LIA VAN GOOL

Waauw, die laarzen!ENGELEN

Posted by internetkrant Mon, March 25, 2019 18:43:50

Waauw, die laarzen!

Al vanaf eind oktober/begin november vorig jaar is Hans aan ‘het sukkelen’. Van een longontsteking tot een flinke verkoudheid, van een jichtaanval tot een gat in zijn hoofd en een scheurtje in een van zijn ruggenwervels. Puur ellende, als je het zo allemaal achter elkaar zet. Maar toch zijn er af en toe nog lichtpuntjes!

Jammer was het, dat Hans niet meekon naar alle voorstellingen, die wij tijdens de Previewavond in De Cammeleur vorig jaar hadden besproken. Dat was ook even stressen, want zoek maar eens iemand die, op de dag van de voorstelling, met je mee kan. Gelukkig lukte het en ging ik naar de voorstelling van de Zandtovenaar en de Blazerscompagnie Dongen met een vriendin, die het geweldig vond om mee te gaan. Het was voor ons een leuke avond. Voor Hans was het wat minder, want die bleef alleen thuis, ziek op bed, achter. Ook bij de voorstelling van de Ierse band The Fureys, moest Hans verstek laten gaan. Dat hadden wij al eerder aan zien komen en wij hadden tijdig voor vervanging gezorgd. Deze keer ging een tante mee, die die avond heeft genoten van de prachtige Ierse muziek, net zoals ik trouwens.

Blog image

Even werd het spannend of Hans wel mee zou kunnen naar ‘Selamat Makan’, met Roy en Hedy Grünewald. Na de voorstelling werd er een maaltijd geserveerd. En Hans wilde dat eigenlijk niet missen. Gelukkig viel die voorstelling in de (zo lijkt het nu tenminste) éne week in januari dat het goed ging met Hans. Met onze vriendenclub en tante en oom hebben wij genoten van weer een mooie voorstelling en, misschien nog belangrijker die dag, van heerlijk eten.

Een paar weken of dagen genieten van niet ziek zijn, dat was best fijn. Maar het onheil kwam weer op het pad van Hans, toen hij, op een dinsdagmiddag, ineens op de grond viel. Ik was net thuis, maakte brood klaar in keuken. Hans liep van de keuken naar de kamer, toen ik een klap hoorde en een vloek. Ik ging kijken, en daar lag Hans, languit op de vloer in de kamer, naast de bank. In eerste instantie reageerde hij niet op mijn gil, maar ik zag (gelukkig) dat hij nog wel ademde. Bloed stroomde uit een wond op zijn voorhoofd. Nog maar een keer geroepen en toen reageerde hij gelukkig snel. Wat te doen? Huisarts bellen? Wel/niet, wel/niet, toch maar wel. Omdat het lunchpauze was, het spoednummer gebeld en wij konden meteen komen. De dienstdoende huisarts kwam, met een zorgelijke blik op zijn gezicht, de behandelkamer in. En ja, de wond moest toch gehecht worden. En nee, mijn geplande middagje vrij, waar ik zo naar uitgekeken had, ging niet door. De huisarts belde naar het ziekenhuis, afdeling cardiologie. Na overleg is toen bepaald dat wij ons moesten melden bij de Eerste Harthulp. Hup, dan maar weer een uitje naar het ziekenhuis. Daar werden wij al verwacht. Hans moest in een rolstoel naar een van de behandelruimtes. Ik moest er echt hard achteraanlopen, het tempo zat er goed in!

Hans werd meteen aangesloten op de monitor, bloeddruk gemeten, bloed geprikt, en de ICD werd gecontroleerd, want misschien had hij een ritmestoornis gehad. Dat bleek gelukkig niet het geval te zijn. Het werd een middag vol onderzoeken, nog eens een keer een gesprekje, en weer iemand anders aan het bed. De cardioloog in opleiding straalde rust uit. Heerlijk om zo’n man om je heen te hebben als zaken niet goed gaan, en (voordeeltje!) hij zag er ook nog goed uit. Na het maken van een hartfilmpje, waar geen verontrustende zaken geconstateerd werden, en controle van de ICD (gelukkig geen ritmestoornis!), werd er overlegd. Ja, we gaan een hersenscan maken, want het is wel vreemd dat je zomaar valt en je niet meer weet wat er is gebeurd. Alzo geschiedde.

Na de scan kwam, na een tijdje, een neurologe naar het bed van Hans. Ik zag haar binnenkomen, of nee, ik zag eigenlijk alleen haar LAARZEN komen. Wat een prachtige laarzen, tot boven de knie, hoge hakken, veters en een PRACHTIGE KLEUR, geen roze, geen rood, maar een soort roze-rood, echt prachtig. Dat was het enige wat ik op dat moment zag. Toen de dame binnenkwam, riep ik, nadat ik haar goedendag zei, alleen maar: ‘Wat een mooie laarzen heb je aan, echt geweldig!’ Zulke mooie laarzen wilde Hans ook wel eens zien. Geen probleem. De neurologe (die, naast de prachtige laarzen die zij aan had, ook een mooie verschijning was) ging aan het voeteinde van Hans zijn bed staan, deed haar witte jas een beetje open, zwaaide haar ene been omhoog en showde de laarzen aan Hans. Wat een geweldig mens! En wat hebben wij gelachen.

Daarna begon zij bloedserieus aan het neurologische onderzoek. Uit de hersenscan was niets bijzonders naar voren gekomen, behalve een oud litteken. Lichamelijk onderzoek en vragen stellen zou misschien wel iets opleveren. Want, daar waren beide jonge artsen het wel over eens, er moest toch een reden zijn, waarom iemand zomaar op de grond viel. Helaas, die dag is er niets bijzonders bekend geworden, behalve die mooie laarzen dan! De neurologe nam afscheid, met een handdruk en ‘tot ziens’. Zij voegde eraan toe: “Ja, maar dan niet hier, maar misschien ergens in een schoenenwinkel!” Zo eindigde de middag, die zo vervelend was begonnen, met een glimlach en een leuk verhaal.

Een paar weken geleden is Hans trouwens nog een keer gevallen, plat op zijn rug. Resultaat: een gekneusde rug en een scheurtje in één van de ruggenwervels. Onderzoek bij de huisarts leerde dat de valpartijen zijn gekomen door een flinke verlaging van de bloeddruk als Hans opstaat. Daar kan hij duizelig van worden en vallen. Dat wordt dus oppassen voortaan.Hopelijk was die laatste valpartij voorlopig het laatste dit jaar. En, mochten we toch nog eens naar het ziekenhuis moeten, dan hopen wij alle twee dat de neurologe met de prachtige laarzen weer even langs komt. Want je moet toch ook wat te lachen hebben als je in het ziekenhuis bent!O ja, en natuurlijk gaan wij ook dit jaar weer naar de Previewavond in De Cammeleur, met ons vertrouwde clubje!


(Gelukkig gaat het nu alweer een stuk beter met Hans en is hij er alweer op uit geweest met zijn scootmobiel).

LIA VAN GOOL

De vurm weer opbouwenDONGEN

Posted by internetkrant Thu, March 07, 2019 14:47:09

De vurm weer opbouwen

Toegegeven, Hans en ik waren niet in vurm dit jaar met carnaval. De enige bij ons in huis die in vurm was, was onze Iwan. Hij heeft genoten de vier dolle dagen in het Peejenrijk.

Het begon al op vrijdagavond. Eerst kwam de jeugd Raad van Elf langs, met Jeugdhofkapel, dus ik keek even naar buiten, de gordijnen open en even gluren. Iwan keek mee, hij wilde alles zien. Even later kwamen de volwassenen langs, d’n Adjudant (bij ons uit de straat) voorop! En daarna de stoet van Prins, Raad van Elf en natuurlijk de muziek. Iwan had het prima naar zijn zin. Hij bleef kijken en enkelen uit het gevolg van de Prins zwaaiden naar hem. Toen ik voor de derde keer muziek hoorde, vond ik het wel prima, maar Iwan keek mij aan van ‘gaan we niet kijken’. En nee, die derde keer dus niet.

Toen ik hem ’s avonds nog even uitliet, was het ook weer raak, want er liep een aantal carnavalsvierders op straat. Daar moest Iwan toch eens even goed naar kijken. Wat een vreemd volk dat zomaar in zíjn buurt liep. Dat moest hij in de gaten houden. Het kostte dan ook enige moeite om hem mee naar binnen te krijgen.

Zaterdag had Iwan het helemaal naar zijn zin. Eerst kwam ik een bekende wildplasser tegen…..Later liep een aantal carnavalsvierders ons tegemoet, met weer een bekende erbij. Die had al genoeg gedronken, denk ik, want hij vond mij de liefste vrouw uit de hele straat. Best leuk, toch? Later liep een grote stroom carnavalsvierders vanuit de Oude Baan de Tramstraat in: spannend! De carnavalsvierders bleven komen, en ook toen kwamen we weer een bekende tegen, die even een praatje wilde maken. En ik mocht zelfs mee carnaval gaan vieren! Iwan had het naar zijn zin, want hij kreeg wéér aandacht. En een stukje verderop kwam een carnavalsvierder naar hem toe om hem nog eens extra aan te halen. Iwan wilde best mee de kroeg in, maar daar vind ik hem nog te jong voor!

En zo werd het later op carnavalszaterdag, de avond duurde lang en was weer gezellig voor Iwan. Op zondag was het gelukkig droog tijdens de Grote Optocht. Hans kon helaas deze keer niet mee naar buiten om naar de optocht te kijken, maar een bijna verloren gewaande vriendin had de weg naar ons huis weer gevonden, zodat ik samen met haar naar de optocht kon kijken. Gelukkig bleef het droog die zondagmiddag. Jammer was het van de muziekterreur bij ons aan de overkant. De kinderen van iemand bij ons uit de buurt vinden het elk jaar weer nodig om grote boxen neer te zetten, waaruit oorverdovende muziek komt. Echt verschrikkelijk! De muziek uit die boxen overstemde zelfs het geluid van de muziek uit de carnavalsoptocht. En dat wil toch wel wat zeggen. Vriendin en ik hadden die middag een paar keer de neiging om de elektriciteitsdraad, die vanaf het huis van moeder uit naar de hoek liep, door te knippen. Degenen die de muziek bij zich hadden, stoorden zich er niet aan. Zij keken niet eens naar de optocht, zo leek het, maar hadden het te druk met drinken en kletsen. Sommigen zelfs met oordopjes in, om hun eigen muziek maar niet te hoeven horen. En de kleine kinderen die erbij waren, mochten niet in de buurt van de boxen komen, omdat de muziek zo hard stond. Gelukkig was de optocht afgelopen en konden we weer naar binnen, even een heerlijk wijntje drinken. De muziekterreur was helaas nog niet voorbij, die duurde nog wel even. Hopelijk volgend jaar beter!

Zondagavond weer een rondje met Iwan. Een eenzame dronken carnavalsvierder viel deze keer op zijn knieën voor mijn hond. Hij werd beloond met een kus. De jongeman vroeg of mijn hond een jongen of een meisje was, toen ik zei dat het een jongen was, kwam het antwoord: “Jammer, anders was dit de eerste kus die ik vandaag van een meisje had gekregen….” Gelukkig was de avond nog jong. Te hopen voor die carnavalsvierder dat de kus van Iwan niet de enige was deze carnaval.

Blog image

En zo ging de zondag over in de maandag. Al om een uur of acht ’s morgens zagen wij mensen verkleed lopen, op weg naar het Pyamabal. Daar heb ik altijd bewondering voor, voor de mensen die op maandagochtend al zo vroeg de kroeg in gaan. In mijn tijd als carnavalsvierder had ik daar op maandagochtend echt geen puf voor….. Ook op die maandagochtend waren mensen van de gemeente al druk bezig om confetti weg te blazen en andere troep op te ruimen. Eén bewoonster van de huizen langs het parcours van de optocht was ook aan het werk in haar tuin. Zij mopperde over de troep die in haar tuin lag. De blazers van de gemeentemedewerkers bliezen de confetti dan wel van de stoepen, maar die kwam dan weer haar tuin in. Zij vertelde over de rommel die zij elk jaar met carnaval weer vond in haar tuin, om het hier maar niet te hebben over andere dingen die ook in de tuin werden gevonden. En zij vroeg wanneer ik weer eens een column ging schrijven: vandaag dus!

De kinderoptocht heb ik dit jaar overgeslagen. Ik vond het echt veel te koud om in mijn eentje buiten te gaan staan. Iwan wilde wel kijken, maar ik heb hem toch maar mee naar binnen genomen.

Dinsdag was er bij ons in de buurt niet veel te merken van carnaval, tot dinsdagavond met de Lampjesoptocht. Het was weer leuk om naar te kijken, hoewel de magie van de eerste Lampjesoptocht verdwenen is. Die eerste keer werden de straatlantaarns nog handmatig gedoofd, ook bij ons in de straat. Het geluid werd daardoor anders op straat. De auto’s maakten andere geluiden, je hoorde de mensen praten. Het was zelfs een beetje spannend, omdat je niet wist wat je moest verwachten. Die magie is nu weg, maar dat wil niet zeggen dat de optocht daardoor minder mooi was om naar te kijken. Het was weer geweldig. Wat hebben de wagenbouwers weer hard gewerkt dit jaar! Chapeau!

En nu is het al weer donderdag, een waterig zonnetje schijnt door de Peejenrijkse ramen. Het gewone leven is weer op gang gekomen. Op naar carnaval 2020, nog bijna een jaar om weer de juiste vurm te krijgen!

Komkommers op batterijen en tasjes met een piemelNOSTALGIE

Posted by internetkrant Thu, January 10, 2019 17:56:00

Komkommers op batterijen en tasjes met een piemel

Het was zo’n dag op mijn werk. Eigenlijk een gewone werkdag. Het was wel druk die dag, veel collega’s waren naar kantoor gekomen. De reden? Een collega die vandaag een jubileum vierde. Zij trakteerde op gebak. En het gebak op mijn werk is altijd heerlijk, vooral de progrès -gebakjes zijn om te smullen. Die zijn dan ook altijd als eerste van het ‘karretje’ verdwenen. Die dag had ik geluk en was ik net op tijd!

Blog image

De feestvierende collega werd door iedereen gekust, het beste gewenst, nog zoveel jaar erbij en dan heb je weer een jubileum, je kent het wel. Speciaal voor haar jubileum had zij zich in een prachtige jurk gehesen. Complimenten! Bijna iedereen had al tijd voor een gebakje. Maar helaas, bij een Klant Contact Centrum gaat de telefoon altijd. Sommige collega’s moesten daarom even geduld hebben.

Het koffiedrinken en het gebak eten verliep in een gezellige sfeer. Leuke collega’s heb ik, gelukkig.

Op diezelfde dag trakteerde een andere afdeling ons op speciale stukjes fruit: wortelen, bananen en tomaten. Een gezonde snack, zou je denken, maar dit was een andere soort ‘snack’. Het waren tasjes, vermomd als wortelen, bananen en tomaten. Ik moet zeggen, het was een leuke fruitschaal om naar te kijken, weer eens wat anders. Iedereen koos een stukje fruit. Zelf koos ik voor een banaan, want zo’n wortel had ik al en de tomaat vond ik niet zo leuk.

Ik was al weer aan het werk, het gebak was op, andere collega’s waren ook weer terug naar hun werkplek, toen ik een collega in een hoog tempo en met een hoogrode kleur op haar gezicht de ruimte uit zag lopen. Het tasje in de vorm van een wortel in haar hand. Verontwaardigd klonk het: ‘dat tasje heeft een piemel’. Hilariteit alom. En ja, we moesten haar eigenlijk gelijk geven, als je goed keek naar het uitgevouwen tasje, leek uit uiteinde inderdaad op een piemel. De collega koos een nieuw tasje, een banaan, want de tomaat leek weer op een vrouwelijk lichaamsdeel dat ik hier niet verder ga noemen.

Er werd veel gelachen die dag. En de lol was nog niet voorbij. Ik praatte even met een collega na over de hilariteit die rondom de tasjes was ontstaan. Zij vertelde een verhaal dat precies in deze context past.

Jaren geleden had zij een jubileum op haar werk. Een collega van de afdeling waar zij toen werkte, vroeg wat zij voor cadeau zij wilde hebben voor haar jubileum. In een jolige bui zei de toenmalige jubilaris: ‘doe mij maar een komkommer op batterijen’. Degene die de vraag aan haar gesteld had, reageerde bloedserieus: ‘komkommers op batterijen, heb je die ook al…..?’ Omdat ik de collega die die vraag toen stelde ook ken, kon ik me precies voorstellen hoe haar gezicht er toen uitzag. En je kunt je misschien ook dat de collega (die jaren geleden een jubileum had) en ik nu nog hartelijk gelachen hebben om die opmerking. Het idee alleen al, een komkommer op batterijen, en dat jaren geleden. En nu dan een tasje met een piemel. Het moet niet gekker worden.

Blog image

Het was een gezellige dag op mijn werk. Hopelijk dat er nog veel van die dagen zullen komen. De collega van de komkommer (?) is trouwens iemand die bijna altijd thuis werkt. Op de dagen dat zij op kantoor is, knuffelen wij altijd even, want, zo vinden wij ‘er wordt te weinig geknuffeld’. Zo’n knuffeldag blijft bijzonder, en die vergeet ik nooit, net zoals ik de dag van het tasje met de piemel nooit meer zal vergeten!



Iwan en Zoëy, een liefdesgeschiedenis???REALITEIT

Posted by internetkrant Mon, November 12, 2018 18:30:31

Iwan en Zoëy, een liefdesgeschiedenis???

Het had een klassieke liefdesgeschiedenis kunnen worden, net zoals Tristan en Isolde of zoals Romeo en Julia, de (geplande, dat dan weer wel) liefdesgeschiedenis tussen de blonde Labradors Iwan en Zoëy. Iwan is mijn hond, Zoëy de hond van mijn neef. Hij vond het tijd voor een nestje kleine Labradortjes (raar woord, geen idee of het klopt, maar het staat wel leuk). Zo geschiedde.

De voorbereidende gesprekken waren achter de rug, er was overleg geweest met de peettante van Iwan….kortom: de mensen uit het verhaal waren er klaar voor. Nu de honden nog. Op een gegeven moment kreeg ik een berichtje: Zoëy is loops. Er was contact geweest met de dierenarts en er mocht contact zijn tussen de honden.

Op een mooie maandagmiddag was het zover. Alsof Iwan in de gaten had dat er iets bijzonders zou gebeuren, keek hij naar buiten en zag daar mijn neef staan, met hond. Toegegeven, ik vond het ook wel even spannend, die eerste dag (net zoals al die dagen daarna trouwens). Hup, de deur opengedaan en Iwan mocht naar buiten, naar, hopelijk, zijn nieuwe echtgenote (of noem je dat zo niet bij honden?). De eerste kennismaking was niet veelbelovend. Iwan vond het wel spannend, zo’n loops teefje bij hem op bezoek. Zoëy dacht daar echter anders over. Zij zag het in eerste instantie niet zo zitten. Maar mijn neef en ik hadden wel geduld en wij lieten de honden even spelen. Iwan was super enthousiast, Zoëy niet. Als Iwan in de buurt kwam, begon zij te grommen en te blaffen. Iwan, watje als jij is, vond dat maar niks en hij droop even af om later net zo enthousiast weer naar haar toe te gaan. Die eerste dag was geen succes. Zo volgden nog twee dagen, zelfde tijd, zelfde aanwezigen. Regelmatig werd mijn neef bijna in zijn hand gebeten door zijn eigen hond, maar dat mocht de pret niet drukken. De mensen uit het verhaal bleven proberen om de honden dichter bij elkaar te brengen. De honden uit het verhaal dachten er anders over, althans het teefje.

Blog image

Mijn neef had inmiddels contact gehad met zijn dierenarts en die had de oplossing gevonden, tenminste, dat dachten wij. Op een dag, aan het eind van de middag, zou de dierenarts bij mijn neef thuiskomen. Iwan en ik ernaartoe. Helaas moest Iwan buiten blijven, hij mocht niet bij Zoëy voordat dat dierenarts er zou zijn. En dat duurde lang, echt lang. Bijna net zo lang als vroeger, toen je zat te wachten op Sinterklaas en zijn Pieten, die toen nog gewoon zwart waren. Het wachten duurde bijna eindeloos. Elke keer als er een auto door de straat kwam, veerden wij verwachtingsvol op: ‘zou ze dat zijn?’….. Helaas, het duurde meer dan een uur voordat de welkome bezoekster kwam. Zij ondernam meteen actie. Zoëy moest aan de riem en ook Iwan mocht naar binnen, aan de riem. Nog een keer proberen of Zoëy nu aardiger tegen Iwan zou zijn, maar nee, ook deze keer was Zoëy niet vriendelijk tegen Iwan. De dierenarts zei er nog: “Zo, zij is niet echt aardig tegen de reu; en de reu gedraagt zich galant ten opzichte van de teef,” dat dan weer wel.

Wat er verder gebeurde, daarover treed ik niet in details, het laat zich raden. Het kwam erop neer dat er kunstmatig geïnsemineerd is. En er werd bloed afgenomen bij de teef. Helaas, de bloedwaarden waren de volgende dag niet goed en de kunstmatige actie had, waarschijnlijk, geen effect. De dierenarts had het over een ‘gespleten loopsheid’. Zij verwachtte dat Zoëy weer zou gaan vloeien, en dat gebeurde.

En weer maakte ik een afspraak met mijn neef. En weer kwam hij langs bij ons. Die keer leek het goed te gaan. Zoëy en Iwan speelden en liepen vrolijk bij ons buiten. Neef en ik waren blij, zou het nu eindelijk…..? Wij gingen even naar binnen en, alsof de duvel ermee speelde, het gegrom en geblaf begon weer. Op een gegeven moment zat Zoëy echt heel mooi te zijn. Iwan greep zijn kans, maar toen hij dichter bij haar kwam, gingen haar lippen omhoog en liet zij haar tanden zien. Iwan sprong, onder de indruk en niet goed wetend wat te doen, tegen mijn neef op om troost te zoeken. Pfff, teleurgesteld ging mijn neef naar huis. De volgende dag kreeg ik weer een berichtje. Toen hij Zoëy aan het uitlaten was, deed zij haar staart omhoog voor twee reuen. Positief nieuws! Mijn neef kwam, met zijn vrouw en zijn hond, weer naar ons toe. En weer was Zoëy niet zo aardig tegen Iwan. Maar wij lieten ons niet uit het veld slaan en lieten de honden in de bijkeuken. Misschien dat zij, in een kleinere ruimte, wel de liefde zouden vinden die dag………. Het einde van die avond laat zich raden. Mijn neef en ik hebben samen maar een biertje (hij) en een wijntje (ik) gedronken, op de slechte afloop dan maar.

Uiteindelijk stond er nog één afspraak. De vrouw van mijn neef vond dat die maar niet door moest gaan, maar mijn neef wilde het wel door laten gaan. En zo geschiedde. Aan het eind van twee enerverende weken kwam de (voorlopig) laatste ontmoeting. Waarschijnlijk was de loopsheid van Zoëy die dag al voorbij. Er sprong geen vonk over. Het geplande liefdeskoppel vond elkaar niet aardig. Snap er niks van, want Iwan is toch best een mooi mannetje.

Er is nog één sprankje hoop. Het zou kunnen zijn dat de kunstmatige inseminatie uiteindelijk toch gelukt is. Tenminste, dat had mijn neef van de dierenarts gehoord. Nog even wachten dus. Maar neef en ik hebben er weinig vertrouwen in. Dat wordt dus wachten tot de volgende loopsheid, in het voorjaar van 2019.

Jammer, de mooie liefdesgeschiedenis die wij zo voor ons zagen, is op niets uitgelopen, omdat Zoëy Iwan echt niet aardig vond. Je denkt altijd dat honden elkaar wel mogen, maar soms zijn het net mensen en hebben zij ook op het eerste ogenblik zoiets van ‘nee, doe maar niet’. Dat moeten wij dan maar accepteren, hoe jammer wij het ook vinden. Volgend jaar nieuwe kansen!

De Cammeleur (een lofzang)DONGEN

Posted by Lia van Gool Fri, September 21, 2018 19:39:00

De Cammeleur (een lofzang)

En dan ineens hebben we weer een Cammeleur. Nou ja, ineens zul je denken? We hebben er even op moeten wachten, dat klopt. En natuurlijk had iedereen er, al tijdens de bouw, een mening over. ‘Het gebouw past niet op die plek in de Hoge Ham; het is veel te groot; wat moeten we in Dongen met een theater?; waarom komt de bibliotheek erin, verdeeld over twee verdiepingen?; wat is de wijn duur; kunnen we niet in ’t Schouw blijven?.......’ Om maar eens wat te noemen.

Zelf vond ik het al vanaf het begin een mooi gebouw. Wel groot, dat klopt. En ik heb er met Hans de nodige discussies over gehad. Ik bleef bij mijn mening. Ik vond het prachtig toen de bouw langzaam vorderde en het gebouw vorm kreeg boven de schutting uit. En wat mooi was de versiering met lampjes, gemaakt door een kunstenares, van wie ik de naam nu even vergeten ben. Het was alsof er een sterrenhemel bij was gekomen, daar in de Hoge Ham.

Even voorbijgaand aan alle verdere discussies, uitstel van oplevering en allerlei problemen die gespeeld hebben en misschien nog wel spelen: De Cammeleur is er. En het is een prachtig gebouw.

De eerste keer dat ik er kwam, was De Cammeleur nog niet officieel open, maar ik had een cadeaubon nodig en die mocht ik, natuurlijk, op komen halen. De medewerkers van de bibliotheek renden rond om alles voor elkaar te krijgen. De knopjes in de lift leken nog los te zitten en de wanden waren nog niet helemaal klaar. Pffff, als dat volgende week allemaal klaar moet zijn, dacht ik nog! Maar de week daarop was het klaar.

Samen met Hans ging ik, op een vrijdagmiddag, eens even kijken in De Cammeleur. Wat een gebouw, wat een prachtige lichtinval, wat een ruimte! De eerste indruk was al prima. Bij de deur werden wij gastvrij opgewacht door medewerkers van De Cammeleur die ons de weg wilden wijzen, mocht dat nodig zijn. De weg naar de bibliotheek was snel gevonden, tenminste, op de begane grond. Om boeken te kunnen lenen, moesten wij naar boven. De snelste manier, op die dag tenminste, was over de grote, open trap in de bibliotheek. Wat een ellende, die trap! Ik heb last van hoogtevrees en stapje voor stapje naar boven kreeg ik er meer last van. Toen ik boven was, zag ik de Hoge Ham op me af komen. Dat werd alleen maar erger, toen Hans en ik stonden te praten met de manager van De Cammeleur. Elke keer als ik omhoog keek, zag ik dat grote raam, met daarachter alleen maar lucht, voor mijn gevoel. Mmmm, niks voor mij. De volgende keer ga ik een andere manier zoeken om naar boven te komen. Die dag volgden nog vele gesprekken met medewerkers en bezoekers van De Cammeleur. Iedereen was het erover eens: wat een mooi gebouw. Na het uitzoeken van de boeken hebben we nog even in het café beneden wat gedronken. Ook prima. En de zondag na ons eerste bezoek gingen we nóg een keer naar De Cammeleur. Nu om te lunchen. Wij namen plaats aan de kant van het raam, met een uitzicht op Winkk en op het park. Nu moet ik zeggen, dat ik al die verhalen over de ‘verbinding met het park’ nogal overdreven vond. ‘Het zal wel’, dacht ik altijd. Maar, toen ik daar zat, die zondagmiddag, dacht ik: ‘die verbinding is er echt!’

Toen kwam het weekeinde van de officiële opening. En ja, wij deden graag mee aan de brunch. Al ’s morgens toen ik Iwan aan het uitlaten was, werd er hard gewerkt bij De Cammeleur. Lange tafels stonden buiten en deze werden met zorg gedekt. Gelukkig was het ook die zondag nog mooi weer, dus prachtig om buiten te kunnen zitten! Samen met een tante en oom vonden wij een plaatsje aan één van de tafels. Heerlijk, genieten! De brunchgerechten waren bijzonder, vooral omdat ze bereid waren door vrouwen van de Leerloods: buitenlandse vrouwen, die met veel plezier voor bijna 200 mensen hapjes hadden gemaakt. Echt super! Het was een geweldig evenement, met een geweldige ambiance, heerlijk eten, prettige bediening, bijna on-Dongens. Het muzikale tussengerecht, verzorgd door de Zingende Koffiekar, smaakte prima. Wat een stemmen, wat een enthousiasme.

Voldaan en compleet tevreden liepen wij nog een rondje door het gebouw. Want vandaag was het de dag om écht eens een kijkje te nemen. Wij waren niet de enigen, dat was duidelijk. Het was een drukte van belang op dit openingsweekeinde. Uiteindelijk ‘ontdekten’ Hans en ik een heerlijk plekje, op de bovenste verdieping, op het dakterras met meubels van een Dongens bedrijf. Heerlijk weggezakt in de zachte kussens, het zonnetje op ons gezicht: zo hadden wij wel een hele middag kunnen blijven zitten, maar dan wel met een wijntje erbij. Helaas hadden wij die dag nog andere verplichtingen. Maar het moment is wel op de gevoelige plaat (noem je dat eigenlijk nog steeds zo in dit digitale tijdperk, vraag ik me af?) vastgelegd door onze Dongense topfotograaf!

En een nieuw bezoek aan De Cammeleur stond al weer te wachten. Met de dames van Hobbyclub ‘De Grijze Duif’ (ja, die naam hebben we echt, maar niet zelf verzonnen…..!) hadden een lunchafspraak. Eigenlijk zouden we ergens anders in Dongen gaan lunchen, maar omdat De Cammeleur zo mooi is, en omdat ik er al een keer een heerlijk broodje had gegeten, hebben wij de afspraak verzet. Op de afgesproken datum moest ik wat langer werken. Toen ik binnenkwam waren de andere dames er al. Zij lachten al toen ik binnenkwam lopen. Niet omdat ze mij zo graag zagen, nee, om de verrassing die ik, samen met Hans had bedacht. Hans en ik hadden een A4-tje gemaakt, met daarop de tekst ‘Gereserveerd voor Hobbyclub ‘De Grijze Duif’, compleet met afbeelding van een grijze duif. De dag voor de lunchafspraak is Hans deze tekst bij De Cammeleur af gaan geven. En het personeel heeft er keurig voor gezorgd, dat de duif klaar lag op de tafel die wij gereserveerd hadden. Dank daarvoor.

Het lijkt wel alsof ik een abonnement heb op De Cammeleur, want een paar dagen later was ik er weer om een evenement te bespreken. En ook daarvoor weer complimenten. De laatste keer dat Hans en ik samen bij De Cammeleur waren, was met de jaarlijkse preview-avond. Wij waren met een gezelschap van in totaal negen mensen en gelukkig konden wij bij elkaar zitten in de prachtige theaterzaal. De binnenkomst verliep ietwat chaotisch. Hoewel een aantal mensen in de rij stond te wachten, stoorde een aantal andere bezoekers zich daar niet aan en liepen langs de rij om naar binnen. Er was zelfs iemand die in de bak met consumptiemuntjes graaide…..


Blog image

Foto : Adriaan Raesen

Karin Bruers presenteerde deze bijzondere avond. Zij vroeg zich af of de burgemeesteres er niet was, en gaf daarop zelf al het antwoord: “Nee, dat vond ze niet belangrijk’. Gelukkig vond vele andere bezoekers het wél belangrijk. Het was een geweldige avond.

Tijdens de ‘nazit’ speelde aan aantal Dongense muzikanten. Zij speelden goed (de Dongense Lee Towers en Wibi???), maar helaas was de muziek nogal hard. Napraten werd een beetje lastig. Een van de mensen uit ons groepje ging daarom zelfs eerder naar huis. Jammer. Ook jammer dat je bij moest betalen voor een glas wijn, hoewel je een muntje had gekregen voor een pauzedrankje. En er waren nog een paar dingen die niet helemaal goed liepen die avond. Maar goed, het was de eerste keer en we geven De Cammeleur natuurlijk nog meerdere kansen. Gelukkig was er, zoals vanouds op de preview-avond, korting voor degenen die kaartjes kochten voor de verschillende theatervoorstellingen. Hans en ik verheugen ons al op het nieuwe theaterseizoen. Al denken wij met veel plezier terug aan de ‘theater on tour’ voorstellingen, in de tijd dat De Cammeleur werd gebouwd.

In oktober staat er nog een bijzonder evenement op het programma, tenminste voor mijzelf. Dan geeft het Dongens Mannenkoor een Meezingconcert. En omdat ik weer bestuurslid ben bij dit prachtige koor, mag ik dan acte de presence geven! Ik, en met mij ‘mijn mannen van het koor’, hebben er zin in! Wij hopen op een grote opkomst op 12 oktober a.s. Kaarten zijn al te koop in De Cammeleur en via de website van De Cammeleur! Misschien tot dan! Ik zing in ieder geval mee, al zal mijn stem niet te horen zijn, want ik ben natuurlijk geen man! En Hans houdt ook zijn mond, want die wil je helemaal niet horen!

LIA VAN GOOL

Hitteprotocol en andere zomerse weer-ongemakken, zoals wepsen (op z’n Dongens)NOSTALGIE

Posted by internetkrant Mon, September 03, 2018 16:28:16

Hitteprotocol en andere zomerse weer-ongemakken, zoals wepsen (op z’n Dongens)

Hitteprotocol. Ineens was het woord er, de afgelopen weken. Je hoorde het woord eigenlijk elke dag wel één keer. Met het verdwijnen van de extreme hitte, is het woord ineens ook verdwenen, zo lijkt het wel. In mijn verhaal gebruik ik het nog een paar keer, zodat we het woord, ook al is het niet meer zo warm, niet vergeten, want het is zo’n mooi woord, toch? Hitteprotocol.

Hans en ik hadden ons eigen hitteprotocol in huis, zo lijkt het wel. Ik wilde alle ramen en deuren open ’s morgens vroeg. Hans wilde alle deuren en ramen dicht. En zo gebeurde het dat ik ’s morgens voordat ik naar mijn werk ging, de achterdeur openzette. Hans deed de deur in de loop van de ochtend weer dicht, want anders werd het te warm. Oké, uiteindelijk vond ik het prima.

Als ik ’s middags thuiskwam, deed ik als eerste de screens dicht voor de ramen in de kamer. Want daar scheen de zon dan al lekker binnen. Dicht, die dingen. Ook al werd het dan een stuk donkerder in de kamer en ook al vond Hans dat niet zo prettig, die donkere kamer. Op een gegeven moment was het buiten zó warm, dat alle deuren en ramen maar dicht bleven overdag. ’s Avonds konden de deuren en ramen dan weer open. Maar of dat veel uitmaakte? Nee, eigenlijk niet. En zo ging het een aantal weken door. Ramen dicht, deuren dicht, luxaflex dicht, gordijnen, alles wat dicht kon in huis ging dicht.

Op een vrijdag was het weer erg heet, de temperatuur liep in de loop van de ochtend al op naar een graad of 34! Toch moest Iwan ’s middags even naar buiten, want ik had hem ’s morgens om 7 uur uitgelaten en daarna niet meer. Wat denk je? Ik kwam buiten met hem, liep naar de overkant van de straat waar hij zijn poot optilde. Ik wilde verder lopen, maar Iwan draaide zich om en keek mij aan zo van ‘Lia, wat doe je nou?’ Ik vroeg hem of hij naar huis wilde. Het antwoord was duidelijk ‘ja’: Iwan draaide zich om en liep bijna hard naar huis. Hup, de relatieve koelte in.

En er bleven regelmatig dagen komen met temperaturen ver boven de dertig graden. Hans kon er niet goed meer tegen. Afspraken die wij eerder gemaakt hadden, moesten wij afzeggen, omdat het gewoon té warm was voor Hans om naar buiten te gaan. We hebben wel een paar mensen teleurgesteld, maar gezondheid gaat voor.

Zo waren wij aan het eind van de hitteperiode op bezoek in een verpleeghuis, bij iemand die pas opgenomen was, omdat hij aan het dementeren was. In het verpleeghuis was het hitteprotocol nog zichtbaar: de lichten in de gangen waren niet aan. Dit zorgde voor een beetje spookachtige sfeer, die dan weer niet paste bij het prachtige weer.

Speciaal voor de bewoners was er, in het restaurant, ijs te krijgen. Maar ook de bezoekers konden genieten van een koele sorbet, zorgvuldig bereid door in tropische kleuren gestoken personeel van het verpleeghuis. Ook wij namen een sorbet en het gesprek ging op een gegeven moment over het hitteprotocol. Eén van de leden van ons gezelschap wist niet op het woord te komen. Degene waar wij op bezoek waren, kende het woord zeker en wist ook wat het betekende, ondanks het feit dat hij aan het dementeren is. Hij noemde het woord ook: hitteprotocol! Dat verbaasde ons enigszins, maar het zorgde voor veel gelach aan tafel. Een van de leden van ons gezelschap herhaalde het woord hitteprotocol een paar keer. Degene bij wie wij op bezoek waren, lachte en herhaalde het woord ook nog eens. Totdat iemand het woord niet meer aanvulde, in de hoop dat degene bij wie wij op bezoek waren, het woord nog eens zou herhalen. Maar, hoe dement hij ook mocht zijn, hij deed het niet. Hij keek een keertje, begon keihard te lachen en zei alleen maar: “Ja, ja…….” En natuurlijk lachten wij mee. Dat hadden wij niet verwacht.

En zo verdween de hitte langzaam. Het werd een graad of 20 en dat vonden wij zelfs koud. Op de dag dat ik met mijn Spaanse vriendin van onze jaarlijkse high tea zou gaan genieten, regende het keihard. Een teleurstelling, want wij hadden graag buiten willen zitten. Helaas ging dat dit jaar niet door, maar wij hebben die middag wel héél erg veel gelachen. Het was heel lang geleden dat wij zó hard gelachen hadden en zó lang. Waarom? Waarschijnlijk te flauw voor woorden, maar het was wel leuk.

De laatste week van augustus was ik een weekje vrij. Dit jaar gaan we niet op vakantie en ik doe aan vakantiespreiding. Dit was mijn eerste week. En wat denk je, op mijn eerste vrije dag? Het regende dat het goot. Ik was echt z..knat toen ik met Iwan buiten had gelopen. Niet normaal. Iwan vond het ook maar niks. Hij wilde meteen toen hij, helemaal nat, terugkwam van de wandeling, afgedroogd worden. Dat heb ik maar gedaan en toen was het weer goed. De rest van de week viel het mee met de buien en was het weer alleszins redelijk.

Het weekeinde van mijn vakantieweek zat propvol afspraken. Eerst de modeshow bij mijn favoriete Winkeltje. Wat een prachtige collectie weer voor het najaar. Op zo’n moment zou je bijna wensen dat de temperatuur al wat lager was…. Diezelfde dag moesten wij ’s middags naar een verjaardag. Na de modeshow heb ik onze plannen gewijzigd. In plaats van halverwege de middag zijn we meteen naar de verjaardag gegaan. Het was nog vroeg in de middag en er was nog geen visite toen wij kwamen. Genoeg plaats buiten om een lekker plekje te zoeken waar wij een middagje konden blijven zitten. En gezellig even kletsen met onze gastvrouw- en gastheer. Hun 9-jarige dochter (die dag jarig) was heel blij met de ‘putty’, een soort slijmerige plastic brij, met glitters, waar je allerlei vormen van kon maken. Geweldig. Na een heerlijke middag (al dan niet in het zonnetje) naar huis. Wat een leuke dag.

De dag erna, zondag, was weer helemaal vol gepland. Natuurlijk eerst de zondagse wandeling met Iwan. Deze dag mocht hij de route bepalen. En dat deed hij ook. Hij vindt het geweldig om door de Jan Mertenslaan te lopen en ik moet zeggen, dat is best een mooie straat. Onderweg kwam ik langs het voetbalveld van VV Dongen. Het viel me op dat er al voetballers naar VV Dongen gingen (’s morgens tegen half 10), en dat terwijl de wedstrijd pas om half 3 ’s middags begon. Na de wandeling was het tijd om naar De Cammeleur te gaan voor de brunch. Wat zag het er leuk uit, met al die lange tafels, buiten naast De Cammeleur. En wat waren de gerechten, bereid door de dames van de Leerloods, verrassend, maar vooral héél erg lekker! Het muzikale tussengerecht van ‘De Zingende Koffiekar’ mocht er trouwens ook zijn. Complimenten!!


Blog image

Na de brunch snel even een rondje met Iwan en hup, met de fietsmobiel naar Dongen-Vaart. Daar was ons volgende feestje, een borrel en een barbecue. En natuurlijk zaten wij weer buiten in de prachtige tuin van onze vriend, die een feestje gaf omdat hij jarig was geweest. De wespen vlogen vrolijk rond. En ik ben geen fan van wespen. Maar die beesten horen nu eenmaal bij de zomerse weer-ongemakken. Aan het eind van de middag, na de heerlijke barbecue, de lekkere drankjes en de gezellige gesprekjes was het tijd om weer naar huis te gaan. Hans riep dat ik even moest wachten, want wij kregen nog een paar peren mee, vers geplukt van Dongen-Vaartse perenboom. In één van de peren zaten wespen, maar de peer werd gewoon in mijn handtas gestopt. Ik vond het verschrikkelijk, want ik haat wespen en als ik gestoken word, ontstaat er soms een allergische reactie. Ik reageerde primair, gooide mijn tas op de grond en stond te gillen, sorry, ik heb dat echt gedaan! Hans bleef stoïcijns rustig, haalde de peer met de wespen eruit, en joeg de wespen weg uit mijn tas. Einde van het drama. De wespen zijn allemaal heel gebleven, de peer heeft er een gat aan overgehouden. De smaak bleek echter prima. Ik hoop dat dit de laatste dag was dat ik dit jaar een wesp (of, op zijn Dongens: een weps) heb gezien.

Ik ben klaar met het hitteprotocol en andere zomerse weer-ongemakken. Het is een prachtige zomer geweest! Dat het najaar maar net zo mooi mag worden!

Lia van Gool



Verhuizen naar Rotterdam????NOSTALGIE

Posted by internetkrant Tue, July 31, 2018 20:09:49

Verhuizen naar Rotterdam????

Eindelijk was het zover. Op een zonnige zaterdag (hoe kan het ook anders deze zomer?) reisden wij, met treinkaartjes van het Kruidvat, naar Rotterdam. Al jaren waren wij van plan om eens treinkaartjes te kopen bij een van de bekende winkels die regelmatig kaartjes aanbieden. Het was er nooit van gekomen. Deze keer wel. De datum hadden wij al ver vooraf vastgelegd in onze agenda’s, want, zoals dat vaker gaat bij ons, anders kwam het er weer niet van. Ik had bovendien bedacht dat het wel leuk zou zijn voor Iwan en zijn peetouders, als er weer eens een logeerpartijtje was. Ook dat werd geregeld. Zo hoefde ik die zaterdagmorgen niet eerst een rondje Dongen te doen met de hond. Nee, wij konden meteen ‘op reis’.

Op het centraal station van Rotterdam namen wij de metro naar het centrum. Altijd weer leuk om met de metro te reizen. Dat geeft een beetje een vakantiegevoel. Grappig trouwens, wij wisten dat niet, was dat Hans tegen een aanmerkelijk lager tarief met de metro kon reizen dan ik. Hij heeft een ov-chipkaart op naam en krijgt dan 34% korting op het reizen met metro, bus en tram. Weer iets geleerd die dag!

Blog image

We slenterden door onze favoriete straten in het centrum van de wereldstad, bewonderden de prachtige gebouwen, dronken koffie op het terrasje bij De Beurs, want daar kun je zo lekker kijken naar alle mensen die langs komen. Wij hadden uitzicht op een kraampje dat ‘Hans Worst’ heette. En nee, Hans wilde niet op de foto. Terwijl dat nu zo leuk zou zijn geweest bij dit verhaal…..

Na de koffie toch maar even gaan kijken bij één van mijn favoriete winkels (ja, zelfs in Rotterdam heb ik die), het was per slot van rekening opruiming. En ik kon mijn slag slaan. Wat een geweldige winkel toch, hoewel ik helemaal niet bij de doelgroep hoor voor wie die winkel eigenlijk bedoeld is. Maar de collectie is prachtig, draagbaar, net iets anders dan anders en vooral ook heel betaalbaar. Pluspunt was, dat wij datgene wat wij wilden kopen, apart konden laten hangen. De spullen zouden 24 uur bewaard worden en, als wij ze niet opgehaald hadden, weer teruggehangen worden in de winkel. Wat denk je??? Juist, de spullen hangen nu in Dongen in een kast.

Uit nostalgie stelde Hans voor om even de Lijnbaan op te lopen. Dat viel echt wel een beetje tegen. Er was niet veel bijzonders te zien, op, winkel na winkel, een gigantisch aanbod sneakers na. Ik had geen idee dat er zoveel verschillende sneakers te koop waren. Het was wel even genieten toen wij, overstekend bij een zebrapad, een prachtige witte Ferrari zagen rijden: wat een wagen! En wij waren niet de enigen die daarvan genoten.

Na de nostalgische wandeling over de Lijnbaan was het tijd voor een terrasje. Toen wij heen liepen, hadden wij al een gezellige plek gezien om te gaan lunchen en, bijna nog belangrijker, even uit te rusten. Wij vonden een heerlijke plaats in de schaduw, waar wij een zacht zomerwindje langs ons heen voelden gaan. Tijd voor een prosecco, een pilsje en een heerlijk broodje. Tijd om te genieten van het leven om ons heen, van de stad, van de serveerster (die voor iedereen op het terras wel een speciaal woordje had en die met alle mannen even flirtte, op een geweldig leuke manier). Wat was dat genieten. Het leek heel even een beetje vakantie.

Omdat we toch in Rotterdam waren, moesten we even een kijkje gaan nemen bij Hudson’s Bay (oké, normaalgesproken zet ik geen namen van zaken e.d. in mijn verhalen, maar deze naam móest even genoemd worden). Wij hadden nog geen tijd gehad om in Tilburg naar deze winkel te gaan kijken. We liepen naar de ingang, en toen we dichtbij waren, zeiden wij al tegen elkaar ‘dat wordt de linkerdeur naar binnen en de rechterdeur naar buiten’. En zo gebeurde het ook. Ik heb nog wel even rondgekeken op de begane grond: een walhalla van schoenen, echt geweldig! Hans rustte even uit op een bankje. Voorzichtig keek ik naar de aanbiedingen, want je weet maar nooit. De prijzen rezen echter, zelfs met korting en zelfs voor mij (als schoenengek) de pan uit! Ik hoef echt geen schoenen met een stripfiguurtje van Karl Lagerfeld erop. Zelfs niet als ik daar maar 150,00 euro voor hoef te betalen in de opruiming. We gingen dus inderdaad door de rechterdeur (gezien vanaf de voorkant als je aan komt lopen), weer naar buiten.

Als oud-Rotterdammer wist Hans het natuurlijk al lang: ‘wat een geweldige stad is Rotterdam toch’. En, al mijmerend door de Rotterdamse straten, bedachten wij dat Dongen soms toch wel een klein dorp is, bekrompen ook. Die middag wisten wij het zeker: als iemand een bod had gedaan op ons huis, dat wij vervolgens zouden kunnen ‘ruilen’ tegen een appartement in hartje Rotterdam, dan hadden wij zonder aarzelen ‘ja’ gezegd. Want: elke zondag door het centrum lopen. Een terrasje pikken aan de Coolsingel, slenteren door de koopgoot……

Een paar dagen later lopen wij door het centrum van Dongen. Wij begroeten de ene na de andere bekende, maken een praatje, gaan op een terrasje zitten in het park. En dan komt het besef, dat Dongen toch wel een fijne plaats is om te wonen, lekker vertrouwd. En op het terrasje in het park kun je heerlijk zitten, het park lijkt dan ineens heel anders dan wanneer ik er mijn rondje loop met Iwan. En binnenkort kunnen we gaan genieten van De Cammeleur met buitenpodium. Ik denk dat wij toch maar in Dongen blijven wonen. Maar…..je weet het maar nooit!!! Keep on dreaming!!! (Blijf dromen!!!)

LIA VAN GOOL

FietsmobielREALITEIT

Posted by Lia van Gool Mon, June 25, 2018 18:32:37

Fietsmobiel

Sinds enige maanden heeft Hans een scootmobiel. Het duurde even voordat het voertuig thuis werd afgeleverd. Op een najaarsdag was het zover. Kees kwam de scootmobiel brengen. Wat bleek toen het ding, met veel moeite, bij ons in de bijkeuken stond? Het was een tweedehands scootmobiel, die tijdelijk van Hans zou worden. Vreemd! Want Hans had contact gehad met de leverancier van het ding en die had verteld, dat hij een nieuwe scootmobiel zou krijgen. Dus Kees belde ‘met de zaak’. De vriendelijke dame aan de telefoon vertelde, dat Hans zijn scootmobiel (een nieuwe) de week daarna geleverd zou worden. En daar ging Kees weer, de bijkeuken uit, over de plaats, terug naar ‘de zaak’. De week daarna kwam hij het nieuwe exemplaar brengen. En hij sprak af dat Hans nog een rijles zou krijgen. Op de dag van die les belde Kees om te vragen of Hans die les ook echt nodig had, want er was een andere scootmobielrijder in spé die echt les nodig had. De les werd geannuleerd en Hans was klaar voor zijn eerste ritje.

En dat viel een beetje tegen! Hans dacht, ik rijd zo weg, die armleuningen heb ik niet nodig. En daar ging Hans, hobbelend, een beetje aarzelend, over het slechte wegdek van Geer en Oranjeplein. “Ik hobbelde bijna van die scootmobiel af,” klonk het verontwaardigd toen Hans na zijn eerste ritje weer thuiskwam. Gelachen hebben wij ook nog. Bij de scootmobiel werd een hesje geleverd, knalgeel met reflecterende strepen. Dit hesje moest over de rugleuning gehangen worden, want dan zou je beter zichtbaar zijn. Braaf deed Hans wat er van hem verwacht werd. Totdat ik zag wat er achter op het hesje stond. Met grote letters stond daar te lezen: ‘Huur nu uw scootmobiel voor € 1,99 per dag.’ Met daaronder de naam van de leverancier. Niet dus! Hans mocht van mij niet met dat hesje over de scootmobiel de straat op. Echt niet! Gelukkig hebben wij in Dongen enkele voordelige winkels, waar de reflecterende hesjes voor minder dan die € 1,99 te koop zijn. Dat hesje is nu een onderdeel van Hans zijn persoonlijke scootmobiel-uitrusting.

In de wintermaanden viel het gebruik van de scootmobiel een beetje tegen. Want dan is het natuurlijk koud en Hans vindt kou vreselijk. De scootmobiel bleef daarom staan op zijn plekje, onder een speciaal door Hans zijn oudste zoon gebouwd afdakje. Prachtig bedacht, dat afdakje. Tot de eerste novemberstorm vonden wij dat ook. Maar, door de harde wind, waaide er een paar dakpannen van ons dak. Wat denk je? Midden op het prachtig bedachte afdakje. Het resultaat? Een gat, waar de regen precies doorheen valt, op de zitting van de scootmobiel. Hoe kun je het zo bedenken? Gelukkig wordt het afdakje binnenkort gerepareerd. Tot die tijd staat het voertuig netjes opgeborgen onder een mooie hoes.

Ondanks het koude weer, wilde Hans toch wat ritjes maken met zijn scootmobiel. En dat deed hij ook. Op een koude december-zondagochtend ging hij op pad om kerstkaarten te bezorgen. Zo kon hij het ding goed uitproberen. Ik kwam hem tegen, voorzichtig lopend met Iwan, omdat het op sommige plaatsen echt glad was. Hans had daar echter geen last van. Ik zag hem aan komen scheuren, nergens erg in. Zoefff….en weg was hij! Gelukkig is er niks gebeurd!

Ik vergeet om uit te leggen dat de scootmobiel twee snelheden kent: één snelheid die aangegeven wordt met een knopje waarop een schildpad staat (de trage snelheid dus) en één waarop een haas staat (de snelste stand, met een maximum van ongeveer 17 kilometer per uur). Je kunt zelf wel bedenken welke stand Hans wel gebruikt en welke hij negeert. Juist! Veel mensen hebben Hans al door Dongen ‘zien scheuren’. En door dat ‘scheuren’ heeft Hans gemerkt dat de Dongense wegen vol hobbels en kuilen zitten. Onderhoud is op enige plaatsen zeker geen luxe. En de prachtige op- en afritten die zijn gemaakt voor scootmobielen, rolstoelen, kinderwagens en dergelijke? Die zijn op veel plaatsen véél te hoog. Met een scootmobiel kun je er niet zomaar op en af rijden, want dan val je om. Je moet echt het voertuig recht voor zo’n opritje rijden en er dan voorzichtig op- en afrijden, anders gebeuren er ongelukken. Dat is misschien even een negatief puntje van de scootmobiel, maar verder is het een prima ding om te gebruiken. O ja, nog een paar kleine dingetjes: de vering op de scootmobiel is niet super, maar dat komt ook door de slechte wegen. En de verlichting zou wat beter mogen, want ’s avonds als het echt donker is, zie je niet veel.

Blog image

foto : Lia van Gool

Toen de auto het op een gegeven moment niet deed, hebben wij de ‘scootfiets’ ontdekt. Hans op de scootmobiel en ik op de fiets. Ik moet zeggen: het is een prachtige combinatie. En wat fijn om de boodschappen eens niet met de auto te hoeven doen. Het is echt geweldig. Hans parkeert de scootmobiel voor de supermarkt, mijn fiets staat ernaast. Geen gezoek naar een parkeerplaats, geen op en neer lopen met je winkelwagentje. Nee. We gaan boodschappen doen, laden een tas vol, Hans zet de tas op zijn scootmobiel, de rest kan in mijn fietstassen. Dat levert tijdwinst op en ook geldwinst, want wij nemen veel minder boodschappen mee nu wij niet meer met de auto gaan.

Hans heeft ook ontdekt dat de scootmobiel gebruikt kan worden als sjouw-mobiel. Hij heeft al de meest vreemde dingen met het ding vervoerd. Zoals een paar weken geleden. Hans ging met de sjouwmobiel naar Dongen-Vaart om daar wat af te leveren: een oude radio en een plantenstandaard. Ook is de sjouwmobiel uitstekend geschikt om kratjes bier te vervoeren, één per keer dan, dat dan weer wel. En, wat natuurlijk ook een voordeel is: Hans heeft een stuk onafhankelijkheid terug. Hij is niet meer afhankelijk van mij als chauffeur met de auto. Nu kan hij zelf bepalen waar hij heen gaat en wanneer. De wereld is weer een stuk groter geworden.Wij genieten samen van de scootfiets. En je zult ons nog vaak door Dongen zien rijden!

LIA VAN GOOL