LIA VAN GOOL

LIA VAN GOOL

COLUMN VAN LIA VAN GOOL

Zij neemt de lezer mee in haar wereld van werkelijkheid en menselijkheid. Zij zal het zijn die de lezer een stuk vitamine voor het hart geeft en diezelfde lezer een blik gunt in het Dongense zoals Lia dat ziet. Gevarieerd en soms scherp ,maar altijd vanuit een positieve blik op de wereld van ons allen.

De redactie van deze krant wenst de lezer hierbij veel genoegen en leesplezier

Oma

NOSTALGIEPosted by Lia van Gool Sat, May 13, 2017 20:35:40

Oma

Deze column draag ik op aan alle oma’s (en moeders), maar vooral aan mijn allerliefste Spaanse vriendin, omdat ik haar verhaal mocht gebruiken voor mijn column, dank je wel, schat

Het klopt, biologisch gezien ben ik niet de oma van de kinderen die mij nu ‘oma Lia’ of gewoon ‘Lia’ noemen. Maar, ik ken Hans dit jaar al vijfentwintig (!) jaar en in die periode zijn onze vier prachtige kleinkinderen geboren. Drie mooie meiden, die al bijna volwassen zijn en een mooie jongen, die dit jaar al 6 jaar wordt. Met die jongen, en zijn ouders (Hans zijn jongste zoon en partner) zijn wij met Pasen dit jaar pannenkoeken gaan eten. Het was een geweldige middag. De pannenkoeken waren heerlijk, de sfeer aan tafel was goed en kleinzoon had het helemaal naar zijn zin in de speelhoek. Ook vond hij het prachtig dat hij zijn eigen pannenkoek mocht versieren. Als er maar honing bij de spullen zat waar hij de pannenkoek mee kon versieren, en dat zat er bij! Aan het eind van deze geweldige middag moesten wij helaas weer huiswaarts. Kleinzoon met zijn ouders naar Den Bosch, Hans en ik naar Dongen. Kleinzoon kwam naar mij toe en fluisterde: “Ik wil bij jullie blijven…..” Ik kan je zeggen, dan smelt je oma-hart toch heel even. Jammer genoeg kon hij die dag niet bij ons blijven. Wij hebben een afspraak gemaakt om kleinzoon deze zomer voor een dagje op te halen en leuke dingen te gaan doen. Toen kon hij ook weer met een gerust hart naar huis.

Die dag deed mij terugdenken aan mijn eigen oma’s. Hoe leuk ik het vroeger vond om naar ze toe te gaan. De ene oma woonde in Dongen, de andere in Dongen-Vaart (toen die plaats nog geen Klein-Dongen-Vaart heette). Om het verschil tussen de ene en de andere oma aan te duiden, noemden wij de oma uit Dongen-Vaart ‘opoe Vaart’. Ook nog toen ze al lang weer in Dongen woonde.

Ik ben geboren bij mijn oma in Dongen. Mijn ouders woonden daar toen in. Op de foto’s zie ik mijzelf zitten op de tafel, boven bij mijn opa en oma. Wat gezellig toch. Toen wij, ik was twee jaar, verhuisden, had ik zowaar heimwee. Ik bleek vage klachten te hebben, zo is mij verteld. Enige doktersbezoeken waren nodig om de diagnose te stellen: heimwee. “Ga maar vaak met haar naar oma en opa toe.” En ik bleef naar opa en oma gaan. Vooral de woensdagmiddagen met oma alleen (opa werkte toen nog), waren geweldig. Wij haalden samen een frietje of een ijsje, en genoten. Opa mocht het niet weten, maar hij wist het natuurlijk toch. Heerlijke herinneringen heb ik aan die tijd.

Naar mijn oma in Dongen-Vaart ging ik wel eens op de fiets. Ik vond het heerlijk als zij dan een restje stamppot warm maakte, een kliekje van de vorige dag. Ons ma vond dat eigenlijk maar niets, zo bleek, toen ik vertelde dat ik bij ‘opoe Vaart’ had gegeten. Jammer, een volgende keer deed ik het toch lekker weer.

Toen opa en oma uit Dongen naar het bejaardenhuis in Waspik verhuisden, bleef ik op bezoek gaan. Nu was het wel een stukje fietsen, van Dongen naar Waspik. De route was gelukkig mooi, door de polder, hup naar Waspik. Het was altijd leuk daar, want oma en opa hadden een paar leuke vriendinnen. Eén daarvan sprak zelfs Frans, en dat vond ik helemaal geweldig. Verdrietig was het moment vlak na het overlijden van mijn opa. Hij mocht niet meer roken, maar ging stiekem naar de supermarkt voor een pakje sigaretten. En, hoe kan het zo zijn, daar zakte hij in elkaar en overleed hij. Mijn oma wilde graag het personeel van de supermarkt bedanken, omdat zij goed voor mijn opa hadden gezorgd. Zij wilde daar echter niet alleen naar toe. Ach, zei ons pa, ‘ons Lia gaat wel met je mee’. En dat gebeurde. Ik vergeet dat moment nooit meer. Oma en ik samen naar de supermarkt. Wij stonden bij de kassa. Oma wilde zeggen waar ze voor kwam en zij begon te huilen. En daar sta je dan. Verslagen, verdrietig, omdat ik opa ook heel erg miste. Ik weet zelfs nog wat ik aan had, op zijn begrafenis. Een prachtig donkerblauw fluwelen pak, dat ons ma zelf had gemaakt. Wat was ik daar trots op! En ik heb geen gedicht voorgedragen, pfff, ik wist niet dat ik dat kon.

Tot zover mijn herinneringen.

Toen mijn allerliefste Spaanse vriendin hoorde dat haar oma was overleden, was er geen tijd meer om afscheid te nemen. Mijn vriendin woont in Dongen en oma in Barcelona. Ook kon zij niet bij de begrafenis aanwezig zijn. Zij heeft haar oma op een speciale manier geëerd: met een verhaal op Facebook. Ik mocht deze tekst in mijn column gebruiken. Een verhaal van een kleindochter voor haar oma……


‘Lieve Yaya,


Dit zijn mijn gedachten op dit moment. Gedachten die je niet weet, die je nooit zult weten en die ik nooit meer met je zal kunnen delen.


Waarom ik ze opschrijf omdat ik hier erg mee zit en het is de enige manier waarop ik mijn gevoel nu kwijt kan, omdat je er niet meer bent. Ik ben enigszins boos, omdat je gewoon zomaar bent vertrokken. Niet dat je toestemming daar voor zou moeten vragen, maar toch ben ik het er niet echt mee eens….


Dit is nu juist één van de momenten waar ik bewust word van de afstand die er is tussen mij en mijn geliefden.


Ik kreeg een ingesproken Whatsapp bericht: ….. oma is vannacht in alle rust vertrokken tijdens haar slaap. Zonder pijn. Haar hart is gewoon gestopt.


Ik wist al dat dit er aan zat te komen… je was al een tijdje in het ziekenhuis opgenomen en toch… toch dacht ik dat je het uiteindelijk zou overwinnen. Eigenwijs als je altijd bent geweest.


Yaya, ik zat op mijn werk, je weet dat ik het altijd erg druk heb, dat ik hard werk en me er altijd 300 procent voor inzet…. Daar ben je altijd erg trots op geweest. Over alles wat ik tot nu gedaan heb en heb bereikt…. Je vond het altijd erg tof om te kunnen zeggen dat je kleinkind succesvol was in het buitenland… grappig, daar heb ik toch tot nu toe niet van kunnen genieten. Niet met de trots zoals jij het altijd vertelde.


Ik heb de boodschap gehoord. Een enorme druk kwam op mijn borst en ik kreeg een brok in mijn keel. Ik ben gaan lopen… in de garage bij mijn werkgever. Ik wist niet zo goed wat ik er mee moest. Ik heb op de klok gekeken. 09:50 uur. Om 10:00 had ik een meeting. Ik heb aangegeven dat ik 5 min later kwam. Onderweg naar de vergadering heb ik een glaasje water genomen, mijn tranen afgeveegd en ik ben de vergadering in gegaan…


Allerlei gedachten schoten tegelijkertijd in mijn hoofd en de gevoelens probeerde ik te onderdrukken.


De gedachten waren erg praktisch (je kent me goed). De gevoelens waren erg tegenstrijdig, boosheid, verdrietigheid en voornamelijk onmacht. Het laatste wat opkwam was schuldgevoel, omdat ik me realiseerde dat ik geen recht had om boos te zijn. Ik zou juist blij voor je moeten zijn. Dat je bent gegaan zonder pijn… dat je eindelijk rust hebt. Ik realiseerde me erg goed dat dit mijn eigen egoïsme was. De egoïsme van een kleinkind, want je zou in mijn perceptie veel langer in mijn leven moeten zijn.


Je was niet de liefste of leukste oma die iemand zich kan voorstellen, maar wel de mijne. Soms erg irritant, eigenwijs, niet willen luisteren en veeleisend…. Ik ben heel erg benieuwd hoe je ontvangen bent door Opa. Lachen…. Na zijn vertrek heeft hij een jaar of 20 rust gehad… nu kunnen jullie daar weer verder gaan met ruzie maken…..


Ik hou van je en ik ga je toch missen.


Dat was het. XXX

Lia van Gool







  • Comments(2)//column.dongenhomespot.nl/#post29