LIA VAN GOOL

LIA VAN GOOL

COLUMN VAN LIA VAN GOOL

Zij neemt de lezer mee in haar wereld van werkelijkheid en menselijkheid. Zij zal het zijn die de lezer een stuk vitamine voor het hart geeft en diezelfde lezer een blik gunt in het Dongense zoals Lia dat ziet. Gevarieerd en soms scherp ,maar altijd vanuit een positieve blik op de wereld van ons allen.

De redactie van deze krant wenst de lezer hierbij veel genoegen en leesplezier

Genieten van het leven!

REALITEITPosted by Lia van Gool Thu, September 21, 2017 19:27:39

Genieten van het leven!

En dan is het ineens zover! De dag dat Hans en ik elkaar 25 jaar kennen. Voor ons een echte mijlpaal, die we samen op een bescheiden manier gevierd hebben. Als je zo terugkijkt, wat gebeurt er dan veel in 25 jaar! Leuke dingen, maar ook minder leuke dingen. Daarover later meer. Ik begin bij het begin.

Het was zondag 16 augustus 1992 in Dongen. Een mooie, zonnige dag. Op deze dag werd de Ronde van Dongen verreden, in het centrum van Dongen. Speciaal voor deze dag had ik een kleurige rok met een zwart shirtje en een zwart vest met gekleurde randen aangetrokken. Ik weet het nog als de dag van gisteren! Het was een vreemde dag, op allerlei fronten, toen ik uiteindelijk mijn vriendin vond, die op die dag EHBO’er was. Samen liepen wij de naar finish, tegenover Staadegaard, toen nog in de Gerardus Majellastraat. Wij stonden tegenover de jurybus. Het deed me allemaal niet zoveel, die drukdoende mannen, die deden alsof zij met heel interessante dingen bezig waren. Dat juist één van díe mannen mijn huidige echtgenoot is, daar had ik totaal geen benul van. Na zijn drukke werkzaamheden, ging hij, met zijn collega-juryleden, naar Aurora. Hij vroeg of mijn vriendin en ik meegingen. En ik dacht dat hij een oogje had op mijn vriendin. Zij hadden elkaar al eerder ontmoet, bleek al snel. Oké, daar zaten we dan op een barkruk bij Aurora. De jury kreeg te eten, wij natuurlijk niet. Het duurde naar mijn gevoel eeuwen voordat Hans weer terugkwam. We hebben wat gedronken, zijn bij Alanya nog wat gaan eten (vriendin en ik) en gingen daarna op zoek naar mijn auto. Boven op het dak van de natgeregende auto schreef ik op een papiertje mijn telefoonnummer. Want Hans had geen oogje op mijn vriendin, maar hij wilde contact met mij blijven houden. En zo gebeurde.

Onze eerste afspraak was op een zomeravond bij De Efteling en daarna dronken wij wat in d’Ouwe Sok. Grappig was dat daar, op die avond, één van degenen waar wij nu dicht bij in de buurt wonen, van dronkenschap over de vloer kroop. Geweldig om daar nu aan terug te denken.

Ik ga echt geen verslag in detail schrijven van de 25 jaar die onze relatie duurt, dat wil echt niemand lezen! Misschien wil ook niemand deze column lezen, maar dat neem ik wel voor lief.

Na drie jaar zijn wij samen gaan wonen, in het huis waar wij nu nog steeds wonen. Jammer genoeg heeft mijn moeder dit huis niet meer gezien, omdat zij overleden is, ongeveer een half jaar nadat Hans en ik elkaar hebben leren kennen. En mijn vader overleed ongeveer een jaar nadat wij in het huis gingen wonen. Hij heeft heel veel werk verricht in het huis en hij kwam ook graag bij ons koffiedrinken of even snel iets eten. En daarna volgde nog meer onheil, het hartinfarct van Hans, de geboorte van onze tweeling-kleindochters, die niet vlekkeloos verliep, de ziekte en het overlijden van mijn zwager……de drie zussen van Hans die in korte tijd allemaal overleden, de ziekte en het overlijden van één van Hans zijn neven…..het onheil bleef op ons pad komen. Gelukkig bleven en blijven wij overeind, ondanks alle pech die met regelmaat op ons af komt. Mensen zijn sterk en veerkrachtig, blijkt elke keer weer. En er zijn, gelukkig, zoveel mooie momenten om van te genieten!

De eerste cruise die wij maakten: een superreis! Onze huwelijksdag, een geweldig leuke dag met veel leuke mensen om ons heen. Het huwelijk van mijn lieve stiefdochter, die trouwde met haar grote (vrouwelijke) liefde: wat een bijzondere gebeurtenis was dat huwelijk! Opvallend is het aantal sieraden dat ik in de loop der jaren verzameld heb. Een uit de hand gelopen hobby? Misschien, maar ik ben er wel erg blij mee. En ik ben steeds opnieuw blij als er weer een bijzonder stuk aan mijn collectie wordt toegevoegd (zie foto).

Wie ik niet mag vergeten, zijn de vrienden die wij in de loop der jaren zijn tegengekomen: sommige mensen verdwenen zachtjes en geleidelijk weer uit ons leven. Anderen bleven en zullen ook blijven. Wat is het fijn om zo’n grote kring mensen om je heen te hebben van mensen die om je geven. Mensen die er voor je zijn als je ze nodig hebt, mensen voor wie wij er kunnen zijn als zíj ons nodig hebben. Er zijn heerlijke avonden geweest, met geweldige feesten, leuke mensen, drankjes, hapjes, eten, alles wat je nodig hebt of nodig denkt te hebben om het leven aangenaam te maken. Sommige dingen vergeet je nooit meer.

Zoals de keer, dat wij elkaar nog niet zo lang kenden en wij lekker uit waren geweest in Tilburg. Thuisgekomen wilde ik de auto niet uit. Het heeft Hans heel wat overredingskracht gekost om mij naar binnen te krijgen. Tot overmaat van ramp deed hij, toen hij de hond had uitgelaten, overal het licht aan, zodat mijn ouders wakker werden. Geen goede start, maar uiteindelijk is het wel goed gekomen!

En dan denk ik weer aan alle onze heerlijke weekenden in Huijbergen met mijn vader. Wat hebben we daar genoten! En de prachtige reis naar Ierland, met mijn vader en ‘father Wezel’. Geweldig!

Of die keer dat Hans net een andere auto had. Weer naar Tilburg. Na een hele gezellige avond, ging vriendin dronken mee naar huis. Bijna bij Charlotte Oord moest zij overgeven. Helaas lukte het niet om de auto tijdig te stoppen. De troep die er toen in de auto lag…..pfff, dat wil je niet weten. Wat wel leuk was: de reactie van vriendin. Zij stond te stampen op de weg, gooide haar tasje in de bosjes, durfde bijna niet naar huis en wilde niet dat iemand het verhaal te horen kreeg. Wat schetst onze verbazing, toen wij op een verjaardag waren en het hele verhaal over haar dronkenschap daar hoorden!

De vakantie in Mallorca, omdat het hier zo’n slecht weer was. Wat denk je? Op Mallorca was het kouder dan het in jaren was geweest. Het hotel waar wij logeerden, werd verbouwd, dus wij rekenden niet op een warme hotelkamer. Gelukkig voor ons logeerden er veel Spanjaarden in het hotel. En als Spanjaarden ergens niet van houden, is het van kou! Toen wij na een uitstapje terugkeerden in het hotel was de verwarming aangesloten. Dat was echt genieten. Dat wij op de laatste dag van onze vakantie niet naar buiten konden, omdat het de héle dag regende, hebben wij uiteindelijk maar voor lief genomen.

Zo kan ik door blijven gaan! Nog twee dingen.

Hans en ik hadden het huis gekocht, waar wij nu nog wonen. Ik had een vergadering, en vertelde dat ik naar huis moest, omdat ik bezig was met verhuizen. Gevraagd werd, waar ik ging wonen. Toen ik dat zei, kreeg ik de reactie: “Maar er komt een Rotterdammer in dat huis wonen!” Ja, met die Rotterdammer ging ik samenwonen. En met die Rotterdammer woon ik nog steeds in hetzelfde huis! Hoewel Hans redelijk is ingeburgerd, blijft hij tóch een Rotterdammer!

Toen Hans nog niet zo lang in Dongen woonde, liepen wij in de Tramstraat. Wij hoorden twee (oudere) dames praten. De ene vertelde tegen de andere dat zij ergens ‘nie nooi gewoond’ had. Hans wist niet wat hij hoorde. Leg dat maar eens uit. Wij liepen verder, door de Tramstraat, over het Looiersplein en Hoge Ham naar huis. Onderwerp van gesprek ‘nie nooi’. Het heeft mij heel wat overredingskracht gekost om uit te leggen dat deze uitdrukking graag betekende!

En zo kabbelt het leven door. Met heel veel leuke dagen en ook heel veel minder leuke dagen. Maar over het algemeen is het leven leuk en goed! Wij genieten van elkaar en van de mensen in onze omgeving. Zo hebben wij pas weer een prachtige reis gemaakt naar de Noorse Fjorden, daarover later meer.

Het moment dat Hans en ik elkaar vijftig jaar kennen, zullen we waarschijnlijk niet samen meer meemaken…..Dat neemt niet weg dat wij blijven genieten, van het leven en van elkaar. Proost!!

Lia van Gool , september 2017

  • Comments(2)//column.dongenhomespot.nl/#post34