweer geneigd aan de dure poten van de security aan het zagen. Er gebeurt niets, dus die dure maatregelen kunnen wel een tandje minder. Het voorkomen van schade is super ondankbaar. Je hebt van alles gedaan en er gebeurt niets. Wat wel goed werkt is als er iets ernstigs gebeurt en er heel snel een adequate oplossing wordt geboden. Dan is de urgentie weer duidelijk geworden.

Ook onze overheid vindt eigenlijk wel dat we meer aandacht aan internetbeveiliging moeten doen. Zeker nu er een tijd komt waarbij alles en iedereen connected is en met elkaar gegevens deelt. In Europa heeft men zich met de GDPR al wel wat druk gemaakt over de veiligheid van persoonsgegevens en daar regelgeving voor gemaakt, maar als het gemak van de burger door deze maatregelen in de weg wordt gestaan, zal de burger al gauw zwichten en zijn privacy -wellicht ongewild- te grabbel gooien. En daarmee is de burger, maar ook het bedrijf een makkelijk slachtoffer voor criminelen.

De overheid wil ons een digitale kluis gaan aanbieden. We hebben al DigID. Maar de beveiliging hiervan is eigenlijk alweer achterhaald. Veel burgers kunnen nog enkel met een gebruikersnaam en een nooit gewijzigd wachtwoord bij de gegevens van ‘Mijn Overheid’. Het gebruik van SMS om een extra wachtwoord te genereren via de smartphone van de burger is nog niet verplicht. Dat stuit ook op grote weerstand van de burger, omdat nog een deel van het volk volslagen digibeet is en het liefst afgekoppeld zou worden en niets van een smartphone moet hebben. En dat terwijl alle bedrijven en overheden hoe langer hoe meer inzetten op digitale dienstverlening. Allerlei logistieke kosten kunnen worden teruggebracht; systemen kunnen met robottechnologie menseninzet -en daarmee kosten- verlagen en het gaat allemaal een stuk sneller. Win-win-win lijkt het. Maar met de toename van alle digitale koppelingen wordt de dreiging van lekken van data en cybercriminaliteit steeds groter.

De aan te bieden digitale kluis moet meer te vergelijken zijn met de oude bankkluis: in principe alleen toegankelijk voor de eigenaar of diens gemachtigde. En wat er in ligt, dat bepaalt niet de overheid maar de persoon zelf. Met dit idee beginnen de sceptici onder ons al direct te mekkeren. “Oh nee toch, alweer een megalomaan IT project van de overheid; dat gaat miljoenen kosten en komt nooit af, zoals alle grote IT-projecten van de overheid”. De kans op succes lijkt me, met alleen een stap door de overheid, niet erg groot.

Inmiddels is er op beleidsterrein een instantie actief: Het Nationaal Cyber Security Centrum (NCSC). Dit is het centrale informatieknooppunt en expertisecentrum voor cybersecurity in Nederland. De missie van het NCSC is het bijdragen aan het vergroten van de weerbaarheid van de Nederlandse samenleving in het digitale domein, en daarmee aan een veilige, open en stabiele informatiesamenleving. De kerntaken van het NCSC zijn: antwoord op dreigingen en incidenten; Inzicht en handelingsperspectief; Versterken van de crisisbeheersing en het bieden van een samenwerkingsplatform cybersecurity.

Helaas is de organisatie ambtelijk ingestoken. In juni van dit jaar heeft de nationaal coördinator terrorismebestrijding en veiligheid het Cybersecuritybeeld Nederland 2018 gepresenteerd; een jaarlijks rapport. Hierin staat dat het aantal cyber-criminele incidenten cumulatief toeneemt en vaak blijkt bij veel organisaties de basis beveiligingsmaatregelen niet in orde te zijn. Conclusie is dat bij een complexer wordend IT-landschap de digitale weerbaarheid onder druk staat. De overheid weet echt wel dat het allemaal niet goed geregeld is. Dit rapport toont dit aan. Onze nationale veiligheid wankelt en is niet op te krikken met tanks en vliegtuigen. Maar ligt er iemand wakker van in Den Haag? Ik heb nog weinig politiek gekletter gehoord.

Nog meer cybersecurity: klik hier






  • Comments(0)//mijmeren.dongenhomespot.nl/#post315
Next »