LIA VAN GOOL

LIA VAN GOOL

COLUMN VAN LIA VAN GOOL

Zij neemt de lezer mee in haar wereld van werkelijkheid en menselijkheid. Zij zal het zijn die de lezer een stuk vitamine voor het hart geeft en diezelfde lezer een blik gunt in het Dongense zoals Lia dat ziet. Gevarieerd en soms scherp ,maar altijd vanuit een positieve blik op de wereld van ons allen.

De redactie van deze krant wenst de lezer hierbij veel genoegen en leesplezier

‘A moment of fame’ (een moment van glorie)

DONGENPosted by Lia van Gool Wed, June 28, 2017 16:15:52

‘A moment of fame’ (een moment van glorie)

Vorige week was het zover. De zomereditie van de Glossy 100% Dongen werd gepresenteerd. Een bijzonder moment. Voor mij was het deze keer bijzonder, omdat ik geïnterviewd ben door ‘die lange mijnheer, de baas van de Glossy’. Het onderwerp was: de boekenkast van. Bij het artikel moest natuurlijk ook een foto. Op een zaterdagmorgen stonden drie mannen voor de deur: de interviewer, de fotograaf en zijn assistent. Ik was helemaal klaar voor het gesprek. De boeken in de boekenkast keurig gerangschikt. Kleding uitgezocht voor de foto, haren in de krul, sieraden aan, noem maar op. Het was een verrassend gesprek, in allerlei opzichten. Mijn antwoorden verbaasden vooral mijzelf: ‘oeps, zeg ik dat echt?’ Maar het was leuk. Toen kwam het moment van de foto. De fotograaf was al eens eerder bij ons thuis geweest en hij wist waar mijn favoriete leesplekje was: de relaxstoel, waar ik helemaal languit lekker weg kan dromen bij mijn boek. Dé plaats voor de foto voor de Glossy. Even had ik mijn bedenkingen: ‘tout’ Dongen zou nu zien hoe lui ik in mijn stoel aan het lezen was. Maar goed, de fotograaf was tevreden. Ik heb op dat moment niet gevraagd hoe de foto eruit zag. Geduldig heb ik gewacht tot het moment van presentatie van de Glossy. En dat was vorige week.

De presentatie was in de Hubertuskerk in Dongen-Vaart. Het gebouw is onttrokken aan de eredienst en is verbouwd tot een prachtig woonhuis van een geweldig echtpaar. Zij zetten de deuren van hun huis gastvrij open voor de presentatie. Ik moet zeggen: het is prachtig geworden. Op een eerder tijdstip dit jaar was ik bij het echtpaar voor een interview. Op die dag liep de aannemer voor het laatst door het pand en werd de laatste hand gelegd aan de speciaal op maat gemaakte (prachtige) keuken. De trap naar het gedeelte boven in de kerk was toen nog niet helemaal klaar. Met mijn hoogtevrees en voeten die niet altijd doen wat ik wil, ben ik toen niet naar boven gegaan. Nu was de bovenverdieping, inclusief trap ernaar toe klaar. Het resultaat is prachtig geworden. De ramen van de kerk zijn in tact gebleven en de lichtinval boven is echt geweldig. Wat een mooi huis!!!

Toen was het moment daar. De baas van de Glossy vroeg aandacht en op het scherm waren de eerste pagina’s van de Glossy te zien. Van de baas van deze internetkrant, had ik al gehoord dat de foto van mij best mooi was. Hij had al stiekem gekeken op internet…. Toch wel een beetje spannend. En ja, eindelijk, daar was ‘mijn pagina’. Ik keek eerst naar de foto, zwart-wit. Best mooi eigenlijk! Toen ik na de presentatie de papieren versie van de Glossy in handen had, heb ik nog eens goed naar de foto gekeken. Oké, ik lig lui te lezen, maar dat is mijn leeshouding. En Iwan, onze mooie blonde Labrador, had speciaal voor de foto een plekje uitgezocht naast de stoel. Normaalgesproken ligt hij áchter de stoel en is hij niet te zien. Deze dag was hij naast de stoel gaan liggen. Misschien omdat er ineens drie vreemde mannen in zijn territorium rondliepen of misschien wilde hij gewoon op de foto. Wie zal het zeggen? Maar het resultaat mag er zijn. Dank je wel, fotograaf!

De dagen nadat de Glossy huis-aan-huis werd bezorgd, heb ik elke dag wel gehoord dat de foto mooi was, dat het stukje leuk was, of, hoe voorspelbaar!, dat ik er lui bij lag! Ja hoor, het klopt allemaal!


Het volgende moment van glorie kwam een paar dagen later, tijdens een avondje uit in een van de culturele accommodaties die Dongen rijk is (of arm). Op die avond werd er een presentatie gegeven van het theaterprogramma van het nieuwe seizoen. Voor de laatste keer ‘theater on tour’, omdat De Cammeleur nog niet klaar is. Leuk, die voorstellingen op verschillende locaties. En leuk ook deze avond. Door deze manier van presenteren kun je een stukje proeven van een groot aantal voorstellingen dat het komende seizoen in Dongen getoond wordt. Als laatste kwam Steven Brunswijk, beter bekend als de ‘Braboneger’. Geweldig hoe deze man, in plat Tilburgs, het aanwezige publiek wist te boeien. Ook de andere artiesten wisten de aandacht van het publiek vast te houden, ook als was het echt héél erg warm in de grote zaal.

Na het einde van de voorstellingen, kwamen de nog aanwezige artiesten de foyer in om te praten met hun publiek. Publiek, dat inmiddels genoot van een heerlijk kaasbuffet, een lekker drankje en een pril meisjes duo dat voor de muzikale omlijsting zorgde.

De Braboneger stond midden in de zaal met (natuurlijk zou ik bijna zeggen) een groot aantal vrouwen om hem heen. En hij stond net op een plaats waar ik langs wilde lopen om naar mijn stoel te gaan. Hij stond dus in de weg! Ik vroeg hem vriendelijk of hij opzij wilde gaan, maar nee: ‘Da kost vijf euro,’ zei de artiest bloedserieus. Waarop ik hem van repliek diende, dat ik net kaartjes voor zijn voorstelling had gekocht en dat ik die aankoop dan maar ging annuleren. Pfff, gelukkig, ik kon mijn weg vervolgen.

Ik zat net lekker in mijn stoel, toen de Braboneger mij met zijn vinger wenkte. Ik schudde alvast maar ‘nee’ met mijn hoofd. Op die gebaartjes zou ik niet ingaan. Hij bleek echter volhardender dan ik en kwam mij halen. Want, hij wilde met mij dansen. En ik houd helemaal niet van dansen…. Excuses dat ik niet kon dansen, dat mijn voeten dat niet wilden enzovoorts….er werd niet naar geluisterd. En zo stond ik daar, op een lege dansvloer, met de Braboneger te dansen! Hans heeft een filmpje gemaakt en een foto: Lia en dansen? Dat zijn twee woorden die helemaal niet bij elkaar passen. Maar ik heb het gedaan. Ik had even mijn moment van glorie. Het tweede moment binnen een paar dagen. Ik heb ervan genoten. En nu? Nu is het weer voorbij, met mijn beide voeten op de grond zit ik achter het beeldscherm deze column te schrijven. Met een glimlach op mijn gezicht, dat wel. Het was eigenlijk best leuk, moet ik zeggen!


Lia van Gool



  • Comments(0)

Fill in only if you are not real





The following XHTML tags are allowed: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles and Javascript are not permitted.