LIA VAN GOOL

LIA VAN GOOL

COLUMN VAN LIA VAN GOOL

Zij neemt de lezer mee in haar wereld van werkelijkheid en menselijkheid. Zij zal het zijn die de lezer een stuk vitamine voor het hart geeft en diezelfde lezer een blik gunt in het Dongense zoals Lia dat ziet. Gevarieerd en soms scherp ,maar altijd vanuit een positieve blik op de wereld van ons allen.

De redactie van deze krant wenst de lezer hierbij veel genoegen en leesplezier

De Cammeleur (een lofzang)

DONGENPosted by Lia van Gool Fri, September 21, 2018 19:39:00

De Cammeleur (een lofzang)

En dan ineens hebben we weer een Cammeleur. Nou ja, ineens zul je denken? We hebben er even op moeten wachten, dat klopt. En natuurlijk had iedereen er, al tijdens de bouw, een mening over. ‘Het gebouw past niet op die plek in de Hoge Ham; het is veel te groot; wat moeten we in Dongen met een theater?; waarom komt de bibliotheek erin, verdeeld over twee verdiepingen?; wat is de wijn duur; kunnen we niet in ’t Schouw blijven?.......’ Om maar eens wat te noemen.

Zelf vond ik het al vanaf het begin een mooi gebouw. Wel groot, dat klopt. En ik heb er met Hans de nodige discussies over gehad. Ik bleef bij mijn mening. Ik vond het prachtig toen de bouw langzaam vorderde en het gebouw vorm kreeg boven de schutting uit. En wat mooi was de versiering met lampjes, gemaakt door een kunstenares, van wie ik de naam nu even vergeten ben. Het was alsof er een sterrenhemel bij was gekomen, daar in de Hoge Ham.

Even voorbijgaand aan alle verdere discussies, uitstel van oplevering en allerlei problemen die gespeeld hebben en misschien nog wel spelen: De Cammeleur is er. En het is een prachtig gebouw.

De eerste keer dat ik er kwam, was De Cammeleur nog niet officieel open, maar ik had een cadeaubon nodig en die mocht ik, natuurlijk, op komen halen. De medewerkers van de bibliotheek renden rond om alles voor elkaar te krijgen. De knopjes in de lift leken nog los te zitten en de wanden waren nog niet helemaal klaar. Pffff, als dat volgende week allemaal klaar moet zijn, dacht ik nog! Maar de week daarop was het klaar.

Samen met Hans ging ik, op een vrijdagmiddag, eens even kijken in De Cammeleur. Wat een gebouw, wat een prachtige lichtinval, wat een ruimte! De eerste indruk was al prima. Bij de deur werden wij gastvrij opgewacht door medewerkers van De Cammeleur die ons de weg wilden wijzen, mocht dat nodig zijn. De weg naar de bibliotheek was snel gevonden, tenminste, op de begane grond. Om boeken te kunnen lenen, moesten wij naar boven. De snelste manier, op die dag tenminste, was over de grote, open trap in de bibliotheek. Wat een ellende, die trap! Ik heb last van hoogtevrees en stapje voor stapje naar boven kreeg ik er meer last van. Toen ik boven was, zag ik de Hoge Ham op me af komen. Dat werd alleen maar erger, toen Hans en ik stonden te praten met de manager van De Cammeleur. Elke keer als ik omhoog keek, zag ik dat grote raam, met daarachter alleen maar lucht, voor mijn gevoel. Mmmm, niks voor mij. De volgende keer ga ik een andere manier zoeken om naar boven te komen. Die dag volgden nog vele gesprekken met medewerkers en bezoekers van De Cammeleur. Iedereen was het erover eens: wat een mooi gebouw. Na het uitzoeken van de boeken hebben we nog even in het café beneden wat gedronken. Ook prima. En de zondag na ons eerste bezoek gingen we nóg een keer naar De Cammeleur. Nu om te lunchen. Wij namen plaats aan de kant van het raam, met een uitzicht op Winkk en op het park. Nu moet ik zeggen, dat ik al die verhalen over de ‘verbinding met het park’ nogal overdreven vond. ‘Het zal wel’, dacht ik altijd. Maar, toen ik daar zat, die zondagmiddag, dacht ik: ‘die verbinding is er echt!’

Toen kwam het weekeinde van de officiële opening. En ja, wij deden graag mee aan de brunch. Al ’s morgens toen ik Iwan aan het uitlaten was, werd er hard gewerkt bij De Cammeleur. Lange tafels stonden buiten en deze werden met zorg gedekt. Gelukkig was het ook die zondag nog mooi weer, dus prachtig om buiten te kunnen zitten! Samen met een tante en oom vonden wij een plaatsje aan één van de tafels. Heerlijk, genieten! De brunchgerechten waren bijzonder, vooral omdat ze bereid waren door vrouwen van de Leerloods: buitenlandse vrouwen, die met veel plezier voor bijna 200 mensen hapjes hadden gemaakt. Echt super! Het was een geweldig evenement, met een geweldige ambiance, heerlijk eten, prettige bediening, bijna on-Dongens. Het muzikale tussengerecht, verzorgd door de Zingende Koffiekar, smaakte prima. Wat een stemmen, wat een enthousiasme.

Voldaan en compleet tevreden liepen wij nog een rondje door het gebouw. Want vandaag was het de dag om écht eens een kijkje te nemen. Wij waren niet de enigen, dat was duidelijk. Het was een drukte van belang op dit openingsweekeinde. Uiteindelijk ‘ontdekten’ Hans en ik een heerlijk plekje, op de bovenste verdieping, op het dakterras met meubels van een Dongens bedrijf. Heerlijk weggezakt in de zachte kussens, het zonnetje op ons gezicht: zo hadden wij wel een hele middag kunnen blijven zitten, maar dan wel met een wijntje erbij. Helaas hadden wij die dag nog andere verplichtingen. Maar het moment is wel op de gevoelige plaat (noem je dat eigenlijk nog steeds zo in dit digitale tijdperk, vraag ik me af?) vastgelegd door onze Dongense topfotograaf!

En een nieuw bezoek aan De Cammeleur stond al weer te wachten. Met de dames van Hobbyclub ‘De Grijze Duif’ (ja, die naam hebben we echt, maar niet zelf verzonnen…..!) hadden een lunchafspraak. Eigenlijk zouden we ergens anders in Dongen gaan lunchen, maar omdat De Cammeleur zo mooi is, en omdat ik er al een keer een heerlijk broodje had gegeten, hebben wij de afspraak verzet. Op de afgesproken datum moest ik wat langer werken. Toen ik binnenkwam waren de andere dames er al. Zij lachten al toen ik binnenkwam lopen. Niet omdat ze mij zo graag zagen, nee, om de verrassing die ik, samen met Hans had bedacht. Hans en ik hadden een A4-tje gemaakt, met daarop de tekst ‘Gereserveerd voor Hobbyclub ‘De Grijze Duif’, compleet met afbeelding van een grijze duif. De dag voor de lunchafspraak is Hans deze tekst bij De Cammeleur af gaan geven. En het personeel heeft er keurig voor gezorgd, dat de duif klaar lag op de tafel die wij gereserveerd hadden. Dank daarvoor.

Het lijkt wel alsof ik een abonnement heb op De Cammeleur, want een paar dagen later was ik er weer om een evenement te bespreken. En ook daarvoor weer complimenten. De laatste keer dat Hans en ik samen bij De Cammeleur waren, was met de jaarlijkse preview-avond. Wij waren met een gezelschap van in totaal negen mensen en gelukkig konden wij bij elkaar zitten in de prachtige theaterzaal. De binnenkomst verliep ietwat chaotisch. Hoewel een aantal mensen in de rij stond te wachten, stoorde een aantal andere bezoekers zich daar niet aan en liepen langs de rij om naar binnen. Er was zelfs iemand die in de bak met consumptiemuntjes graaide…..


Foto : Adriaan Raesen

Karin Bruers presenteerde deze bijzondere avond. Zij vroeg zich af of de burgemeesteres er niet was, en gaf daarop zelf al het antwoord: “Nee, dat vond ze niet belangrijk’. Gelukkig vond vele andere bezoekers het wél belangrijk. Het was een geweldige avond.

Tijdens de ‘nazit’ speelde aan aantal Dongense muzikanten. Zij speelden goed (de Dongense Lee Towers en Wibi???), maar helaas was de muziek nogal hard. Napraten werd een beetje lastig. Een van de mensen uit ons groepje ging daarom zelfs eerder naar huis. Jammer. Ook jammer dat je bij moest betalen voor een glas wijn, hoewel je een muntje had gekregen voor een pauzedrankje. En er waren nog een paar dingen die niet helemaal goed liepen die avond. Maar goed, het was de eerste keer en we geven De Cammeleur natuurlijk nog meerdere kansen. Gelukkig was er, zoals vanouds op de preview-avond, korting voor degenen die kaartjes kochten voor de verschillende theatervoorstellingen. Hans en ik verheugen ons al op het nieuwe theaterseizoen. Al denken wij met veel plezier terug aan de ‘theater on tour’ voorstellingen, in de tijd dat De Cammeleur werd gebouwd.

In oktober staat er nog een bijzonder evenement op het programma, tenminste voor mijzelf. Dan geeft het Dongens Mannenkoor een Meezingconcert. En omdat ik weer bestuurslid ben bij dit prachtige koor, mag ik dan acte de presence geven! Ik, en met mij ‘mijn mannen van het koor’, hebben er zin in! Wij hopen op een grote opkomst op 12 oktober a.s. Kaarten zijn al te koop in De Cammeleur en via de website van De Cammeleur! Misschien tot dan! Ik zing in ieder geval mee, al zal mijn stem niet te horen zijn, want ik ben natuurlijk geen man! En Hans houdt ook zijn mond, want die wil je helemaal niet horen!

LIA VAN GOOL

  • Comments(2)//column.dongenhomespot.nl/#post48

Gewoon Verrassend Dongen

DONGENPosted by Lia van Gool Thu, May 17, 2018 16:46:18

Gewoon Verrassend Dongen

Dat Dongen verrassend is, zal niemand meer verbazen. Pas was in het nieuws dat Dongen, behalve verrassend, ook ‘heel gewoon’ is. Inwoners van Dongen zal dát wel verbazen, want zo gewoon is Dongen helemaal niet.

Afgelopen week maakte ik zelf weer mee hoe verrassend Dongen kan zijn. Tijdens een wandeling met Iwan, zag ik, op het kerkplein, een auto geparkeerd staan. ‘Heel gewoon’, zou je denken. Dat dacht ik ook. Degene die in de auto zat, zwaaide enthousiast naar mij. Ik had nog niet gezien wie het was, maar ik zwaaide enthousiast terug. Dat kan nooit kwaad, dacht ik. De bestuurder van de auto stapte uit. Het bleek een man te zijn die jarenlang in Dongen had gewoond en die, enkele jaren geleden, verhuisd is naar een gemeente hier in de buurt. Ik vond het geweldig, en verrassend, om die man te zien. Wat ben ik vaak bij hem en zijn vrouw (oud-wethouder van de gemeente Dongen) thuis geweest. Wat hebben wij veel gesprekken gevoerd. En, zo bleek nu, wat misten wij elkaar eigenlijk. Niet op de manier dat je elkaar elke minuut van de dag mist, nee, gewoon missen in de zin van een praatje maken als je elkaar tegenkomt op straat, of ergens anders in Dongen. De man vertelde dat hij niet verhuisd zou zijn, als er in Dongen in die tijd net zoveel gebouwd was als nu, en hij bedoelde kleinere woningen. Omdat die toen niet gebouwd werden, trokken hij en zijn vrouw de stoute schoenen aan en verhuisden. Een nieuw leven in een nieuw dorp. Maar, zo kwam de aap uit de mouw, de man en zijn vrouw zijn nog bijna elke dag in Dongen. Hij is ook nog vrijwilliger in de kerk waar hij zijn auto geparkeerd had. ‘Nou dat is toch gewoon’, hoor ik iemand denken. Nee, voor mij was die ontmoeting niet gewoon, maar verrassend. Verrassend op een ‘gewone’ zaterdag. Ik liep met een brede glimlach op mijn gezicht verder. En Iwan vond de aandacht die hij kreeg geweldig.


Er volgde nog een verrassende ontmoeting. Die verrassing zat hem meer in de manier waarop Iwan reageerde. Ik liep in de Kardinaal van Rossumstraat, toen er een paar mensen voorbij fietsten, die me gedag zeiden. En zij riepen Iwan. Die had het op dat moment te druk met snuffelen, maar toen hij daar mee klaar was, zag ik aan zijn kop, dat hij ineens besefte dat iuemand hem geroepen had. Hij begon te trekken, liep hard, keek de hoek om… En, hoewel ik Iwan vertelde dat die mensen al lang weg waren, bleek dat niet zo te zijn. Hij had geluk: weer aandacht. Onze lieve hulp, haar schoonmoeder en haar twee zoontjes stonden op ons te wachten. De oudste zoon is de nieuwste vriend van Iwan. Hij is al een paar keer bij ons geweest om met Iwan te spelen en de twee genieten er zichtbaar van. Dat was dus een leuke verrassing voor Iwan. Gewoon? Nee, ook deze ontmoeting was voor mij verrassend en leuk. Leuk om te zien hoe Iwan op zijn manier vriendschap heeft gesloten met een kleine jongen. Zowel de jongen als de hond werden blij van deze ontmoeting. En ik ook. Gewoon verrassend op een gewone zaterdag!

En dan heb ik de afgelopen weken nog twee verrassende interviews gehad. Deze verhalen zijn binnenkort te lezen in een andere krant. Tijdens het ene interview werd ik op allerlei manieren verrast op een gewone maandagavond: wat woonde degene die ik interviewde in een geweldig verrassend huis, in een gewone Dongense straat. Het tweede interview was verrassend, omdat het totaal anders uitpakte dan ik vooraf had bedacht. En aan het eind van dat gesprek kreeg ik een verrassende uitnodiging voor een speciale bijeenkomst. Meer daarover is over een tijdje te lezen in deze krant!

Op Tweede Pinksterdag, 21 mei 2018, staat Dongen weer bol van verrassingen. Dan is het de jaarlijkse Verrassend Dongen-dag. Een dag, die inmiddels misschien ook wel ‘gewoon’ genoemd kan worden, omdat deze dag ‘gewoon’ bij Dongen past. Veel mensen passen hun tweede Pinksterdag aan aan datgene wat Verrassend Dongen te bieden heeft. Dit jaar is er weer gezorgd voor een verrassend aanbod van activititeiten. Veel bedrijven zetten hun deuren, soms letterlijk, wijd open om de bezoekers iets verrassends leuk te bieden. Eén bedrijf viert deze dag de officiele opening. En ik moet zeggen, het is zeker de moeite waard om dit bedrijf te bezoeken. En nee, ik noem de naam van het bedrijf niet, maar in de naam komt in ieder geval ‘open’ voor. Ik noem dit bedrijf zonder daarbij afbreuk te doen aan de andere Dongense bedrijven die aan de Verrassend Dongen dag meedoen. Verrassend dit jaar is het grote aantal jonge ondernemers dat meedoet. Wat mooi om te zien! En dat toont weer aan dat Dongen toch niet zo gewoon is.

Stap op Tweede Pinksterdag op de fiets. Fiets van de Eindsestraat naar Dongen-Vaart en van Dongen-Vaart naar ’s Gravenmoer. Doe een rondje Dongen op de fiets. Aan het eind van de dag zeg je vast en zeker: ‘toch verrassend, ons gewone Dongen!’

LIA VAN GOOL



  • Comments(1)//column.dongenhomespot.nl/#post44

Van modeshow tot moskee en van jaarmarkt tot Koningsdag

DONGENPosted by Lia van Gool Wed, May 02, 2018 16:07:50

Van modeshow tot moskee en van jaarmarkt tot Koningsdag

Soms heb je van die weken, dat je de ene activiteit na de andere hebt. En als alles achter de rug is, besef je pas dat je, in een paar weken tijd, bijna een reis om de wereld hebt gemaakt, wat verschillende culturen betreft.

Zo was ik met een vriendin bij een modeshow van een gerenommeerde zaak in ’s Gravenmoer. Ik was er al voor de tweede keer, maar dat maakt bij die zaak niet uit. Elke modeshow is anders. En dat zag ik ook dit keer weer. Wat een prachtige mode werd er geshowd! En wat een mooie modellen liepen er over de catwalk, die overigens gewoon in de winkel was! Het leuke aan de modellen die de mode showen is, dat het ‘gewone klanten’ zijn die regelmatig naar ’s Gravenmoer komen voor de mode! Geweldig om te zien en heel draagbaar was de mode die wij te zien kregen. Maar gaan wij eigenlijk wel voor de mode naar die show? Ik niet alleen daarvoor. Het is er altijd gezellig in de winkel. Je wordt ontvangen met een heerlijk kopje koffie met wat lekkers. De eigenaar weet op een onnavolgbare wijze de vrouwen voor zich in te nemen. En, wees nou eerlijk, wie wil dat nou niet? Na de modeshows staat er, op een grote tafel achter in de zaak, altijd een lekker drankje klaar. En hoewel de show al voor 12.00 uur afgelopen was, lieten mijn vriendin en ik de Prosecco echt niet staan. Dat is echt Nederlands (met een buitenlands tintje) genieten op een gewone vrijdagochtend in april. Echt super. Mijn vriendin paste na de show nog een aantal jurken. Hoewel ik en een aantal andere winkelende dames, vonden dat zij er best wel mocht zijn in de jurken, was zij zelf niet tevreden. Jammer, een volgende keer beter. Zelf zag ik ook wel een paar leuke dingen, die precies mijn smaak waren. En wat denk je? Ik heb deze keer niets gekocht. In het najaar komen er weer nieuwe shows, en ik weet zeker dat ik er, in ieder geval één keer, naar toe ga, al is het alleen maar voor de gezelligheid.


De dag erna, zaterdag, was er een feest van mijn werk. In Limburg. Een hele reis ernaartoe, maar gelukkig heb ik een hele lieve collega, die mij thuis ophaalde. Zo hoefde ik niet met de bus mee. Het was gezellig onderweg en ook de locatie, Kasteel Limbricht, mocht er zijn. Wat een prachtige dag was het! Dat de rondleiding over het landgoed niet helemaal was wat wij ervan verwacht hadden, mocht de pret niet drukken. De percussie-workshop met de hele afdeling tegelijk was een uitdaging. Het resultaat? Waarschijnlijk geen ‘douze points’ van de jury, maar wel leuk om terug te horen. En natuurlijk moet ik nog iets zeggen over het eten, want dat hoort zo, toch? Nou, het eten was lekker. Je kon kiezen uit verschillende dingen, de frietjes, de rijst en de lasagne vonden gretig aftrek en je kon zoveel eten als je wilde. Daarbij een heerlijk rosétje, een Limburgs zonnetje en stoelen waarin je alleen maar een soort van kon liggen, maakten het feest compleet. Het was een leuke dag met heel veel lieve en leuke collega’s!


In datzelfde weekeinde waren er nog meer feestelijkheden. Op zondag was er een open dag van de moskee en een Turkse ‘kermes’in Dongen. En weer was het prachtig weer. Hans en ik reden naar de locatie. Het was een jaarmarkt in het klein. Overal stonden kraampjes, springkussens voor de kinderen, draaimolens, noem maar op. En natuurlijk kon je ook hier eten, eten, eten. Wat een gastvrijheid! En wat leuk om, zo voelde het bijna, thuis in Dongen in Turkije te zijn. Wij kwamen, heel toevallig, uitgelopen bij een Turkse vriend van ons. Hij had een afspraak met mensen die wij ook kenden en zo zaten wij, met z’n vijven, heerlijk in het zonnetje in de Rembrandtstraat. Wij werden verwend met een heerlijk Turks ontbijt en lekkere zoete Turkse thee. De gesprekken waren divers: er werd gepraat over politiek, kleding, eten en reizen. De dames in het gezelschap kregen bovendien een prachtige bos rozen. Wat een verwennerij! Op het podium waren intussen ook allerlei activiteiten. Zo was er een optreden van een heuse derwisj. Wat mooi om te zien!

De rondleiding door de moskee liet ik even voor wat het was. De rest van het gezelschap ging aan de wandel. Ik bleef kijken naar het kleurrijke leven dat zich om mij heen voltrok, heerlijk in het zonnetje. Na de rondleiding kwam Hans mij halen: ik kon een verkorte rondleiding krijgen. En dat sloeg ik natuurlijk niet af. Wat een bijzondere zondag. Wij hebben genoten van de geweldige Turkse gastvrijheid.

Een week later was er het volgende culturele evenement in Dongen: de jaarmarkt. Om half 10 ’s morgens liepen de eerste bezoekers al rond. Alsof er in Dongen iets speciaals te koop zou zijn! Toch blijkt die jaarmarkt een jaarlijks terugkerend, bijna cultureel, gebeuren. Aan één stuk door lopen er mensen rond in de Dongense straten, slenterend langs de kraampjes, genieten van al het eten dat je bij de kraampjes kunt krijgen. Ook voor Hans en mij is de jaarmarkt een evenement waar wij elk jaar wel naar toe gaan. Al is het maar naar twee winkels in Dongen, want daar hebben ze met de jaarmarkt altijd gigantische aanbiedingen. Je moet er wel vroeg bij zijn, anders zijn de mooiste dingen al weg. En ja, het is dit jaar weer gelukt om een paar prachtige items voor onze kledingkasten te kopen. Want we moeten er wel voor zorgen dat die niet te leeg worden!


Omdat het mooi weer was, zijn wij, om even bij te komen, op het terras gaan zitten bij onze favoriete Chinese restaurant aan de Hoge Ham. En daar bleven wij niet onopgemerkt: wij zijn duidelijk te zien op de film die door deze krant is gemaakt over de jaarmarkt. Wat grappig om onszelf terug te zien op die film!

En zo werd het Koningsdag. Tijd voor een traditie: oranjegebak en koffie bij de televisie-uitzending voor Koningsdag. Dat oranjegebak, dat hoort er gewoon bij. Elk jaar weer! En ik moet zeggen, dit jaar smaakten de oranjesoezen echt heerlijk. Koningsdag was natuurlijk ook de dag (met de nacht ervoor) voor het laatste grote evenement in april: het Oranjeparkfestival. In de week voor het festival zag je het park en (gedeelten van) het Wilhelminaplein veranderen in een haast onneembare vesting. Tenminste, zo leek het. Overal stonden hekken waar je echt niet doorheen kon kijken. De Nieuwstraat was al vroeg in de week niet meer bereikbaar voor auto’s.


En het Wilhelminaplein, de favoriete plek van onze Iwan, heb ik die week maar overgeslagen in mijn wandelroute. Met bewondering heb ik de inspanningen van alle medewerkers van het Oranjeparkfestival gadegeslagen: wat een werk hebben die mensen verzet. Geweldig. En wat was het weer een succes, met uiteindelijk een waterig Oranjezonnetje op Koningsdag. Jammer genoeg houden wij het niet vol om naar één van de optredens te gaan kijken in de Koningsnacht of op Koningsdag. Dat neemt niet weg dat het elk jaar weer een geweldig evenement is: voor ieder wat wils. En dit jaar natuurlijk met een Koninklijke Onderscheiding als kroon op het werk voor de twee mannen die aan de wieg stonden van het Oranjeparkfestival. Volgend jaar weer!



  • Comments(1)//column.dongenhomespot.nl/#post43

Namen voor zalen

DONGENPosted by Lia van Gool Mon, April 09, 2018 16:43:26

Namen voor zalen

En zo zaten wij, met een groepje vrienden, bij ’t Karrewiel voor een voorstelling van Oscar Arnold. ‘What is in a name?’ zeggen de Engelsen zo mooi en bij de naam van de cabaretier kwam deze zin bij mij naar boven. Het was een mooi concept, daar in Dongen-Vaart. Eerst lekker eten, daarna naar de zaal voor de voorstelling van Oscar Arnold. Tijdens die voorstelling wist de cabaretier op een geweldige manier met woorden te spelen, zoals de zinnen over de Dappere Dodo, waar ook Olivier B. Bommel in voorkwam. Ik kan het helaas niet meer herhalen. Onze ideeën kwamen ná de voorstelling naar boven, onder het genot van een drankje.

Eerst hebben we even nagepraat over de voorstelling. Over één ding waren wij het allemaal eens: die voorstelling duurde wel erg kort! Na een tijdje ging één van onze vrienden, die in Dongen-Vaart woont, naar huis. Toen wij op dat moment naar buiten keken, zagen wij een taxi staan. Wij moesten al lachen, want onze vriend woont echt op rol-afstand van het Dongen-Vaartse etablissement, waarom had hij een taxi nodig? Wij hadden echter het gewoon niet goed gezien: de taxi was niet bestemd om onze vriend naar huis te brengen maar voor de cabaretier die richting huis ging.

Het gesprek kabbelde voort. Dat ‘Theater on Tour’, in het leven geroepen omdat De Cammeleur afgebroken en opnieuw gebouwd werd, eigenlijk zo’n mooi concept was. En wat jammer dat dit concept volgend theaterseizoen, als De Cammeleur weer open is, niet meer wordt gebruikt. En zo kwamen wij op het nieuwe gebouw dat (in ieder geval aan de buitenkant) gestalte heeft gekregen aan de Hoge Ham. Want, zo lazen wij vorige week in verschillende publicaties: de zalen en andere ruimtes in De Cammeleur hebben nog geen naam. Nee, de zalen hebben alleen maar een nummer. En dat kan natuurlijk niet. Wij hebben daarom, in Dongen-Vaart op een van de eerste warme lenteavonden van dit jaar, de oplossing gevonden: geef de zalen de naam van (oud-) wethouders. In eerste instantie alleen oud-wethouders, vonden wij. Toen bedachten wij dat, op dit moment (zaterdag 7 april) de wethouders van de gemeente weliswaar demissionair zijn, maar zij zijn nog wel wethouder. Daarom maken hun namen ook onderdeel uit van onze ideeën.


Eén zaal moet natuurlijk de naam krijgen van Theo Brants. Hij is helaas niet meer in ons midden. Theo was een groot pleitbezorger voor de naam ‘De Cammeleur’, al bij de bouw van de eerste accommodatie. Daarom moet hij zeker geëerd worden in dit nieuwe gebouw. Ook Wim du Fossé is helaas niet meer in ons midden. Hij was altijd erg gecharmeerd van het grote schilderij dat in de vroegere Rembrandtzaal hing, het was een beetje ‘zijn schilderij’ en ‘zijn zaal’, toen al. Alleen al voor die passie verdient Wim du Fossé het dat een van de zalen naar hem genoemd wordt.

Dan blijft er nog een aantal namen over. Wat te denken van een Joop Velthoven-garderobe? Of de Piet Panis-foyer? En de grote zaal wordt de Ad van Beek-theaterzaal. Bea van Beers krijgt haar eigen Bea van Beers-terras, aan de kant van het park. Zo, nu hebben we al vijf namen gevonden. Om alle zalen een naam te kunnen geven, moeten wij verder terug in het verleden. Dan zou je bijvoorbeeld kunnen denken aan Theo Leijten en Gerard van Dongen, of misschien aan Jan Dosker, Hans van Brummen of Simone Dirven. Deze laatste drie waren dan wel geen wethouder, maar zij hebben zeker een plaatsje verdiend in de rijke Dongense historie. En vooruit, burgemeester Marina Starmans krijgt haar eigen balkon! O, en misschien is er ergens, in het grote nieuwe gebouw, nog wel een heel klein hoekje dat ‘Bij van Dongen’ genoemd kan worden: een naam om nooit meer te vergeten!

Lia van Gool

  • Comments(5)//column.dongenhomespot.nl/#post42

Campagne en coalitie

DONGENPosted by Lia van Gool Fri, March 23, 2018 18:14:56

Campagne en coalitie





Het zal niemand ontgaan zijn dat er gemeenteraadsverkiezingen zijn geweest. Hoewel, als je niet echt goed opgelet hebt de afgelopen periode, kan het je wel ontgaan zijn. De verkiezingscampagnes van de zeven partijen die in Dongen mee hebben gedaan aan de verkiezingen, waren, voor mijn gevoel, minimaal zichtbaar dit jaar. En de campagnes die er waren, vond ik niet inspirerend.

Dat was anders in 1982, zo zag ik op Facebook. Op een foto, gemaakt in de Hoge Ham, was een groot aantal spandoeken en posters te zien. Bij de foto stond deze tekst: ‘Hoge Ham, de gemeenteraadsverkiezingen in 1982. In die tijd leefde de Hoge Ham nog. Wel even wat anders dan nu. Volop verkiezingsposters in de dagen voorafgaand aan de gemeenteraadsverkiezingen van 1982. Dit jaar is er werkelijk geen een poster of spandoek te vinden in de Hoge Ham.’ En daar was ik het wel mee eens. Of, beter gezegd, ben ik het er nu nog steeds mee eens.

Het kan zijn dat wij op een adres wonen, dat voor bezorgers van krantjes, folders en flyers lastig te bereiken is. Wij hebben namelijk maar van DRIE partijen (!) een flyer of programma in de brievenbus gekregen. Als je die flyers nodig hebt om je te oriënteren op de verkiezingen en om een juiste keuze te maken, is dat lastig. Gelukkig was ik niet afhankelijk van die flyers. Toch wel jammer dat ze niet in onze brievenbus lagen, maar goed. Enige activiteit was er af en toe wel te zien in Dongen. Zo was er een partij die, ruim voor de verkiezingen, suikerspinnen uitdeelde. Een andere partij is elke eerste zaterdag van de maand te vinden op het Looiersplein om een praatje op straat te maken met iedereen die voorbij komt lopen. En dat niet alleen in verkiezingstijd. Eén partij had het dit jaar goed bekeken: deze partij huurde, voor een aantal zaterdagen, een leegstand winkelpand op het Looiersplein. In de ‘Red Room’, zoals die ruimte genoemd werd, was elke zaterdag een groot aantal leden van de partij te vinden. De deur stond open en er was voor iedereen een kopje koffie. Ook werden er verjaardagen gevierd. Wat een prachtig idee! Tenminste, dat vond ik. Ik heb ook andere meningen gehoord. Mensen, die het ‘gewoon een verkiezingsstunt’ vonden, wat het natuurlijk ook was. Of dat het huren van zo’n pand ‘decadent’ was. Ja, het is maar net hoe je er over denkt, maar het was wel gezellig in de ‘Red Room’ en ook lekker (hart-ver-)warm(-end).

Vorige week zaterdag, 17 maart, was dé campagnedag bij uitstek. Helaas voor de politieke partijen was het juist die dag ijzig koud. Geplande activiteiten konden daarom niet doorgaan of moesten op het laatste moment gewijzigd worden. Eén partij had het goed voor elkaar: deze partij reed door Dongen met een aantal tuk-tuks. In ieder geval de bestuurder van dit voertuig had het lekker warm, want er was een verwarmde bestuurdersstoel. Jammer dat het die dag zo koud was. Daarom heb ik eigenlijk alle activiteiten gemist, die ik altijd zo leuk vind op de laatste zaterdag voor de verkiezingen. Alleen die tuk-tuk, die kwam bij ons voor de deur!

En zo werd het woensdag 21 maart. De dag van de verkiezingen. Vroeger, om daar nog maar eens op terug te komen, kreeg je op de dag van de verkiezingen ’s morgens een theezakje in de bus van een partij die altijd aan de verkiezingen mee heeft gedaan. Vóór de verkiezingen heb ik nog met een aantal mensen gesproken, die niet wilden gaan stemmen. ‘Ik ga niet, want….’, ‘ik ga wel, maar ik stem blanco’. En dat is dan weer jammer. Ik heb nog stemadvies gegeven: ‘bij twijfel Lijst 1, nummer 1’. Als je naar de verkiezingsuitslag kijkt, zou dat advies best opgevolgd kunnen zijn (!).

Woensdagavond hadden wij eerst thuis nog even ons eigen feestje. Want, sinds kort hebben wij een traplift in huis voor Hans en die lift moest ingewijd worden door ons en een kleine vriendengroep. Heel serieus hebben wij, met prosecco, geproost op de nieuwe aanwinst in huis. En daarna zijn wij met z’n allen naar het gemeentehuis gegaan voor de uitslag van de verkiezingen. Het werd een lange zit! Maar het was een superleuke avond. De uitslag van de verkiezingen werd met veel tromgeroffel (of speciale muziek, het is maar net hoe je dat bekijkt) gebracht, elke keer als de getelde stemmen van een bepaald stembureau binnenkwamen. Dan werd het even stil in de hal van het gemeentehuis. Gespannen gezichten, zuchten van opluchting, het maken van driftige berekeningen (wordt het één zetel of worden het er toch twee?; haal ik die éne zetel of toch net niet; worden wij de grootste partij of toch die andere?). De avond duurde lang, de drank vloeide rijkelijk en het werd steeds rumoeriger. Uiteindelijk, de bezoekers moesten een eindeloos geduld hebben, kwam het verlossende woord. En ja, lijst 1 was weer de grootste partij in Dongen. Wel met minder zetels dan de vorige periode, maar toch de grootste. Drie gevestigde partijen haalden drie zetels en één nieuwkomer kreeg eveneens drie zetels. Twee zetels waren er voor de tweede nieuwe partij die meedeed aan deze verkiezingen. De enige partij, met maar één kandidaat op de lijst, haalde helaas geen zetel. Die partij heeft nu alle tijd om zich voor te bereiden op de volgende verkiezingen over vier jaar.

En nu begint het vormen van een coalitie. Ik heb net gelezen dat hiervoor twéé informateurs zijn aangetrokken. Maandag 26 maart beginnen deze mannen met hun werk. Aan hen de mooie taak om ervoor te zorgen dat de partijen die in de Dongense raad komen bij elkaar te brengen. Ik ben benieuwd naar het resultaat. Ik hoop op een college met drie wethouders, van partijen die al eerder mee hebben gedaan aan de verkiezingen. De ene partij die dit jaar voor het eerst meedeed aan de verkiezingen, wil een wethouder van buiten Dongen aantrekken. En dat lijkt mij in ieder geval niet zo’n goed idee. Maar ik denk dat niet iedereen het daar mee eens is!

Tot slot nog een tekst die ik deze week ook op Facebook las: ‘Het zal weer rustig worden als al de vrijwel zinloze reclame van allerlei plaatselijke partijen weer voorbij is……Allemaal gaan stemmen. Daarna is het aan de gekozenen om snel een werkbare en krachtige coalitie te vormen……op basis van een open en eerlijke dialoog. Leer als coalitie luisteren naar de oppositie en omgekeerd. Het gaat niet om het eigen gelijk, maar om het gelijk van Dongen.’

Ik wens iedereen die betrokken is bij het vormen van de coalitie veel wijsheid toe!

P.S. De cursief gedrukte teksten komen van Facebook. Ik heb vooraf geen toestemming gevraagd aan degenen die deze teksten hebben geschreven. Excuses daarvoor! Ik vond de teksten echter zo mooi, dat ik het zelf niet beter had kunnen omschrijven.



  • Comments(0)//column.dongenhomespot.nl/#post41

Duur!

DONGENPosted by Lia van Gool Wed, December 27, 2017 16:17:44

Duur!

En zo was het ineens 21 december 2017, de dag voordat Hans zijn 75ste verjaardag zou gaan vieren. Na een bezoek aan de pedicure ging ik nog even ‘de straat in’, zoals mijn moeder vroeger wel eens zei. Die ‘straat’ was in dit geval de Hoge Ham. Ik had de route al in mijn hoofd, toen ik vanaf de Noorderlaan naar het centrum fietste.

De eerste halte was de Feestwinkel, een geweldige ontdekking, het eerste bezoek aan die winkel! Wat een leuke dingen hebben ze daar! Echt super. Ik ging helemaal blij naar buiten met een gigantisch bord met daarop de tekst ’75 jaar en nog steeds in de bloei van het leven’, een mooie verjaardagskaart, een rozet met daarop ook de tekst ‘75’ (of cijfers, zoals je wilt), nog een zakje vol met kleine cijfertjes in mooie metallic kleurtjes, die als tafelversiering konden dienen en een prachtige kaart met de tekst (raad eens)? Ja, natuurlijk 75! Hup, op de fiets naar de volgende bestemming, de Hema. Daar koffiepads gekocht (in de aanbieding!) en een klein cadeautje voor Hans. Omdat ik hem een zweefvliegtocht cadeau wilde doen, wilde ik een vliegtuigje voor hem kopen. De tocht met het zweefvliegtuig kan ik toch pas volgend jaar gaan reserveren. Ook bij de Hema ging ik helemaal blij naar buiten.

Even oversteken naar mijn volgende adres. Daar ging ik niet zo blij naar buiten. Ik wilde een vulling hebben voor mijn Waterman-vulpen, omdat ik het heerlijk vind om met een vulpen te schrijven en het bovendien prettig is voor mijn vingers. Na enig gezoek vond een medewerkster een doosje met Waterman-vullingen. Gelukkig! Op dat moment was ik nog blij. Die blijheid veranderde snel in verbazing. Eén medewerkster deed het doosje open, haalde er één vulling uit, die ik uiteindelijk kreeg. Ik moest er € 3,50 voor betalen! Voor één vulpenvulling! Ik vroeg nog of ik geen doosje kreeg. “Nee,” zei de medewerkster, “wij verkopen die per stuk.” En het doosje verdween in een la achter de toonbank. Ik prevelde nog dat ik het nogal duur vond, € 3,50 voor één vulpenvulling, maar, in de euforie van mijn andere aankopen en met mijn gedachten al bij de verjaardag van Hans, fietste ik toch maar naar huis. De vulling zorgvuldig opgeborgen in mijn portemonnee.

Onderweg bedacht ik, dat ik, als ik elke keer € 3,50 voor een vulpenvulling moest betalen, ik beter na een aantal keren een nieuwe pen kon kopen. En ik ging steeds harder fietsen door de Tramstraat. Thuis aangekomen borg ik eerst de spullen om voor Hans zijn verjaardag. Ik heb het tasje maar even aan de kapstok gehangen, onder een jas die ik die dag toch niet meer aan zou doen. Vol verontwaardiging vertelde ik het verhaal aan Hans. Hij moest er een beetje om lachen en vond eigenlijk dat ik maar stom had gedaan om die hoge prijs te accepteren. Dat vond ik op dat moment eigenlijk ook, maar goed, ik had het al gedaan.

Ik heb op internet gezocht en daar vond ik de Waterman-vullingen, te koop voor € 3,50, maar dan in een doosje met zes vullingen! Bingo! Het was dus niet zo gek, dat ik die éne vulling toch maar duur vond. Ik heb meteen de winkel aan de Hoge Ham gebeld. De vriendelijke man aan de telefoon moest erom lachen, dat de medewerkster één vulling had verkocht. “Wij verkopen balpenvullingen wel per stuk,” klonk het aan de andere kant van de lijn.” Ik vertelde dat het doosje in een la achter de toonbank was verdwenen. De man vroeg mijn naam en hij zou het doosje voor mij klaarleggen, zodat ik zés vullingen had voor € 3,50 in plaats van één. De volgende dag ben ik het doosje gaan halen. Het lag inderdaad op mij te wachten. De medewerkster die mij de vorige dag had geholpen reageerde en vond dat het nogal stom was wat zij had gedaan. Jammer genoeg (voor mij dan, maar wel prettig voor de winkelier) was het te druk om er verder op in te gaan. Maar ik was wéér helemaal blij. Voorlopig kan ik weer schrijven. En ik laat me nooit meer één vulpenvulling verkopen voor het bedrag van € 3,50, dat heb ik wel geleerd!


En de verjaardag van Hans? Die was geweldig, zowel de verjaardagsdag zelf als de dag van het feest op zaterdag.

Ik had het gigantische bord met ‘75’ op donderdagavond al opgehangen en ik was speciaal opgebleven, totdat Hans thuiskwam van de gemeenteraadsvergadering, want ik had een reactie van hem verwacht. Wat bleek? Hij had het bord helemaal niet gezien! Hij zag het pas vrijdagmorgen, toen hij de luxaflex opendeed. Ook Iwan zag het bord vrijdagochtend. En hij vond het helemaal niks. Hij blafte, blafte, en bleef blaffen tegen dat bord. En dat doet hij anders nooit!

Het bord, de rozet en de tafelversiering krijgen een tweede leven, of worden hergebruikt. Een vriend van ons wordt volgend jaar 75. En dat is mooi meegenomen. Zo zijn die spulletjes in ieder geval helemaal niet zo duur geweest!

Lia van Gool

  • Comments(2)//column.dongenhomespot.nl/#post38

Digitaal

DONGENPosted by Lia van Gool Fri, October 06, 2017 16:26:12

Digitaal

Vorige week was het weer zover: de kinderen uit groep 7 en 8 van de basisscholen werden er weer op uit gestuurd om Kinderpostzegels te verkopen. Wij wonen aan de doorgaande route vanaf de Anspachschool, dus bij ons komt altijd wel een aantal kinderen aan de deur. Toen ik van mijn werk kwam zag ik een meisje bij ons uit de buurt lopen met de welbekende envelop, die kinderen meekrijgen voor de verkoop van zegels en kaarten. Zij zwaaide naar mij en ik dacht ‘zij komt straks vast bij ons aan de deur en dan koop ik iets van haar’. Ons huis was populair bij een groot aantal kinderen. Die heb ik weggestuurd, met de mededeling ‘dat ik op een ander kindje wachtte’. Daar ging de bel weer en ik dacht dat het het buurmeisje was dat ik verwachtte. Maar nee, er stond een jongetje aan de deur. Blond, blauwe ogen en hij had iets vaags bekends. Ik stuurde hem weg met de opmerking dat ik op iemand anders wachtte. Hij mompelde ‘maakt niet uit’ en verdween. Daarna begon ik te twijfelen: kende ik die jongen niet? Woont hij niet bij ons in de buurt?........ Twijfel, twijfel, twijfel, maar ik kwam er niet achter.


Een uurtje later ging de bel weer. En ja hoor, daar was ze! Het meisje waar ik de hele middag al op zat te wachten. Zij kwam binnen, haalde Iwan even aan en ging aan tafel zitten. Eerst even kijken naar de envelop, waar alle afbeeldingen van de kaarten op staan, al jaren. Volgens mij was het al zo toen ík nog op de lagere school (nu basisschool) zat! En dat is toch echt al een hele tijd geleden. Ik maakte een keuze en buurmeisje vulde heel nauwkeurig het formuliertje in. Een formulier in drievoud, voor de administratie. Eén exemplaar van dat formuliertje mocht ik houden! Tijdens het gesprek met mijn buurmeisje, besefte ik plotseling wie het jongetje was dat ik weggestuurd had: het broertje van het meisje dat nu bij mij aan tafel zat! Ik vroeg het haar en zei vertelde dat het inderdaad haar broertje was, die tegen haar gezegd had dat ik ‘alleen maar van haar postzegels wilde kopen’. O, hoe heb ik dat nu kunnen doen, dacht ik. Wat vervelend. Tegen buurtmeisje gezegd dat zij haar broertje nog langs mocht sturen. Ik zou dan ook van hem nog wat kopen. En, met de nodige snoepjes (ook voor haar broertje en vriendinnetje) verdween het buurmeisje. Dat zij de boodschap aan haar broertje had doorgegeven, bleek een half uurtje later, toen de jongen aan de deur stond. Ik heb maar even mijn excuses gemaakt, gezegd dat ik hem niet meer herkende (vroeger had de jongen blond krullend haar, een beetje lang, nu had hij een mooi jongenskapsel [of mag ik dat niet meer zeggen met de discussie over gender-neutraalheid?). Excuses aanvaard, gelukkig.

In tegenstelling tot zijn zusje, had de buurjongen een tablet bij zich. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was (en dat was het voor hem waarschijnlijk ook), vulde hij digitaal het formulier in. Een fluitje van een cent en eigenlijk ging dat nog sneller dan het met de hand invullen van het drievoudige formuliertje. Toen de buurjongen naar huis ging, vroeg ik hem of hij de tablet van school had meegekregen? Nee hoor, kwam het antwoord, die is van mijzelf. Wij konden op school kiezen wat wij wilden. Mijn zusje wilde graag de formuliertjes invullen met de hand. Ik schrijf niet zo mooi, dus ik vond dit fijner. Ook wilde mijn zusje graag de ruimte op haar tablet gebruiken voor spelletjes.

Ik was verbaasd. Zelfs de verkoop van de oude vertrouwde Kinderpostzegels gaat voortaan digitaal. Ik word oud……een half uurtje nadat de buurjongen bij mij weg was, had ik al een bevestiging per mail van mijn bestelling. Welkom in de digitale wereld!

Diezelfde avond was ik op een verjaardag. Een oom van mij werd 70 jaar en dat moest gevierd worden, natuurlijk. Ook daar weer een voorbeeld van digitalisering, of hoe je dat dan ook wil noemen. De gemiddelde leeftijd van de visite lag echt wel boven de 60, misschien zelfs een beetje hoger (!). Op een gegeven moment dacht ik, wat zie ik toch allemaal flitsen om me heen, ik hoorde geluiden die niet in de gesprekken paste. Wat denk je? Daar zaten al die ‘oude mensen’, met hun mobiele telefoon. In plaats van ouderwetse mapjes met daarin foto’s van hun kleinkinderen, lieten zij nu die foto’s zien op hun mobieltje en soms waren er ook filmpjes te zien.

Soms denk ik dat, als mijn ouders nog geleefd zouden hebben (of, als dat zou kunnen, zij eens even terugkwamen naar deze wereld) zij de wereld niet meer zouden herkennen. Digitaal Kinderpostzegels verkopen, foto’s op een mobiele telefoon!

Lia van Gool





  • Comments(0)//column.dongenhomespot.nl/#post35

Helikopter-mieren, invasieve exoten, mogelijkmaker en andere woorden in de komkommertijd

DONGENPosted by Lia van Gool Sun, July 16, 2017 19:33:06

Helikopter-mieren, invasieve exoten, mogelijkmaker en andere woorden in de komkommertijd

Deze column schrijf ik in de komkommertijd. Voor de zekerheid heb ik even opgezocht wat het eigenlijk betekent, komkommertijd. Nou, als je zoekt op Google, vind je heel wat omschrijvingen. Ik heb voor onderstaande omschrijving gekozen. En omdat het komkommertijd is, heb ik de column deze keer extra lang gemaakt, zodat je in ieder geval nog iets te lezen hebt in deze tijd.




Komkommertijd is een aanduiding voor de rustige zomerperiode, waarin er weinig nieuws en weinig handel is.


Het woord wordt tegenwoordig vooral gebezigd in de media (zoals Dongen Homespot), die er bovendien inhoud aan geven door berichten te brengen die buiten de komkommertijd geen nieuwswaarde zouden hebben. Het komkommerseizoen was voorheen altijd in de zomer – voor de kwekers een drukke tijd, maar in veel andere vakgebieden was er dan juist niets te doen. Omdat die seizoenen samenvielen, werd komkommertijd meer en meer geassocieerd met het gebrek aan nieuws en activiteiten.

Waar het woord komkommertijd precies vandaan komt, is niet helemaal zeker. Volgens sommige bronnen is het een leenvertaling van het Engelse cucumber time, dat vroeger in de zomermaanden door kleermakers werd gebruikt. Maar dat is later vervangen door het inmiddels ook weer verdwenen taylor's holiday, en niemand kent nog het woord cucumber time. Etymologen achten het inmiddels waarschijnlijker dat komkommertijd is gevormd naar voorbeeld van het Duitse Sauregurkenzeit, een woord uit de 18e eeuw. De oudste vindplaats in het Nederlands is (vooralsnog) uit 1787. Vanaf halverwege de negentiende eeuw wordt het woord volop gebruikt; zo had Multatuli het over "in 't hartje van den komkommertyd".


In 1845 werd er in de Vlissingsche courant in een artikel over "Politieke komkommertijd" het volgende over gezegd:


"Komkommertijd is, gelijk uit den aard der zaak volgt, de tijd, waarop deze vrucht wast en rijp wordt; doch dit woord heeft ook eene andere beteekenis, waarbij wij thans een oogenblik willen stilstaan. Men noemt komkommertijd, ook het bepaald, ieder jaar terugkeerend tijdstip, waarin in het een of ander vak van handel, bedrijf of nering minder drukte, minder vertier heerscht, dan gewoonlijk. Bijna iedere handelstak, schier elke betrekking in de maatschappij heeft haren komkommertijd, een tijd, dat deze of gene handelswaren, of voortbrengselen van nijverheid om verschillende redenen minder verbruikt, in minder getale omgezet worden, dan gewoonlijk. (...) Zoo heeft ook de politieke wereld haren komkommertijd; en dit is in ons Vaderland de tijd, waarop de Leden der Staten-Generaal niet zijn vergaderd, en er dus weinig leven in de Staats-brouwerij is."


Als je deze column leest, doe dat dan met bovenstaande omschrijving van komkommertijd in je gedachten. Ik heb er een eigen draai aan gegeven, door woorden te gebruiken, die ik de afgelopen tijd ben tegengekomen en die mij opgevallen zijn. Woorden, die ik in de ‘normale tijd’ misschien niet zou gebruiken (vraag me niet waarom niet?), maar die ik wel vind passen in de komkommertijd.

Het gebeurt zo weleens, dat je op een feestje zit, en dat je een beetje ‘slap aan het ouwehoeren’ bent. Zo gebeurde het bij mij ook. Ik was op een feestje bij een vriendin, op een warme zomeravond. De locatie was landelijk te noemen, het was even zoeken, maar uiteindelijk vonden wij het. Een grote boerderij, midden in de landerijen, maar eigenlijk toch op een steenworp afstand van Dongen. Het feest was, vanwege het warme weer, buiten. Robuuste houten banken en stoelen en even robuuste houten tafels. Op het moment dat wij aankwamen, had al een groot aantal feestgangers de locatie weten te vinden. De kopjes voor de koffie stonden klaar en ook de schoteltjes voor het gebak. Er werd al volop gegeten en gedronken. De jarige vriendin zat te midden van haar gasten, maar zij kwam natuurlijk omhoog toen wij haar kwamen feliciteren. Tegelijkertijd met ons kwamen ook de vrienden ‘helemaal uit België’ aan. Een andere vriendin, die op de fiets was, zat al op ons te wachten. Na de felicitaties zochten wij een plaatsje. Met ons vijven zijn we bij elkaar gaan zitten. Wel even wennen, zitten op zo’n bank. De vriendin uit België liep nogal moeilijk. En natuurlijk, zij had weer wat meegemaakt! Wat blijkt, ’s middags had zij een poging gedaan om een nieuw paspoort te gaan halen. En dat mislukte gruwelijk. Want, op zoek naar mooie mannen (misschien de burgemeester van de stad waar zij was?) struikelde onze Belgische vriendin en viel languit op de kasseien. Helaas met een lelijke blessure aan knie en enkel. De pijn was van haar gezicht af te lezen, maar dat mocht de pret niet drukken.

Op een gegeven moment kwam het gesprek op mieren. Je weet wel, die kleine, ijverige beestjes die vooral in de zomer te zien zijn. Vriendinnen hadden er last van. Bij ons thuis is nog geen mier te vinden geweest. Maar ook in de kranten (komkommertijd of misschien juister: mierentijd) was te lezen dat er overal veel mieren zaten en dat er ook vliegende mieren te zien waren. Van het een kwam het ander. Wij zagen ze op een gegeven moment (en nee, deze keer kwam het niet door de wijn), ‘vliegen’: de mieren dan. Van vliegende mieren kwamen wij op helikopter-mieren. Om daarop meteen maar aan te geven, dat er geen helikopter-mieren bestaan. Ook goed. Voor ons bestonden deze mieren die avond wel. Wij hebben er hartelijk om gelachen, en ik wist meteen dat ik dat woord zou gaan gebruiken in een column. Deze dus. Wat ik grappig vind is, dat ik, zoekend op het wereldwijde web naar de omschrijving ‘helikopter-mieren’, de volgende tekst tegenkwam: ‘Ze waren naar de helikopter gegaan om bij de evacuatie van de passagiers te zijn. De mieren droegen allemaal gele jacks, zodat ze beter zichtbaar waren.’ Geweldig toch! En voor mij het bewijs dat helikopters en mieren toch met elkaar te maken hebben!

Zo kwam ik afgelopen tijd wel meer bijzondere woorden tegen, bijvoorbeeld op televisie in het programma ‘Stadsmormels’. Een prachtig programma., waarin beelden te zien waren van dieren die meestal niet in het normale stadsbeeld te zien zijn, zoals bijvoorbeeld vossen. In één van de afleveringen waren prachtige parkieten te zien. De bioloog, die er verstand van had, vond het echter niet zo mooi dat deze dieren in de stad te zien waren. Hij noemde deze parkieten ‘invasieve exoten’ (betekenis: Invasieve soorten zijn soorten die zich buiten hun oorspronkelijke verspreidingsgebied hebben gevestigd en door hun aanwezigheid of hun snelle uitbreiding een bedreiging vormen van inheemse soorten). Dat neemt niet weg dat de parkieten gewoon prachtig waren om te zien, zo’n zwerm gekleurde vogels in een grijze Nederlandse stad.

Het volgende prachtige woord dat ik tegenkwam, gebruikte mijn tante, een ‘seniorenmomentje’. Tante was ‘even de weg kwijt’ (maar dan letterlijk). Volgens haar gezelschap was dat een ‘seniorenmomentje’ en had het helemaal niets met leeftijd of dementie te maken. Mooi woord, ‘seniorenmomentje’. En te gebruiken in alle gevallen dat je even de weg kwijt bent (al dan niet letterlijk) of als je even niet meer op een woord kan komen.

Vervolgens hoorde ik op televisie een prachtige verbastering van het woord ‘cowboy’. Een verbastering die wij (Brabanders onder ons), waarschijnlijk allemaal weleens gebruikt hebben. Degene die ik hoorde, sprak het woord ‘cowboy’ uit als ‘koiboi’ (geen idee hoe ik dat moet schrijven, maar ik denk dat dit er het meest op lijkt). En wat denk je? Er zijn 22 dialectwoorden voor ‘cowboy’, die gebruikt worden door heel Nederland!!!!

Het laatste prachtige woord dat ik deze week tegenkwam is ‘mogelijkmaker’. En die hebben wij in Dongen. Sinds kort hebben wij in ons prachtige dorp een ‘mogelijkmaker centrum’, die samen met een ‘intern opgave-team’ aan het werk gaat in het centrum. Als je wilt, kun je deze ‘mogelijkmaker’ bellen en komt hij koffiedrinken, zo staat te lezen in het persbericht van de gemeente. Zo gebeurt er toch nog iets nuttigs in deze komkommertijd. Dongen heeft een ‘mogelijkmaker centrum’. En die wilden wij altijd al, toch???

Lia van Gool



  • Comments(2)//column.dongenhomespot.nl/#post33
Next »