LIA VAN GOOL

LIA VAN GOOL

COLUMN VAN LIA VAN GOOL

Zij neemt de lezer mee in haar wereld van werkelijkheid en menselijkheid. Zij zal het zijn die de lezer een stuk vitamine voor het hart geeft en diezelfde lezer een blik gunt in het Dongense zoals Lia dat ziet. Gevarieerd en soms scherp ,maar altijd vanuit een positieve blik op de wereld van ons allen.

De redactie van deze krant wenst de lezer hierbij veel genoegen en leesplezier

Over een Italiaan, twee Belgen en vijf Nederlanders

REALITEITPosted by Lia van Gool Tue, October 24, 2017 21:34:40

Over een Italiaan, twee Belgen en vijf Nederlanders

Daar zaten wij dan. Niet aan de beloofde en gehoopte tweepersoonstafel, nee, aan een tafel met, inclusief onszelf, acht mensen! En niet in het restaurant dat ons beloofd was, maar een ander restaurant. Waar wij zaten? In restaurant Smeralda van cruiseschip de Costa Magica. Omdat het onze tiende cruise was en wij elkaar dit jaar vijfentwintig jaar kenden, had ik vooraf, met de Customer Service van Costa, een tweepersoonstafeltje kunnen regelen voor deze reis. Tenminste, dat dacht ik. Al op de eerste cruisedag, we hadden nog geen centimeter gevaren, werd mijn hoop de grond in geboord door een uiterst chagrijnige Maître D’ van de Costa Magica. Zijne Hoogheid hield Spreekuur en daar kon je je wensen doorgeven. Althans, dat was de bedoeling. Maar de Maître D’ dacht daar anders over. “Tweepersoonstafel, beloofd? Kan niet! Suites hebben voorrang. Tweede zitting? Misschien.” Daar ging ik, met mijn mail van de aardige Costa medewerker, waarin een tweepersoonstafel was beloofd, ongelezen door de Maître D’……


De eerste avond voor het diner zaten wij aan een tafel met een aantal mensen, die wij later nooit meer terug hebben gezien. Gelukkig maar, want wij konden ze ook niet verstaan. De taal die zij spraken leek op Duits, maar dat bleek het niet te zijn. Het waren Zwitsers. De man deed vooral zijn best om zich in ieder geval verstaanbaar te maken. Wij hebben wel gelachen, omdat wij elkaar niet konden verstaan. En toen was de avond gelukkig zo voorbij.

De tweede avond gingen wij, met een briefje dat aan onze wensen was voldaan, dus ook verwachtingsvol, naar het restaurant. Eerst waren wij te vroeg: de tweede zitting was pas om 21.00 uur. Goed, dan maar even wat gaan drinken, geen probleem. Rond de afgesproken tijd terug bij de ingang van het restaurant. En daar stond een rij, niet normaal! Wij keken elkaar aan en dachten ‘hoe laat zullen wij vandaag kunnen eten?’ Het was bijna half 10 toen de deuren eindelijk opengingen. Wij gaven ons kaartje aan de gérant, die ons naar de tafel begeleidde. Helaas, geen tweepersoonstafel, maar een achtpersoonstafel. Pfff….

Gelukkig viel het mee. Wij zaten aan tafel met drie andere Nederlanders, een Italiaan en twee Belgen. En het was best gezellig. De Nederlandse vrouw die het dichtst bij mij zat, bleek getrouwd met de Italiaan. Zij deed iets (of had iets gedaan) in de reclame en hij was anesthesist (geweest). Met een charmant Italiaans accent klonk zijn stem over tafel. Hij kende, na heel veel jaren in ons land, nog steeds niet al onze gewoontes. De andere Nederlandse vrouw bleek, zo hoorden wij een paar dagen later, lerares Spaans en haar man had iets in planten gedaan. Het andere stel was Belgisch. Zij felblond met mooie kleren en prachtige sieraden, hij een beetje grijzig en gewoon gekleed. Hij had de meeste praatjes. Wat zij deden hoorde ik die eerste avond nog niet.

De volgende avond waren wij weer met achten, daarna verdween het Nederlands-Italiaanse stel van onze tafel. Wij kwamen hen nog wel regelmatig tegen aan boord of als wij ergens aan land waren. Dan maakten wij weer een praatje. Grappig was het, als wij aan boord waren en wij zagen de twee een plaatsje zoeken aan het zwembad (het was nog prachtig weer). Wij hoorden de Italiaan overal praten, met zijn charmante accent. Het paar struinde het hele dek af, op zoek naar het ideale plekje, dat later toch maar niet gevonden kon worden. Of wij zaten ineens ’s middags tijdens de lunch bij hen aan tafel, in het zelfbedieningsrestaurant. Of nee, zij maakten plaats voor ons, want zij hadden al gegeten toen zij ons zagen lopen. Gelukkig, zij gingen weg en wij konden zitten, want het was gigantisch druk die dag, omdat wij de hele dag op zee waren.

De dagen verstreken, wij hebben geweldig mooie dingen gezien, excursies gemaakt en genoten. ’s Avonds gingen wij weer naar onze uitgedunde restauranttafel. De Belg vermaakte ons met zijn verhalen. Hij werkte bij de douane op een vliegveld en vertelde daar de meest wilde verhalen over. Ook kwam aan bod dat hij eigenlijk niet zo van leraressen hield en vooral niet van Spaanse leraressen. Onze tafelgenote grinnikte zachtjes. In eerste instantie vertelde zij niet, dat zij Spaanse les gaf. De Belg ‘verschoot’ toen hij het hoorde, maar kon er gelukkig wel om lachen. De Belgische dame bleek een frituur te hebben. Elke dag om vijf uur opende zij de deuren van de frituur om tot ’s avonds frieten te bakken voor haar klanten. En dat deed zij al jarenlang. Op een dag vierden de Belgen hun trouwdag. Zij deden dat in het specialiteitenrestaurant, met kreeft. Ook onze overgebleven Nederlandse tafelgenoten waren die dag niet aanwezig. En daar zaten wij dan, met z’n tweeën, dat dan weer wel, maar dan wel aan een grote, ongezellige achtpersoonstafel. Jammer. De volgende avond besloten wij zelf niet in het restaurant te gaan eten, maar naar de pizzeria aan boord te gaan. Dat was een verademing: de rust alleen al. Geweldig! Voor een pizza en een nagerecht moest je wel bijbetalen, maar de kosten waren te verwaarlozen, € 8,50 per persoon, voor een pizza naar keuze en een nagerechtje. Het smaakte heerlijk!

Tijdens onze hele reis hadden wij, naast het vaste gezelschap aan tafel, ook een vaste ober. Deze man kwam uit de Filippijnen, was 44 jaar en had vier kinderen. Zijn oudste zoon was zeventien jaar. Elk jaar had hij drie maanden vrij om naar huis te gaan. Die tijd had hij hard nodig, vertelde hij, om allerlei (administratieve) zaken te regelen in zijn thuisland. Hij vertelde ook over het overlijden van zijn ouders en werd tijdens dat verhaal zelf een beetje emotioneel. Maar, zoals het gaat voor de medewerkers aan boord van een cruiseschip, het werk gaat voor. En hup, daar ging onze ober weer, met een glimlach, aan het werk voor zijn gasten.

Opvallend tijdens een reis met een Costa-schip, is het amusement tijdens de diners. Je hoeft je niet te verbazen als je plotseling harde muziek hoort, als het licht extra hard gaat branden en als een aantal medewerkers van het restaurant plotseling gaat dansen. Ook is het heel normaal dat je, tijdens de gala-avond en het galadiner, met je servet gaat zwaaien. Op die gala-avonden wordt trouwens het personeel uit de keuken en het restaurant aan je voorgesteld. Zij maken, in een soort optocht, een rondje door het restaurant. Echt geweldig, eigenlijk!

De dagen verstreken, evenals onze avonden in het restaurant. Op een gegeven moment hebben wij zo lang zitten praten, dat de grote lichten aangingen en het personeel ons bijna wegkeek. Beschaamd keken wij op onze horloge, het was bijna elf uur ’s avonds. Dus het werd wel tijd om op te stappen. Wij hadden het, met ons zessen, echter zo gezellig, dat wij geen idee hadden dat het al zo laat was. De ‘plantenboer’ bleek een geweldige humor te hebben, op een speciale manier. De ‘Spaanse lerares’ straalde als zij vertelde over haar kinderen en kleinkinderen, de ‘Belg’ amuseerde ons allemaal met zijn verhalen, de ‘frietbakster’ verbaasde elke avond weer met andere sieraden. En wij? Wij hebben genoten. Meestal houden wij niet zo van gezelschap aan tafel tijdens onze diners op een cruiseschip. Dit jaar was het gezelschap echter heel gezellig en wij hebben ons goed vermaakt.

(Voor degenen die zich in dit verhaal herkennen: ik heb geprobeerd om mijn ervaringen zo neutraal mogelijk te vertellen, zonder iemand daarbij te willen kwetsen; naar mijn mening is dat dan ook niet gebeurd).


Lia van Gool



  • Comments(0)

Fill in only if you are not real





The following XHTML tags are allowed: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles and Javascript are not permitted.