MIJMEREN

MIJMEREN

Mijmeren

Rinus Krijnen publiceert via DongenHomespot sinds 2010 zijn columns “Mijmeringen”. In 2000 is Rinus met de columns begonnen. Aanvankelijk werden ze voorgelezen bij Radio0162 in het programma Basement en later VolDongen Feiten. Toen deze zender uit de ether ging en als omroep overging naar de website OmroepDongen.nl, waren ze vanaf dat moment hier te lezen en te beluisteren. Op 1 januari 2010 hield ook OmroepDongen.nl ermee op en sindsdien zijn de columns te horen en te lezen via Dongenhomespot.nl.
De Dongense Internetkrant
De onderwerpen van de columns zijn zeer divers, van persoonlijke beslommeringen tot wereldverbeteringen. De columns zijn zowel te lezen als te beluisteren.



Ga terug naar de krant :
WWW.DONGENHOMESPOT.NL

Ouderterreur

ALGEMEENPosted by RINUS KRIJNEN Sun, April 08, 2018 15:47:26

De maatschappij verandert snel. Ik ben nog net opgegroeid in een tijd dat er sprake was van een vreselijke verzuiling. We waren allemaal Nederlanders, maar ook katholiek, protestant, liberaal, socialist of communist en leefden in verschillende bubbels naast elkaar. Een erg dwangmatige situatie, want het was zeker niet de bedoeling dat je de bubbel zou verlaten. Daar werd schande van gesproken, al was er geen wet die het verbood. Daarna -ik spreek over eind jaren zestig – kwam een tijd van ultieme vrijheid. Een soort hippietijd, die in Nederland dik 5 jaar later pas echt aansloeg dan in de Verenigde Staten, waar het ooit begon. In die tijd was ik dus tiener en er waren inderdaad weinig beperkingen. Het juk van de bubbels werd afgedaan en ook onze ouders genoten van de vrijheid. Er was meer geld, dus er kwamen auto’s, vakanties etc. Maar ook werd er op ons veel minder gelet. Mijn ouders konden mij bijvoorbeeld niet meehelpen met huiswerk en wisten ook niet precies wat ik allemaal uitspookte. Dat was niet omdat ze dom waren, maar ze hadden eigenlijk tot op dat moment alleen maar gewerkt en hun opleiding was minimaal. In dat walhalla groeiden wij op. Geen Magister, waar pa of ma kon zien hoeveel ik had gespijbeld en hoe slecht mijn Frans was. In het uiterste geval werden mijn ouders één keer per jaar opgetrommeld op school. Ondanks het feit dat het daar ook niet altijd goed ging, voelde ik weinig druk. Puur op basis van mijn eigen ambities en wilskracht heb ik mijn keuzes gemaakt. Het kwam nog niet eens bij me op om dit thuis te bespreken.

Ook werd je vrijgelaten in je keuzes. Ik mocht bijvoorbeeld best roken en drinken, ondanks dat mijn moeder wel de verslaving erkende en liever had dat ik dit niet ging doen. Zelf heeft ze haar hele leven fors gerookt. In plaats van roken te verbieden kon je een beloning van 100 gulden krijgen als je op je 18e nog niet rookte. Zonder verdere aansporing ben ik de enige in de familie die deze beloning heeft gekregen en het effect was wat mijn moeder hoopte: ik heb nooit gerookt. Dit was geen dwangkeuze.

Als ik terugkijk ben ik erg blij dat ik in die tijd ben opgegroeid. Geen ouders die in mijn nek zaten te hijgen, je kon links en rechts wat experimenteren met dingen zonder dat er gelijk grenzen getrokken werden en de controle was eigenlijk minimaal. We lieten zaken ook meer op ons afkomen. Toen ik voor mijn middelbare schoolkeuze kwam werd onze ouders dat meegedeeld. Ik was op de lagere school een goede leerling en ik mocht -als enige- naar het VWO, het atheneum. De mammoetwet was pas net ingevoerd. Mijn ouders waren trots. Ze beseften dat ze mij daarmee een kans gaven, die ze zelf nooit gehad hadden. Maar had de school gezegd dat het de HAVO moest worden, dan was het dat dan ook geworden. Het was nog wel gebruikelijk in die jaren dat pientere meisjes naar een lager schoolniveau werden gestuurd. Die zouden toch maar ongesteld en lastig worden en bovendien moesten ze al gauw klaar zijn voor het moederschap. Zo’n inspannende studie was nergens voor nodig. Het is nog steeds de basis van de ongelijkheid van de seksen van nu.
Tegenwoordig zie je juist een heel andere houding. Kinderen met VMBO kwaliteiten worden door ouders gepusht om op een hoger schoolniveau in te stromen, al hebben ze de kwaliteiten niet volgens de basisschool. Onderwijzers en scholen worden zelfs soms bedreigd met geweld of een rechtszaak.

En ouders bemoeien zich nu met van alles en nog wat als het om kinderen gaat. Toen ik vier jaar was moest ik naar een kleuterschool die een kilometer was verwijderd van ons huis. Mijn moeder heeft me de eerste keer begeleid, zodat ik wist hoe ik moest lopen. Daarna misschien nog twee keer gecheckt of het goed ging en verder was haar bemoeienis niet. Misschien naïef, maar destijds erg gebruikelijk. Iedereen kwam te voet naar school en niemand werd met de auto gebracht of kwam met de fiets. Er was niet eens een behoorlijke fietsenstalling bij de school. Maar als kind zou je het ook stom gevonden hebben als je ouders je zouden brengen. Dat zou ik zelfs als klein jochie al interpreteren als een gebrek aan vertrouwen. En er ging destijds eigenlijk nooit iets mis. In de VS, waar iedereen paranoia is, word je vervolgd als je je kind ‘onbeheerd’ op straat laat lopen. Waar gaat dit naartoe.

Doordat ik al vroeg zelf keuzes mocht en kon maken, ben ik -zonder een vooraf uitgestippeld pad te volgen- geworden wie ik nu ben. Ik ben daar best trots op. Niet alles is gelukt wat ik heb gedaan, maar spijt heb ik eigenlijk nergens van. Eigenlijk ben ik zelfs nog steeds trots dat ik op mijn 18 jarige leeftijd destijds na het behalen van het VWO diploma, niet wist wat ik wilde worden. Er was gewoon te veel om te kiezen. Niet dat de mogelijkheden oneindig waren, maar ik zag overal kansen en uitdagingen en wilde me niet beperken tot één keuze.
De druk die ouders en de rest van de huidige maatschappij op kinderen legt vind ik eigenlijk afschuwelijk. Alles is geregisseerd. Ik begrijp wel waarom kinderen al vroeg overspannen, burn outs krijgen en zelfs zelfdoding overwegen.

Heb vertrouwen in je kinderen en hoop eigenlijk alleen maar dat ze gelukkig worden. Laat ze vooral zelf ontdekken wat belangrijk voor ze is en hou nu eens op als eeuwige control-freak. Worden ze er met al die checks zelfstandiger en gelukkiger van?

Ik denk van niet.



  • Comments(0)//mijmeren.dongenhomespot.nl/#post306

Internet en school

ALGEMEENPosted by RINUS KRIJNEN Sat, March 31, 2018 20:19:18

Ik heb geen kinderen en ik wist bij God niet hoe het gebruik van smartphones op scholen is geregeld. Levert elke leerling zijn toestel in aan het begin van de lessen? Ik ging googlen en kwam tot de ontdekking dat het beleid nogal versnipperd is in ons land. In Frankrijk wil men een totaalverbod op scholen, maar in Nederland, polderland, zal dat zomaar niet lukken. Veel scholen verbieden het gebruik tijdens de gehele schooltijd, maar er zijn ook scholen waar de kinderen de smartphone in de pauzes mogen gebruiken of zelfs tijdens de lessen om zaken te kunnen opzoeken of om als rekenmachine te gebruiken. Een smartphone is voor de vaak wat oudere leerkracht een stoorzender: kinderen kunnen aan fact checking doen met de smartphone, waardoor de leraar bij het ouderwets eenrichtingsverkeer doceren door de mand kan vallen.

Als ikzelf leraar zou zijn, zou ik niet graag willen dat mijn leerlingen de gehele les naar hun smartphone staan te gapen. Het blijkt dat ze daarbij gewoon verder gaan met chatten, gamen en zelfs filmpjes kijken. De vraag is of je dan überhaupt nog aandacht krijgt. Beleid over smartphones moet de school maken en helder communiceren aan zowel docenten, ouders als leerlingen. School doet niet veel aan het ontwikkelen van digitale vaardigheden, bleek al uit publicaties. Kinderen leren digitale vaardigheden van elkaar of van hun ouders. Van de leraren kun je niet veel verwachten. Dat is eigenlijk wel gek, want de smartphone is voor bijna alle leerlingen het gereedschap dat hem of haar de gehele dag helpt met van alles en nog wat. Een enorme kennisbron, die door de school wordt genegeerd. Dat heeft te maken met de onderwijzers en leraren zelf en met de lesmethodes die in gebruik zijn. Interactief lesgeven begint wel populairder te worden, maar in basis zijn de meeste methodes er toch op gebaseerd dat de leraar de leerling doceert. En een smartphone is bovendien een stuk techniek, wat de jeugd veel beter beheerst dan de oudere leraar. De smartphone, de tablet en het internet zijn niet meer weg te denken en zullen ook in het latere professionele leven van de leerling een belangrijke rol gaan spelen. Belangrijk dus dat hier op school wel veel aandacht voor komt. Want hoewel ze razendsnel met hun vingers over het kleine scherm kunnen bewegen, is de jeugd digitaal toch minder vaardig dan ze zelf denkt.

Jongelui hebben moeite met zoeken en nemen te gauw iets voor waar aan, vooral de kinderen die op het VMBO zitten. Vaak overschatten ze zichzelf, ook hoe ze de gevonden informatie moeten inschatten, bewerken en presenteren. Hulp van de ouders hierbij is momenteel zeker belangrijk. Er is echter een duidelijk verschil tussen het niveau van hulp door laag- en hoogopgeleide ouders; laagopgeleide ouders geven hun kinderen wat dit betreft veel minder mee. Digitale informatievaardigheden moeten zo snel mogelijk opgenomen worden in het lespakket van scholen om de verschillen niet nog groter te maken. Rijkelijk laat als je bedenkt dat al meer dan 10 jaar de smartphone niet meer is weg te denken.

Een bijkomend probleem is de privacy van leraren en leerlingen. Als -bijvoorbeeld- een leraar een keer uit de band springt of zich bijvoorbeeld expliciet politiek uitspreekt en dit op social media zet, is hij direct de talk-of-the-town op school. Dat kan grote gevolgen hebben met betrekking tot de gezagsverhouding in de klas. Zeker als ook ouders dit zien en zich gaan beklagen bij de schoolleiding. Dit kan tot zeer vervelende situaties leiden. Social media leggen alles zwart op wit vast en met een beetje pech wordt een emoticon of compliment van de leraar geïnterpreteerd als een seksuele avance. Erg oppassen dus wat je als leraar wel of niet digitaal vastlegt. Misschien helpt het wel als de leraar aangeeft waarmee hij zich in zijn vrije tijd bezighoudt, zodat bepaalde uitingen minder verrassend en dus minder schadelijk zullen zijn. Het blijft altijd uitkijken, ondanks dat iedereen recht heeft op vrije meningsuiting. Ik vrees echter dat digitale losbandigheid uiteindelijk altijd tegen je gebruikt gaat worden en in de toekomst een nog veel groter probleem wordt.


Vroeger gebeurde het ook, maar was de schaal veel kleiner. Ooit stond een lerares frans in ons dorp in de jaren zeventig met haar blote borsten in de krant terwijl ze aan het zonnen was aan een plas. De krant ging heel de school rond en haar positie bleek daarna bijna onhoudbaar. Bijna een uitnodiging om zaken stiekem of incognito te doen. Dat lijkt me toch ook geen wenselijke situatie. Ik vrees een beetje voor de digitale toekomst.




  • Comments(0)//mijmeren.dongenhomespot.nl/#post305
Next »