LIA VAN GOOL

LIA VAN GOOL

COLUMN VAN LIA VAN GOOL

Zij neemt de lezer mee in haar wereld van werkelijkheid en menselijkheid. Zij zal het zijn die de lezer een stuk vitamine voor het hart geeft en diezelfde lezer een blik gunt in het Dongense zoals Lia dat ziet. Gevarieerd en soms scherp ,maar altijd vanuit een positieve blik op de wereld van ons allen.

De redactie van deze krant wenst de lezer hierbij veel genoegen en leesplezier

Duur!

DONGENPosted by Lia van Gool Wed, December 27, 2017 16:17:44

Duur!

En zo was het ineens 21 december 2017, de dag voordat Hans zijn 75ste verjaardag zou gaan vieren. Na een bezoek aan de pedicure ging ik nog even ‘de straat in’, zoals mijn moeder vroeger wel eens zei. Die ‘straat’ was in dit geval de Hoge Ham. Ik had de route al in mijn hoofd, toen ik vanaf de Noorderlaan naar het centrum fietste.

De eerste halte was de Feestwinkel, een geweldige ontdekking, het eerste bezoek aan die winkel! Wat een leuke dingen hebben ze daar! Echt super. Ik ging helemaal blij naar buiten met een gigantisch bord met daarop de tekst ’75 jaar en nog steeds in de bloei van het leven’, een mooie verjaardagskaart, een rozet met daarop ook de tekst ‘75’ (of cijfers, zoals je wilt), nog een zakje vol met kleine cijfertjes in mooie metallic kleurtjes, die als tafelversiering konden dienen en een prachtige kaart met de tekst (raad eens)? Ja, natuurlijk 75! Hup, op de fiets naar de volgende bestemming, de Hema. Daar koffiepads gekocht (in de aanbieding!) en een klein cadeautje voor Hans. Omdat ik hem een zweefvliegtocht cadeau wilde doen, wilde ik een vliegtuigje voor hem kopen. De tocht met het zweefvliegtuig kan ik toch pas volgend jaar gaan reserveren. Ook bij de Hema ging ik helemaal blij naar buiten.

Even oversteken naar mijn volgende adres. Daar ging ik niet zo blij naar buiten. Ik wilde een vulling hebben voor mijn Waterman-vulpen, omdat ik het heerlijk vind om met een vulpen te schrijven en het bovendien prettig is voor mijn vingers. Na enig gezoek vond een medewerkster een doosje met Waterman-vullingen. Gelukkig! Op dat moment was ik nog blij. Die blijheid veranderde snel in verbazing. Eén medewerkster deed het doosje open, haalde er één vulling uit, die ik uiteindelijk kreeg. Ik moest er € 3,50 voor betalen! Voor één vulpenvulling! Ik vroeg nog of ik geen doosje kreeg. “Nee,” zei de medewerkster, “wij verkopen die per stuk.” En het doosje verdween in een la achter de toonbank. Ik prevelde nog dat ik het nogal duur vond, € 3,50 voor één vulpenvulling, maar, in de euforie van mijn andere aankopen en met mijn gedachten al bij de verjaardag van Hans, fietste ik toch maar naar huis. De vulling zorgvuldig opgeborgen in mijn portemonnee.

Onderweg bedacht ik, dat ik, als ik elke keer € 3,50 voor een vulpenvulling moest betalen, ik beter na een aantal keren een nieuwe pen kon kopen. En ik ging steeds harder fietsen door de Tramstraat. Thuis aangekomen borg ik eerst de spullen om voor Hans zijn verjaardag. Ik heb het tasje maar even aan de kapstok gehangen, onder een jas die ik die dag toch niet meer aan zou doen. Vol verontwaardiging vertelde ik het verhaal aan Hans. Hij moest er een beetje om lachen en vond eigenlijk dat ik maar stom had gedaan om die hoge prijs te accepteren. Dat vond ik op dat moment eigenlijk ook, maar goed, ik had het al gedaan.

Ik heb op internet gezocht en daar vond ik de Waterman-vullingen, te koop voor € 3,50, maar dan in een doosje met zes vullingen! Bingo! Het was dus niet zo gek, dat ik die éne vulling toch maar duur vond. Ik heb meteen de winkel aan de Hoge Ham gebeld. De vriendelijke man aan de telefoon moest erom lachen, dat de medewerkster één vulling had verkocht. “Wij verkopen balpenvullingen wel per stuk,” klonk het aan de andere kant van de lijn.” Ik vertelde dat het doosje in een la achter de toonbank was verdwenen. De man vroeg mijn naam en hij zou het doosje voor mij klaarleggen, zodat ik zés vullingen had voor € 3,50 in plaats van één. De volgende dag ben ik het doosje gaan halen. Het lag inderdaad op mij te wachten. De medewerkster die mij de vorige dag had geholpen reageerde en vond dat het nogal stom was wat zij had gedaan. Jammer genoeg (voor mij dan, maar wel prettig voor de winkelier) was het te druk om er verder op in te gaan. Maar ik was wéér helemaal blij. Voorlopig kan ik weer schrijven. En ik laat me nooit meer één vulpenvulling verkopen voor het bedrag van € 3,50, dat heb ik wel geleerd!


En de verjaardag van Hans? Die was geweldig, zowel de verjaardagsdag zelf als de dag van het feest op zaterdag.

Ik had het gigantische bord met ‘75’ op donderdagavond al opgehangen en ik was speciaal opgebleven, totdat Hans thuiskwam van de gemeenteraadsvergadering, want ik had een reactie van hem verwacht. Wat bleek? Hij had het bord helemaal niet gezien! Hij zag het pas vrijdagmorgen, toen hij de luxaflex opendeed. Ook Iwan zag het bord vrijdagochtend. En hij vond het helemaal niks. Hij blafte, blafte, en bleef blaffen tegen dat bord. En dat doet hij anders nooit!

Het bord, de rozet en de tafelversiering krijgen een tweede leven, of worden hergebruikt. Een vriend van ons wordt volgend jaar 75. En dat is mooi meegenomen. Zo zijn die spulletjes in ieder geval helemaal niet zo duur geweest!

Lia van Gool

  • Comments(2)//column.dongenhomespot.nl/#post38