MIJMEREN

MIJMEREN

Mijmeren

Rinus Krijnen publiceert via DongenHomespot sinds 2010 zijn columns “Mijmeringen”. In 2000 is Rinus met de columns begonnen. Aanvankelijk werden ze voorgelezen bij Radio0162 in het programma Basement en later VolDongen Feiten. Toen deze zender uit de ether ging en als omroep overging naar de website OmroepDongen.nl, waren ze vanaf dat moment hier te lezen en te beluisteren. Op 1 januari 2010 hield ook OmroepDongen.nl ermee op en sindsdien zijn de columns te horen en te lezen via Dongenhomespot.nl.
De Dongense Internetkrant
De onderwerpen van de columns zijn zeer divers, van persoonlijke beslommeringen tot wereldverbeteringen. De columns zijn zowel te lezen als te beluisteren.



Ga terug naar de krant :
WWW.DONGENHOMESPOT.NL

Arbeidsmigranten

ALGEMEENPosted by RINUS KRIJNEN Thu, October 12, 2017 21:06:30


Arbeidsmigranten


Als we het over rechtse speeltjes hebben, dan is het wel arbeidsmigratie. Ondernemers, die veelal in de rechtse hoek bivakkeren, zijn er als de kippen bij -als de winst in gevaar komt- om tijdelijk werknemers te ronselen uit het buitenland om te zorgen dat er een optimaal rendement ontstaat uit de economische situatie. Vaak zijn dit vaklui uit landen waar de lonen een stuk lager liggen dan de salarissen van krachten die vanuit ons eigen land worden ingehuurd. Omdat de capaciteiten van deze werknemers ook nog schaars zijn, is het aanlokkelijk om ze van buiten de landsgrens te halen. Gaat het om werk wat ter plekke moet plaatsvinden, zoals oogsten, timmeren of metselen dan ontstaat er een hele stroom met arbeidsmigranten richting ons land. Dan is de vreemdelingenhaat even stil aan het rechtse front, want onze VOC-mentaliteit laat kansen niet voorbijgaan. We moeten tenslotte concurreren. Bovendien lijkt het een win-winsituatie want de arbeidsmigranten verdienen bij ons meer dan in eigen land; mooi toch? Ze kiezen er toch zelf voor. Dat de arbeidsmigranten huis en haard achter laten en hier in vaak mensonterende omstandigheden worden ondergebracht, vergeet men even. Belangrijk is dat de arbeidsmigrant onze woning niet inpikt, zoals de burger vreest. Dat doet de kwaliteit van de huisvesting zeker niet ten goede waarmee ook de sociale acceptatie van de migrant achterblijft, omdat ze bij elkaar in ‘kampen’ worden ondergebracht, met alle problemen van dien. Vaak zijn het afgedankte campings of caravanparken.

Inmiddels zijn er zo’n 400.000 arbeidsmigranten in Nederland, ongeveer evenveel als het aantal werkelozen. Omdat het om specifiek werk gaat is het zeker niet vanzelfsprekend dat de werkeloze Nederlanders de vaak tijdelijke vacatures kunnen opvullen. Het woningaanbod kan de short stay huisvestingsbehoefte die door de opleving van de economie is ontstaan niet zomaar opvangen. Omdat inmiddels de spanning op de huizenmarkt ook huizenhoog is, vreest men dat in de normale woningmarkt de woningzoekende Nederlander moet concurreren met de arbeidsmigranten. In de praktijk kopen werkgevers huizen op die te groot of te duur zijn voor een standaardgezin en delen deze op in kamers, zodat de in dienst zijnde arbeidsmigranten deze relatief goedkoop kunnen huren. En de buurt maar klagen, want door verveling en alcoholgebruik zijn het vaak lastige buurtgenoten. Ook worden er kantoor- en bedrijfsgebouwen omgebouwd tot woonruimte, die goedkoop genoeg zijn om aan deze groep te verhuren. Het doet me sterk denken aan de jaren zestig, toen hier in ons dorp de eerste Turkse gastarbeiders kwamen. In mijn prilste herinneringen zie ik ze nog komen, de eerste Turken in Dongen. Ik kan het me nog goed herinneren omdat mijn vader bedrijfsleider was bij Bald, toen één van de grotere werkgevers in Dongen. De fabriek stond midden in het dorp, dus deze Turkse mensen waren zichtbaar aanwezig. Ze sliepen in haastig in elkaar getimmerde hokjes in het inmiddels gesloopte gebouw van looierij Offeciers aan de Tramstraat (nu Looiersplein), dat toen eigendom was van Bald. De woonomstandigheden hadden veel weg van een gevangenis en het gemis aan een gewoon sociaal leven maakte deze mensen ook niet echt gelukkig. De toenmalige arbeidsmigranten leefden in hun eigen wereld en waren aanvankelijk zeker niet van plan te integreren.

Eerder deze week was ik bij een lezing van Özcan Akyol, een jonge tweede generatie Turkse Nederlander, die een succesvol schrijver, journalist en TV-maker is. Zijn analfabetische vader was naar Nederland gekomen om geld te verdienen en terug te sturen naar het vaderland, met de bedoeling om na verloop van tijd terug te keren naar Turkije. Zoals bij zo velen is het niet gebeurd. Het gezin werd herenigd in Nederland en hier werden kinderen geboren. Culturele botsingen en taalachterstand zorgden ervoor dat de tweede generatie bijna een verloren generatie werd, waar criminaliteit gewoon was en de gemeenschap grotendeels gesegregeerd leefde. Voor iemand uit zo’n gemeenschap is het erg moeilijk: ben ik nu Turk of Nederlander. Zeker als je anders bent, dan je Turkse landgenoten en je sterk assimileert ziet de Turk jou als een Nederlander en een Nederlander jou toch nog als Turk, waardoor soms moeilijke situaties ontstaan en waar het lastig is vrienden te vinden. Een cultureel stempel is zomaar niet uitgewist en het is hier zeker geen ‘great big melting pot’, zoals de Amerikanen ons willen laten geloven.

Onwetendheid, andere normen en waarden, onverdraagzaamheid, verschil in rijkdom en vooral religieuze verschillen in opvattingen zorgen ervoor dat de culturele brug niet zomaar geslagen is. Vooroordelen en gebrek aan inlevingsvermogen worden hierdoor gevoed. We zijn te onverschillig om de brug te willen slaan. De meest eenvoudige oplossing van de domme Nederlander is om iedereen maar naar hun thuisland terug te sturen als we ze niet meer nodig hebben. Ze hebben al genoeg van onze voorzieningen geprofiteerd. Het grote verschil is dat wij nog veel meer hebben geprofiteerd van de arbeidsmigrant dan andersom. En het is niet nieuw. Eigenlijk heeft het iets weg van slavernij. Er zijn nog meer overeenkomsten met ons verderfelijke slavenverleden: mensen worden beschouwd als productiemiddelen en zijn verhandelbaar. Maar: we zijn allemaal mensen: laat ons elkaar ook als mensen behandelen en ons niet alleen door geldzucht laten leiden. Laat die VOC-mentaliteit maar varen.




  • Comments(0)//mijmeren.dongenhomespot.nl/#post297

ABSTRACT

ALGEMEENPosted by RINUS KRIJNEN Sat, September 23, 2017 22:28:56

Vroeger was alles beter, verzuchten vaak oudere mensen. Deze uitspraak wordt vaak ingegeven omdat men de huidige wereld niet meer snapt. En dat heeft weer te maken dat je in deze tijd veel moet onthouden, en dat is juist het grote probleem. Bovendien is het niet alleen onthouden, maar moet je ook de verbanden kunnen zien tussen zaken om goed te kunnen functioneren in deze maatschappij. En die verbanden waren vroeger gewoon zichtbaar en zijn nu abstract. Neem bijvoorbeeld warmte. In mijn jonge jeugd hadden we een kolenkachel. Hessels bracht bij ons zakken met kolen, die in het kolenhok achter in de bijkeuken werden gestort. Die werden contant afgerekend. Met een kolenkit werd de zwarte brandstof naar de kachel in de kamer gebracht en in de eveneens zwarte kachel aangestoken. En dan was er warmte. Je hoefde weinig abstract vermogen te hebben om dit principe te snappen. Je zag het gebeuren en de afhankelijkheden waren duidelijk: je moest kolen kopen, die moesten worden gebracht, daarna moesten ze in de kachel en daarna worden aangestoken. Waren de kolen op, dan begon de cyclus opnieuw. Als de asla vol was werd deze leeggegooid en aan het einde van het stookseizoen werd de kachel uitgeveegd.

Dit was de situatie tot ongeveer 1963. Nu regel ik de warmte in huis via een app op mijn smartphone en hoef ik niet meer te weten waar de energiebron vandaan komt en hoe deze wordt omgezet in hitte. Dat doen allerlei apparaten en providers en vanuit de administratie regel ik dat de aanvoer van brandstof door blijft gaan en de apparatuur blijft werken. Die administratie is abstract en staat los van de warmte in huis. Ik als afnemer van warmte moet echter wel een aansluitnummer weten van het energiebedrijf en periodiek contact leggen met een onderhoudsmonteur. Vergeet ik dit en doe ik niets dan is het zo koud in huis. Qua fysieke inspanning is de huidige situatie veel efficiënter en veiliger, maar veel minder tastbaar en daardoor niet voor iedereen beter. Heb je geen gevoel voor administratie, laat je geheugen je in de steek of ben je door financiële problemen afgesloten van de energiebron, dan ben je nergens. In die oude kolenkachel kon je ook nog altijd sprokkelhout en oud papier opstoken.

De abstractie in de wereld wordt hoe langer hoe groter en daarmee ook de afhankelijkheid met derde partijen. Het overzichtelijke, zoals het voorbeeld met de kolenkachel is weg. Mensen die niet goed in staat zijn om abstract te denken, zoals ouderen met geheugenproblemen en geestelijk mindervalide mensen of mensen met een erg laag IQ, begrijpen hoe langer hoe minder van de huidige wereld. Dit zijn nu erg kwetsbare groepen geworden, die het niet hebben op de constante veranderingen die nu plaatsvinden waardoor alles nog moeilijker begrijpbaar wordt. De computer of smartphone is er één van. Voor de geestelijk fitte mens is dit een superapparaat waarmee je van alles kunt regelen en opzoeken. De abstracte wereld wordt weer een beetje tastbaar als het apparaat jou een antwoord geeft uit de cloud op een vraag die je hebt. Inmiddels zijn dit apparaat en de cloud daardoor onmisbaar geworden. Vroeger begrepen mensen veel beter hoe dingen werden gemaakt, omdat dit onder hun neus gebeurde. En daardoor onthielden ze hoe zaken werkten. Ook de beloning voor bepaalde zaken was veel zichtbaarder. Voor een dienst kreeg je geld, goederen of een wederdienst en vaak direct. Zelfs een dier snapt dit principe. En wilde je iets 'abstracts' weten, dan zocht je het op in de encyclopedie. (Waar zijn ze gebleven?)

De noodzaak om alles te weten en te snappen is al lang weg. Je kunt, als je dit wilt, alles opzoeken. Het is absoluut onzinnig om de wereld te willen begrijpen en ook onmogelijk, maar een aantal abstracte principes moet de hedendaagse mens wel volgen. Is hij niet in staat dit te doen of weigert hij dit, dan is de huidige wereld zijn grootste vijand, want de weg naar de eenvoud, waarbij alle processen overzichtelijk en tastbaar waren, is inmiddels afgesloten of wordt kostbaar en daardoor onbereikbaar. In bijna alle processen wordt arbeid in processen er zo veel mogelijk uit gedrukt, omdat dit bijna altijd de duurste component is. Daarvoor worden geautomatiseerde en gerobotiseerde processen ingezet, zonder CAO, zodat de kosten kunnen worden gedrukt in deze neo-liberale wereld waarbij concurrentie als enige redmiddel om te overleven wordt beschouwd. Dit gaat allemaal ten koste van die mens, die niet in staat is dit te overzien. Er ontstaat dus en tweedeling, die vrijwel alleen kan worden overbrugd met mantelzorg. Begeleiding van mensen die deze wereld niet aankunnen wordt hoe langer hoe belangrijker. De wereld neemt qua complexiteit in rap tempo toe en de mantelzorgers zullen moeten proberen hun 'patiënten' toch een beetje mee te nemen in deze nieuwe orde. Dat zal met wisselend succes gebeuren, En dat zal toch altijd mensenwerk blijven.

Het is dus belangrijk dat de politiek dit inziet en gaat waarderen. Doordat menskracht wordt vervangen door kunstmatige intelligentie en robots houden we juist veel tijd over om te kunnen zorgen. Dat betekent dat dit ook beloond moet worden, want we zullen allemaal toch willen eten en leven. Laat de bedrijven die winst maken door het uitsparen van menskracht dit met een stevige belasting maar ophoesten. Een basisloon daaruit financieren voor iedereen. Dat lijkt me een strak plan.



  • Comments(0)//mijmeren.dongenhomespot.nl/#post296
Next »