LIA VAN GOOL

LIA VAN GOOL

COLUMN VAN LIA VAN GOOL

Zij neemt de lezer mee in haar wereld van werkelijkheid en menselijkheid. Zij zal het zijn die de lezer een stuk vitamine voor het hart geeft en diezelfde lezer een blik gunt in het Dongense zoals Lia dat ziet. Gevarieerd en soms scherp ,maar altijd vanuit een positieve blik op de wereld van ons allen.

De redactie van deze krant wenst de lezer hierbij veel genoegen en leesplezier

Kees, bode, kok en mijn vader

NOSTALGIEPosted by Lia van Gool Thu, February 09, 2017 15:31:09

Kees, bode, kok en mijn vader

Deze week was ik ineens weer ‘de dochter van Kees’. Ik had een afspraak om mijn rijbewijs te laten verlengen. De ambtenaar begroette mij met de woorden: “Hallo, jij bent de dochter van Kees!” En ja, dat klopt. “Ik herinner me jouw vader nog goed, hij was bode en kok.” En ook dat klopt. Mijn vader heeft een aantal jaren gewerkt als bode in het gemeentehuis van Dongen. Naast zijn werkzaamheden als bode, verzorgde hij ook de lunch voor de ambtenaren. Niet in de grote ruimte die er nu is, nee, nog in ‘het oude gemeentehuis’. In de ruimte, waar nu de kamer van burgemeester Marina Starmans is. Daar, op die plaats, was een balie ingericht met een keukentje. In dat keukentje maakte mijn vader elke dag een heerlijk soepje en hij zorgde ervoor dat er wat te drinken was tussen de middag. En, volgens mij, maakte hij ook broodjes klaar. Niet te uitgebreid, een broodje kaas, een kroketje en dat was het. Hij had het naar zijn zin, daar in zijn domein. Hij vond het trouwens ook heerlijk om weer aan het werk te zijn, na een periode zonder werk. De baan als bode bij de gemeente kwam ‘toevallig op zijn pad’. Net zo toevallig als ik deze week bij de balie kwam en de ambtenaar tegenkwam die mijn vader (Kees) kende.

Toeval bestaat niet, hoor je vaak. En daar geloof ik nu ook in. Want wat denk je? Toen ik vanmiddag (donderdag 9 februari 2017) de hond uitliet, kwam ik een bekende tegen. Hij vroeg aan mij hoe het ging en vertelde dat hij mijn columns altijd leest. Ik was op dat moment net aan het denken, wat ik nog meer kon vertellen over mijn vader bij de gemeente. Het verhaal kwam van iemand die mijn vader heel lang gekend heeft. Samen waren zij ooit lid van dezelfde politieke partij. De man vertelde dat hij…….

Jaren geleden afscheid nam bij de Bestuursacademie in Tilburg. Toenmalig burgemeester van Dongen, de heer Dosker, zou komen om hem een Koninklijke onderscheiding uit te reiken. En wat denk je? De burgemeester was de onderscheiding vergeten. Toen het moment in het programma kwam, dat de heer Dosker de (hoge) onderscheiding uit moest reiken, vroeg hij of dat moment uitgesteld kon worden. Nee, geen half uurtje, maar kon het naar het eind van de middag? Geen probleem, het programma werd aangepast en degene voor wie de onderscheiding was, werd op de hoogte gesteld.

Intussen had de heer Dosker gebeld met Kees. “Kees, kun je even iets voor mij doen? Ik ben op de Bestuursacademie en ik moet een onderscheiding uitreiken. Die onderscheiding ligt nog in mijn bureaula op het gemeentehuis. Kun jij die voor mij gaan halen?” Ja, dat kon mijn vader wel. Alleen, hij wist niet precies waar de Bestuursacademie was. Dus hij belde naar mij, of ik tijd had om mee te gaan. En ja, dat had ik. Samen met mijn vader reed ik naar het gemeentehuis. Ik bleef in de auto zitten, mijn vader ging zoeken naar de onderscheiding. Op een gegeven moment kwam mijn vader naar buiten, zonder onderscheiding. Hup, ik uit de auto en mee zoeken. Gelukkig, wij vonden de onderscheiding en reden naar Tilburg. Omdat mijn vader redelijk zenuwachtig begon te worden, reed ik wel een keer verkeerd. Maar uiteindelijk vonden wij de juiste bestemming. Het programma op de Bestuursacademie was helemaal omgegooid. Op het moment dat mijn vader binnenkwam, was de receptie bezig. Die werd even stil gelegd, zodat de plechtige uitreiking van de hoge Koninklijke onderscheiding plaats kon vinden. “Dat was de eerste en waarschijnlijk ook de enige keer dat Kees heeft meegeholpen om een onderscheiding uit te reiken,” vertelde de man mijn vanmiddag. “Ik heb nog wel meer leuke herinneringen aan jouw vader, maar deze was echt geweldig.” Gelukkig had de heer Dosker wel zijn ambtsketen bij zich. Anders hadden wij die ook nog moeten gaan zoeken!


Op de foto rechts staat Kees in zijn domein in het Dongense gemeentehuis

Wat leuk om in één week tijd twee mensen tegen te komen, die zich mijn vader Kees nog goed herinneren. En wat leuk, om, als is het maar voor even, weer eens ‘de dochter van Kees’ te zijn. Een speciale herinnering ook, omdat het deze maand al weer 21 jaar geleden is dat hij overleden is. Dag pa!!!

  • Comments(1)//column.dongenhomespot.nl/#post24