LIA VAN GOOL

LIA VAN GOOL

COLUMN VAN LIA VAN GOOL

Zij neemt de lezer mee in haar wereld van werkelijkheid en menselijkheid. Zij zal het zijn die de lezer een stuk vitamine voor het hart geeft en diezelfde lezer een blik gunt in het Dongense zoals Lia dat ziet. Gevarieerd en soms scherp ,maar altijd vanuit een positieve blik op de wereld van ons allen.

De redactie van deze krant wenst de lezer hierbij veel genoegen en leesplezier

Dag Tonny…..

REALITEITPosted by Lia van Gool Wed, December 06, 2017 21:09:01

Dag Tonny…..

‘Is er nog nieuws?’ Met die vraag belde Tonny vaak. Zomaar, even een praatje maken. En het antwoord was regelmatig ‘nee’, omdat ik gewoon geen nieuws had.

De laatste zondag van november 2017 kwam die vraag niet van Tonny. Toen stonden er twee mensen aan de deur, die ik niet verwacht had, maar die nieuws kwamen bréngen. Vreselijk nieuws…… Ik heb gegild, gehuild, maar het verschrikkelijke nieuws werd er niet minder om: Tonny had haar sprong voor de trein niet overleefd. Toen werd ik boos op haar, echt héél erg boos. Hoe vaak had zij niet verteld, dat zij vertraging had gehad, omdat er iemand voor de trein was gesprongen. Daar was zij dan weer boos over, omdat zij dan een paar uur later thuis was. En nu had zij het zelf gedaan. Ongelooflijk en onvoorstelbaar. Maar, aan de andere kant: wat een lef heeft die vriendin van mij gehad, om zomaar te springen. En, voor zover je iets positiefs aan het geheel kunt zien: gelukkig is zij op zondagochtend om kwart over acht gesprongen: toen zaten er gelukkig nog niet zoveel mensen in de trein. Maar het trieste blijft en ook blijft de vraag: WAAROM?????





Deze column is een ode aan Tonny, of misschien ook niet helemaal. Net als het verhaal dat ik voorgelezen heb tijdens de uitvaartdienst in de Laurentiuskerk op 2 december 2017, is het een soort warboel van herinneringen die naar boven zijn komen drijven.

We hebben heel wat meegemaakt met Tonny. Het grappige is, dat Hans haar eerder kende dan mij. Een aantal jaren geleden was Hans jurylid bij het wielrennen. Hij kwam dan ook regelmatig naar Dongen voor wedstrijden. En daar kwam hij Tonny tegen in De Posthoorn, die toen nog bestond. Daar heeft Hans haar wel eens gered van een lawine broodjes die naar haar toegegooid werden…..Tonny heeft dat verhaal nog vaak tegen Hans verteld. Wielrennen was wel één van haar grote liefdes. Zij heeft een tijd gehad dat zij elk weekeinde naar een wielerwedstrijd ging kijken. En wat vond zij het geweldig toen ik een keer samen met haar naar de Draai van de Kaai ging en dat wij toen een stuk van het parcours mee konden rijden in een jurywagen, omdat Hans toen jurylid was.

Van Gend & Loos was Tonny haar grote liefde. Zij werkte daar vanaf haar zestiende, in het begin in een loods aan de Spoorlaan in Tilburg. Wat had zij het daar naar haar zin. Uiteindelijk werd ‘Van Gend’ DHL en Tonny verhuisde met haar werk naar Roosendaal en vervolgens naar Arnhem. Elke dag ging zij met de trein op en neer. ‘Ik moet morgen vroeg op’, was dan ook een gevleugelde uitdrukking, voordat Tonny naar huis ging. Zij stond ook elke dag tussen halfvijf en vijf uur op om naar haar werk te reizen. Wat heb ik daar altijd bewondering voor gehad. En wat was Tonny boos, als zij vertraging had, omdat er weer eens ‘een aanrijding met een persoon’ was. Ironisch dat Tonny ervoor heeft gekozen om net dát te doen, waar zij zelf een hekel aan had als andere mensen het deden…....

Dat ‘Van Gend’ in haar bloed zat, kon je niet ontkennen. Dat bleek ook wel toen zij een reünie ging organiseren. Het was geweldig! Bijzonder was dat Tonny haar vijftigjarig jubileum zou kunnen vieren bij één werkgever. Daar keek zij naar uit. Helaas is dat niet meer gelukt.

Soms hadden we ook een tijd dat we Tonny niet zagen. Dan leek het alsof ze ons had ingeruild tegen andere vrienden en soms voelde dat ook zo. Maar Tonny kwam, gelukkig, altijd terug. Veelal op zondagmiddag, zo tegen een uur of vijf. Als wij dan de bel hoorden, zeiden wij al tegen elkaar ‘Dat is Tonny’. Zij kwam dan ‘gewoon even buurten’, deed haar jas uit als ze al op de bank zat, die bleef dan achter haar liggen. Vaak hield zij haar tas ook nog op haar schoot. Wij moesten daar soms best wel om lachen. Als zij kwam, hoefde zij vooral niet mee te eten, want zij had al gegeten, zei ze altijd. Als wij dan toch een bord voor haar neerzetten, at zij alles wat geserveerd werd op. En zij genoot er vreselijk van!

Zij genoot ook van onze Labrador Iwan. Hij daagde haar altijd uit als Tonny bij ons kwam. Als zij binnenkwam, zei ze steevast: ‘Ha Boris’. Iwan keek dan alsof hij water zag branden, voor zover honden dat kunnen. Maar gek was die begroeting niet, gezien het feit dat wij drie honden hebben gehad die wél Boris heetten. De laatste weken van haar leven was Tonny vaak bij ons. Iwan daagde haar in die tijd niet meer uit. Hij ging lekker met zijn hoofd op Tonny d’r voeten liggen en hij vond het geweldig als Tonny, hij en ik ’s avonds nog een rondje gingen lopen.

Tonny was een familiemens. Zij vond familie heel erg belangrijk, en dat kwam ook, omdat zij zelf enig kind was. Als er iemand jarig was in de familie Nooijens of de familie Quirijnen, was Tonny van de partij. Ook ging zij met veel plezier naar de etentjes die haar familie met Kerst organiseerde. En zij heeft jarenlang heel veel aandacht besteed aan ‘tante An’, zoals zij het altijd zei. Boodschappen doen, wassen, op bezoek in De Volckaert, bijna elk weekeinde propte Tonny dat soort zaken in haar toch al drukke dagen.

Tonny kon heel erg genieten van een glaasje bier of een rood wijntje. Van de zomer, toen zij bij ons was, heb ik nog een foto gemaakt van Tonny met een flesje wijn en een glas in haar hand. Deze foto staat bij dit verhaal. Omdat wij zo gelachen hebben toen ik deze foto maakte en op Facebook zette.

Ook genoot zij ervan als zij bezoek kreeg, zoals ook deze zomer, toen Petra, Jean-Marie, Mia, Hans en ik bij haar op bezoek kwamen. Wij hebben genoten die middag. Daarover schreef ik al eerder de column ‘De ballen van Hans en de doos van Tonny’. Met plezier kijk ik op die middag terug.

Aardig gevonden worden, dat is ook iets wat Tonny graag wilde. Zij was lid van heel veel organisaties, zoals de Stichting Wielerbelang Dongen, EHBO, Rode Kruis, Dongen Durft, Werkgroep AED, Gezelligheidskoor Dongens Levenslied, Kerst Inn, FNV en misschien nog wel meer. Zij vond het belangrijk dat iedereen haar aardig vond. Organiseerde daarom ook graag allerlei zaken. Het laatste evenement dat zij mee organiseerde was de burendag in De Vennen, in september dit jaar. Wat een mooie dag had moeten worden (en het in eerste instantie ook was), werd voor Tonny later een nachtmerrie. Zij kreeg tinnitus. Volgens haar was dat te wijten aan de harde muziek op de burendag. Dat dit niet zo was, kregen wij niet uit Tonny haar hoofd gepraat. Ook hielp het niet dat specialist en huisarts haar vertelden, dat de tinnitus daar niet door gekomen was. Een andere nachtmerrie was de MRI-scan, die gemaakt werd om te kijken of er geen beschadigingen aan haar oren waren. ‘RMI-scan’, zei ze als ze belde. En ik verbeterde haar een aantal keren, totdat ik vond dat het geen zin meer had. Door die scan zou haar geheugen verminderd zijn, want dat had zij op internet gelezen. Zij vertelde op een gegeven moment dat zij niet zo goed meer kon lopen. Daar heb ik niets van gemerkt tijdens de wandelingen met onze Iwan. Dat bepaalde zaken niet kwamen door de klachten die zij de laatste tijd had, kreeg je niet uit haar hoofd gepraat. Want, zo was Tonny nu eenmaal: als zij vond dat het zo was, wás het ook zo. Zij deed ook graag haar eigen zin. Zei vaak ja en deed nee. Dat is niet vervelend bedoeld. Heel veel mensen die haar gekend hebben, herkennen dit ongetwijfeld.

De laatste weken van Tonny’s leven was zij vaak bij ons en zij mailde en belde regelmatig. Op een mail die ik naar haar stuurde, kreeg ik als antwoord: ‘Dank je wel. Heb ik nodig. Ik ben best nerveus, maar volgens de bedrijfsarts is dat mijn aard. Ik heb hem uitgelegd omdat dat komt omdat ik geen broers en zussen heb, maar wel heel vele goede vrienden als jij en Hans bij wie ik terecht kan

Dat vond hij heel fijn voor mij….’ Toen ik deze mail nog eens las, bedacht ik ineens dat Tonny af en toe heel eenzaam is geweest, ondanks alle mensen die zij kenden en bij wie zij altijd terecht kon.

Een van de laatste keren dat zij bij ons had gegeten, omhelsde zij mij en bedankte zij mij toen ze naar huis ging. Zij had die avond alleen maar bij ons gegeten en wat gedronken, niks bijzonders. Ik vond het bijzonder dat Tonny mij omhelsde, want zij was niet zo van de lichamelijke contacten. Misschien was dat een teken van afscheid? Ik zal het nooit weten.

Vorige week zaterdag hebben wij Tonny begeleid op haar laatste reis. Na de dienst zijn Hans en ik, met nog een paar anderen, achter de rouwwagen aangereden naar de Vennen. Voor het huis van Tonny zijn wij gestopt en uitgestapt. Daar hebben wij een laatste groet aan Tonny gebracht. Wat een mooi moment. Daarna zijn Hans en ik achter de rouwwagen aangereden naar het crematorium in Tilburg. Toen de auto daar voor de deur stopte, zijn wij uitgestapt en hebben Tonny een échte laatste groet gebracht. Zo hebben wij onze belofte aan de moeder van Tonny, dat wij Tonny nooit alleen zouden laten en dat wij voor haar zouden zorgen, tot aan het laatste moment waargemaakt. Wat was dat een bijzonder moment!

En wat geweldig was het, dat er zoveel mensen in de kerk aanwezig waren en daarna tijdens het koffiedrinken in De Viersprong. Zo heeft Tonny een prachtig afscheid gehad. Als zij er zelf bij was geweest, had zij beslist hiervan genoten. Nu hebben wij een glas op haar geheven.

Tot slot: Tonny vertelde dat zij een paar keer ‘de trein voorbij had laten gaan’. Zij bedoelde de trein waarin kansen zaten op een relatie. Steeds was zij net te laat om in te stappen en bleef zij op het perron staan. Afgelopen zondag miste zij de trein niet. Had zij die trein maar gemist……..

Het leven van een bijzonder mens is geëindigd. Tonny was Tonny, uniek en onvervangbaar. Wat zullen wij haar gaan missen. Als op zondagmiddag rond vijf uur de bel gaat, zullen wij nog vaak aan haar denken. Dag Tonny. Wij vergeten je nooit meer!



Lia van Gool



  • Comments(12)//column.dongenhomespot.nl/#post37