LIA VAN GOOL

LIA VAN GOOL

COLUMN VAN LIA VAN GOOL

Zij neemt de lezer mee in haar wereld van werkelijkheid en menselijkheid. Zij zal het zijn die de lezer een stuk vitamine voor het hart geeft en diezelfde lezer een blik gunt in het Dongense zoals Lia dat ziet. Gevarieerd en soms scherp ,maar altijd vanuit een positieve blik op de wereld van ons allen.

De redactie van deze krant wenst de lezer hierbij veel genoegen en leesplezier

Begrafenissen en carnaval

REALITEITPosted by Lia van Gool Thu, February 23, 2017 16:48:03

Begrafenissen en carnaval

Het lijkt een beetje een vreemde combinatie, maar als je dit verhaal tot aan het einde leest, ontdek je het verband.

Jaren geleden is mijn oma overleden. Het was vlak voor carnaval, weet ik me nog te herinneren. De avondwake die voor mijn oma werd gehouden, vergeet ik nooit meer. Het was in de aula van het bejaardenhuis (die had je toen nog!) waar mijn oma woonde. De aula zat héél erg vol. Niemand had erop gerekend dat er zoveel mensen naar die dienst zouden komen. Het was een mooie viering. De dienstdoende pastoor deed goed zijn best. Tijdens de uitreiking van de communie gebeurde het. De pastoor keek naar de kelk, waar de hosties in zouden moeten zitten, maar, die kelk was leeg. Hij liep naar mijn vader en fluisterde vrij luid: ‘Kees, de hosties zijn op!’ Vervolgens liep de pastoor weg om de kelk bij te vullen. Op dat moment moest ik zo hard lachen, dat de tranen over mijn wangen rolden, echt vreselijk. Ik dacht dat, als ik mijn handen maar voor mijn ogen hield, niemand in de gaten zou hebben dat ik lachte, in plaats van dat ik huilde om de dood van mijn oma. Niets was minder waar. Toen de tranen opgedroogd waren, de nieuwe hosties waren uitgereikt en de dienst voorbij was, kwamen verschillende mensen naar mij toe: ‘Jij zat te lachen, toch?’ En ik kon dat niet ontkennen. Een paar dagen later, toen de plechtigheden achter de rug waren, was het carnaval. Ik wilde toch wel heel graag carnaval gaan vieren. En dat heb ik ook gedaan, ook al voelde het wat vreemd. En op dat moment in de aula heb ik, tijdens die carnaval, wel een pilsje gedronken. Op het leven van mijn oma, met een glimlach op mijn gezicht.

Dat is al lang geleden. Terug naar het heden. De afgelopen drie weken hebben wij al drie begrafenissen achter de rug. En weer is het bijna carnaval. De eerste plechtigheid was voor de overleden moeder van een vriendin. Haar moeder heeft de respectabele leeftijd van 93 jaar bereikt. Prachtig toch? De begrafenis was bijzonder. Bijzonder omdat de mis in de Basiliek van Oudenbosch werd gehouden. Bijzonder ook, omdat wij, vanuit de basiliek, met een hele stoet, lopend naar de begraafplaats zijn gegaan. Bijzonder ook om de ontmoeting ná de begrafenis. Op verzoek van moeder, was de bijeenkomst na de begrafenis niet droevig. Na de koffie was er dan ook tijd voor een borrel! Het was een gemêleerd gezelschap, daar in Oudenbosch. Er werd geanimeerd gepraat door de verschillende groepen. En daar had ik een bijzondere ontmoeting. Zoals dat vaker gaat, komen mensen die elkaar niet kennen bij elkaar aan tafel terecht. Zo ook die dag. Naast mij de hulp van de overledene en tegenover mij een moeder-overste van een klooster. Wij drieën hebben een bijzonder gesprek gehad. Op een gegeven moment hebben wij, met zijn drieën geproost op het leven van de moeder van mijn vriendin. Een foto van de moeder stond vlakbij onze tafel, met een kaarsje erbij. Een mooi moment, waarop wij, tot voor kort onbekenden van elkaar, in ieder geval op dat moment een diep gevoel van verbondenheid hadden. Het gesprek kabbelde voort. En toen deed de moeder-overste (een bijzondere vrouw) een uitspraak, die ik nooit meer zal vergeten: ‘Je merkt dat je oud bent, als niemand je meer bij je voornaam noemt.’ En zo is het natuurlijk ook.


Hans ging alleen naar de tweede begrafenis. Naar de derde begrafenis, gisteren (22 februari), gingen wij weer samen. Deze keer in het crematorium in Tilburg. Een van onze buurvrouwen was, zeer onverwacht, overleden. Relatief jong was zij nog. Vorige week was ik nog bij haar op bezoek. Zij maakte grapjes, vertelde dat zij 100 zou worden. Over dertig jaar zou zij dan nog twee jaar de tijd hebben om een groot feest te organiseren. Haar kleindochter, die ook bij haar was die dag, zat te luisteren naar haar oma. Ik vroeg hoe oud de kleindochter over dertig jaar zou zijn. ‘Achtendertig’, klonk het. Kleindochter vond het maar een vreemd idee dat zij dan ook al kinderen zou kunnen hebben en dat haar moeder dan oma zou zijn. Terug naar de dienst in het crematorium. Deze dienst werd geleid door de diaken die nog niet zo’n lange tijd in Dongen werkzaam is. Na de dienst kwam de diaken bij Hans en mij aan tafel zitten. Het werd een geanimeerd gesprek, waarin ik leerde dat een diaken ook getrouwd kan zijn en, dat deze diaken in het bijzonder, van carnaval hield. Nog deze week was hij naar een groots carnavalsconcert geweest in Den Bosch. En een dezer dagen zou hij naar eenzelfde concert gaan in Breda. Daar gaat hij zelfs de avond presenteren!

De diaken vertelde over een bijzonder moment dat hij had meegemaakt. Een moment, waarop begrafenis en carnaval letterlijk als een puzzel in elkaar vielen. De diaken was bezig met het voorbereiden van een uitvaartdienst ná carnaval. In het weekeinde van die carnaval, was er een carnavalsoptocht. De nabestaanden van de overledenen gingen kijken naar de optocht. Toen de optocht bezig was, liep ook de diaken door de straat. Hij keek de familie, waar hij de begrafenis voor aan het regelen was, recht in de ogen. Een glimlach, een moment van herkenning, een bijzondere ontmoeting.

Eigenlijk werd het, na de dienst in het crematorium, best gezellig, aan tafel met de diaken. Maar toen werd het tijd om terug naar Dongen te gaan. Wij met de auto, de diaken op de fiets. Onderweg zagen wij de diaken fietsen, een oranje tasje stevig onder de snelbinders van de fiets.

Zo zie je dat begrafenissen en carnaval elkaar op enig moment tegen kunnen komen. En dat je, tijdens begrafenissen, bijzondere dingen mee kunt maken en bijzondere ontmoetingen kunt hebben.

Deze column draag ik op aan mijn overleden buurvrouw en haar familie. De foto is gemaakt van het gedachtenisprentje dat wij donderdag kregen.

Lia van Gool

  • Comments(2)//column.dongenhomespot.nl/#post25