LIA VAN GOOL

LIA VAN GOOL

COLUMN VAN LIA VAN GOOL

Zij neemt de lezer mee in haar wereld van werkelijkheid en menselijkheid. Zij zal het zijn die de lezer een stuk vitamine voor het hart geeft en diezelfde lezer een blik gunt in het Dongense zoals Lia dat ziet. Gevarieerd en soms scherp ,maar altijd vanuit een positieve blik op de wereld van ons allen.

De redactie van deze krant wenst de lezer hierbij veel genoegen en leesplezier

Fietsmobiel

REALITEITPosted by Lia van Gool Mon, June 25, 2018 18:32:37

Fietsmobiel

Sinds enige maanden heeft Hans een scootmobiel. Het duurde even voordat het voertuig thuis werd afgeleverd. Op een najaarsdag was het zover. Kees kwam de scootmobiel brengen. Wat bleek toen het ding, met veel moeite, bij ons in de bijkeuken stond? Het was een tweedehands scootmobiel, die tijdelijk van Hans zou worden. Vreemd! Want Hans had contact gehad met de leverancier van het ding en die had verteld, dat hij een nieuwe scootmobiel zou krijgen. Dus Kees belde ‘met de zaak’. De vriendelijke dame aan de telefoon vertelde, dat Hans zijn scootmobiel (een nieuwe) de week daarna geleverd zou worden. En daar ging Kees weer, de bijkeuken uit, over de plaats, terug naar ‘de zaak’. De week daarna kwam hij het nieuwe exemplaar brengen. En hij sprak af dat Hans nog een rijles zou krijgen. Op de dag van die les belde Kees om te vragen of Hans die les ook echt nodig had, want er was een andere scootmobielrijder in spé die echt les nodig had. De les werd geannuleerd en Hans was klaar voor zijn eerste ritje.

En dat viel een beetje tegen! Hans dacht, ik rijd zo weg, die armleuningen heb ik niet nodig. En daar ging Hans, hobbelend, een beetje aarzelend, over het slechte wegdek van Geer en Oranjeplein. “Ik hobbelde bijna van die scootmobiel af,” klonk het verontwaardigd toen Hans na zijn eerste ritje weer thuiskwam. Gelachen hebben wij ook nog. Bij de scootmobiel werd een hesje geleverd, knalgeel met reflecterende strepen. Dit hesje moest over de rugleuning gehangen worden, want dan zou je beter zichtbaar zijn. Braaf deed Hans wat er van hem verwacht werd. Totdat ik zag wat er achter op het hesje stond. Met grote letters stond daar te lezen: ‘Huur nu uw scootmobiel voor € 1,99 per dag.’ Met daaronder de naam van de leverancier. Niet dus! Hans mocht van mij niet met dat hesje over de scootmobiel de straat op. Echt niet! Gelukkig hebben wij in Dongen enkele voordelige winkels, waar de reflecterende hesjes voor minder dan die € 1,99 te koop zijn. Dat hesje is nu een onderdeel van Hans zijn persoonlijke scootmobiel-uitrusting.

In de wintermaanden viel het gebruik van de scootmobiel een beetje tegen. Want dan is het natuurlijk koud en Hans vindt kou vreselijk. De scootmobiel bleef daarom staan op zijn plekje, onder een speciaal door Hans zijn oudste zoon gebouwd afdakje. Prachtig bedacht, dat afdakje. Tot de eerste novemberstorm vonden wij dat ook. Maar, door de harde wind, waaide er een paar dakpannen van ons dak. Wat denk je? Midden op het prachtig bedachte afdakje. Het resultaat? Een gat, waar de regen precies doorheen valt, op de zitting van de scootmobiel. Hoe kun je het zo bedenken? Gelukkig wordt het afdakje binnenkort gerepareerd. Tot die tijd staat het voertuig netjes opgeborgen onder een mooie hoes.

Ondanks het koude weer, wilde Hans toch wat ritjes maken met zijn scootmobiel. En dat deed hij ook. Op een koude december-zondagochtend ging hij op pad om kerstkaarten te bezorgen. Zo kon hij het ding goed uitproberen. Ik kwam hem tegen, voorzichtig lopend met Iwan, omdat het op sommige plaatsen echt glad was. Hans had daar echter geen last van. Ik zag hem aan komen scheuren, nergens erg in. Zoefff….en weg was hij! Gelukkig is er niks gebeurd!

Ik vergeet om uit te leggen dat de scootmobiel twee snelheden kent: één snelheid die aangegeven wordt met een knopje waarop een schildpad staat (de trage snelheid dus) en één waarop een haas staat (de snelste stand, met een maximum van ongeveer 17 kilometer per uur). Je kunt zelf wel bedenken welke stand Hans wel gebruikt en welke hij negeert. Juist! Veel mensen hebben Hans al door Dongen ‘zien scheuren’. En door dat ‘scheuren’ heeft Hans gemerkt dat de Dongense wegen vol hobbels en kuilen zitten. Onderhoud is op enige plaatsen zeker geen luxe. En de prachtige op- en afritten die zijn gemaakt voor scootmobielen, rolstoelen, kinderwagens en dergelijke? Die zijn op veel plaatsen véél te hoog. Met een scootmobiel kun je er niet zomaar op en af rijden, want dan val je om. Je moet echt het voertuig recht voor zo’n opritje rijden en er dan voorzichtig op- en afrijden, anders gebeuren er ongelukken. Dat is misschien even een negatief puntje van de scootmobiel, maar verder is het een prima ding om te gebruiken. O ja, nog een paar kleine dingetjes: de vering op de scootmobiel is niet super, maar dat komt ook door de slechte wegen. En de verlichting zou wat beter mogen, want ’s avonds als het echt donker is, zie je niet veel.


foto : Lia van Gool

Toen de auto het op een gegeven moment niet deed, hebben wij de ‘scootfiets’ ontdekt. Hans op de scootmobiel en ik op de fiets. Ik moet zeggen: het is een prachtige combinatie. En wat fijn om de boodschappen eens niet met de auto te hoeven doen. Het is echt geweldig. Hans parkeert de scootmobiel voor de supermarkt, mijn fiets staat ernaast. Geen gezoek naar een parkeerplaats, geen op en neer lopen met je winkelwagentje. Nee. We gaan boodschappen doen, laden een tas vol, Hans zet de tas op zijn scootmobiel, de rest kan in mijn fietstassen. Dat levert tijdwinst op en ook geldwinst, want wij nemen veel minder boodschappen mee nu wij niet meer met de auto gaan.

Hans heeft ook ontdekt dat de scootmobiel gebruikt kan worden als sjouw-mobiel. Hij heeft al de meest vreemde dingen met het ding vervoerd. Zoals een paar weken geleden. Hans ging met de sjouwmobiel naar Dongen-Vaart om daar wat af te leveren: een oude radio en een plantenstandaard. Ook is de sjouwmobiel uitstekend geschikt om kratjes bier te vervoeren, één per keer dan, dat dan weer wel. En, wat natuurlijk ook een voordeel is: Hans heeft een stuk onafhankelijkheid terug. Hij is niet meer afhankelijk van mij als chauffeur met de auto. Nu kan hij zelf bepalen waar hij heen gaat en wanneer. De wereld is weer een stuk groter geworden.Wij genieten samen van de scootfiets. En je zult ons nog vaak door Dongen zien rijden!

LIA VAN GOOL

  • Comments(0)//column.dongenhomespot.nl/#post45

‘Nou…..dat!’

REALITEITPosted by Lia van Gool Wed, January 17, 2018 20:47:50

‘Nou…..dat!’

‘Dit is illuminati, gooi planning, want ik ben skeer’. Geen idee waar ik het over heb, lezer? Nou ik zelf ook niet en ik twijfel of ik wel de juiste woorden in een goede volgorde heb gebruikt. Volgens een krant zijn ‘illuminati’ (als er iets gebeurt wat niet kan), ‘gooi planning’ (ik weet niet wat ik moet doen, ik verveel me) en ‘skeer’(als je blut bent) dé puberwoorden van 2017.

En dan zijn er nog andere woorden van het jaar 2017, zoals #metoo. Iedereen weet dan wél waar het over gaat. Genderneutraal, dat is ook zo’n woord dat ineens populair werd, vorig jaar. Maar, zo schrijft die krant over dit woord: je kunt niet alle woorden genderneutraal maken. Een mooi voorbeeld vond ik zelf: ‘kijk eens op iemands cv naar ‘nichtenfuncties’. Een geweldige uitvinding. Veel mooier dan genderneutraal! In de lijst van 2017 ook fipronil, aflosboete en formatielek. Daar kun je ook van alles bij bedenken. En weet je wat het leuke is? Aan het eind van dit jaar komt er weer zo’n lijst. Weer met allerlei leuke of minder leuke woorden die op de een of andere manier ineens in het nieuws waren.

Ik ben zelf in de loop van 2017 en aan het begin van 2018 ook een aantal leuke woorden tegengekomen. Ik heb ze gelezen, of ik heb ze gehoord in gesprekken of op radio en televisie. In een regionaal dagblad las ik vorig jaar het woord ‘sneven’. Ik had er echt nog nooit van gehoord, maar misschien ligt dat aan mij. Lang leve het internet, het woord maar even opgezocht. En het betekent: struikelen; sneuvelen, doodgaan, omkomen. Het jaar van herkomst is, volgens hetzelfde internet: 1285! Geweldig toch dat zo’n woord, ruim 700 jaar later nog bestaat en ook nog gebruikt wordt!

Een ander woord dat ik ook geweldig vond is contextualiseren. Die betekenis was iets moeilijker te vinden. Een echt duidelijke uitleg heb ik even niet. Degene die het gebruikte in een column op de radio had het woord echter vrij vertaald als ‘liegen’. Mooi gevonden!

In een boek dat ik las, kwam het woord ‘misogynie’ tegen. De betekenis van dat woord was wel te vinden op internet. Misogynie is een ander woord voor vrouwenhaat. Het komt van het Grieks misein (haten) en gyne (vrouw). En ik kreeg er nog een ander woord gratis bij: gynaecofobie of angst voor vrouwen (!). Wat is het toch leuk om met woorden te spelen.

Wat ik ook vaak hoorde afgelopen jaar is dat iemand in ‘zijn eigen bubbel’ leefde, of iets van die strekking. Betekenis: leven in een eigen wereldje. Dat heb ik zelf soms ook, maar dan zeg ik gewoon dat de wereld van mij is. Net zo duidelijk!

En dit moet ik ook even kwijt. Op mijn werk zat een collega een verhaal te vertellen. Het was best leuk om naar dat verhaal te luisteren en ik verwachtte nog een vervolg op het verhaal. Maar wat gebeurt? De collega stopt met het verhaal en zegt ‘nou dat!’ Ik was een beetje verbaasd, snapte er niks van. Later hoorde ik en las ik ook op verschillende plaatsen, dat mensen deze uitdrukking wel meer gebruiken tegenwoordig, aan het einde van een verhaal: ‘nou dat, dus’ of alleen ‘nou dat!’ Als ik mag kiezen, vind ik ‘nou dat!’ het leukste. Maar echt gebruiken, nee, dat is niks voor mij. Vooruit, deze ene keer dan wel. Aan het begin en aan het eind van dit verhaal. Nou…..dat!

Vanmorgen las ik nog in een artikeltje dat een gebouw ‘op een boomscheut’ van een ander gebouw stond. Wat een prachtig woordgebruik om te zeggen dat iets op een kleine afstand van iets anders staat of ligt!

Het lukte niet echt met deze column. Goed, ik had een aantal woorden, maar ik was zelf nog niet helemaal tevreden. Gelukkig kwamen vrienden mij te hulp, afgelopen zondag bij een leuke middag bij ons thuis. Ik vertelde over mijn column en een aantal woorden dat ik al had gebruikt. Zo kwam ook ‘contextualiseren’ weer naar voren. Ik kon de betekenis niet echt achterhalen. Een van onze vrienden wel. Die kwam met de volgende uitleg: ‘om het verleden te begrijpen, moet je kunnen contextualiseren’. Naar aanleiding daarvan kwam weer het woord ‘interpretabel’ en de intentie van de NS om de dames en heren die met de trein reizen voortaan aan te spreken met ‘beste reizigers’. Ik had die ochtend op Facebook een bericht gelezen dat iemand toch liever als ‘reizigster’ aangesproken wilde worden, omdat reizigers een mannelijk woord is. Weer hulp van mijn vrienden: één van hen vond het meervoud van zowel reiziger als reizigster op ‘het net’. En wat stond daar als meervoud voor beide woorden? Juist: ‘reizigers’…… De volgende dag heb ik toch nog gekeken naar het meervoud van reizigster en er blijkt dus een vrouwelijk meervoud te zijn, namelijk ‘reizigsters’. Zo raak je gemakkelijk de (reis-) weg mee. En, als je reist, neem je zelfrijzend bakmeel mee, of doe maar zelfreizend, dat is misschien nog leuker (een bijdrage van de vrienden op zondagmiddag).

Discussiërend en verder ‘ouwehoerend’…..kwamen we ook nog op het woord ‘escaleren’, dat, vrij vertaald, betekent dat iets uit de hand loopt. Bij mijn werkgever (nee, niet Piet van deze krant….) wordt het woord in een andere betekenis gebruikt. ‘Als je het ergens niet mee eens bent, dan escaleer je het maar naar mij toe’. Ik probeer al jarenlang uit te leggen dat dit niet het juiste woord is om in die zin te gebruiken, maar helaas, het lukt me echt niet.

Het laatste mooie woord dat ik nog gehoord heb, is ‘petitionaris’, voor iemand die een petitie indient. Geweldig toch?

En wat de moraal is van dit verhaal? Nou…..dat!

P.S. En de foto bij dit verhaal? Nou….dat!

Lia van Gool



  • Comments(5)//column.dongenhomespot.nl/#post39

Dag Tonny…..

REALITEITPosted by Lia van Gool Wed, December 06, 2017 21:09:01

Dag Tonny…..

‘Is er nog nieuws?’ Met die vraag belde Tonny vaak. Zomaar, even een praatje maken. En het antwoord was regelmatig ‘nee’, omdat ik gewoon geen nieuws had.

De laatste zondag van november 2017 kwam die vraag niet van Tonny. Toen stonden er twee mensen aan de deur, die ik niet verwacht had, maar die nieuws kwamen bréngen. Vreselijk nieuws…… Ik heb gegild, gehuild, maar het verschrikkelijke nieuws werd er niet minder om: Tonny had haar sprong voor de trein niet overleefd. Toen werd ik boos op haar, echt héél erg boos. Hoe vaak had zij niet verteld, dat zij vertraging had gehad, omdat er iemand voor de trein was gesprongen. Daar was zij dan weer boos over, omdat zij dan een paar uur later thuis was. En nu had zij het zelf gedaan. Ongelooflijk en onvoorstelbaar. Maar, aan de andere kant: wat een lef heeft die vriendin van mij gehad, om zomaar te springen. En, voor zover je iets positiefs aan het geheel kunt zien: gelukkig is zij op zondagochtend om kwart over acht gesprongen: toen zaten er gelukkig nog niet zoveel mensen in de trein. Maar het trieste blijft en ook blijft de vraag: WAAROM?????





Deze column is een ode aan Tonny, of misschien ook niet helemaal. Net als het verhaal dat ik voorgelezen heb tijdens de uitvaartdienst in de Laurentiuskerk op 2 december 2017, is het een soort warboel van herinneringen die naar boven zijn komen drijven.

We hebben heel wat meegemaakt met Tonny. Het grappige is, dat Hans haar eerder kende dan mij. Een aantal jaren geleden was Hans jurylid bij het wielrennen. Hij kwam dan ook regelmatig naar Dongen voor wedstrijden. En daar kwam hij Tonny tegen in De Posthoorn, die toen nog bestond. Daar heeft Hans haar wel eens gered van een lawine broodjes die naar haar toegegooid werden…..Tonny heeft dat verhaal nog vaak tegen Hans verteld. Wielrennen was wel één van haar grote liefdes. Zij heeft een tijd gehad dat zij elk weekeinde naar een wielerwedstrijd ging kijken. En wat vond zij het geweldig toen ik een keer samen met haar naar de Draai van de Kaai ging en dat wij toen een stuk van het parcours mee konden rijden in een jurywagen, omdat Hans toen jurylid was.

Van Gend & Loos was Tonny haar grote liefde. Zij werkte daar vanaf haar zestiende, in het begin in een loods aan de Spoorlaan in Tilburg. Wat had zij het daar naar haar zin. Uiteindelijk werd ‘Van Gend’ DHL en Tonny verhuisde met haar werk naar Roosendaal en vervolgens naar Arnhem. Elke dag ging zij met de trein op en neer. ‘Ik moet morgen vroeg op’, was dan ook een gevleugelde uitdrukking, voordat Tonny naar huis ging. Zij stond ook elke dag tussen halfvijf en vijf uur op om naar haar werk te reizen. Wat heb ik daar altijd bewondering voor gehad. En wat was Tonny boos, als zij vertraging had, omdat er weer eens ‘een aanrijding met een persoon’ was. Ironisch dat Tonny ervoor heeft gekozen om net dát te doen, waar zij zelf een hekel aan had als andere mensen het deden…....

Dat ‘Van Gend’ in haar bloed zat, kon je niet ontkennen. Dat bleek ook wel toen zij een reünie ging organiseren. Het was geweldig! Bijzonder was dat Tonny haar vijftigjarig jubileum zou kunnen vieren bij één werkgever. Daar keek zij naar uit. Helaas is dat niet meer gelukt.

Soms hadden we ook een tijd dat we Tonny niet zagen. Dan leek het alsof ze ons had ingeruild tegen andere vrienden en soms voelde dat ook zo. Maar Tonny kwam, gelukkig, altijd terug. Veelal op zondagmiddag, zo tegen een uur of vijf. Als wij dan de bel hoorden, zeiden wij al tegen elkaar ‘Dat is Tonny’. Zij kwam dan ‘gewoon even buurten’, deed haar jas uit als ze al op de bank zat, die bleef dan achter haar liggen. Vaak hield zij haar tas ook nog op haar schoot. Wij moesten daar soms best wel om lachen. Als zij kwam, hoefde zij vooral niet mee te eten, want zij had al gegeten, zei ze altijd. Als wij dan toch een bord voor haar neerzetten, at zij alles wat geserveerd werd op. En zij genoot er vreselijk van!

Zij genoot ook van onze Labrador Iwan. Hij daagde haar altijd uit als Tonny bij ons kwam. Als zij binnenkwam, zei ze steevast: ‘Ha Boris’. Iwan keek dan alsof hij water zag branden, voor zover honden dat kunnen. Maar gek was die begroeting niet, gezien het feit dat wij drie honden hebben gehad die wél Boris heetten. De laatste weken van haar leven was Tonny vaak bij ons. Iwan daagde haar in die tijd niet meer uit. Hij ging lekker met zijn hoofd op Tonny d’r voeten liggen en hij vond het geweldig als Tonny, hij en ik ’s avonds nog een rondje gingen lopen.

Tonny was een familiemens. Zij vond familie heel erg belangrijk, en dat kwam ook, omdat zij zelf enig kind was. Als er iemand jarig was in de familie Nooijens of de familie Quirijnen, was Tonny van de partij. Ook ging zij met veel plezier naar de etentjes die haar familie met Kerst organiseerde. En zij heeft jarenlang heel veel aandacht besteed aan ‘tante An’, zoals zij het altijd zei. Boodschappen doen, wassen, op bezoek in De Volckaert, bijna elk weekeinde propte Tonny dat soort zaken in haar toch al drukke dagen.

Tonny kon heel erg genieten van een glaasje bier of een rood wijntje. Van de zomer, toen zij bij ons was, heb ik nog een foto gemaakt van Tonny met een flesje wijn en een glas in haar hand. Deze foto staat bij dit verhaal. Omdat wij zo gelachen hebben toen ik deze foto maakte en op Facebook zette.

Ook genoot zij ervan als zij bezoek kreeg, zoals ook deze zomer, toen Petra, Jean-Marie, Mia, Hans en ik bij haar op bezoek kwamen. Wij hebben genoten die middag. Daarover schreef ik al eerder de column ‘De ballen van Hans en de doos van Tonny’. Met plezier kijk ik op die middag terug.

Aardig gevonden worden, dat is ook iets wat Tonny graag wilde. Zij was lid van heel veel organisaties, zoals de Stichting Wielerbelang Dongen, EHBO, Rode Kruis, Dongen Durft, Werkgroep AED, Gezelligheidskoor Dongens Levenslied, Kerst Inn, FNV en misschien nog wel meer. Zij vond het belangrijk dat iedereen haar aardig vond. Organiseerde daarom ook graag allerlei zaken. Het laatste evenement dat zij mee organiseerde was de burendag in De Vennen, in september dit jaar. Wat een mooie dag had moeten worden (en het in eerste instantie ook was), werd voor Tonny later een nachtmerrie. Zij kreeg tinnitus. Volgens haar was dat te wijten aan de harde muziek op de burendag. Dat dit niet zo was, kregen wij niet uit Tonny haar hoofd gepraat. Ook hielp het niet dat specialist en huisarts haar vertelden, dat de tinnitus daar niet door gekomen was. Een andere nachtmerrie was de MRI-scan, die gemaakt werd om te kijken of er geen beschadigingen aan haar oren waren. ‘RMI-scan’, zei ze als ze belde. En ik verbeterde haar een aantal keren, totdat ik vond dat het geen zin meer had. Door die scan zou haar geheugen verminderd zijn, want dat had zij op internet gelezen. Zij vertelde op een gegeven moment dat zij niet zo goed meer kon lopen. Daar heb ik niets van gemerkt tijdens de wandelingen met onze Iwan. Dat bepaalde zaken niet kwamen door de klachten die zij de laatste tijd had, kreeg je niet uit haar hoofd gepraat. Want, zo was Tonny nu eenmaal: als zij vond dat het zo was, wás het ook zo. Zij deed ook graag haar eigen zin. Zei vaak ja en deed nee. Dat is niet vervelend bedoeld. Heel veel mensen die haar gekend hebben, herkennen dit ongetwijfeld.

De laatste weken van Tonny’s leven was zij vaak bij ons en zij mailde en belde regelmatig. Op een mail die ik naar haar stuurde, kreeg ik als antwoord: ‘Dank je wel. Heb ik nodig. Ik ben best nerveus, maar volgens de bedrijfsarts is dat mijn aard. Ik heb hem uitgelegd omdat dat komt omdat ik geen broers en zussen heb, maar wel heel vele goede vrienden als jij en Hans bij wie ik terecht kan

Dat vond hij heel fijn voor mij….’ Toen ik deze mail nog eens las, bedacht ik ineens dat Tonny af en toe heel eenzaam is geweest, ondanks alle mensen die zij kenden en bij wie zij altijd terecht kon.

Een van de laatste keren dat zij bij ons had gegeten, omhelsde zij mij en bedankte zij mij toen ze naar huis ging. Zij had die avond alleen maar bij ons gegeten en wat gedronken, niks bijzonders. Ik vond het bijzonder dat Tonny mij omhelsde, want zij was niet zo van de lichamelijke contacten. Misschien was dat een teken van afscheid? Ik zal het nooit weten.

Vorige week zaterdag hebben wij Tonny begeleid op haar laatste reis. Na de dienst zijn Hans en ik, met nog een paar anderen, achter de rouwwagen aangereden naar de Vennen. Voor het huis van Tonny zijn wij gestopt en uitgestapt. Daar hebben wij een laatste groet aan Tonny gebracht. Wat een mooi moment. Daarna zijn Hans en ik achter de rouwwagen aangereden naar het crematorium in Tilburg. Toen de auto daar voor de deur stopte, zijn wij uitgestapt en hebben Tonny een échte laatste groet gebracht. Zo hebben wij onze belofte aan de moeder van Tonny, dat wij Tonny nooit alleen zouden laten en dat wij voor haar zouden zorgen, tot aan het laatste moment waargemaakt. Wat was dat een bijzonder moment!

En wat geweldig was het, dat er zoveel mensen in de kerk aanwezig waren en daarna tijdens het koffiedrinken in De Viersprong. Zo heeft Tonny een prachtig afscheid gehad. Als zij er zelf bij was geweest, had zij beslist hiervan genoten. Nu hebben wij een glas op haar geheven.

Tot slot: Tonny vertelde dat zij een paar keer ‘de trein voorbij had laten gaan’. Zij bedoelde de trein waarin kansen zaten op een relatie. Steeds was zij net te laat om in te stappen en bleef zij op het perron staan. Afgelopen zondag miste zij de trein niet. Had zij die trein maar gemist……..

Het leven van een bijzonder mens is geëindigd. Tonny was Tonny, uniek en onvervangbaar. Wat zullen wij haar gaan missen. Als op zondagmiddag rond vijf uur de bel gaat, zullen wij nog vaak aan haar denken. Dag Tonny. Wij vergeten je nooit meer!



Lia van Gool



  • Comments(12)//column.dongenhomespot.nl/#post37

Over een Italiaan, twee Belgen en vijf Nederlanders

REALITEITPosted by Lia van Gool Tue, October 24, 2017 21:34:40

Over een Italiaan, twee Belgen en vijf Nederlanders

Daar zaten wij dan. Niet aan de beloofde en gehoopte tweepersoonstafel, nee, aan een tafel met, inclusief onszelf, acht mensen! En niet in het restaurant dat ons beloofd was, maar een ander restaurant. Waar wij zaten? In restaurant Smeralda van cruiseschip de Costa Magica. Omdat het onze tiende cruise was en wij elkaar dit jaar vijfentwintig jaar kenden, had ik vooraf, met de Customer Service van Costa, een tweepersoonstafeltje kunnen regelen voor deze reis. Tenminste, dat dacht ik. Al op de eerste cruisedag, we hadden nog geen centimeter gevaren, werd mijn hoop de grond in geboord door een uiterst chagrijnige Maître D’ van de Costa Magica. Zijne Hoogheid hield Spreekuur en daar kon je je wensen doorgeven. Althans, dat was de bedoeling. Maar de Maître D’ dacht daar anders over. “Tweepersoonstafel, beloofd? Kan niet! Suites hebben voorrang. Tweede zitting? Misschien.” Daar ging ik, met mijn mail van de aardige Costa medewerker, waarin een tweepersoonstafel was beloofd, ongelezen door de Maître D’……


De eerste avond voor het diner zaten wij aan een tafel met een aantal mensen, die wij later nooit meer terug hebben gezien. Gelukkig maar, want wij konden ze ook niet verstaan. De taal die zij spraken leek op Duits, maar dat bleek het niet te zijn. Het waren Zwitsers. De man deed vooral zijn best om zich in ieder geval verstaanbaar te maken. Wij hebben wel gelachen, omdat wij elkaar niet konden verstaan. En toen was de avond gelukkig zo voorbij.

De tweede avond gingen wij, met een briefje dat aan onze wensen was voldaan, dus ook verwachtingsvol, naar het restaurant. Eerst waren wij te vroeg: de tweede zitting was pas om 21.00 uur. Goed, dan maar even wat gaan drinken, geen probleem. Rond de afgesproken tijd terug bij de ingang van het restaurant. En daar stond een rij, niet normaal! Wij keken elkaar aan en dachten ‘hoe laat zullen wij vandaag kunnen eten?’ Het was bijna half 10 toen de deuren eindelijk opengingen. Wij gaven ons kaartje aan de gérant, die ons naar de tafel begeleidde. Helaas, geen tweepersoonstafel, maar een achtpersoonstafel. Pfff….

Gelukkig viel het mee. Wij zaten aan tafel met drie andere Nederlanders, een Italiaan en twee Belgen. En het was best gezellig. De Nederlandse vrouw die het dichtst bij mij zat, bleek getrouwd met de Italiaan. Zij deed iets (of had iets gedaan) in de reclame en hij was anesthesist (geweest). Met een charmant Italiaans accent klonk zijn stem over tafel. Hij kende, na heel veel jaren in ons land, nog steeds niet al onze gewoontes. De andere Nederlandse vrouw bleek, zo hoorden wij een paar dagen later, lerares Spaans en haar man had iets in planten gedaan. Het andere stel was Belgisch. Zij felblond met mooie kleren en prachtige sieraden, hij een beetje grijzig en gewoon gekleed. Hij had de meeste praatjes. Wat zij deden hoorde ik die eerste avond nog niet.

De volgende avond waren wij weer met achten, daarna verdween het Nederlands-Italiaanse stel van onze tafel. Wij kwamen hen nog wel regelmatig tegen aan boord of als wij ergens aan land waren. Dan maakten wij weer een praatje. Grappig was het, als wij aan boord waren en wij zagen de twee een plaatsje zoeken aan het zwembad (het was nog prachtig weer). Wij hoorden de Italiaan overal praten, met zijn charmante accent. Het paar struinde het hele dek af, op zoek naar het ideale plekje, dat later toch maar niet gevonden kon worden. Of wij zaten ineens ’s middags tijdens de lunch bij hen aan tafel, in het zelfbedieningsrestaurant. Of nee, zij maakten plaats voor ons, want zij hadden al gegeten toen zij ons zagen lopen. Gelukkig, zij gingen weg en wij konden zitten, want het was gigantisch druk die dag, omdat wij de hele dag op zee waren.

De dagen verstreken, wij hebben geweldig mooie dingen gezien, excursies gemaakt en genoten. ’s Avonds gingen wij weer naar onze uitgedunde restauranttafel. De Belg vermaakte ons met zijn verhalen. Hij werkte bij de douane op een vliegveld en vertelde daar de meest wilde verhalen over. Ook kwam aan bod dat hij eigenlijk niet zo van leraressen hield en vooral niet van Spaanse leraressen. Onze tafelgenote grinnikte zachtjes. In eerste instantie vertelde zij niet, dat zij Spaanse les gaf. De Belg ‘verschoot’ toen hij het hoorde, maar kon er gelukkig wel om lachen. De Belgische dame bleek een frituur te hebben. Elke dag om vijf uur opende zij de deuren van de frituur om tot ’s avonds frieten te bakken voor haar klanten. En dat deed zij al jarenlang. Op een dag vierden de Belgen hun trouwdag. Zij deden dat in het specialiteitenrestaurant, met kreeft. Ook onze overgebleven Nederlandse tafelgenoten waren die dag niet aanwezig. En daar zaten wij dan, met z’n tweeën, dat dan weer wel, maar dan wel aan een grote, ongezellige achtpersoonstafel. Jammer. De volgende avond besloten wij zelf niet in het restaurant te gaan eten, maar naar de pizzeria aan boord te gaan. Dat was een verademing: de rust alleen al. Geweldig! Voor een pizza en een nagerecht moest je wel bijbetalen, maar de kosten waren te verwaarlozen, € 8,50 per persoon, voor een pizza naar keuze en een nagerechtje. Het smaakte heerlijk!

Tijdens onze hele reis hadden wij, naast het vaste gezelschap aan tafel, ook een vaste ober. Deze man kwam uit de Filippijnen, was 44 jaar en had vier kinderen. Zijn oudste zoon was zeventien jaar. Elk jaar had hij drie maanden vrij om naar huis te gaan. Die tijd had hij hard nodig, vertelde hij, om allerlei (administratieve) zaken te regelen in zijn thuisland. Hij vertelde ook over het overlijden van zijn ouders en werd tijdens dat verhaal zelf een beetje emotioneel. Maar, zoals het gaat voor de medewerkers aan boord van een cruiseschip, het werk gaat voor. En hup, daar ging onze ober weer, met een glimlach, aan het werk voor zijn gasten.

Opvallend tijdens een reis met een Costa-schip, is het amusement tijdens de diners. Je hoeft je niet te verbazen als je plotseling harde muziek hoort, als het licht extra hard gaat branden en als een aantal medewerkers van het restaurant plotseling gaat dansen. Ook is het heel normaal dat je, tijdens de gala-avond en het galadiner, met je servet gaat zwaaien. Op die gala-avonden wordt trouwens het personeel uit de keuken en het restaurant aan je voorgesteld. Zij maken, in een soort optocht, een rondje door het restaurant. Echt geweldig, eigenlijk!

De dagen verstreken, evenals onze avonden in het restaurant. Op een gegeven moment hebben wij zo lang zitten praten, dat de grote lichten aangingen en het personeel ons bijna wegkeek. Beschaamd keken wij op onze horloge, het was bijna elf uur ’s avonds. Dus het werd wel tijd om op te stappen. Wij hadden het, met ons zessen, echter zo gezellig, dat wij geen idee hadden dat het al zo laat was. De ‘plantenboer’ bleek een geweldige humor te hebben, op een speciale manier. De ‘Spaanse lerares’ straalde als zij vertelde over haar kinderen en kleinkinderen, de ‘Belg’ amuseerde ons allemaal met zijn verhalen, de ‘frietbakster’ verbaasde elke avond weer met andere sieraden. En wij? Wij hebben genoten. Meestal houden wij niet zo van gezelschap aan tafel tijdens onze diners op een cruiseschip. Dit jaar was het gezelschap echter heel gezellig en wij hebben ons goed vermaakt.

(Voor degenen die zich in dit verhaal herkennen: ik heb geprobeerd om mijn ervaringen zo neutraal mogelijk te vertellen, zonder iemand daarbij te willen kwetsen; naar mijn mening is dat dan ook niet gebeurd).


Lia van Gool



  • Comments(0)//column.dongenhomespot.nl/#post36

Genieten van het leven!

REALITEITPosted by Lia van Gool Thu, September 21, 2017 19:27:39

Genieten van het leven!

En dan is het ineens zover! De dag dat Hans en ik elkaar 25 jaar kennen. Voor ons een echte mijlpaal, die we samen op een bescheiden manier gevierd hebben. Als je zo terugkijkt, wat gebeurt er dan veel in 25 jaar! Leuke dingen, maar ook minder leuke dingen. Daarover later meer. Ik begin bij het begin.

Het was zondag 16 augustus 1992 in Dongen. Een mooie, zonnige dag. Op deze dag werd de Ronde van Dongen verreden, in het centrum van Dongen. Speciaal voor deze dag had ik een kleurige rok met een zwart shirtje en een zwart vest met gekleurde randen aangetrokken. Ik weet het nog als de dag van gisteren! Het was een vreemde dag, op allerlei fronten, toen ik uiteindelijk mijn vriendin vond, die op die dag EHBO’er was. Samen liepen wij de naar finish, tegenover Staadegaard, toen nog in de Gerardus Majellastraat. Wij stonden tegenover de jurybus. Het deed me allemaal niet zoveel, die drukdoende mannen, die deden alsof zij met heel interessante dingen bezig waren. Dat juist één van díe mannen mijn huidige echtgenoot is, daar had ik totaal geen benul van. Na zijn drukke werkzaamheden, ging hij, met zijn collega-juryleden, naar Aurora. Hij vroeg of mijn vriendin en ik meegingen. En ik dacht dat hij een oogje had op mijn vriendin. Zij hadden elkaar al eerder ontmoet, bleek al snel. Oké, daar zaten we dan op een barkruk bij Aurora. De jury kreeg te eten, wij natuurlijk niet. Het duurde naar mijn gevoel eeuwen voordat Hans weer terugkwam. We hebben wat gedronken, zijn bij Alanya nog wat gaan eten (vriendin en ik) en gingen daarna op zoek naar mijn auto. Boven op het dak van de natgeregende auto schreef ik op een papiertje mijn telefoonnummer. Want Hans had geen oogje op mijn vriendin, maar hij wilde contact met mij blijven houden. En zo gebeurde.

Onze eerste afspraak was op een zomeravond bij De Efteling en daarna dronken wij wat in d’Ouwe Sok. Grappig was dat daar, op die avond, één van degenen waar wij nu dicht bij in de buurt wonen, van dronkenschap over de vloer kroop. Geweldig om daar nu aan terug te denken.

Ik ga echt geen verslag in detail schrijven van de 25 jaar die onze relatie duurt, dat wil echt niemand lezen! Misschien wil ook niemand deze column lezen, maar dat neem ik wel voor lief.

Na drie jaar zijn wij samen gaan wonen, in het huis waar wij nu nog steeds wonen. Jammer genoeg heeft mijn moeder dit huis niet meer gezien, omdat zij overleden is, ongeveer een half jaar nadat Hans en ik elkaar hebben leren kennen. En mijn vader overleed ongeveer een jaar nadat wij in het huis gingen wonen. Hij heeft heel veel werk verricht in het huis en hij kwam ook graag bij ons koffiedrinken of even snel iets eten. En daarna volgde nog meer onheil, het hartinfarct van Hans, de geboorte van onze tweeling-kleindochters, die niet vlekkeloos verliep, de ziekte en het overlijden van mijn zwager……de drie zussen van Hans die in korte tijd allemaal overleden, de ziekte en het overlijden van één van Hans zijn neven…..het onheil bleef op ons pad komen. Gelukkig bleven en blijven wij overeind, ondanks alle pech die met regelmaat op ons af komt. Mensen zijn sterk en veerkrachtig, blijkt elke keer weer. En er zijn, gelukkig, zoveel mooie momenten om van te genieten!

De eerste cruise die wij maakten: een superreis! Onze huwelijksdag, een geweldig leuke dag met veel leuke mensen om ons heen. Het huwelijk van mijn lieve stiefdochter, die trouwde met haar grote (vrouwelijke) liefde: wat een bijzondere gebeurtenis was dat huwelijk! Opvallend is het aantal sieraden dat ik in de loop der jaren verzameld heb. Een uit de hand gelopen hobby? Misschien, maar ik ben er wel erg blij mee. En ik ben steeds opnieuw blij als er weer een bijzonder stuk aan mijn collectie wordt toegevoegd (zie foto).

Wie ik niet mag vergeten, zijn de vrienden die wij in de loop der jaren zijn tegengekomen: sommige mensen verdwenen zachtjes en geleidelijk weer uit ons leven. Anderen bleven en zullen ook blijven. Wat is het fijn om zo’n grote kring mensen om je heen te hebben van mensen die om je geven. Mensen die er voor je zijn als je ze nodig hebt, mensen voor wie wij er kunnen zijn als zíj ons nodig hebben. Er zijn heerlijke avonden geweest, met geweldige feesten, leuke mensen, drankjes, hapjes, eten, alles wat je nodig hebt of nodig denkt te hebben om het leven aangenaam te maken. Sommige dingen vergeet je nooit meer.

Zoals de keer, dat wij elkaar nog niet zo lang kenden en wij lekker uit waren geweest in Tilburg. Thuisgekomen wilde ik de auto niet uit. Het heeft Hans heel wat overredingskracht gekost om mij naar binnen te krijgen. Tot overmaat van ramp deed hij, toen hij de hond had uitgelaten, overal het licht aan, zodat mijn ouders wakker werden. Geen goede start, maar uiteindelijk is het wel goed gekomen!

En dan denk ik weer aan alle onze heerlijke weekenden in Huijbergen met mijn vader. Wat hebben we daar genoten! En de prachtige reis naar Ierland, met mijn vader en ‘father Wezel’. Geweldig!

Of die keer dat Hans net een andere auto had. Weer naar Tilburg. Na een hele gezellige avond, ging vriendin dronken mee naar huis. Bijna bij Charlotte Oord moest zij overgeven. Helaas lukte het niet om de auto tijdig te stoppen. De troep die er toen in de auto lag…..pfff, dat wil je niet weten. Wat wel leuk was: de reactie van vriendin. Zij stond te stampen op de weg, gooide haar tasje in de bosjes, durfde bijna niet naar huis en wilde niet dat iemand het verhaal te horen kreeg. Wat schetst onze verbazing, toen wij op een verjaardag waren en het hele verhaal over haar dronkenschap daar hoorden!

De vakantie in Mallorca, omdat het hier zo’n slecht weer was. Wat denk je? Op Mallorca was het kouder dan het in jaren was geweest. Het hotel waar wij logeerden, werd verbouwd, dus wij rekenden niet op een warme hotelkamer. Gelukkig voor ons logeerden er veel Spanjaarden in het hotel. En als Spanjaarden ergens niet van houden, is het van kou! Toen wij na een uitstapje terugkeerden in het hotel was de verwarming aangesloten. Dat was echt genieten. Dat wij op de laatste dag van onze vakantie niet naar buiten konden, omdat het de héle dag regende, hebben wij uiteindelijk maar voor lief genomen.

Zo kan ik door blijven gaan! Nog twee dingen.

Hans en ik hadden het huis gekocht, waar wij nu nog wonen. Ik had een vergadering, en vertelde dat ik naar huis moest, omdat ik bezig was met verhuizen. Gevraagd werd, waar ik ging wonen. Toen ik dat zei, kreeg ik de reactie: “Maar er komt een Rotterdammer in dat huis wonen!” Ja, met die Rotterdammer ging ik samenwonen. En met die Rotterdammer woon ik nog steeds in hetzelfde huis! Hoewel Hans redelijk is ingeburgerd, blijft hij tóch een Rotterdammer!

Toen Hans nog niet zo lang in Dongen woonde, liepen wij in de Tramstraat. Wij hoorden twee (oudere) dames praten. De ene vertelde tegen de andere dat zij ergens ‘nie nooi gewoond’ had. Hans wist niet wat hij hoorde. Leg dat maar eens uit. Wij liepen verder, door de Tramstraat, over het Looiersplein en Hoge Ham naar huis. Onderwerp van gesprek ‘nie nooi’. Het heeft mij heel wat overredingskracht gekost om uit te leggen dat deze uitdrukking graag betekende!

En zo kabbelt het leven door. Met heel veel leuke dagen en ook heel veel minder leuke dagen. Maar over het algemeen is het leven leuk en goed! Wij genieten van elkaar en van de mensen in onze omgeving. Zo hebben wij pas weer een prachtige reis gemaakt naar de Noorse Fjorden, daarover later meer.

Het moment dat Hans en ik elkaar vijftig jaar kennen, zullen we waarschijnlijk niet samen meer meemaken…..Dat neemt niet weg dat wij blijven genieten, van het leven en van elkaar. Proost!!

Lia van Gool , september 2017

  • Comments(2)//column.dongenhomespot.nl/#post34

Begrafenissen en carnaval

REALITEITPosted by Lia van Gool Thu, February 23, 2017 16:48:03

Begrafenissen en carnaval

Het lijkt een beetje een vreemde combinatie, maar als je dit verhaal tot aan het einde leest, ontdek je het verband.

Jaren geleden is mijn oma overleden. Het was vlak voor carnaval, weet ik me nog te herinneren. De avondwake die voor mijn oma werd gehouden, vergeet ik nooit meer. Het was in de aula van het bejaardenhuis (die had je toen nog!) waar mijn oma woonde. De aula zat héél erg vol. Niemand had erop gerekend dat er zoveel mensen naar die dienst zouden komen. Het was een mooie viering. De dienstdoende pastoor deed goed zijn best. Tijdens de uitreiking van de communie gebeurde het. De pastoor keek naar de kelk, waar de hosties in zouden moeten zitten, maar, die kelk was leeg. Hij liep naar mijn vader en fluisterde vrij luid: ‘Kees, de hosties zijn op!’ Vervolgens liep de pastoor weg om de kelk bij te vullen. Op dat moment moest ik zo hard lachen, dat de tranen over mijn wangen rolden, echt vreselijk. Ik dacht dat, als ik mijn handen maar voor mijn ogen hield, niemand in de gaten zou hebben dat ik lachte, in plaats van dat ik huilde om de dood van mijn oma. Niets was minder waar. Toen de tranen opgedroogd waren, de nieuwe hosties waren uitgereikt en de dienst voorbij was, kwamen verschillende mensen naar mij toe: ‘Jij zat te lachen, toch?’ En ik kon dat niet ontkennen. Een paar dagen later, toen de plechtigheden achter de rug waren, was het carnaval. Ik wilde toch wel heel graag carnaval gaan vieren. En dat heb ik ook gedaan, ook al voelde het wat vreemd. En op dat moment in de aula heb ik, tijdens die carnaval, wel een pilsje gedronken. Op het leven van mijn oma, met een glimlach op mijn gezicht.

Dat is al lang geleden. Terug naar het heden. De afgelopen drie weken hebben wij al drie begrafenissen achter de rug. En weer is het bijna carnaval. De eerste plechtigheid was voor de overleden moeder van een vriendin. Haar moeder heeft de respectabele leeftijd van 93 jaar bereikt. Prachtig toch? De begrafenis was bijzonder. Bijzonder omdat de mis in de Basiliek van Oudenbosch werd gehouden. Bijzonder ook, omdat wij, vanuit de basiliek, met een hele stoet, lopend naar de begraafplaats zijn gegaan. Bijzonder ook om de ontmoeting ná de begrafenis. Op verzoek van moeder, was de bijeenkomst na de begrafenis niet droevig. Na de koffie was er dan ook tijd voor een borrel! Het was een gemêleerd gezelschap, daar in Oudenbosch. Er werd geanimeerd gepraat door de verschillende groepen. En daar had ik een bijzondere ontmoeting. Zoals dat vaker gaat, komen mensen die elkaar niet kennen bij elkaar aan tafel terecht. Zo ook die dag. Naast mij de hulp van de overledene en tegenover mij een moeder-overste van een klooster. Wij drieën hebben een bijzonder gesprek gehad. Op een gegeven moment hebben wij, met zijn drieën geproost op het leven van de moeder van mijn vriendin. Een foto van de moeder stond vlakbij onze tafel, met een kaarsje erbij. Een mooi moment, waarop wij, tot voor kort onbekenden van elkaar, in ieder geval op dat moment een diep gevoel van verbondenheid hadden. Het gesprek kabbelde voort. En toen deed de moeder-overste (een bijzondere vrouw) een uitspraak, die ik nooit meer zal vergeten: ‘Je merkt dat je oud bent, als niemand je meer bij je voornaam noemt.’ En zo is het natuurlijk ook.


Hans ging alleen naar de tweede begrafenis. Naar de derde begrafenis, gisteren (22 februari), gingen wij weer samen. Deze keer in het crematorium in Tilburg. Een van onze buurvrouwen was, zeer onverwacht, overleden. Relatief jong was zij nog. Vorige week was ik nog bij haar op bezoek. Zij maakte grapjes, vertelde dat zij 100 zou worden. Over dertig jaar zou zij dan nog twee jaar de tijd hebben om een groot feest te organiseren. Haar kleindochter, die ook bij haar was die dag, zat te luisteren naar haar oma. Ik vroeg hoe oud de kleindochter over dertig jaar zou zijn. ‘Achtendertig’, klonk het. Kleindochter vond het maar een vreemd idee dat zij dan ook al kinderen zou kunnen hebben en dat haar moeder dan oma zou zijn. Terug naar de dienst in het crematorium. Deze dienst werd geleid door de diaken die nog niet zo’n lange tijd in Dongen werkzaam is. Na de dienst kwam de diaken bij Hans en mij aan tafel zitten. Het werd een geanimeerd gesprek, waarin ik leerde dat een diaken ook getrouwd kan zijn en, dat deze diaken in het bijzonder, van carnaval hield. Nog deze week was hij naar een groots carnavalsconcert geweest in Den Bosch. En een dezer dagen zou hij naar eenzelfde concert gaan in Breda. Daar gaat hij zelfs de avond presenteren!

De diaken vertelde over een bijzonder moment dat hij had meegemaakt. Een moment, waarop begrafenis en carnaval letterlijk als een puzzel in elkaar vielen. De diaken was bezig met het voorbereiden van een uitvaartdienst ná carnaval. In het weekeinde van die carnaval, was er een carnavalsoptocht. De nabestaanden van de overledenen gingen kijken naar de optocht. Toen de optocht bezig was, liep ook de diaken door de straat. Hij keek de familie, waar hij de begrafenis voor aan het regelen was, recht in de ogen. Een glimlach, een moment van herkenning, een bijzondere ontmoeting.

Eigenlijk werd het, na de dienst in het crematorium, best gezellig, aan tafel met de diaken. Maar toen werd het tijd om terug naar Dongen te gaan. Wij met de auto, de diaken op de fiets. Onderweg zagen wij de diaken fietsen, een oranje tasje stevig onder de snelbinders van de fiets.

Zo zie je dat begrafenissen en carnaval elkaar op enig moment tegen kunnen komen. En dat je, tijdens begrafenissen, bijzondere dingen mee kunt maken en bijzondere ontmoetingen kunt hebben.

Deze column draag ik op aan mijn overleden buurvrouw en haar familie. De foto is gemaakt van het gedachtenisprentje dat wij donderdag kregen.

Lia van Gool

  • Comments(2)//column.dongenhomespot.nl/#post25

De trein

REALITEITPosted by Lia van Gool Thu, November 17, 2016 07:36:21

De trein

Een groot aantal jaren geleden maakten Hans en ik een treinreis naar Leiden. Het was een gezellige dag en veel te vroeg kwam het moment dat wij naar huis moesten. Ik vond dat wij best met de laatste trein naar huis konden gaan. Hans had zo zijn twijfels. Ik had, toen nog, een grenzeloos vertrouwen in onze spoorwegen. En, zoals het zo vaak gaat, stemde Hans in met mijn voorstel om de laatste trein te nemen. En wat denk je? Het liep mis! De trein die wij wilden nemen, reed niet. Geen probleem, zo dacht ik nog, er komt vast nog een trein. Maar nee, dat was niet zo. Wij naar de informatiebalie. De medewerker daar kon ons helaas niet echt verder helpen. Wij moesten maar gewoon in de trein stappen en aan de conducteur vragen wat wij moesten doen. Weinig keus, dus wij hebben dat maar gedaan. De trein reed niet verder dan Dordrecht en wij moesten naar Breda, want daar stond onze auto. De conducteur keek even moeilijk toen wij vroegen hoe wij nu van Dordrecht naar Breda moesten komen. Even later kwam de oplossing voor het probleem: in Dordrecht zou een taxi klaarstaan, die ons naar Breda zou brengen. Ik zeg even zou, want mijn vertrouwen in de NS was even gedaald. Maar wat blijkt? De taxi stond er inderdaad. In een volle auto, wat toch beter is dan overnachten op een koud perron, werden wij keurig op het station in Breda afgezet. Hulde voor de conducteur. Maar het vertrouwen in de spoorwegen was na die reis wél verdwenen. Als wij ergens naar toe moesten in de jaren die daarna kwamen, reisden wij eigenlijk nooit meer met de trein, want je weet tenslotte maar nooit!

Toevallig heb ik de afgelopen tijd twee keer in één week met de trein gereisd. De ene keer naar Helmond, voor mijn plezier, de andere keer naar Goes, voor mijn werk. De eerste keer reisde ik, voor het eerst, met een OV-chipkaart, de tweede keer met een NS Business Card. Een wereld van verschil!

Het is vrijdagochtend als ik naar Helmond reis om te gaan lunchen bij een collega. Mijn kersverse OV-kaart in mijn jaszak. Op het perron wil ik inchecken. Wat denk je? Een rood lampje, op een schermpje de tekst: ‘in- en uitchecken niet mogelijk’. Nog een keer geprobeerd. Weer hetzelfde lampje en dezelfde tekst. Hoe kan dit nou? Hans heeft de kaart gisteren voor mij gekocht en opgeladen. Ik weet zeker dat er genoeg geld op staat om naar Helmond te reizen. Wat nu? Een vrouw voor mij heeft op de knop gedrukt van een praatpaal die op het station staat. Alle medewerkers zijn in gesprek en de dame blijkt het gesprek dat komen gaat niet nodig te hebben. Ik wel. Geduldig wacht ik. Een vriendelijke stem vraagt of zij mij kan helpen. Ja! Ik vertel wat er aan de hand is en de dame in de paal biedt uitkomst: ik moet de kaart vóór het eerste gebruik activeren. Ja hoor, ik ga ook eens een keer met het openbaar vervoer!

De trein komt en ik moet, na een korte reis, overstappen in Tilburg. Een stroom reizigers gaat naar de roltrap. Pfff, wat is het druk! Ik ga op mijn gemak, want ik heb tijd genoeg, met de gewone trap. Trap af, trap weer op: wat een onderneming. Ik heb ruim de tijd, maar weet niet wat ik met die tijd moet doen. Er is niet veel te zien op het station, want er wordt verbouwd en de werkzaamheden worden uitgevoerd achter een muur van hout. Jammer. En eindelijk, daar komt de volgende trein, richting Helmond. Ik laat het geroezemoes over me heen komen. Af en toe gaat er een telefoon, de gesprekken zijn niet te volgen.

Op het station in Helmond staan poortjes, zodat ik niet vergeet om uit te checken. Als ik het station uitkom, staat mijn collega al te wachten met haar dochtertje. Wat een warm welkom! Het laatste stukje van de reis volgt in een comfortabele, warme, auto, met een meisje van bijna 3 jaar, dat aan een stuk door praat. Wat gezellig! Zo gezellig was ook de rest van de dag. De terugreis met de trein verliep zonder problemen!


De woensdagochtend na die vrijdag, reis ik voor mijn werk naar Goes. Ik check eenvoudig in met mijn Businesscard en stap een bijna lege coupe van de eerste klas binnen. Weer een korte reis, nu naar Breda, met een ruimte overstaptijd. Weer trap af, trap op. Het is druk op het perron, veel studenten en mensen die naar het werk gaan, net als ik. Ik vind een plaatsje in een rustige eerste klas-coupé. Heerlijk! Ik staar naar buiten. Het is grijs en regenachtig. Plaatsen vliegen voorbij, huizen zijn soms schimmen. Hup, het is weer tijd om over te stappen. En de reis gaat door. Aangekomen in Goes, ben ik even, letterlijk, de weg kwijt. Waar is ons kantoor? Ik vraag het even aan een paar voorbijgangers, maar niemand komt uit Goes. Op goed geluk loop ik een straat in en ik heb geluk: ik loop de juiste richting uit. Als ik binnen ben, ben ik weer de weg kwijt. Een collega wijst de weg en ik vind uiteindelijk ‘mijn’ afdeling. Daar wacht mij een warm welkom door mijn collega’s uit Goes. Wat een verademing.

Na het overleg ga ik weer huiswaarts. Ik heb geluk, de trein komt binnen een paar minuten. In de coupé waar ik een plaatsje vind, zitten twee vrouwen te kletsen. De ene vertelt tegen de andere dat zij het vreemd vindt dat zij al zo lang niets meer van de zoon van de andere heeft gehoord. Het gesprek kabbelt voort. De ene vrouw kijkt even of ik meeluister, maar ik doe net alsof ik het niet zie. Ook kijk ik niet naar de foto’s die uiteindelijk getoond worden. Ik staar naar buiten, naar het grijze, vochtige landschap. Dat landschap wordt nog grijzig en schimmiger , doordat de ruiten van de trein vies zijn. Niet gek met dit weer. Gefascineerd kijk ik naar de waterdruppeltjes die een weg vinden op het raam. Er zijn verschillende sporen, die zomaar ineens in elkaar overlopen. Gek, hoe je je kunt vermaken met een waterdruppel…..Het zorgt ervoor dat de tijd snel gaat. Het station waar ik moet overstappen komt snel in zicht. Daar staat de warme trein (een schermpje geeft aan dat de binnentemperatuur 23 graden is; de buitentemperatuur is een graad of 8). Ik dommel bijna weg, maar weet wakker te blijven tot het volgende overstapstation. Ook daar staat de trein weer op het perron klaar. Het regent hard als ik op Gilze – Rijen naar de auto loop. Zo word ik ook weer helemaal wakker na het verblijf in de warme trein.

Twee treinreizen in één week, zo kan het weer wel even. Ik heb er in ieder geval een paar dingen van geleerd: je moet een OV-chipkaart eerst activeren voordat je deze kunt gebruiken; in een station stikt het van de trappen en het reizen in een eerste klas-coupé is toch wat prettiger dan in een tweede klas. Hoewel? In een tweede klas-coupé is het misschien toch nog net iets gezelliger….. En, na deze reizen is mijn vertrouwen in de NS toch weer wat beter geworden! Die van Hans nog steeds niet, ondanks mijn positieve verhalen!

  • Comments(0)//column.dongenhomespot.nl/#post19

DIT GAAT NERGENS OVER!!!!

REALITEITPosted by Lia van Gool Wed, November 02, 2016 21:11:03

DIT GAAT NERGENS OVER!!!!

Ja, je leest het goed: deze column gaat nergens over. Het is zover, het gebeurt schrijvers, journalisten, columnschrijvers, noem maar op, weleens vaker: zij weten niet waar zij over moeten schrijven. En dat heb ik vandaag ook!


Er zijn natuurlijk genoeg onderwerpen te vinden om wat over te schrijven, maar ik kan er vandaag geen inspiratie voor vinden.

Ik zou

het kunnen hebben over de presidentsverkiezingen in Amerika. Wie gaat er winnen Trump of Clinton? Om eerlijk te zijn: ik vind beide kandidaten geen geschikte presidentskandidaat. Daarom wil ik er ook niet meer over schrijven.

Ik zou

het ook kunnen hebben over de Zwarte Pieten-discussie. Dat het erg is, dat Zwarte Piet moet blijven of juist niet. Ik vind dat het Sinterklaasfeest een Nederlandse traditie is, die gewoon moet blijven bestaan. Meer wil ik er niet over kwijt. Daarom kan ik er dan ook geen column mee vullen.

Ik zou

het kunnen hebben over het feit dat de pensioenleeftijd weer verhoogd wordt. Ik moet zeggen, dat ik daar dan weer wel van baal. Maar, hoe boos ik me erover zou maken, het gebeurt toch. Daarom kan ik er geen goed verhaal over schrijven op dit moment.

Ik zou

het ook kunnen hebben over de fascinatie voor het Halloween-feest. Ik zag ineens allerlei activiteiten voorbijkomen op de sociale media, van gigantische verkleedpartijen tot Halloween-diners. Maar dit feest komt op mij een beetje geforceerd over, alsof het in plaats komt van ons eigen Nederlandse Sinterklaasfeest. Dus nee, ook daar geen column over.

Ik zou

het kunnen hebben over kleinkinderen, maar daar wordt al zoveel over geschreven. En ik heb zelf onze kleinkinderen ook al eens genoemd in één van mijn verhalen, dus nee, toch maar niet.

Ik zou

het kunnen hebben over de problemen met de verwarming in De Beljaart. Maar dat is politiek en misschien weet ik niet genoeg details over dat onderwerp. Ik hoop alleen dat de bewoners het wel lekker warm krijgen deze winter. Maar helaas, niet genoeg voor een column.


Ik zou

het kunnen hebben over het Looiersplein. Dat de werkzaamheden nog steeds niet helemaal klaar zijn. Maar ik schrijf daar liever over als alles klaar is. Dan heb ik er vast wel een mening over. Dus: vandaag nog maar niet!

Ik zou

het kunnen hebben over het weer. Het is, op het moment dat ik dit schrijf, 2 november 2016. Soms schijnt de zon heerlijk, dan regent het plotseling heel erg hard. En ik las net dat Piet Paulusma voorspelt dat het deze winter echt gaat sneeuwen. Maar Piet Paulusma heeft het vaak fout, ik ga ervan uit dat er voorlopig geen sneeuw komt. Helaas, ook geen goed onderwerp voor vandaag.

Ik zou

het kunnen hebben over de lezers van mijn column. Maar helaas, die ken ik niet. Soms reageert er weleens een lezer. En ik geef altijd antwoord op die reactie. Helaas krijgt de lezer die reactie niet in zijn of haar mailbox. Het is dan ook de bedoeling om nog een keer om Dongen Homespot te kijken naar mijn reactie. Maar, helaas, het lukt me niet om daar een column over vol te schrijven.

Ik zou ook…….

LIA VAN GOOL

  • Comments(0)//column.dongenhomespot.nl/#post18
Next »