LIA VAN GOOL

LIA VAN GOOL

COLUMN VAN LIA VAN GOOL

Zij neemt de lezer mee in haar wereld van werkelijkheid en menselijkheid. Zij zal het zijn die de lezer een stuk vitamine voor het hart geeft en diezelfde lezer een blik gunt in het Dongense zoals Lia dat ziet. Gevarieerd en soms scherp ,maar altijd vanuit een positieve blik op de wereld van ons allen.

De redactie van deze krant wenst de lezer hierbij veel genoegen en leesplezier

DE STEM UIT HET VERLEDEN

NOSTALGIEPosted by Lia van Gool Thu, January 26, 2017 16:49:41

DE STEM UIT HET VERLEDEN

En dan ineens gaat de telefoon, ‘Hallo u spreekt met…. U kent mij niet maar…..’ Daarna hoor ik een verhaal. In eerste instantie vertrouw ik het niet helemaal. Bovendien klinkt haar stem niet alsof het iemand is, die mij bedriegt. Maar, hoe kent zij mijn mobiele nummer? O, Google natuurlijk, flitst door mijn hoofd. En ik luister naar haar verhaal. Zij heeft in Congo gewoond en leerde daar een muzikant kennen. En die muzikant kende mij van vroeger. Ik ben benieuwd naar de naam van die muzikant. Als zij de naam noemt, komt alles weer naar boven. Natuurlijk ken ik hem! Pffff, wat is dat lang geleden!

De muzikant, Antoine Manana, woonde met een groep collega-muzikanten in ’s Gravenmoer. Zij speelden toen in de band ‘Les Sanganas’. Ik weet nog, dat Antoine vertelde dat hij in Sgraven-mo-èr woonde. En ook, dat hij wel wist hoe hij, op de fiets, van ’s Gravenmoer naar Dongen moest komen. Zo gezegd, zo gedaan. Daar fietsten wij, ’s avonds laat, hartstikke donker, door de polder. Ik kwam allerlei plekjes tegen die ik echt niet herkende op dat uur van de dag. Uiteindelijk kwamen wij gewoon in de Lage Ham uit. Ik geloof dat we al meer dan een uur rond gefietst hadden. Mijn route zou toch korter zijn geweest!

De band speelde regelmatig op grote Pasar Malams. Het was niet altijd een genoegen om daar naar toe te gaan, met de jongens. Want, wat denk je? Een groep mooie Afrikaanse jongens, die helemaal in de belangstelling stonden bij de Nederlandse dames! De jongens waren daar wel gevoelig voor. En dat zij dan toevallig op dat moment een Nederlands vriendinnetje hadden, dat was niet zo belangrijk. Ik ben een paar keer gaan kijken bij een optreden op zo’n Pasar Malam, maar hield het al snel voor gezien.

Leuk was die keer, dat de hele band bij ‘ons thuis’ kwam voor een optreden voor een verjaardag. De kamer zat vol. Iedereen wachtte gespannen af wat er zou komen. Antoine, Joseph, Jacques, Herschel en Ali begonnen te spelen en te zingen het werd stil. Wat was dat een mooie dag! Daar denk ik nog met een glimlach op mijn gezicht aan terug!

Er gebeurden ook minder leuke dingen, en uiteindelijk wist ik niet meer waar Antoine was gebleven. Een paar bandleden waren naar Utrecht verhuisd, ééntje was in ’s Gravenmoer gebleven. De contacten verwaterden snel. De herinnering bleef lang, heel erg lang.


En dan nu dit verhaal! Na meer dan dertig jaar weer een berichtje! De vrouw aan de telefoon vertelde dat Antoine in Congo muzikant is, dat hij gitaarlessen geeft en dat het, voor zover zij dat kon bepalen, goed met hem gaat. Zij vertelde, dat Antoine een cadeautje voor mij had meegegeven aan haar. Of zij dat op wilde sturen. En dat wilde zij, dus ik gaf mijn adres. De volgende dag werd er een pakje afgegeven. Een witte envelop, met in grote groene letters mijn naam en adres. In de envelop zat weer een envelop, met daarop weer in grote letters mijn naam! Achter op de envelop de afzender, Antoine Manana, Congo-Brazza, en een telefoonnummer…….Nieuwsgierig geworden kijk ik naar de inhoud van de envelop: een beeldje van donker Afrikaans houtwerk, prachtig…en een armbandje, bruine kralen en schelpjes…..

Ik vertelde het verhaal afgelopen weekeinde tijdens een gezellige zaterdag bij vrienden. Zij vonden het verhaal prachtig……! Met ons vriendengroepje praatten we er even over door. De vrouwen hadden een idee: zij zouden Anita Witzier gaan bellen, van ‘Memories’. En ja, zij wilden best, samen met mij, naar Congo om Antoine op te gaan zoeken. Blijf dromen, dames! Dat doe ik ook, mijn herinneringen komen naar boven. Ik ga zoeken naar foto’s, maar er helaas maar eentje vinden. En het telefoonnummer op de envelop? Misschien ga ik bellen en wordt de stem uit het verleden even een stem in het heden…

LIA VAN GOOL



  • Comments(2)//column.dongenhomespot.nl/#post23