LIA VAN GOOL

Iwan en Zoëy, een liefdesgeschiedenis???REALITEIT

Posted by internetkrant Mon, November 12, 2018 18:30:31

Iwan en Zoëy, een liefdesgeschiedenis???

Het had een klassieke liefdesgeschiedenis kunnen worden, net zoals Tristan en Isolde of zoals Romeo en Julia, de (geplande, dat dan weer wel) liefdesgeschiedenis tussen de blonde Labradors Iwan en Zoëy. Iwan is mijn hond, Zoëy de hond van mijn neef. Hij vond het tijd voor een nestje kleine Labradortjes (raar woord, geen idee of het klopt, maar het staat wel leuk). Zo geschiedde.

De voorbereidende gesprekken waren achter de rug, er was overleg geweest met de peettante van Iwan….kortom: de mensen uit het verhaal waren er klaar voor. Nu de honden nog. Op een gegeven moment kreeg ik een berichtje: Zoëy is loops. Er was contact geweest met de dierenarts en er mocht contact zijn tussen de honden.

Op een mooie maandagmiddag was het zover. Alsof Iwan in de gaten had dat er iets bijzonders zou gebeuren, keek hij naar buiten en zag daar mijn neef staan, met hond. Toegegeven, ik vond het ook wel even spannend, die eerste dag (net zoals al die dagen daarna trouwens). Hup, de deur opengedaan en Iwan mocht naar buiten, naar, hopelijk, zijn nieuwe echtgenote (of noem je dat zo niet bij honden?). De eerste kennismaking was niet veelbelovend. Iwan vond het wel spannend, zo’n loops teefje bij hem op bezoek. Zoëy dacht daar echter anders over. Zij zag het in eerste instantie niet zo zitten. Maar mijn neef en ik hadden wel geduld en wij lieten de honden even spelen. Iwan was super enthousiast, Zoëy niet. Als Iwan in de buurt kwam, begon zij te grommen en te blaffen. Iwan, watje als jij is, vond dat maar niks en hij droop even af om later net zo enthousiast weer naar haar toe te gaan. Die eerste dag was geen succes. Zo volgden nog twee dagen, zelfde tijd, zelfde aanwezigen. Regelmatig werd mijn neef bijna in zijn hand gebeten door zijn eigen hond, maar dat mocht de pret niet drukken. De mensen uit het verhaal bleven proberen om de honden dichter bij elkaar te brengen. De honden uit het verhaal dachten er anders over, althans het teefje.

Blog image

Mijn neef had inmiddels contact gehad met zijn dierenarts en die had de oplossing gevonden, tenminste, dat dachten wij. Op een dag, aan het eind van de middag, zou de dierenarts bij mijn neef thuiskomen. Iwan en ik ernaartoe. Helaas moest Iwan buiten blijven, hij mocht niet bij Zoëy voordat dat dierenarts er zou zijn. En dat duurde lang, echt lang. Bijna net zo lang als vroeger, toen je zat te wachten op Sinterklaas en zijn Pieten, die toen nog gewoon zwart waren. Het wachten duurde bijna eindeloos. Elke keer als er een auto door de straat kwam, veerden wij verwachtingsvol op: ‘zou ze dat zijn?’….. Helaas, het duurde meer dan een uur voordat de welkome bezoekster kwam. Zij ondernam meteen actie. Zoëy moest aan de riem en ook Iwan mocht naar binnen, aan de riem. Nog een keer proberen of Zoëy nu aardiger tegen Iwan zou zijn, maar nee, ook deze keer was Zoëy niet vriendelijk tegen Iwan. De dierenarts zei er nog: “Zo, zij is niet echt aardig tegen de reu; en de reu gedraagt zich galant ten opzichte van de teef,” dat dan weer wel.

Wat er verder gebeurde, daarover treed ik niet in details, het laat zich raden. Het kwam erop neer dat er kunstmatig geïnsemineerd is. En er werd bloed afgenomen bij de teef. Helaas, de bloedwaarden waren de volgende dag niet goed en de kunstmatige actie had, waarschijnlijk, geen effect. De dierenarts had het over een ‘gespleten loopsheid’. Zij verwachtte dat Zoëy weer zou gaan vloeien, en dat gebeurde.

En weer maakte ik een afspraak met mijn neef. En weer kwam hij langs bij ons. Die keer leek het goed te gaan. Zoëy en Iwan speelden en liepen vrolijk bij ons buiten. Neef en ik waren blij, zou het nu eindelijk…..? Wij gingen even naar binnen en, alsof de duvel ermee speelde, het gegrom en geblaf begon weer. Op een gegeven moment zat Zoëy echt heel mooi te zijn. Iwan greep zijn kans, maar toen hij dichter bij haar kwam, gingen haar lippen omhoog en liet zij haar tanden zien. Iwan sprong, onder de indruk en niet goed wetend wat te doen, tegen mijn neef op om troost te zoeken. Pfff, teleurgesteld ging mijn neef naar huis. De volgende dag kreeg ik weer een berichtje. Toen hij Zoëy aan het uitlaten was, deed zij haar staart omhoog voor twee reuen. Positief nieuws! Mijn neef kwam, met zijn vrouw en zijn hond, weer naar ons toe. En weer was Zoëy niet zo aardig tegen Iwan. Maar wij lieten ons niet uit het veld slaan en lieten de honden in de bijkeuken. Misschien dat zij, in een kleinere ruimte, wel de liefde zouden vinden die dag………. Het einde van die avond laat zich raden. Mijn neef en ik hebben samen maar een biertje (hij) en een wijntje (ik) gedronken, op de slechte afloop dan maar.

Uiteindelijk stond er nog één afspraak. De vrouw van mijn neef vond dat die maar niet door moest gaan, maar mijn neef wilde het wel door laten gaan. En zo geschiedde. Aan het eind van twee enerverende weken kwam de (voorlopig) laatste ontmoeting. Waarschijnlijk was de loopsheid van Zoëy die dag al voorbij. Er sprong geen vonk over. Het geplande liefdeskoppel vond elkaar niet aardig. Snap er niks van, want Iwan is toch best een mooi mannetje.

Er is nog één sprankje hoop. Het zou kunnen zijn dat de kunstmatige inseminatie uiteindelijk toch gelukt is. Tenminste, dat had mijn neef van de dierenarts gehoord. Nog even wachten dus. Maar neef en ik hebben er weinig vertrouwen in. Dat wordt dus wachten tot de volgende loopsheid, in het voorjaar van 2019.

Jammer, de mooie liefdesgeschiedenis die wij zo voor ons zagen, is op niets uitgelopen, omdat Zoëy Iwan echt niet aardig vond. Je denkt altijd dat honden elkaar wel mogen, maar soms zijn het net mensen en hebben zij ook op het eerste ogenblik zoiets van ‘nee, doe maar niet’. Dat moeten wij dan maar accepteren, hoe jammer wij het ook vinden. Volgend jaar nieuwe kansen!

De Cammeleur (een lofzang)DONGEN

Posted by Lia van Gool Fri, September 21, 2018 19:39:00

De Cammeleur (een lofzang)

En dan ineens hebben we weer een Cammeleur. Nou ja, ineens zul je denken? We hebben er even op moeten wachten, dat klopt. En natuurlijk had iedereen er, al tijdens de bouw, een mening over. ‘Het gebouw past niet op die plek in de Hoge Ham; het is veel te groot; wat moeten we in Dongen met een theater?; waarom komt de bibliotheek erin, verdeeld over twee verdiepingen?; wat is de wijn duur; kunnen we niet in ’t Schouw blijven?.......’ Om maar eens wat te noemen.

Zelf vond ik het al vanaf het begin een mooi gebouw. Wel groot, dat klopt. En ik heb er met Hans de nodige discussies over gehad. Ik bleef bij mijn mening. Ik vond het prachtig toen de bouw langzaam vorderde en het gebouw vorm kreeg boven de schutting uit. En wat mooi was de versiering met lampjes, gemaakt door een kunstenares, van wie ik de naam nu even vergeten ben. Het was alsof er een sterrenhemel bij was gekomen, daar in de Hoge Ham.

Even voorbijgaand aan alle verdere discussies, uitstel van oplevering en allerlei problemen die gespeeld hebben en misschien nog wel spelen: De Cammeleur is er. En het is een prachtig gebouw.

De eerste keer dat ik er kwam, was De Cammeleur nog niet officieel open, maar ik had een cadeaubon nodig en die mocht ik, natuurlijk, op komen halen. De medewerkers van de bibliotheek renden rond om alles voor elkaar te krijgen. De knopjes in de lift leken nog los te zitten en de wanden waren nog niet helemaal klaar. Pffff, als dat volgende week allemaal klaar moet zijn, dacht ik nog! Maar de week daarop was het klaar.

Samen met Hans ging ik, op een vrijdagmiddag, eens even kijken in De Cammeleur. Wat een gebouw, wat een prachtige lichtinval, wat een ruimte! De eerste indruk was al prima. Bij de deur werden wij gastvrij opgewacht door medewerkers van De Cammeleur die ons de weg wilden wijzen, mocht dat nodig zijn. De weg naar de bibliotheek was snel gevonden, tenminste, op de begane grond. Om boeken te kunnen lenen, moesten wij naar boven. De snelste manier, op die dag tenminste, was over de grote, open trap in de bibliotheek. Wat een ellende, die trap! Ik heb last van hoogtevrees en stapje voor stapje naar boven kreeg ik er meer last van. Toen ik boven was, zag ik de Hoge Ham op me af komen. Dat werd alleen maar erger, toen Hans en ik stonden te praten met de manager van De Cammeleur. Elke keer als ik omhoog keek, zag ik dat grote raam, met daarachter alleen maar lucht, voor mijn gevoel. Mmmm, niks voor mij. De volgende keer ga ik een andere manier zoeken om naar boven te komen. Die dag volgden nog vele gesprekken met medewerkers en bezoekers van De Cammeleur. Iedereen was het erover eens: wat een mooi gebouw. Na het uitzoeken van de boeken hebben we nog even in het café beneden wat gedronken. Ook prima. En de zondag na ons eerste bezoek gingen we nóg een keer naar De Cammeleur. Nu om te lunchen. Wij namen plaats aan de kant van het raam, met een uitzicht op Winkk en op het park. Nu moet ik zeggen, dat ik al die verhalen over de ‘verbinding met het park’ nogal overdreven vond. ‘Het zal wel’, dacht ik altijd. Maar, toen ik daar zat, die zondagmiddag, dacht ik: ‘die verbinding is er echt!’

Toen kwam het weekeinde van de officiële opening. En ja, wij deden graag mee aan de brunch. Al ’s morgens toen ik Iwan aan het uitlaten was, werd er hard gewerkt bij De Cammeleur. Lange tafels stonden buiten en deze werden met zorg gedekt. Gelukkig was het ook die zondag nog mooi weer, dus prachtig om buiten te kunnen zitten! Samen met een tante en oom vonden wij een plaatsje aan één van de tafels. Heerlijk, genieten! De brunchgerechten waren bijzonder, vooral omdat ze bereid waren door vrouwen van de Leerloods: buitenlandse vrouwen, die met veel plezier voor bijna 200 mensen hapjes hadden gemaakt. Echt super! Het was een geweldig evenement, met een geweldige ambiance, heerlijk eten, prettige bediening, bijna on-Dongens. Het muzikale tussengerecht, verzorgd door de Zingende Koffiekar, smaakte prima. Wat een stemmen, wat een enthousiasme.

Voldaan en compleet tevreden liepen wij nog een rondje door het gebouw. Want vandaag was het de dag om écht eens een kijkje te nemen. Wij waren niet de enigen, dat was duidelijk. Het was een drukte van belang op dit openingsweekeinde. Uiteindelijk ‘ontdekten’ Hans en ik een heerlijk plekje, op de bovenste verdieping, op het dakterras met meubels van een Dongens bedrijf. Heerlijk weggezakt in de zachte kussens, het zonnetje op ons gezicht: zo hadden wij wel een hele middag kunnen blijven zitten, maar dan wel met een wijntje erbij. Helaas hadden wij die dag nog andere verplichtingen. Maar het moment is wel op de gevoelige plaat (noem je dat eigenlijk nog steeds zo in dit digitale tijdperk, vraag ik me af?) vastgelegd door onze Dongense topfotograaf!

En een nieuw bezoek aan De Cammeleur stond al weer te wachten. Met de dames van Hobbyclub ‘De Grijze Duif’ (ja, die naam hebben we echt, maar niet zelf verzonnen…..!) hadden een lunchafspraak. Eigenlijk zouden we ergens anders in Dongen gaan lunchen, maar omdat De Cammeleur zo mooi is, en omdat ik er al een keer een heerlijk broodje had gegeten, hebben wij de afspraak verzet. Op de afgesproken datum moest ik wat langer werken. Toen ik binnenkwam waren de andere dames er al. Zij lachten al toen ik binnenkwam lopen. Niet omdat ze mij zo graag zagen, nee, om de verrassing die ik, samen met Hans had bedacht. Hans en ik hadden een A4-tje gemaakt, met daarop de tekst ‘Gereserveerd voor Hobbyclub ‘De Grijze Duif’, compleet met afbeelding van een grijze duif. De dag voor de lunchafspraak is Hans deze tekst bij De Cammeleur af gaan geven. En het personeel heeft er keurig voor gezorgd, dat de duif klaar lag op de tafel die wij gereserveerd hadden. Dank daarvoor.

Het lijkt wel alsof ik een abonnement heb op De Cammeleur, want een paar dagen later was ik er weer om een evenement te bespreken. En ook daarvoor weer complimenten. De laatste keer dat Hans en ik samen bij De Cammeleur waren, was met de jaarlijkse preview-avond. Wij waren met een gezelschap van in totaal negen mensen en gelukkig konden wij bij elkaar zitten in de prachtige theaterzaal. De binnenkomst verliep ietwat chaotisch. Hoewel een aantal mensen in de rij stond te wachten, stoorde een aantal andere bezoekers zich daar niet aan en liepen langs de rij om naar binnen. Er was zelfs iemand die in de bak met consumptiemuntjes graaide…..


Blog image

Foto : Adriaan Raesen

Karin Bruers presenteerde deze bijzondere avond. Zij vroeg zich af of de burgemeesteres er niet was, en gaf daarop zelf al het antwoord: “Nee, dat vond ze niet belangrijk’. Gelukkig vond vele andere bezoekers het wél belangrijk. Het was een geweldige avond.

Tijdens de ‘nazit’ speelde aan aantal Dongense muzikanten. Zij speelden goed (de Dongense Lee Towers en Wibi???), maar helaas was de muziek nogal hard. Napraten werd een beetje lastig. Een van de mensen uit ons groepje ging daarom zelfs eerder naar huis. Jammer. Ook jammer dat je bij moest betalen voor een glas wijn, hoewel je een muntje had gekregen voor een pauzedrankje. En er waren nog een paar dingen die niet helemaal goed liepen die avond. Maar goed, het was de eerste keer en we geven De Cammeleur natuurlijk nog meerdere kansen. Gelukkig was er, zoals vanouds op de preview-avond, korting voor degenen die kaartjes kochten voor de verschillende theatervoorstellingen. Hans en ik verheugen ons al op het nieuwe theaterseizoen. Al denken wij met veel plezier terug aan de ‘theater on tour’ voorstellingen, in de tijd dat De Cammeleur werd gebouwd.

In oktober staat er nog een bijzonder evenement op het programma, tenminste voor mijzelf. Dan geeft het Dongens Mannenkoor een Meezingconcert. En omdat ik weer bestuurslid ben bij dit prachtige koor, mag ik dan acte de presence geven! Ik, en met mij ‘mijn mannen van het koor’, hebben er zin in! Wij hopen op een grote opkomst op 12 oktober a.s. Kaarten zijn al te koop in De Cammeleur en via de website van De Cammeleur! Misschien tot dan! Ik zing in ieder geval mee, al zal mijn stem niet te horen zijn, want ik ben natuurlijk geen man! En Hans houdt ook zijn mond, want die wil je helemaal niet horen!

LIA VAN GOOL

Hitteprotocol en andere zomerse weer-ongemakken, zoals wepsen (op z’n Dongens)NOSTALGIE

Posted by internetkrant Mon, September 03, 2018 16:28:16

Hitteprotocol en andere zomerse weer-ongemakken, zoals wepsen (op z’n Dongens)

Hitteprotocol. Ineens was het woord er, de afgelopen weken. Je hoorde het woord eigenlijk elke dag wel één keer. Met het verdwijnen van de extreme hitte, is het woord ineens ook verdwenen, zo lijkt het wel. In mijn verhaal gebruik ik het nog een paar keer, zodat we het woord, ook al is het niet meer zo warm, niet vergeten, want het is zo’n mooi woord, toch? Hitteprotocol.

Hans en ik hadden ons eigen hitteprotocol in huis, zo lijkt het wel. Ik wilde alle ramen en deuren open ’s morgens vroeg. Hans wilde alle deuren en ramen dicht. En zo gebeurde het dat ik ’s morgens voordat ik naar mijn werk ging, de achterdeur openzette. Hans deed de deur in de loop van de ochtend weer dicht, want anders werd het te warm. Oké, uiteindelijk vond ik het prima.

Als ik ’s middags thuiskwam, deed ik als eerste de screens dicht voor de ramen in de kamer. Want daar scheen de zon dan al lekker binnen. Dicht, die dingen. Ook al werd het dan een stuk donkerder in de kamer en ook al vond Hans dat niet zo prettig, die donkere kamer. Op een gegeven moment was het buiten zó warm, dat alle deuren en ramen maar dicht bleven overdag. ’s Avonds konden de deuren en ramen dan weer open. Maar of dat veel uitmaakte? Nee, eigenlijk niet. En zo ging het een aantal weken door. Ramen dicht, deuren dicht, luxaflex dicht, gordijnen, alles wat dicht kon in huis ging dicht.

Op een vrijdag was het weer erg heet, de temperatuur liep in de loop van de ochtend al op naar een graad of 34! Toch moest Iwan ’s middags even naar buiten, want ik had hem ’s morgens om 7 uur uitgelaten en daarna niet meer. Wat denk je? Ik kwam buiten met hem, liep naar de overkant van de straat waar hij zijn poot optilde. Ik wilde verder lopen, maar Iwan draaide zich om en keek mij aan zo van ‘Lia, wat doe je nou?’ Ik vroeg hem of hij naar huis wilde. Het antwoord was duidelijk ‘ja’: Iwan draaide zich om en liep bijna hard naar huis. Hup, de relatieve koelte in.

En er bleven regelmatig dagen komen met temperaturen ver boven de dertig graden. Hans kon er niet goed meer tegen. Afspraken die wij eerder gemaakt hadden, moesten wij afzeggen, omdat het gewoon té warm was voor Hans om naar buiten te gaan. We hebben wel een paar mensen teleurgesteld, maar gezondheid gaat voor.

Zo waren wij aan het eind van de hitteperiode op bezoek in een verpleeghuis, bij iemand die pas opgenomen was, omdat hij aan het dementeren was. In het verpleeghuis was het hitteprotocol nog zichtbaar: de lichten in de gangen waren niet aan. Dit zorgde voor een beetje spookachtige sfeer, die dan weer niet paste bij het prachtige weer.

Speciaal voor de bewoners was er, in het restaurant, ijs te krijgen. Maar ook de bezoekers konden genieten van een koele sorbet, zorgvuldig bereid door in tropische kleuren gestoken personeel van het verpleeghuis. Ook wij namen een sorbet en het gesprek ging op een gegeven moment over het hitteprotocol. Eén van de leden van ons gezelschap wist niet op het woord te komen. Degene waar wij op bezoek waren, kende het woord zeker en wist ook wat het betekende, ondanks het feit dat hij aan het dementeren is. Hij noemde het woord ook: hitteprotocol! Dat verbaasde ons enigszins, maar het zorgde voor veel gelach aan tafel. Een van de leden van ons gezelschap herhaalde het woord hitteprotocol een paar keer. Degene bij wie wij op bezoek waren, lachte en herhaalde het woord ook nog eens. Totdat iemand het woord niet meer aanvulde, in de hoop dat degene bij wie wij op bezoek waren, het woord nog eens zou herhalen. Maar, hoe dement hij ook mocht zijn, hij deed het niet. Hij keek een keertje, begon keihard te lachen en zei alleen maar: “Ja, ja…….” En natuurlijk lachten wij mee. Dat hadden wij niet verwacht.

En zo verdween de hitte langzaam. Het werd een graad of 20 en dat vonden wij zelfs koud. Op de dag dat ik met mijn Spaanse vriendin van onze jaarlijkse high tea zou gaan genieten, regende het keihard. Een teleurstelling, want wij hadden graag buiten willen zitten. Helaas ging dat dit jaar niet door, maar wij hebben die middag wel héél erg veel gelachen. Het was heel lang geleden dat wij zó hard gelachen hadden en zó lang. Waarom? Waarschijnlijk te flauw voor woorden, maar het was wel leuk.

De laatste week van augustus was ik een weekje vrij. Dit jaar gaan we niet op vakantie en ik doe aan vakantiespreiding. Dit was mijn eerste week. En wat denk je, op mijn eerste vrije dag? Het regende dat het goot. Ik was echt z..knat toen ik met Iwan buiten had gelopen. Niet normaal. Iwan vond het ook maar niks. Hij wilde meteen toen hij, helemaal nat, terugkwam van de wandeling, afgedroogd worden. Dat heb ik maar gedaan en toen was het weer goed. De rest van de week viel het mee met de buien en was het weer alleszins redelijk.

Het weekeinde van mijn vakantieweek zat propvol afspraken. Eerst de modeshow bij mijn favoriete Winkeltje. Wat een prachtige collectie weer voor het najaar. Op zo’n moment zou je bijna wensen dat de temperatuur al wat lager was…. Diezelfde dag moesten wij ’s middags naar een verjaardag. Na de modeshow heb ik onze plannen gewijzigd. In plaats van halverwege de middag zijn we meteen naar de verjaardag gegaan. Het was nog vroeg in de middag en er was nog geen visite toen wij kwamen. Genoeg plaats buiten om een lekker plekje te zoeken waar wij een middagje konden blijven zitten. En gezellig even kletsen met onze gastvrouw- en gastheer. Hun 9-jarige dochter (die dag jarig) was heel blij met de ‘putty’, een soort slijmerige plastic brij, met glitters, waar je allerlei vormen van kon maken. Geweldig. Na een heerlijke middag (al dan niet in het zonnetje) naar huis. Wat een leuke dag.

De dag erna, zondag, was weer helemaal vol gepland. Natuurlijk eerst de zondagse wandeling met Iwan. Deze dag mocht hij de route bepalen. En dat deed hij ook. Hij vindt het geweldig om door de Jan Mertenslaan te lopen en ik moet zeggen, dat is best een mooie straat. Onderweg kwam ik langs het voetbalveld van VV Dongen. Het viel me op dat er al voetballers naar VV Dongen gingen (’s morgens tegen half 10), en dat terwijl de wedstrijd pas om half 3 ’s middags begon. Na de wandeling was het tijd om naar De Cammeleur te gaan voor de brunch. Wat zag het er leuk uit, met al die lange tafels, buiten naast De Cammeleur. En wat waren de gerechten, bereid door de dames van de Leerloods, verrassend, maar vooral héél erg lekker! Het muzikale tussengerecht van ‘De Zingende Koffiekar’ mocht er trouwens ook zijn. Complimenten!!


Blog image

Na de brunch snel even een rondje met Iwan en hup, met de fietsmobiel naar Dongen-Vaart. Daar was ons volgende feestje, een borrel en een barbecue. En natuurlijk zaten wij weer buiten in de prachtige tuin van onze vriend, die een feestje gaf omdat hij jarig was geweest. De wespen vlogen vrolijk rond. En ik ben geen fan van wespen. Maar die beesten horen nu eenmaal bij de zomerse weer-ongemakken. Aan het eind van de middag, na de heerlijke barbecue, de lekkere drankjes en de gezellige gesprekjes was het tijd om weer naar huis te gaan. Hans riep dat ik even moest wachten, want wij kregen nog een paar peren mee, vers geplukt van Dongen-Vaartse perenboom. In één van de peren zaten wespen, maar de peer werd gewoon in mijn handtas gestopt. Ik vond het verschrikkelijk, want ik haat wespen en als ik gestoken word, ontstaat er soms een allergische reactie. Ik reageerde primair, gooide mijn tas op de grond en stond te gillen, sorry, ik heb dat echt gedaan! Hans bleef stoïcijns rustig, haalde de peer met de wespen eruit, en joeg de wespen weg uit mijn tas. Einde van het drama. De wespen zijn allemaal heel gebleven, de peer heeft er een gat aan overgehouden. De smaak bleek echter prima. Ik hoop dat dit de laatste dag was dat ik dit jaar een wesp (of, op zijn Dongens: een weps) heb gezien.

Ik ben klaar met het hitteprotocol en andere zomerse weer-ongemakken. Het is een prachtige zomer geweest! Dat het najaar maar net zo mooi mag worden!

Lia van Gool



Verhuizen naar Rotterdam????NOSTALGIE

Posted by internetkrant Tue, July 31, 2018 20:09:49

Verhuizen naar Rotterdam????

Eindelijk was het zover. Op een zonnige zaterdag (hoe kan het ook anders deze zomer?) reisden wij, met treinkaartjes van het Kruidvat, naar Rotterdam. Al jaren waren wij van plan om eens treinkaartjes te kopen bij een van de bekende winkels die regelmatig kaartjes aanbieden. Het was er nooit van gekomen. Deze keer wel. De datum hadden wij al ver vooraf vastgelegd in onze agenda’s, want, zoals dat vaker gaat bij ons, anders kwam het er weer niet van. Ik had bovendien bedacht dat het wel leuk zou zijn voor Iwan en zijn peetouders, als er weer eens een logeerpartijtje was. Ook dat werd geregeld. Zo hoefde ik die zaterdagmorgen niet eerst een rondje Dongen te doen met de hond. Nee, wij konden meteen ‘op reis’.

Op het centraal station van Rotterdam namen wij de metro naar het centrum. Altijd weer leuk om met de metro te reizen. Dat geeft een beetje een vakantiegevoel. Grappig trouwens, wij wisten dat niet, was dat Hans tegen een aanmerkelijk lager tarief met de metro kon reizen dan ik. Hij heeft een ov-chipkaart op naam en krijgt dan 34% korting op het reizen met metro, bus en tram. Weer iets geleerd die dag!

Blog image

We slenterden door onze favoriete straten in het centrum van de wereldstad, bewonderden de prachtige gebouwen, dronken koffie op het terrasje bij De Beurs, want daar kun je zo lekker kijken naar alle mensen die langs komen. Wij hadden uitzicht op een kraampje dat ‘Hans Worst’ heette. En nee, Hans wilde niet op de foto. Terwijl dat nu zo leuk zou zijn geweest bij dit verhaal…..

Na de koffie toch maar even gaan kijken bij één van mijn favoriete winkels (ja, zelfs in Rotterdam heb ik die), het was per slot van rekening opruiming. En ik kon mijn slag slaan. Wat een geweldige winkel toch, hoewel ik helemaal niet bij de doelgroep hoor voor wie die winkel eigenlijk bedoeld is. Maar de collectie is prachtig, draagbaar, net iets anders dan anders en vooral ook heel betaalbaar. Pluspunt was, dat wij datgene wat wij wilden kopen, apart konden laten hangen. De spullen zouden 24 uur bewaard worden en, als wij ze niet opgehaald hadden, weer teruggehangen worden in de winkel. Wat denk je??? Juist, de spullen hangen nu in Dongen in een kast.

Uit nostalgie stelde Hans voor om even de Lijnbaan op te lopen. Dat viel echt wel een beetje tegen. Er was niet veel bijzonders te zien, op, winkel na winkel, een gigantisch aanbod sneakers na. Ik had geen idee dat er zoveel verschillende sneakers te koop waren. Het was wel even genieten toen wij, overstekend bij een zebrapad, een prachtige witte Ferrari zagen rijden: wat een wagen! En wij waren niet de enigen die daarvan genoten.

Na de nostalgische wandeling over de Lijnbaan was het tijd voor een terrasje. Toen wij heen liepen, hadden wij al een gezellige plek gezien om te gaan lunchen en, bijna nog belangrijker, even uit te rusten. Wij vonden een heerlijke plaats in de schaduw, waar wij een zacht zomerwindje langs ons heen voelden gaan. Tijd voor een prosecco, een pilsje en een heerlijk broodje. Tijd om te genieten van het leven om ons heen, van de stad, van de serveerster (die voor iedereen op het terras wel een speciaal woordje had en die met alle mannen even flirtte, op een geweldig leuke manier). Wat was dat genieten. Het leek heel even een beetje vakantie.

Omdat we toch in Rotterdam waren, moesten we even een kijkje gaan nemen bij Hudson’s Bay (oké, normaalgesproken zet ik geen namen van zaken e.d. in mijn verhalen, maar deze naam móest even genoemd worden). Wij hadden nog geen tijd gehad om in Tilburg naar deze winkel te gaan kijken. We liepen naar de ingang, en toen we dichtbij waren, zeiden wij al tegen elkaar ‘dat wordt de linkerdeur naar binnen en de rechterdeur naar buiten’. En zo gebeurde het ook. Ik heb nog wel even rondgekeken op de begane grond: een walhalla van schoenen, echt geweldig! Hans rustte even uit op een bankje. Voorzichtig keek ik naar de aanbiedingen, want je weet maar nooit. De prijzen rezen echter, zelfs met korting en zelfs voor mij (als schoenengek) de pan uit! Ik hoef echt geen schoenen met een stripfiguurtje van Karl Lagerfeld erop. Zelfs niet als ik daar maar 150,00 euro voor hoef te betalen in de opruiming. We gingen dus inderdaad door de rechterdeur (gezien vanaf de voorkant als je aan komt lopen), weer naar buiten.

Als oud-Rotterdammer wist Hans het natuurlijk al lang: ‘wat een geweldige stad is Rotterdam toch’. En, al mijmerend door de Rotterdamse straten, bedachten wij dat Dongen soms toch wel een klein dorp is, bekrompen ook. Die middag wisten wij het zeker: als iemand een bod had gedaan op ons huis, dat wij vervolgens zouden kunnen ‘ruilen’ tegen een appartement in hartje Rotterdam, dan hadden wij zonder aarzelen ‘ja’ gezegd. Want: elke zondag door het centrum lopen. Een terrasje pikken aan de Coolsingel, slenteren door de koopgoot……

Een paar dagen later lopen wij door het centrum van Dongen. Wij begroeten de ene na de andere bekende, maken een praatje, gaan op een terrasje zitten in het park. En dan komt het besef, dat Dongen toch wel een fijne plaats is om te wonen, lekker vertrouwd. En op het terrasje in het park kun je heerlijk zitten, het park lijkt dan ineens heel anders dan wanneer ik er mijn rondje loop met Iwan. En binnenkort kunnen we gaan genieten van De Cammeleur met buitenpodium. Ik denk dat wij toch maar in Dongen blijven wonen. Maar…..je weet het maar nooit!!! Keep on dreaming!!! (Blijf dromen!!!)

LIA VAN GOOL

FietsmobielREALITEIT

Posted by Lia van Gool Mon, June 25, 2018 18:32:37

Fietsmobiel

Sinds enige maanden heeft Hans een scootmobiel. Het duurde even voordat het voertuig thuis werd afgeleverd. Op een najaarsdag was het zover. Kees kwam de scootmobiel brengen. Wat bleek toen het ding, met veel moeite, bij ons in de bijkeuken stond? Het was een tweedehands scootmobiel, die tijdelijk van Hans zou worden. Vreemd! Want Hans had contact gehad met de leverancier van het ding en die had verteld, dat hij een nieuwe scootmobiel zou krijgen. Dus Kees belde ‘met de zaak’. De vriendelijke dame aan de telefoon vertelde, dat Hans zijn scootmobiel (een nieuwe) de week daarna geleverd zou worden. En daar ging Kees weer, de bijkeuken uit, over de plaats, terug naar ‘de zaak’. De week daarna kwam hij het nieuwe exemplaar brengen. En hij sprak af dat Hans nog een rijles zou krijgen. Op de dag van die les belde Kees om te vragen of Hans die les ook echt nodig had, want er was een andere scootmobielrijder in spé die echt les nodig had. De les werd geannuleerd en Hans was klaar voor zijn eerste ritje.

En dat viel een beetje tegen! Hans dacht, ik rijd zo weg, die armleuningen heb ik niet nodig. En daar ging Hans, hobbelend, een beetje aarzelend, over het slechte wegdek van Geer en Oranjeplein. “Ik hobbelde bijna van die scootmobiel af,” klonk het verontwaardigd toen Hans na zijn eerste ritje weer thuiskwam. Gelachen hebben wij ook nog. Bij de scootmobiel werd een hesje geleverd, knalgeel met reflecterende strepen. Dit hesje moest over de rugleuning gehangen worden, want dan zou je beter zichtbaar zijn. Braaf deed Hans wat er van hem verwacht werd. Totdat ik zag wat er achter op het hesje stond. Met grote letters stond daar te lezen: ‘Huur nu uw scootmobiel voor € 1,99 per dag.’ Met daaronder de naam van de leverancier. Niet dus! Hans mocht van mij niet met dat hesje over de scootmobiel de straat op. Echt niet! Gelukkig hebben wij in Dongen enkele voordelige winkels, waar de reflecterende hesjes voor minder dan die € 1,99 te koop zijn. Dat hesje is nu een onderdeel van Hans zijn persoonlijke scootmobiel-uitrusting.

In de wintermaanden viel het gebruik van de scootmobiel een beetje tegen. Want dan is het natuurlijk koud en Hans vindt kou vreselijk. De scootmobiel bleef daarom staan op zijn plekje, onder een speciaal door Hans zijn oudste zoon gebouwd afdakje. Prachtig bedacht, dat afdakje. Tot de eerste novemberstorm vonden wij dat ook. Maar, door de harde wind, waaide er een paar dakpannen van ons dak. Wat denk je? Midden op het prachtig bedachte afdakje. Het resultaat? Een gat, waar de regen precies doorheen valt, op de zitting van de scootmobiel. Hoe kun je het zo bedenken? Gelukkig wordt het afdakje binnenkort gerepareerd. Tot die tijd staat het voertuig netjes opgeborgen onder een mooie hoes.

Ondanks het koude weer, wilde Hans toch wat ritjes maken met zijn scootmobiel. En dat deed hij ook. Op een koude december-zondagochtend ging hij op pad om kerstkaarten te bezorgen. Zo kon hij het ding goed uitproberen. Ik kwam hem tegen, voorzichtig lopend met Iwan, omdat het op sommige plaatsen echt glad was. Hans had daar echter geen last van. Ik zag hem aan komen scheuren, nergens erg in. Zoefff….en weg was hij! Gelukkig is er niks gebeurd!

Ik vergeet om uit te leggen dat de scootmobiel twee snelheden kent: één snelheid die aangegeven wordt met een knopje waarop een schildpad staat (de trage snelheid dus) en één waarop een haas staat (de snelste stand, met een maximum van ongeveer 17 kilometer per uur). Je kunt zelf wel bedenken welke stand Hans wel gebruikt en welke hij negeert. Juist! Veel mensen hebben Hans al door Dongen ‘zien scheuren’. En door dat ‘scheuren’ heeft Hans gemerkt dat de Dongense wegen vol hobbels en kuilen zitten. Onderhoud is op enige plaatsen zeker geen luxe. En de prachtige op- en afritten die zijn gemaakt voor scootmobielen, rolstoelen, kinderwagens en dergelijke? Die zijn op veel plaatsen véél te hoog. Met een scootmobiel kun je er niet zomaar op en af rijden, want dan val je om. Je moet echt het voertuig recht voor zo’n opritje rijden en er dan voorzichtig op- en afrijden, anders gebeuren er ongelukken. Dat is misschien even een negatief puntje van de scootmobiel, maar verder is het een prima ding om te gebruiken. O ja, nog een paar kleine dingetjes: de vering op de scootmobiel is niet super, maar dat komt ook door de slechte wegen. En de verlichting zou wat beter mogen, want ’s avonds als het echt donker is, zie je niet veel.

Blog image

foto : Lia van Gool

Toen de auto het op een gegeven moment niet deed, hebben wij de ‘scootfiets’ ontdekt. Hans op de scootmobiel en ik op de fiets. Ik moet zeggen: het is een prachtige combinatie. En wat fijn om de boodschappen eens niet met de auto te hoeven doen. Het is echt geweldig. Hans parkeert de scootmobiel voor de supermarkt, mijn fiets staat ernaast. Geen gezoek naar een parkeerplaats, geen op en neer lopen met je winkelwagentje. Nee. We gaan boodschappen doen, laden een tas vol, Hans zet de tas op zijn scootmobiel, de rest kan in mijn fietstassen. Dat levert tijdwinst op en ook geldwinst, want wij nemen veel minder boodschappen mee nu wij niet meer met de auto gaan.

Hans heeft ook ontdekt dat de scootmobiel gebruikt kan worden als sjouw-mobiel. Hij heeft al de meest vreemde dingen met het ding vervoerd. Zoals een paar weken geleden. Hans ging met de sjouwmobiel naar Dongen-Vaart om daar wat af te leveren: een oude radio en een plantenstandaard. Ook is de sjouwmobiel uitstekend geschikt om kratjes bier te vervoeren, één per keer dan, dat dan weer wel. En, wat natuurlijk ook een voordeel is: Hans heeft een stuk onafhankelijkheid terug. Hij is niet meer afhankelijk van mij als chauffeur met de auto. Nu kan hij zelf bepalen waar hij heen gaat en wanneer. De wereld is weer een stuk groter geworden.Wij genieten samen van de scootfiets. En je zult ons nog vaak door Dongen zien rijden!

LIA VAN GOOL

Gewoon Verrassend DongenDONGEN

Posted by Lia van Gool Thu, May 17, 2018 16:46:18

Gewoon Verrassend Dongen

Dat Dongen verrassend is, zal niemand meer verbazen. Pas was in het nieuws dat Dongen, behalve verrassend, ook ‘heel gewoon’ is. Inwoners van Dongen zal dát wel verbazen, want zo gewoon is Dongen helemaal niet.

Afgelopen week maakte ik zelf weer mee hoe verrassend Dongen kan zijn. Tijdens een wandeling met Iwan, zag ik, op het kerkplein, een auto geparkeerd staan. ‘Heel gewoon’, zou je denken. Dat dacht ik ook. Degene die in de auto zat, zwaaide enthousiast naar mij. Ik had nog niet gezien wie het was, maar ik zwaaide enthousiast terug. Dat kan nooit kwaad, dacht ik. De bestuurder van de auto stapte uit. Het bleek een man te zijn die jarenlang in Dongen had gewoond en die, enkele jaren geleden, verhuisd is naar een gemeente hier in de buurt. Ik vond het geweldig, en verrassend, om die man te zien. Wat ben ik vaak bij hem en zijn vrouw (oud-wethouder van de gemeente Dongen) thuis geweest. Wat hebben wij veel gesprekken gevoerd. En, zo bleek nu, wat misten wij elkaar eigenlijk. Niet op de manier dat je elkaar elke minuut van de dag mist, nee, gewoon missen in de zin van een praatje maken als je elkaar tegenkomt op straat, of ergens anders in Dongen. De man vertelde dat hij niet verhuisd zou zijn, als er in Dongen in die tijd net zoveel gebouwd was als nu, en hij bedoelde kleinere woningen. Omdat die toen niet gebouwd werden, trokken hij en zijn vrouw de stoute schoenen aan en verhuisden. Een nieuw leven in een nieuw dorp. Maar, zo kwam de aap uit de mouw, de man en zijn vrouw zijn nog bijna elke dag in Dongen. Hij is ook nog vrijwilliger in de kerk waar hij zijn auto geparkeerd had. ‘Nou dat is toch gewoon’, hoor ik iemand denken. Nee, voor mij was die ontmoeting niet gewoon, maar verrassend. Verrassend op een ‘gewone’ zaterdag. Ik liep met een brede glimlach op mijn gezicht verder. En Iwan vond de aandacht die hij kreeg geweldig.


Blog image

Er volgde nog een verrassende ontmoeting. Die verrassing zat hem meer in de manier waarop Iwan reageerde. Ik liep in de Kardinaal van Rossumstraat, toen er een paar mensen voorbij fietsten, die me gedag zeiden. En zij riepen Iwan. Die had het op dat moment te druk met snuffelen, maar toen hij daar mee klaar was, zag ik aan zijn kop, dat hij ineens besefte dat iuemand hem geroepen had. Hij begon te trekken, liep hard, keek de hoek om… En, hoewel ik Iwan vertelde dat die mensen al lang weg waren, bleek dat niet zo te zijn. Hij had geluk: weer aandacht. Onze lieve hulp, haar schoonmoeder en haar twee zoontjes stonden op ons te wachten. De oudste zoon is de nieuwste vriend van Iwan. Hij is al een paar keer bij ons geweest om met Iwan te spelen en de twee genieten er zichtbaar van. Dat was dus een leuke verrassing voor Iwan. Gewoon? Nee, ook deze ontmoeting was voor mij verrassend en leuk. Leuk om te zien hoe Iwan op zijn manier vriendschap heeft gesloten met een kleine jongen. Zowel de jongen als de hond werden blij van deze ontmoeting. En ik ook. Gewoon verrassend op een gewone zaterdag!

En dan heb ik de afgelopen weken nog twee verrassende interviews gehad. Deze verhalen zijn binnenkort te lezen in een andere krant. Tijdens het ene interview werd ik op allerlei manieren verrast op een gewone maandagavond: wat woonde degene die ik interviewde in een geweldig verrassend huis, in een gewone Dongense straat. Het tweede interview was verrassend, omdat het totaal anders uitpakte dan ik vooraf had bedacht. En aan het eind van dat gesprek kreeg ik een verrassende uitnodiging voor een speciale bijeenkomst. Meer daarover is over een tijdje te lezen in deze krant!

Op Tweede Pinksterdag, 21 mei 2018, staat Dongen weer bol van verrassingen. Dan is het de jaarlijkse Verrassend Dongen-dag. Een dag, die inmiddels misschien ook wel ‘gewoon’ genoemd kan worden, omdat deze dag ‘gewoon’ bij Dongen past. Veel mensen passen hun tweede Pinksterdag aan aan datgene wat Verrassend Dongen te bieden heeft. Dit jaar is er weer gezorgd voor een verrassend aanbod van activititeiten. Veel bedrijven zetten hun deuren, soms letterlijk, wijd open om de bezoekers iets verrassends leuk te bieden. Eén bedrijf viert deze dag de officiele opening. En ik moet zeggen, het is zeker de moeite waard om dit bedrijf te bezoeken. En nee, ik noem de naam van het bedrijf niet, maar in de naam komt in ieder geval ‘open’ voor. Ik noem dit bedrijf zonder daarbij afbreuk te doen aan de andere Dongense bedrijven die aan de Verrassend Dongen dag meedoen. Verrassend dit jaar is het grote aantal jonge ondernemers dat meedoet. Wat mooi om te zien! En dat toont weer aan dat Dongen toch niet zo gewoon is.

Stap op Tweede Pinksterdag op de fiets. Fiets van de Eindsestraat naar Dongen-Vaart en van Dongen-Vaart naar ’s Gravenmoer. Doe een rondje Dongen op de fiets. Aan het eind van de dag zeg je vast en zeker: ‘toch verrassend, ons gewone Dongen!’

LIA VAN GOOL



Van modeshow tot moskee en van jaarmarkt tot KoningsdagDONGEN

Posted by Lia van Gool Wed, May 02, 2018 16:07:50

Van modeshow tot moskee en van jaarmarkt tot Koningsdag

Soms heb je van die weken, dat je de ene activiteit na de andere hebt. En als alles achter de rug is, besef je pas dat je, in een paar weken tijd, bijna een reis om de wereld hebt gemaakt, wat verschillende culturen betreft.

Zo was ik met een vriendin bij een modeshow van een gerenommeerde zaak in ’s Gravenmoer. Ik was er al voor de tweede keer, maar dat maakt bij die zaak niet uit. Elke modeshow is anders. En dat zag ik ook dit keer weer. Wat een prachtige mode werd er geshowd! En wat een mooie modellen liepen er over de catwalk, die overigens gewoon in de winkel was! Het leuke aan de modellen die de mode showen is, dat het ‘gewone klanten’ zijn die regelmatig naar ’s Gravenmoer komen voor de mode! Geweldig om te zien en heel draagbaar was de mode die wij te zien kregen. Maar gaan wij eigenlijk wel voor de mode naar die show? Ik niet alleen daarvoor. Het is er altijd gezellig in de winkel. Je wordt ontvangen met een heerlijk kopje koffie met wat lekkers. De eigenaar weet op een onnavolgbare wijze de vrouwen voor zich in te nemen. En, wees nou eerlijk, wie wil dat nou niet? Na de modeshows staat er, op een grote tafel achter in de zaak, altijd een lekker drankje klaar. En hoewel de show al voor 12.00 uur afgelopen was, lieten mijn vriendin en ik de Prosecco echt niet staan. Dat is echt Nederlands (met een buitenlands tintje) genieten op een gewone vrijdagochtend in april. Echt super. Mijn vriendin paste na de show nog een aantal jurken. Hoewel ik en een aantal andere winkelende dames, vonden dat zij er best wel mocht zijn in de jurken, was zij zelf niet tevreden. Jammer, een volgende keer beter. Zelf zag ik ook wel een paar leuke dingen, die precies mijn smaak waren. En wat denk je? Ik heb deze keer niets gekocht. In het najaar komen er weer nieuwe shows, en ik weet zeker dat ik er, in ieder geval één keer, naar toe ga, al is het alleen maar voor de gezelligheid.


De dag erna, zaterdag, was er een feest van mijn werk. In Limburg. Een hele reis ernaartoe, maar gelukkig heb ik een hele lieve collega, die mij thuis ophaalde. Zo hoefde ik niet met de bus mee. Het was gezellig onderweg en ook de locatie, Kasteel Limbricht, mocht er zijn. Wat een prachtige dag was het! Dat de rondleiding over het landgoed niet helemaal was wat wij ervan verwacht hadden, mocht de pret niet drukken. De percussie-workshop met de hele afdeling tegelijk was een uitdaging. Het resultaat? Waarschijnlijk geen ‘douze points’ van de jury, maar wel leuk om terug te horen. En natuurlijk moet ik nog iets zeggen over het eten, want dat hoort zo, toch? Nou, het eten was lekker. Je kon kiezen uit verschillende dingen, de frietjes, de rijst en de lasagne vonden gretig aftrek en je kon zoveel eten als je wilde. Daarbij een heerlijk rosétje, een Limburgs zonnetje en stoelen waarin je alleen maar een soort van kon liggen, maakten het feest compleet. Het was een leuke dag met heel veel lieve en leuke collega’s!


Blog image

In datzelfde weekeinde waren er nog meer feestelijkheden. Op zondag was er een open dag van de moskee en een Turkse ‘kermes’in Dongen. En weer was het prachtig weer. Hans en ik reden naar de locatie. Het was een jaarmarkt in het klein. Overal stonden kraampjes, springkussens voor de kinderen, draaimolens, noem maar op. En natuurlijk kon je ook hier eten, eten, eten. Wat een gastvrijheid! En wat leuk om, zo voelde het bijna, thuis in Dongen in Turkije te zijn. Wij kwamen, heel toevallig, uitgelopen bij een Turkse vriend van ons. Hij had een afspraak met mensen die wij ook kenden en zo zaten wij, met z’n vijven, heerlijk in het zonnetje in de Rembrandtstraat. Wij werden verwend met een heerlijk Turks ontbijt en lekkere zoete Turkse thee. De gesprekken waren divers: er werd gepraat over politiek, kleding, eten en reizen. De dames in het gezelschap kregen bovendien een prachtige bos rozen. Wat een verwennerij! Op het podium waren intussen ook allerlei activiteiten. Zo was er een optreden van een heuse derwisj. Wat mooi om te zien!

De rondleiding door de moskee liet ik even voor wat het was. De rest van het gezelschap ging aan de wandel. Ik bleef kijken naar het kleurrijke leven dat zich om mij heen voltrok, heerlijk in het zonnetje. Na de rondleiding kwam Hans mij halen: ik kon een verkorte rondleiding krijgen. En dat sloeg ik natuurlijk niet af. Wat een bijzondere zondag. Wij hebben genoten van de geweldige Turkse gastvrijheid.

Een week later was er het volgende culturele evenement in Dongen: de jaarmarkt. Om half 10 ’s morgens liepen de eerste bezoekers al rond. Alsof er in Dongen iets speciaals te koop zou zijn! Toch blijkt die jaarmarkt een jaarlijks terugkerend, bijna cultureel, gebeuren. Aan één stuk door lopen er mensen rond in de Dongense straten, slenterend langs de kraampjes, genieten van al het eten dat je bij de kraampjes kunt krijgen. Ook voor Hans en mij is de jaarmarkt een evenement waar wij elk jaar wel naar toe gaan. Al is het maar naar twee winkels in Dongen, want daar hebben ze met de jaarmarkt altijd gigantische aanbiedingen. Je moet er wel vroeg bij zijn, anders zijn de mooiste dingen al weg. En ja, het is dit jaar weer gelukt om een paar prachtige items voor onze kledingkasten te kopen. Want we moeten er wel voor zorgen dat die niet te leeg worden!


Omdat het mooi weer was, zijn wij, om even bij te komen, op het terras gaan zitten bij onze favoriete Chinese restaurant aan de Hoge Ham. En daar bleven wij niet onopgemerkt: wij zijn duidelijk te zien op de film die door deze krant is gemaakt over de jaarmarkt. Wat grappig om onszelf terug te zien op die film!

En zo werd het Koningsdag. Tijd voor een traditie: oranjegebak en koffie bij de televisie-uitzending voor Koningsdag. Dat oranjegebak, dat hoort er gewoon bij. Elk jaar weer! En ik moet zeggen, dit jaar smaakten de oranjesoezen echt heerlijk. Koningsdag was natuurlijk ook de dag (met de nacht ervoor) voor het laatste grote evenement in april: het Oranjeparkfestival. In de week voor het festival zag je het park en (gedeelten van) het Wilhelminaplein veranderen in een haast onneembare vesting. Tenminste, zo leek het. Overal stonden hekken waar je echt niet doorheen kon kijken. De Nieuwstraat was al vroeg in de week niet meer bereikbaar voor auto’s.


En het Wilhelminaplein, de favoriete plek van onze Iwan, heb ik die week maar overgeslagen in mijn wandelroute. Met bewondering heb ik de inspanningen van alle medewerkers van het Oranjeparkfestival gadegeslagen: wat een werk hebben die mensen verzet. Geweldig. En wat was het weer een succes, met uiteindelijk een waterig Oranjezonnetje op Koningsdag. Jammer genoeg houden wij het niet vol om naar één van de optredens te gaan kijken in de Koningsnacht of op Koningsdag. Dat neemt niet weg dat het elk jaar weer een geweldig evenement is: voor ieder wat wils. En dit jaar natuurlijk met een Koninklijke Onderscheiding als kroon op het werk voor de twee mannen die aan de wieg stonden van het Oranjeparkfestival. Volgend jaar weer!



Namen voor zalenDONGEN

Posted by Lia van Gool Mon, April 09, 2018 16:43:26

Namen voor zalen

En zo zaten wij, met een groepje vrienden, bij ’t Karrewiel voor een voorstelling van Oscar Arnold. ‘What is in a name?’ zeggen de Engelsen zo mooi en bij de naam van de cabaretier kwam deze zin bij mij naar boven. Het was een mooi concept, daar in Dongen-Vaart. Eerst lekker eten, daarna naar de zaal voor de voorstelling van Oscar Arnold. Tijdens die voorstelling wist de cabaretier op een geweldige manier met woorden te spelen, zoals de zinnen over de Dappere Dodo, waar ook Olivier B. Bommel in voorkwam. Ik kan het helaas niet meer herhalen. Onze ideeën kwamen ná de voorstelling naar boven, onder het genot van een drankje.

Eerst hebben we even nagepraat over de voorstelling. Over één ding waren wij het allemaal eens: die voorstelling duurde wel erg kort! Na een tijdje ging één van onze vrienden, die in Dongen-Vaart woont, naar huis. Toen wij op dat moment naar buiten keken, zagen wij een taxi staan. Wij moesten al lachen, want onze vriend woont echt op rol-afstand van het Dongen-Vaartse etablissement, waarom had hij een taxi nodig? Wij hadden echter het gewoon niet goed gezien: de taxi was niet bestemd om onze vriend naar huis te brengen maar voor de cabaretier die richting huis ging.

Het gesprek kabbelde voort. Dat ‘Theater on Tour’, in het leven geroepen omdat De Cammeleur afgebroken en opnieuw gebouwd werd, eigenlijk zo’n mooi concept was. En wat jammer dat dit concept volgend theaterseizoen, als De Cammeleur weer open is, niet meer wordt gebruikt. En zo kwamen wij op het nieuwe gebouw dat (in ieder geval aan de buitenkant) gestalte heeft gekregen aan de Hoge Ham. Want, zo lazen wij vorige week in verschillende publicaties: de zalen en andere ruimtes in De Cammeleur hebben nog geen naam. Nee, de zalen hebben alleen maar een nummer. En dat kan natuurlijk niet. Wij hebben daarom, in Dongen-Vaart op een van de eerste warme lenteavonden van dit jaar, de oplossing gevonden: geef de zalen de naam van (oud-) wethouders. In eerste instantie alleen oud-wethouders, vonden wij. Toen bedachten wij dat, op dit moment (zaterdag 7 april) de wethouders van de gemeente weliswaar demissionair zijn, maar zij zijn nog wel wethouder. Daarom maken hun namen ook onderdeel uit van onze ideeën.

Blog image

Eén zaal moet natuurlijk de naam krijgen van Theo Brants. Hij is helaas niet meer in ons midden. Theo was een groot pleitbezorger voor de naam ‘De Cammeleur’, al bij de bouw van de eerste accommodatie. Daarom moet hij zeker geëerd worden in dit nieuwe gebouw. Ook Wim du Fossé is helaas niet meer in ons midden. Hij was altijd erg gecharmeerd van het grote schilderij dat in de vroegere Rembrandtzaal hing, het was een beetje ‘zijn schilderij’ en ‘zijn zaal’, toen al. Alleen al voor die passie verdient Wim du Fossé het dat een van de zalen naar hem genoemd wordt.

Dan blijft er nog een aantal namen over. Wat te denken van een Joop Velthoven-garderobe? Of de Piet Panis-foyer? En de grote zaal wordt de Ad van Beek-theaterzaal. Bea van Beers krijgt haar eigen Bea van Beers-terras, aan de kant van het park. Zo, nu hebben we al vijf namen gevonden. Om alle zalen een naam te kunnen geven, moeten wij verder terug in het verleden. Dan zou je bijvoorbeeld kunnen denken aan Theo Leijten en Gerard van Dongen, of misschien aan Jan Dosker, Hans van Brummen of Simone Dirven. Deze laatste drie waren dan wel geen wethouder, maar zij hebben zeker een plaatsje verdiend in de rijke Dongense historie. En vooruit, burgemeester Marina Starmans krijgt haar eigen balkon! O, en misschien is er ergens, in het grote nieuwe gebouw, nog wel een heel klein hoekje dat ‘Bij van Dongen’ genoemd kan worden: een naam om nooit meer te vergeten!

Lia van Gool