LIA VAN GOOL

LIA VAN GOOL

COLUMN VAN LIA VAN GOOL

Zij neemt de lezer mee in haar wereld van werkelijkheid en menselijkheid. Zij zal het zijn die de lezer een stuk vitamine voor het hart geeft en diezelfde lezer een blik gunt in het Dongense zoals Lia dat ziet. Gevarieerd en soms scherp ,maar altijd vanuit een positieve blik op de wereld van ons allen.

De redactie van deze krant wenst de lezer hierbij veel genoegen en leesplezier

Verrassend!

DONGENPosted by Lia van Gool Thu, June 15, 2017 16:23:56

Verrassend!

Vanaf eerste Pinksterdag zijn er heel wat verrassende dingen gebeurd, tenminste voor mij.............

Op deze eerste Pinksterdag had mijn vriendin (ja, die van de Doos van….) vrienden uit België op bezoek. En wij gingen daar naar toe om kennis te maken met het echtpaar, dan in de Ardennen woont. De vrouw ken ik van Facebook, maar ik had haar nog nooit ontmoet. Tenminste, niet dat ik me kon herinneren. Waarschijnlijk zijn we elkaar vroeger weleens tegengekomen, toen wij allebei nog op de lagere school zaten. Petra, zo heet de ex-Dongense die nu in België woont, vertrok op jonge leeftijd naar de Ardennen, achter de liefde van haar leven, Jean-Marie, aan! Op deze zondagmiddag maakte ik kennis met hun. En dat was een aangename verrassing! Omdat wij elkaar niet echt kenden, want hoe goed ken je iemand op Facebook?, hebben wij die dag echt kennisgemaakt. Het werd, in alle opzichten, een verrassend leuke middag. De gesprekken kabbelden voort, de wijnflessen raakten leeg, de lekkere hapjes verdwenen, net zoals de zon op een gegeven moment, maar toen was het al laat in de middag. Ook een andere vriendin was deze middag gekomen. Wij hebben overal over gesproken en soms hebben wij ook wel geroddeld, denk ik. Gelukkig sprak Jean-Marie goed Nederlands. Of misschien jammer, want anders hadden wij onze kennis van de Franse taal kunnen tonen. Aan het eind van de dag, of liever aan het begin van de avond, vroeg vriendin of zij worstenbroodjes warm moest maken. Helaas, daar hadden wij geen trek meer in. Wij hadden die hele middag al zo genoten van de eigengemaakte paté, de Franse kaasjes en vooral de wijn, dat er geen Dongens worstenbroodje meer bij paste. Om een uur of acht/halfnegen namen wij afscheid van vriendin en van haar Belgische vrienden. Wat een verrassend leuke middag. Zeker voor herhaling vatbaar!

De volgende verrassing kwam op tweede Pinksterdag met Verrassend Dongen. De weergoden waren ons gunstig gezind. En dat terwijl de weersverwachting voor die dag in eerste instantie niet zo mooi was. De zon scheen al vroeg op de Dongense Loswal. En daar, langs de Loswal, in het kanaal, lagen de boten klaar voor de rondvaart op het Wilhelminakanaal. Voor deze rondvaart waren kaartjes beschikbaar die, hoe verrassend, al in tien minuten tijd helemaal uitverkocht waren! Dat is pas LEF hebben! Na de officiële opening door burgemeester en wethouder mocht het gezelschap genodigden, waaronder Hans en ik, de boot in. Pfff, dat was even eng. Maar gelukkig waren er genoeg leden van de jeugdbrandweer om mensen zoals ik een handje te helpen bij het opstappen. De lage sloep, vroeger gebruikt voor het vervoer van groenten, bood ruimte aan genoeg mensen. Wat een bijzondere tocht was dat, zo over het Wilhelminakanaal. En wat zijn de oevers van het kanaal prachtig groen, als je die zo eens van een andere kant kunt bekijken. Super gaaf! En, Piet Eelants: NEE, wij zaten niet als haringen in een tonnetje……, zoals jij in deze krant hebt beweerd!


De tweede Pinksterdag bleef verrassen, zoals op de Dijkjes in ’s Gravenmoer, waar De Bende van De Witte Veer een tijdelijk kamp op had geslagen. Ook onze eigen Dongense grenspalenmaker was aanwezig om uit te leggen hoe hij de grenspalen had gemaakt. De Bende deed een voordracht. Eén van de vrouwen die meespeelde, beweerde dat zij ‘pas twintig was’. Ja hoor, dat zou ze wel willen, denk ik! Bijzonder hier was het speciale bier voor De Bende van De Witte Veer, gebrouwen door Opener, met de speciale naam ‘Heildronk’. Een heerlijk biertje, moet ik zeggen, met een heerlijke frisse afdronk. Zeker de moeite waard om eens te proberen.

En natuurlijk verraste Heuvelpark ook weer: vooral met het grote aantal fietsen dat voor aan de straat geparkeerd stond. Nee hoor, Heuvelpark verrast eigenlijk altijd: de sfeer is er bijzonder, volgens sommige bezoekers een beetje geheimzinnig. Je waant je er in de tijd dat de looierijen in Dongen nog floreerden. Wat een geweldige locatie. En ook bij De Volckaert, Dongedal, waren een aantal verrassende zaken te zien. Maar wat bovenal verraste, die tweede Pinksterdag, was het weer. Wat een geweldig mooie dag was het!

En zo ging de week verder, na Pinksteren. En de verrassingen bleven komen. Zo mag mijn allerliefste stiefdochter in juli meedoen aan de Brabantse Kampioenschappen Paardrijden (als ik niet de juiste naam heb gebruikt, excuses daarvoor). Hans en ik zijn supertrots, dat kan ik wel zeggen. En wij gaan natuurlijk kijken naar het mooie duo D&D.

Op de zaterdag van de week na Pinksteren werd ik geïnterviewd. En dat voelt best vreemd, als je zelf meestal degene bent die de vragen stelt. Nu moest ík vragen beantwoorden. En de antwoorden waren, zelfs voor mij, soms best verrassend!

Die zaterdagavond zijn wij naar een optreden van Bender geweest in ’t Schouw. Jammer genoeg in ’t Schouw, want dit optreden stond gepland in de buitenlucht op Heuvelpark. Maar omdat de weersvoorspellingen slecht waren, is de voorstelling naar binnen verplaatst. Wat een super-optreden en wat een verrassing. Wij kenden Bender niet en hadden gekozen voor het nieuwe en de prachtige locatie. Daar hebben wij zeker geen spijt van. Wij luisteren naar het ene prachtige Nederlandstalige lied na het andere en genoten van de vierkoppige band. Na het optreden namen de bandleden ruim de tijd voor de bezoekers, om CD’s te signeren en praatjes te maken. Wij hopen dat Bender, ondanks het feit dat het programma voor volgend jaar al vastligt, toch op mag komen treden van Donckhuys, en dan wel in het Heuvelpark.

De laatste verrassing in de reeks, was het verjaardagsfeest van mijn oom Mari, die tachtig jaar werd. In onze familie is het een traditie dat er, als iemand een bijzondere verjaardag viert, een voordracht wordt gedaan of een lied wordt gezongen. Helaas was de tijd te kort om speciaal voor deze oom nog een voordracht te maken. Maar, een tante en ik, hebben een liedje uitgezocht en dat hebben wij tijdens het feestje gezongen. Dat het niet helemaal zuiver klonk, maakte niet uit, want ik zag ome Mari genieten en daar ging het tenslotte om. Na ons optreden zijn wij verder gegaan met zingen. Een aantal familieleden zong met luide stem mee. Wij zongen het ene Nederlandstalige liedje na het andere (maar het klonk natuurlijk niet zo mooi als de nummers van Bender). En wij hadden plezier! Echt geweldig om samen met je familie zo te kunnen zingen. Oubollig? Nee zeker niet, wij zijn gewoon doorgegaan met de familietraditie, zoals het hoort. En de jarige? Die vond het weer ouderwets gezellig. Hij straalde toen wij weggingen. Dit feest was in alle opzichten speciaal voor hem!

Lia van Gool

  • Comments(0)//column.dongenhomespot.nl/#post31

Tante Bertha

NOSTALGIEPosted by Lia van Gool Thu, June 01, 2017 17:02:40

Tante Bertha

Toen een van mijn tantes deze week op bezoek was (oké, ik zeg nu tante, maar zij is maar zes jaar ouder dan ik, dus je kunt je voorstellen, dat de benaming ‘tante’ altijd achterwege blijft), hadden wij het over Tante Bertha. Nee, niet de tante Bertha, die overigens ook maar zes jaar ouder is dan ik, die regelmatig aanschuift bij Hobbyclub De Grijze Duif, maar Tante Bertha van vroeger. Mijn tante en ik weten nog precies hoe Tante Bertha er uit zag. Eigenlijk was het helemaal geen tante. Het was een vriendin van mijn oma. En, zoals dat vroeger ging, zo iemand noemde je tante. Ook herinnerden wij ons Ome Piet nog: een man met een lange neus. Hij liep altijd keurig in een pak en had een ‘kale kop’. Hij rookte sigaren en dat rook je ook aan hem.

Tante Bertha kwam vaak bij oma. Zij kwam dan ‘buurten’ of misschien meer: roddelen. Want iedereen ging wel eens over de tong, zoals dat gaat als goede vriendinnen aan het kletsen zijn. Tante Bertha woonde vroeger in Breda. Zij ging, met haar man en kinderen in Dongen wonen. Niet zover bij mijn oma vandaan en niet zover van de straat waar ik nu woon.

Tante Bertha zag er altijd op en top uit. Haar kleding was piekfijn. Heur haar was prachtig gekapt en zij was altijd helemaal opgemaakt: veel rouge en natuurlijk ook lippenstift; de lippenstift om haar smalle (en ietwat zuinige) mond extra aandacht te geven. Ja, Tante Bertha was, voor haar leeftijd, echt een mooie vrouw. Alleen haar parfum, zo weten mijn tante en ik nog, die was echt verschrikkelijk. “Zij stonk!”, lachte mijn tante afgelopen weekend nog. En dat was ook zo. Maar dat nam niet weg dat mijn oma en Tante Bertha échte vriendinnen waren.

Mijn tante weet zich nog te herinneren dat Tante Bertha altijd heel erg aardig was tegen haar. “Altijd heel vriendelijk en zij maakte altijd een praatje met mij als ze kwam.” En als Tante Bertha kwam, dan dronken mijn oma en zij een kopje thee, met daarbij een koekje. Een frou-froutje of een café noir: echte koekjes van vroeger. En Tante Bertha sopte die koekjes altijd in haar kopje thee, om het koekje (of wat daar van over was) met veel plezier op te eten.

Ik ging vroeger wel eens met mijn ouders op bezoek bij Tante Bertha en Ome Piet. Wat mij is bijgebleven, is dat het altijd een beetje vreemd rook in dat huis. En het was er altijd donker, heel erg donker. Ik vond het er een beetje eng. Mijn tante kwam er ook regelmatig. Zij weet nog dat er, naast het huis van Tante Bertha en Ome Piet, een huis stond met een grote poort. “Daar ging ik spelen met de kinderen die daar woonden.”

Een tijdje terug liepen mijn tante en ik door de straat waar Tante Bertha vroeger woonde. Wij stonden voor haar huis, haalden herinneringen op, moesten lachen…. En net op dat moment kwam de huidige bewoonster van het huis naar buiten. Wij vonden dat echt een vreemd toeval, zagen niet die bewoonster, maar Tante Bertha voor ons. De vrouw snapte niet waarom wij zo moesten lachen. Wij hebben maar verteld, dat er vroeger iemand die wij kenden in dit huis had gewoond. En dat snapte zij. Dat de huidige bewoonster naar buiten kwam was trouwens ook gewoon toeval: zij dacht dat er iemand voor haar deur stond (dat klopte, want dat waren mijn tante en ik) en haar bel deed het niet!

Mijn tante en ik zijn lachend verder gelopen. Wat een leuke dag was dat. Net als afgelopen zondag, toen mijn tante, Hans en ik urenlang op het terras hebben gezeten bij ‘Janssen en Janssen’. Genieten van een drankje, een heerlijke lunch, het mooie weer, maar vooral van elkaar. Met dank aan Tante Bertha! (Zij is de dame op de foto rechts).

Lia van Gool



  • Comments(0)//column.dongenhomespot.nl/#post30

Oma

NOSTALGIEPosted by Lia van Gool Sat, May 13, 2017 20:35:40

Oma

Deze column draag ik op aan alle oma’s (en moeders), maar vooral aan mijn allerliefste Spaanse vriendin, omdat ik haar verhaal mocht gebruiken voor mijn column, dank je wel, schat

Het klopt, biologisch gezien ben ik niet de oma van de kinderen die mij nu ‘oma Lia’ of gewoon ‘Lia’ noemen. Maar, ik ken Hans dit jaar al vijfentwintig (!) jaar en in die periode zijn onze vier prachtige kleinkinderen geboren. Drie mooie meiden, die al bijna volwassen zijn en een mooie jongen, die dit jaar al 6 jaar wordt. Met die jongen, en zijn ouders (Hans zijn jongste zoon en partner) zijn wij met Pasen dit jaar pannenkoeken gaan eten. Het was een geweldige middag. De pannenkoeken waren heerlijk, de sfeer aan tafel was goed en kleinzoon had het helemaal naar zijn zin in de speelhoek. Ook vond hij het prachtig dat hij zijn eigen pannenkoek mocht versieren. Als er maar honing bij de spullen zat waar hij de pannenkoek mee kon versieren, en dat zat er bij! Aan het eind van deze geweldige middag moesten wij helaas weer huiswaarts. Kleinzoon met zijn ouders naar Den Bosch, Hans en ik naar Dongen. Kleinzoon kwam naar mij toe en fluisterde: “Ik wil bij jullie blijven…..” Ik kan je zeggen, dan smelt je oma-hart toch heel even. Jammer genoeg kon hij die dag niet bij ons blijven. Wij hebben een afspraak gemaakt om kleinzoon deze zomer voor een dagje op te halen en leuke dingen te gaan doen. Toen kon hij ook weer met een gerust hart naar huis.

Die dag deed mij terugdenken aan mijn eigen oma’s. Hoe leuk ik het vroeger vond om naar ze toe te gaan. De ene oma woonde in Dongen, de andere in Dongen-Vaart (toen die plaats nog geen Klein-Dongen-Vaart heette). Om het verschil tussen de ene en de andere oma aan te duiden, noemden wij de oma uit Dongen-Vaart ‘opoe Vaart’. Ook nog toen ze al lang weer in Dongen woonde.

Ik ben geboren bij mijn oma in Dongen. Mijn ouders woonden daar toen in. Op de foto’s zie ik mijzelf zitten op de tafel, boven bij mijn opa en oma. Wat gezellig toch. Toen wij, ik was twee jaar, verhuisden, had ik zowaar heimwee. Ik bleek vage klachten te hebben, zo is mij verteld. Enige doktersbezoeken waren nodig om de diagnose te stellen: heimwee. “Ga maar vaak met haar naar oma en opa toe.” En ik bleef naar opa en oma gaan. Vooral de woensdagmiddagen met oma alleen (opa werkte toen nog), waren geweldig. Wij haalden samen een frietje of een ijsje, en genoten. Opa mocht het niet weten, maar hij wist het natuurlijk toch. Heerlijke herinneringen heb ik aan die tijd.

Naar mijn oma in Dongen-Vaart ging ik wel eens op de fiets. Ik vond het heerlijk als zij dan een restje stamppot warm maakte, een kliekje van de vorige dag. Ons ma vond dat eigenlijk maar niets, zo bleek, toen ik vertelde dat ik bij ‘opoe Vaart’ had gegeten. Jammer, een volgende keer deed ik het toch lekker weer.

Toen opa en oma uit Dongen naar het bejaardenhuis in Waspik verhuisden, bleef ik op bezoek gaan. Nu was het wel een stukje fietsen, van Dongen naar Waspik. De route was gelukkig mooi, door de polder, hup naar Waspik. Het was altijd leuk daar, want oma en opa hadden een paar leuke vriendinnen. Eén daarvan sprak zelfs Frans, en dat vond ik helemaal geweldig. Verdrietig was het moment vlak na het overlijden van mijn opa. Hij mocht niet meer roken, maar ging stiekem naar de supermarkt voor een pakje sigaretten. En, hoe kan het zo zijn, daar zakte hij in elkaar en overleed hij. Mijn oma wilde graag het personeel van de supermarkt bedanken, omdat zij goed voor mijn opa hadden gezorgd. Zij wilde daar echter niet alleen naar toe. Ach, zei ons pa, ‘ons Lia gaat wel met je mee’. En dat gebeurde. Ik vergeet dat moment nooit meer. Oma en ik samen naar de supermarkt. Wij stonden bij de kassa. Oma wilde zeggen waar ze voor kwam en zij begon te huilen. En daar sta je dan. Verslagen, verdrietig, omdat ik opa ook heel erg miste. Ik weet zelfs nog wat ik aan had, op zijn begrafenis. Een prachtig donkerblauw fluwelen pak, dat ons ma zelf had gemaakt. Wat was ik daar trots op! En ik heb geen gedicht voorgedragen, pfff, ik wist niet dat ik dat kon.

Tot zover mijn herinneringen.

Toen mijn allerliefste Spaanse vriendin hoorde dat haar oma was overleden, was er geen tijd meer om afscheid te nemen. Mijn vriendin woont in Dongen en oma in Barcelona. Ook kon zij niet bij de begrafenis aanwezig zijn. Zij heeft haar oma op een speciale manier geëerd: met een verhaal op Facebook. Ik mocht deze tekst in mijn column gebruiken. Een verhaal van een kleindochter voor haar oma……


‘Lieve Yaya,


Dit zijn mijn gedachten op dit moment. Gedachten die je niet weet, die je nooit zult weten en die ik nooit meer met je zal kunnen delen.


Waarom ik ze opschrijf omdat ik hier erg mee zit en het is de enige manier waarop ik mijn gevoel nu kwijt kan, omdat je er niet meer bent. Ik ben enigszins boos, omdat je gewoon zomaar bent vertrokken. Niet dat je toestemming daar voor zou moeten vragen, maar toch ben ik het er niet echt mee eens….


Dit is nu juist één van de momenten waar ik bewust word van de afstand die er is tussen mij en mijn geliefden.


Ik kreeg een ingesproken Whatsapp bericht: ….. oma is vannacht in alle rust vertrokken tijdens haar slaap. Zonder pijn. Haar hart is gewoon gestopt.


Ik wist al dat dit er aan zat te komen… je was al een tijdje in het ziekenhuis opgenomen en toch… toch dacht ik dat je het uiteindelijk zou overwinnen. Eigenwijs als je altijd bent geweest.


Yaya, ik zat op mijn werk, je weet dat ik het altijd erg druk heb, dat ik hard werk en me er altijd 300 procent voor inzet…. Daar ben je altijd erg trots op geweest. Over alles wat ik tot nu gedaan heb en heb bereikt…. Je vond het altijd erg tof om te kunnen zeggen dat je kleinkind succesvol was in het buitenland… grappig, daar heb ik toch tot nu toe niet van kunnen genieten. Niet met de trots zoals jij het altijd vertelde.


Ik heb de boodschap gehoord. Een enorme druk kwam op mijn borst en ik kreeg een brok in mijn keel. Ik ben gaan lopen… in de garage bij mijn werkgever. Ik wist niet zo goed wat ik er mee moest. Ik heb op de klok gekeken. 09:50 uur. Om 10:00 had ik een meeting. Ik heb aangegeven dat ik 5 min later kwam. Onderweg naar de vergadering heb ik een glaasje water genomen, mijn tranen afgeveegd en ik ben de vergadering in gegaan…


Allerlei gedachten schoten tegelijkertijd in mijn hoofd en de gevoelens probeerde ik te onderdrukken.


De gedachten waren erg praktisch (je kent me goed). De gevoelens waren erg tegenstrijdig, boosheid, verdrietigheid en voornamelijk onmacht. Het laatste wat opkwam was schuldgevoel, omdat ik me realiseerde dat ik geen recht had om boos te zijn. Ik zou juist blij voor je moeten zijn. Dat je bent gegaan zonder pijn… dat je eindelijk rust hebt. Ik realiseerde me erg goed dat dit mijn eigen egoïsme was. De egoïsme van een kleinkind, want je zou in mijn perceptie veel langer in mijn leven moeten zijn.


Je was niet de liefste of leukste oma die iemand zich kan voorstellen, maar wel de mijne. Soms erg irritant, eigenwijs, niet willen luisteren en veeleisend…. Ik ben heel erg benieuwd hoe je ontvangen bent door Opa. Lachen…. Na zijn vertrek heeft hij een jaar of 20 rust gehad… nu kunnen jullie daar weer verder gaan met ruzie maken…..


Ik hou van je en ik ga je toch missen.


Dat was het. XXX

Lia van Gool







  • Comments(2)//column.dongenhomespot.nl/#post29

Van centrummanagers, innovatieve bestedingen, mogelijkmakers, sociale domeinen en zo meer

DONGENPosted by Lia van Gool Fri, April 21, 2017 16:40:19


Van centrummanagers, innovatieve bestedingen, mogelijkmakers, sociale domeinen en zo meer

Toegegeven, het was min of meer toevallig dat ik afgelopen donderdag aanwezig was bij de gemeenteraadsvergadering. Hans wilde graag even gaan luisteren naar wat er gezegd werd over de Kadernota. In plaats van heen en weer te rijden, ben ik maar meegegaan. Er ging een wereld voor me open. Een wereld, die ik niet echt kende en die ik waarschijnlijk ook niet snel zal leren kennen.

Ik heb heel veel woorden gehoord die ik niet ken, of waarvan ik de betekenis niet helemaal kon doorgronden. En dat, terwijl ik dacht dat ik redelijk op de hoogte was van datgene wat er binnen de gemeente Dongen speelt. Niet dus! Wat een openbaring! Zo ging het over innovatieve bestedingen, mogelijkmakers, sociale domeinen, stakeholders, de vijf pijlers, een bomenbeleidsplan, een fysieke toegangspoort naar werk en inkomen, een individualiserende samenleving, respijt zorgoplossingen, een geaggregeerd niveau, beleidsindicatoren en wat dan al meer.


Archieffoto

Natuurlijk, ik moet toegeven dat ik een redelijk groentje ben in het bijwonen van gemeenteraadsvergaderingen en dat, als ik er vaker zou komen, de begrippen waarvan ik nu dacht ‘wat is dat nu weer’, waarschijnlijk wel duidelijker zullen worden. Wat ik niet begrijp is de desinteresse waarmee de raadsleden schijnbaar achter de tafel zitten. De commentaren door de woordvoerders van de partijen stonden letterlijk op papier en werden ook letterlijk (en soms slecht) voorgelezen. Het leek soms alsof de woordvoerders zelf met enige verbazing lazen wat zij (waarschijnlijk) zelf geschreven hadden. Andere raadsleden hielden zich tijdens de betogen duidelijk bezig met andere zaken. Misschien met de tussenstand van de voetbalwedstrijd Schalke-Ajax, Facebook, Twitter, of andere zaken.

De vergadering ging verder. De VVD had het over het stimuleren van projecten van jongeren. Zo, dat jongeren meer betrokken worden bij verenigingen en stichtingen. Vervolgens werd de woordvoerder er, even later, door een raadslid van het CDA op gewezen dat jongeren al betrokken worden bij verenigingen en stichtingen, door de maatschappelijke stages. “Ga maar eens met mij mee naar het Cambreurcollege om te kijken wat daar al gebeurt.” Maar natuurlijk weten de raadsleden al dat jongeren door maatschappelijke stage betrokken worden bij zaken die spelen. Eén van die maatschappelijke stages werd zelfs door raadsleden in samenwerking met leerlingen van het Cambreurcollege uitgevoerd. En dat is echt nog niet zo lang geleden.

Veel aandacht voor de aanleg van de N629, de Provinciale weg, die het drukke verkeer in Dongen straks zal ontlasten. Alle partijen hoopten dat er gekozen wordt voor het tracé dat het minste schade toebrengt aan de natuur in Dongen en omgeving. Laten we daar dan maar van uitgaan.

De PvdA was enthousiast over de Kadernota en positief over het eventueel instellen van een blijverslening voor ouderen. Deze woordvoerder was eigenlijk de enige die memoreerde dat Dongen er goed voor staat. Lijst Breugelmans gaf, heel verfrissend, aan dat een aantal punten uit de Kadernota al behandeld was, en dat het niet nodig was om die punten nog een keer te behandelen. De woordvoerder van het CDA dacht dat de avond pas begonnen was, en heette alle aanwezigen welkom. Ook hij sprak over constructief overleg in de beginfase over een A-A-A-locatie, het bomenbeleidsplan en de beweegtuin in West 2. De VPD sprak over toepassing van inflatiecorrectie en transparantie door appels met appels te kunnen vergelijken. Maar zelfs dat is niet altijd transparant, omdat er immers heel veel verschil zit tussen de ene appel en de andere. De woordvoerder was blij met de pilot van de verenigingshal en een buitenpodium. Wat ik niet snapte, of wat ik misschien verkeerd begrepen heb, is de link die, voor mijn gevoel, gelegd werd tussen de aanleg van de N629 en het effect daarvan op de sociale minima. Maar dat zal ik echt niet goed verstaan hebben, hoop ik.

Archieffoto

Tot slot de woordvoerder van het DP, die vond dat de vorm van de Kadernota een probleem was, maar dat de raad voor een voldongen feit gesteld werd. ‘Te abstract’ en ‘geaggregeerd op een te hoog niveau’. Oké, dan weten wij ook weer wat het niveau van de raad is. Met het ‘beeldniveau van de groenvoorziening’ werd eigenlijk gewoon het onderhoud bedoeld, dat begreep ik dan weer wel.

Daarna was het woord aan de wethouders. Eén wethouder sprak, tenminste dat verstond ik, over EHS. Ik heb het woord verschillende keren horen noemen, maar ik weet nu nog niet waar het over gaat en of ik het wel goed verstaan heb. Omdat verschillende woordvoerders het gehad hebben over een centrummanager, kwam de wethouder ook daarop terug. Hij vermeldde dat er een behoefte is aan een centrummanager, maar dat er ‘een nieuwe mevrouw is aangesteld, die zich met ondernemers gaat bezighouden’. Geweldig toch?

De volgende wethouder sprak over het sociaal domein en dat dat één geheel moet gaan vormen. Voor het onderwijs is een convenant getekend. Dat snapte ik wel en ik zag het vandaag op Facebook staan. Ook stipte deze wethouder het inloopspreekuur mantelzorg aan, de wijzer grijzer box en de respijtzorg. Tenslotte had hij het over geoormerkte gelden. En ik maar denken dat oormerken alleen bij koeien voorkomen.

De laatste wethouder was de enige die een concrete uitspraak deed, en die uitspraak ging over de blijverslening. Zij gaf aan nog voor de zomer met een raadsinformatiebrief hierover te komen. In plaats van een centrummanager sprak zij over een ‘mogelijkmaker centrum’. En zij sloot af met ‘ik heb gezegd wat ik wilde zeggen!’.

Later ging het over iets met Cruijff. Geen idee, het ging over de sportvelden en toen hoorde ik de naam Cruijff met nog iets daar achter. Maar dat laatste woord was, ook na een aantal herhalingen, op de publieke tribune niet te verstaan. Grappig vond ik de opmerking van een raadslid van het CDA, dat sommige wijkraden niet eens bestaan. Hoe moet je die wijkraden dan ondersteunen, vraag ik me af? En hoe ziet een ambtenaar 3.0 eruit?

Ik heb bewondering voor de mensen die wekelijks op de publieke tribune zitten. Zoals die ene man, die al meer dan veertig jaar onafgebroken de raadsvergaderingen volgt. Hij heeft zelfs een speciale stoel gekregen, waar hij alleen op mag zitten!

Tot slot, raadsleden en wethouders, het is niet mijn bedoeling geweest om jullie aan te vallen of in de ‘zeik’ te zetten (om het maar eens plat uit te drukken). Het is me gewoon opgevallen dat het, als je ‘blanco’ naar een raadsvergadering komt (voor zover ik dat kan zijn), niet altijd te volgen is. Maar wel leuk om weer eens een gedeelte van een raadsvergadering bij te wonen. Jammer dat ik het leukste deel van de raadsvergadering, de ‘nazit’ niet mee hebt gemaakt. Gelukkig heb ik nog wel een praatje kunnen maken met de leukste koffiejuffrouw van de gemeente. Wordt misschien vervolgd.


LIA VAN GOOL



  • Comments(0)//column.dongenhomespot.nl/#post28

Voorjaar: tijd voor nieuwe kleren en modeshows

DONGENPosted by Lia van Gool Sat, April 01, 2017 17:42:05

Voorjaar: tijd voor nieuwe kleren en modeshows

De eerste zonnestralen komen en ja hoor, het is weer tijd voor modeshows. Tijd om te gaan kijken wat de mode dit voorjaar te bieden heeft. Gelukkig zijn er in de gemeente Dongen altijd wel een paar modeshows die de moeite waard zijn om te gaan bekijken. Dit zonder een slecht woord te zeggen over de modeshows in andere zaken, maar je hebt zo toch je favorieten. Meestal is de volgorde hetzelfde: eerst een show op de zaterdagochtend en daarna, een week of twee later, de volgende show op maandagavond. Dit jaar ging het weer precies zo.

Naar de eerste show op zaterdag, ging ik met een vriendin en een tante. Het is altijd een feestje om naar ’s Gravenmoer te gaan om naar een modeshow te gaan kijken. Ontvangst met een heerlijk kopje koffie en iets lekkers en na de show altijd een heerlijke Prosecco of iets zonder alcohol. Zoals gewoonlijk is het weer helemaal vol in de grote modezaak. En, ook zoals gewoonlijk, ligt de presentatie in handen van de eigenaar. Hij weet altijd, op zijn speciale manier, alle vrouwenharten te veroveren met de manier waarop hij de show presenteert. Alle mannequins die de show lopen, zijn amateurs, allemaal ‘uit de winkel geplukt’. Dat is niet te zien. Sommige dames showen echt professioneel.


En de kleding is geweldig! Prachtige jurken en jasjes van een supermooi merk, waar dan ook wel een prijskaartje aan hangt. Maar de creaties zijn prachtig! Echt mooi voor een feestje, een speciale gelegenheid, of zo maar door de week. Voor mij minder geschikt, omdat deze kleding niet geschikt is om de hond uit te laten. De modellen zijn gevarieerd in leeftijd. Vooral mooi zijn de jurkjes, die geshowd worden door een jong meisje: de jurkjes vallen perfect om haar ranke lijf. Het publiek, dat grotendeels bestaat uit dames die dit soort jurkjes niet meer kunnen dragen, geniet. Wat mooi om naar te kijken! Naast gelegenheidskleding, wordt er genoeg geshowd om elke dag te dragen: mooie broeken, al dan niet met een glittertje, prachtige jassen, mooie shirts en truitjes. Ook de sneakers zijn het vermelden waard! Dan showt een prachtig slank model een korte, legergroene broek, met bijpassend jasje en een prachtig truitje eronder. Bijna om jaloers op te worden, vinden mijn gezelschap en ik. Wij kunnen dat helaas niet dragen! Maar goed, er is genoeg dat wel voor ons geschikt is. Veel te snel is de show weer voorbij. En dan is het alsof de aanwezige dames worden losgelaten in een snoepwinkel, waar het moeilijk is een keuze te maken. Het personeel van de prachtige modezaak komt handen te kort. De eigenaar begroet, met een grote glimlach op zijn gezicht, alle dames en hij schenkt Prosecco in.


Mijn tante loopt op eigen gelegenheid door de winkel en gaat iets vroeger naar huis dan mijn vriendin en ik. Wij lopen samen langs de rekken en vinden veel dingen mooi. Dan zien wij een dame uit de paskamer komen. Onze mond valt bijna open van verbazing. Daar zien wij een vrouw, misschien net zo oud als wij, die het korte groene broekje past, dat wij eerder in de show zo mooi vonden. Nu valt dat broekje tegen. De benen van het model waren mooi lang en slank, deze vrouw heeft een iets ander figuur. En natuurlijk, iedereen moet zelf weten wat zij draagt, maar dit kan toch eigenlijk echt niet meer. Of de vrouw het broekje ook heeft gekocht, weten wij niet. Blij van al het moois dat wij gezien hebben en nog met enige verbazing op ons gezicht, gaan wij naar huis. Diezelfde middag ga ik nog even terug met Hans om te kijken en te kopen. Ik heb een prachtige set kleding gekocht, goed draagbaar en zelfs geschikt om de hond uit te laten. De eigenaar van de zaak blijft het glas Prosecco van Hans volschenken en hij serveert bovendien heerlijke hapjes. Dit is echt genieten op een zaterdagmiddag!


Dan is het tijd voor de volgende modeshow. Deze keer in Dongen, bij ons om de hoek. Voor de eerste keer niet de eigen zaak, maar bij de buurman ‘aan de overkant’. Als wij binnenkomen, blijkt er geen plaats meer te zijn. Lichte paniek bij de eigenares van de zaak. Maar het probleem is snel opgelost. Vriendin en ik krijgen een plaatsje aan de hoge tafel midden in de zaak. Helaas zit de barkruk van vriendin niet echt lekker, maar het is wel genieten. Na enige chaotische momenten, het halen van stoelen in de eigen zaak aan de overkant van de straat en testen van de muziek, begint de show. Wij zijn inmiddels voorzien van een heerlijk kopje koffie en wij hebben te horen gekregen, dat wij onze hand maar op hoeven te steken, of er wordt al drinken gebracht. En zo is het. De hele avond worden wij voorzien van heerlijke wijn, voortreffelijke hapjes, heerlijke kaas, worst en wat al niet meer. O ja, er wordt ook nog mode geshowd! Ook hier zijn de modellen amateurs en uit de winkel geplukt. Wat een heerlijke avond! Want het voordeel van deze modellen is, dat zij niet superslank zijn! De mode die geshowd wordt, is geschikt voor dames met een maatje meer. De eigenares presenteert de avond, met een vrolijke lach. Voor het eerst loopt haar dochter, mede-eigenares van de modezaak, mee met de show. En het gaat haar goed af. Wat een heerlijke mode wordt er geshowd. Natuurlijk valt het ene kledingstuk meer in de smaak dan het andere, maar dat is altijd zo. Er is mode te zien voor elke dag, maar ook prachtige jurken, die prima gedragen kunnen worden op een bruiloft of een ander feest. Bijzonder zijn ook de dresskini’s: een soort bikini’s, maar dan net een beetje anders. Heel draagbaar, ook als je niet maatje 36 of 38 hebt. Super!

Opvallend voor vriendin en mij is de korte broek die geshowd wordt, een donkerblauw exemplaar deze keer. En wat staat deze broek prachtig. De broek wordt niet geshowd door een model met lange, slanke benen, nee, deze benen zijn wat molliger. Maar de broek past perfect! De dame die tijdens de show op zaterdagochtend in de andere zaak een groene korte broek droeg, zou hierin geen modderfiguur slaan.

Na de nodige glazen wijn en een aantal hapjes is het tijd om naar huis te gaan. Vriendin en ik zijn de laatste gasten die vertrekken. In de winkel aan de overkant is het nog druk. Er staat een lange rij bij de kassa. Wij gaan op een ander moment wel terug. Zoals die keer, vorig jaar, toen ik een pluizig vest kocht, dat al zolang op mijn verlanglijstje stond. Gruwelijk afgeprijsd en ik vond het prachtig. Maar wat bleek? Het pluizige vest was toch te warm om in huis te dragen. Wat nu? Ik heb even nagedacht en ben naar een zaak gegaan, waar ze kleding repareren. Aan de eigenaresse gevraagd of zij knopen op het vest kon zetten, zodat ik het in het voorjaar kan dragen als jasje. En ja, dat lukte. Prachtige knopen met een bloemetje staan nu op het pluizige vest. Het lijkt net alsof ik weer iets nieuws heb. Lekker draagbaar en geschikt om de hond uit te laten. Laat het voorjaar maar komen.


En volgend seizoen? Dan begint het hele circus opnieuw, want in de winter wil je toch weer iets nieuws hebben, toch?


Lia van Gool



  • Comments(3)//column.dongenhomespot.nl/#post27

PMD, GFT, restafval, papier en karton

DONGENPosted by Lia van Gool Thu, March 09, 2017 16:47:20

PMD, GFT, restafval, papier en karton

Sinds kort wordt in Dongen ook PMD-afval opgehaald (Plastic, Metaal en Drankkartons), in een groene plastic zak. Dit gebeurt naast de andere soorten afval: GFT (Groente, Fruit en Tuinafval) in de container met groen deksel, papier en karton (in de container met blauw deksel) en restafval (in de container met donkergrijs deksel). Je moet er bijna een cursus voor volgen (ik in ieder geval) om te weten welk afval je waar in weg moet gooien. Gelukkig heeft iedereen een schema in de brievenbus gekregen, waar op staat wat je wél en wat je niet in de zak mag doen. Dit schema heb ik vlak bij de achterdeur opgehangen. Ook moet je onthouden wanneer je het afval aan de straat moet zetten. Gelukkig heb ik daarvoor de AfvalWijzer-app op mijn telefoon geïnstalleerd. Deze app geeft, als het goed is, de dag voordat de ophaaldag is, een seintje welk afval opgehaald wordt. Dan hoef je daar zelf niet meer over na te denken. Gelukkig zie ik ook ’s morgens, als ik de hond uitlaat, welke containers buiten moeten staan. Hoewel ik, heel af en toe, ook weleens zie dat mensen zich vergissen.

Terug naar de afvalscheiding. Ik weet dat het goed is voor het milieu etc., maar wat een gedoe is het toch! Zo had ik laatst een doosje aardbeien gekocht. Deze aardbeien zaten in een plastic bakje en vervolgens ging er nog een papieren zak omheen. Thuis maakte ik de aardbeien schoon en dacht toen bewust na wat ik waar weg moest gooien: de kroontjes van de aardbeien in de groenbak, het plastic bakje in de PMD-zak en de papieren zak tenslotte in de papiercontainer. Want je gooit alles niet meer in één keer in de pedaalemmer die in de keuken staat. Nee! Dus je gaat naar buiten. De plastic zak hangt aan de schutting (en is gelukkig nog niet weggewaaid), daarnaast staat de groenbak. Dat was dan weer even gemakkelijk. Een stukje verder staat de papierbak, daar ook maar even naar toegelopen voor het papier. Vijf minuten verder: alle afval op de juiste manier opgeruimd! Ik ben even trots op mezelf.

Later die dag gooi ik ook nog afval in de groenbak en in de gewone afvalbak. Het papier verzamel ik voor het gemak op de bagagedrager van mijn fiets (die staat binnen). Maar dan komt het. Na het eten gaat de achterdeur op slot. De containers voor het gescheiden afval staan buiten en de zak voor het plastic hangt ook buiten. Wat doe ik nu met afval ná dat moment. Hoewel ik echt een goede burger wil zijn, die zich keurig aan de regeltjes houdt, gaat het, vanaf dat moment, fout! De bananenschil (elke avond na het avondeten eten Iwan en ik een banaan) gaat in de pedaalemmer. De plastic verpakking van de koekjes gaat er ook in. Sorry!


Ik probeer echt mijn best te doen. Maar om voor elk stukje afval dat ik ’s avonds weggooi de deur weer van slot te halen, met het gevaar dat ik vergeet om deze weer op slot te doen, gaat mij nu even te ver. Het regent, het waait, brrr, ik wil dan niet elke keer naar buiten. Sorry. En om alle afvalbakken en de zak voor het plastic binnen neer te zetten, gaat me te ver. Bovendien gaat dat ook stinken.

Misschien zeg je nu: ‘dat is slap, kom op, doe niet zo flauw; doe de deur open en gooi die troep weg!’. Misschien heb je gelijk. Ik snap het ook wel. Maar ik heb er even geen puf in. Ik zie wel een lichtpuntje. Binnenkort wordt het zomer, dan is het langer licht. Je zit buiten, de deur gaat later op slot en alle bakken en zakken zijn ook ’s avonds goed bereikbaar. Ja, dan ga ik het afval weer echt goed scheiden: ’s morgens, ’s middags en ’s avonds. Tot aan de winter, dan versloft het weer.

Hoe doen jullie dat eigenlijk???

Lia van Gool



  • Comments(5)//column.dongenhomespot.nl/#post26

Begrafenissen en carnaval

REALITEITPosted by Lia van Gool Thu, February 23, 2017 16:48:03

Begrafenissen en carnaval

Het lijkt een beetje een vreemde combinatie, maar als je dit verhaal tot aan het einde leest, ontdek je het verband.

Jaren geleden is mijn oma overleden. Het was vlak voor carnaval, weet ik me nog te herinneren. De avondwake die voor mijn oma werd gehouden, vergeet ik nooit meer. Het was in de aula van het bejaardenhuis (die had je toen nog!) waar mijn oma woonde. De aula zat héél erg vol. Niemand had erop gerekend dat er zoveel mensen naar die dienst zouden komen. Het was een mooie viering. De dienstdoende pastoor deed goed zijn best. Tijdens de uitreiking van de communie gebeurde het. De pastoor keek naar de kelk, waar de hosties in zouden moeten zitten, maar, die kelk was leeg. Hij liep naar mijn vader en fluisterde vrij luid: ‘Kees, de hosties zijn op!’ Vervolgens liep de pastoor weg om de kelk bij te vullen. Op dat moment moest ik zo hard lachen, dat de tranen over mijn wangen rolden, echt vreselijk. Ik dacht dat, als ik mijn handen maar voor mijn ogen hield, niemand in de gaten zou hebben dat ik lachte, in plaats van dat ik huilde om de dood van mijn oma. Niets was minder waar. Toen de tranen opgedroogd waren, de nieuwe hosties waren uitgereikt en de dienst voorbij was, kwamen verschillende mensen naar mij toe: ‘Jij zat te lachen, toch?’ En ik kon dat niet ontkennen. Een paar dagen later, toen de plechtigheden achter de rug waren, was het carnaval. Ik wilde toch wel heel graag carnaval gaan vieren. En dat heb ik ook gedaan, ook al voelde het wat vreemd. En op dat moment in de aula heb ik, tijdens die carnaval, wel een pilsje gedronken. Op het leven van mijn oma, met een glimlach op mijn gezicht.

Dat is al lang geleden. Terug naar het heden. De afgelopen drie weken hebben wij al drie begrafenissen achter de rug. En weer is het bijna carnaval. De eerste plechtigheid was voor de overleden moeder van een vriendin. Haar moeder heeft de respectabele leeftijd van 93 jaar bereikt. Prachtig toch? De begrafenis was bijzonder. Bijzonder omdat de mis in de Basiliek van Oudenbosch werd gehouden. Bijzonder ook, omdat wij, vanuit de basiliek, met een hele stoet, lopend naar de begraafplaats zijn gegaan. Bijzonder ook om de ontmoeting ná de begrafenis. Op verzoek van moeder, was de bijeenkomst na de begrafenis niet droevig. Na de koffie was er dan ook tijd voor een borrel! Het was een gemêleerd gezelschap, daar in Oudenbosch. Er werd geanimeerd gepraat door de verschillende groepen. En daar had ik een bijzondere ontmoeting. Zoals dat vaker gaat, komen mensen die elkaar niet kennen bij elkaar aan tafel terecht. Zo ook die dag. Naast mij de hulp van de overledene en tegenover mij een moeder-overste van een klooster. Wij drieën hebben een bijzonder gesprek gehad. Op een gegeven moment hebben wij, met zijn drieën geproost op het leven van de moeder van mijn vriendin. Een foto van de moeder stond vlakbij onze tafel, met een kaarsje erbij. Een mooi moment, waarop wij, tot voor kort onbekenden van elkaar, in ieder geval op dat moment een diep gevoel van verbondenheid hadden. Het gesprek kabbelde voort. En toen deed de moeder-overste (een bijzondere vrouw) een uitspraak, die ik nooit meer zal vergeten: ‘Je merkt dat je oud bent, als niemand je meer bij je voornaam noemt.’ En zo is het natuurlijk ook.


Hans ging alleen naar de tweede begrafenis. Naar de derde begrafenis, gisteren (22 februari), gingen wij weer samen. Deze keer in het crematorium in Tilburg. Een van onze buurvrouwen was, zeer onverwacht, overleden. Relatief jong was zij nog. Vorige week was ik nog bij haar op bezoek. Zij maakte grapjes, vertelde dat zij 100 zou worden. Over dertig jaar zou zij dan nog twee jaar de tijd hebben om een groot feest te organiseren. Haar kleindochter, die ook bij haar was die dag, zat te luisteren naar haar oma. Ik vroeg hoe oud de kleindochter over dertig jaar zou zijn. ‘Achtendertig’, klonk het. Kleindochter vond het maar een vreemd idee dat zij dan ook al kinderen zou kunnen hebben en dat haar moeder dan oma zou zijn. Terug naar de dienst in het crematorium. Deze dienst werd geleid door de diaken die nog niet zo’n lange tijd in Dongen werkzaam is. Na de dienst kwam de diaken bij Hans en mij aan tafel zitten. Het werd een geanimeerd gesprek, waarin ik leerde dat een diaken ook getrouwd kan zijn en, dat deze diaken in het bijzonder, van carnaval hield. Nog deze week was hij naar een groots carnavalsconcert geweest in Den Bosch. En een dezer dagen zou hij naar eenzelfde concert gaan in Breda. Daar gaat hij zelfs de avond presenteren!

De diaken vertelde over een bijzonder moment dat hij had meegemaakt. Een moment, waarop begrafenis en carnaval letterlijk als een puzzel in elkaar vielen. De diaken was bezig met het voorbereiden van een uitvaartdienst ná carnaval. In het weekeinde van die carnaval, was er een carnavalsoptocht. De nabestaanden van de overledenen gingen kijken naar de optocht. Toen de optocht bezig was, liep ook de diaken door de straat. Hij keek de familie, waar hij de begrafenis voor aan het regelen was, recht in de ogen. Een glimlach, een moment van herkenning, een bijzondere ontmoeting.

Eigenlijk werd het, na de dienst in het crematorium, best gezellig, aan tafel met de diaken. Maar toen werd het tijd om terug naar Dongen te gaan. Wij met de auto, de diaken op de fiets. Onderweg zagen wij de diaken fietsen, een oranje tasje stevig onder de snelbinders van de fiets.

Zo zie je dat begrafenissen en carnaval elkaar op enig moment tegen kunnen komen. En dat je, tijdens begrafenissen, bijzondere dingen mee kunt maken en bijzondere ontmoetingen kunt hebben.

Deze column draag ik op aan mijn overleden buurvrouw en haar familie. De foto is gemaakt van het gedachtenisprentje dat wij donderdag kregen.

Lia van Gool

  • Comments(2)//column.dongenhomespot.nl/#post25

Kees, bode, kok en mijn vader

NOSTALGIEPosted by Lia van Gool Thu, February 09, 2017 15:31:09

Kees, bode, kok en mijn vader

Deze week was ik ineens weer ‘de dochter van Kees’. Ik had een afspraak om mijn rijbewijs te laten verlengen. De ambtenaar begroette mij met de woorden: “Hallo, jij bent de dochter van Kees!” En ja, dat klopt. “Ik herinner me jouw vader nog goed, hij was bode en kok.” En ook dat klopt. Mijn vader heeft een aantal jaren gewerkt als bode in het gemeentehuis van Dongen. Naast zijn werkzaamheden als bode, verzorgde hij ook de lunch voor de ambtenaren. Niet in de grote ruimte die er nu is, nee, nog in ‘het oude gemeentehuis’. In de ruimte, waar nu de kamer van burgemeester Marina Starmans is. Daar, op die plaats, was een balie ingericht met een keukentje. In dat keukentje maakte mijn vader elke dag een heerlijk soepje en hij zorgde ervoor dat er wat te drinken was tussen de middag. En, volgens mij, maakte hij ook broodjes klaar. Niet te uitgebreid, een broodje kaas, een kroketje en dat was het. Hij had het naar zijn zin, daar in zijn domein. Hij vond het trouwens ook heerlijk om weer aan het werk te zijn, na een periode zonder werk. De baan als bode bij de gemeente kwam ‘toevallig op zijn pad’. Net zo toevallig als ik deze week bij de balie kwam en de ambtenaar tegenkwam die mijn vader (Kees) kende.

Toeval bestaat niet, hoor je vaak. En daar geloof ik nu ook in. Want wat denk je? Toen ik vanmiddag (donderdag 9 februari 2017) de hond uitliet, kwam ik een bekende tegen. Hij vroeg aan mij hoe het ging en vertelde dat hij mijn columns altijd leest. Ik was op dat moment net aan het denken, wat ik nog meer kon vertellen over mijn vader bij de gemeente. Het verhaal kwam van iemand die mijn vader heel lang gekend heeft. Samen waren zij ooit lid van dezelfde politieke partij. De man vertelde dat hij…….

Jaren geleden afscheid nam bij de Bestuursacademie in Tilburg. Toenmalig burgemeester van Dongen, de heer Dosker, zou komen om hem een Koninklijke onderscheiding uit te reiken. En wat denk je? De burgemeester was de onderscheiding vergeten. Toen het moment in het programma kwam, dat de heer Dosker de (hoge) onderscheiding uit moest reiken, vroeg hij of dat moment uitgesteld kon worden. Nee, geen half uurtje, maar kon het naar het eind van de middag? Geen probleem, het programma werd aangepast en degene voor wie de onderscheiding was, werd op de hoogte gesteld.

Intussen had de heer Dosker gebeld met Kees. “Kees, kun je even iets voor mij doen? Ik ben op de Bestuursacademie en ik moet een onderscheiding uitreiken. Die onderscheiding ligt nog in mijn bureaula op het gemeentehuis. Kun jij die voor mij gaan halen?” Ja, dat kon mijn vader wel. Alleen, hij wist niet precies waar de Bestuursacademie was. Dus hij belde naar mij, of ik tijd had om mee te gaan. En ja, dat had ik. Samen met mijn vader reed ik naar het gemeentehuis. Ik bleef in de auto zitten, mijn vader ging zoeken naar de onderscheiding. Op een gegeven moment kwam mijn vader naar buiten, zonder onderscheiding. Hup, ik uit de auto en mee zoeken. Gelukkig, wij vonden de onderscheiding en reden naar Tilburg. Omdat mijn vader redelijk zenuwachtig begon te worden, reed ik wel een keer verkeerd. Maar uiteindelijk vonden wij de juiste bestemming. Het programma op de Bestuursacademie was helemaal omgegooid. Op het moment dat mijn vader binnenkwam, was de receptie bezig. Die werd even stil gelegd, zodat de plechtige uitreiking van de hoge Koninklijke onderscheiding plaats kon vinden. “Dat was de eerste en waarschijnlijk ook de enige keer dat Kees heeft meegeholpen om een onderscheiding uit te reiken,” vertelde de man mijn vanmiddag. “Ik heb nog wel meer leuke herinneringen aan jouw vader, maar deze was echt geweldig.” Gelukkig had de heer Dosker wel zijn ambtsketen bij zich. Anders hadden wij die ook nog moeten gaan zoeken!


Op de foto rechts staat Kees in zijn domein in het Dongense gemeentehuis

Wat leuk om in één week tijd twee mensen tegen te komen, die zich mijn vader Kees nog goed herinneren. En wat leuk, om, als is het maar voor even, weer eens ‘de dochter van Kees’ te zijn. Een speciale herinnering ook, omdat het deze maand al weer 21 jaar geleden is dat hij overleden is. Dag pa!!!

  • Comments(1)//column.dongenhomespot.nl/#post24
« PreviousNext »