LIA VAN GOOL

LIA VAN GOOL

COLUMN VAN LIA VAN GOOL

Zij neemt de lezer mee in haar wereld van werkelijkheid en menselijkheid. Zij zal het zijn die de lezer een stuk vitamine voor het hart geeft en diezelfde lezer een blik gunt in het Dongense zoals Lia dat ziet. Gevarieerd en soms scherp ,maar altijd vanuit een positieve blik op de wereld van ons allen.

De redactie van deze krant wenst de lezer hierbij veel genoegen en leesplezier

Namen voor zalen

DONGENPosted by Lia van Gool Mon, April 09, 2018 16:43:26

Namen voor zalen

En zo zaten wij, met een groepje vrienden, bij ’t Karrewiel voor een voorstelling van Oscar Arnold. ‘What is in a name?’ zeggen de Engelsen zo mooi en bij de naam van de cabaretier kwam deze zin bij mij naar boven. Het was een mooi concept, daar in Dongen-Vaart. Eerst lekker eten, daarna naar de zaal voor de voorstelling van Oscar Arnold. Tijdens die voorstelling wist de cabaretier op een geweldige manier met woorden te spelen, zoals de zinnen over de Dappere Dodo, waar ook Olivier B. Bommel in voorkwam. Ik kan het helaas niet meer herhalen. Onze ideeën kwamen ná de voorstelling naar boven, onder het genot van een drankje.

Eerst hebben we even nagepraat over de voorstelling. Over één ding waren wij het allemaal eens: die voorstelling duurde wel erg kort! Na een tijdje ging één van onze vrienden, die in Dongen-Vaart woont, naar huis. Toen wij op dat moment naar buiten keken, zagen wij een taxi staan. Wij moesten al lachen, want onze vriend woont echt op rol-afstand van het Dongen-Vaartse etablissement, waarom had hij een taxi nodig? Wij hadden echter het gewoon niet goed gezien: de taxi was niet bestemd om onze vriend naar huis te brengen maar voor de cabaretier die richting huis ging.

Het gesprek kabbelde voort. Dat ‘Theater on Tour’, in het leven geroepen omdat De Cammeleur afgebroken en opnieuw gebouwd werd, eigenlijk zo’n mooi concept was. En wat jammer dat dit concept volgend theaterseizoen, als De Cammeleur weer open is, niet meer wordt gebruikt. En zo kwamen wij op het nieuwe gebouw dat (in ieder geval aan de buitenkant) gestalte heeft gekregen aan de Hoge Ham. Want, zo lazen wij vorige week in verschillende publicaties: de zalen en andere ruimtes in De Cammeleur hebben nog geen naam. Nee, de zalen hebben alleen maar een nummer. En dat kan natuurlijk niet. Wij hebben daarom, in Dongen-Vaart op een van de eerste warme lenteavonden van dit jaar, de oplossing gevonden: geef de zalen de naam van (oud-) wethouders. In eerste instantie alleen oud-wethouders, vonden wij. Toen bedachten wij dat, op dit moment (zaterdag 7 april) de wethouders van de gemeente weliswaar demissionair zijn, maar zij zijn nog wel wethouder. Daarom maken hun namen ook onderdeel uit van onze ideeën.


Eén zaal moet natuurlijk de naam krijgen van Theo Brants. Hij is helaas niet meer in ons midden. Theo was een groot pleitbezorger voor de naam ‘De Cammeleur’, al bij de bouw van de eerste accommodatie. Daarom moet hij zeker geëerd worden in dit nieuwe gebouw. Ook Wim du Fossé is helaas niet meer in ons midden. Hij was altijd erg gecharmeerd van het grote schilderij dat in de vroegere Rembrandtzaal hing, het was een beetje ‘zijn schilderij’ en ‘zijn zaal’, toen al. Alleen al voor die passie verdient Wim du Fossé het dat een van de zalen naar hem genoemd wordt.

Dan blijft er nog een aantal namen over. Wat te denken van een Joop Velthoven-garderobe? Of de Piet Panis-foyer? En de grote zaal wordt de Ad van Beek-theaterzaal. Bea van Beers krijgt haar eigen Bea van Beers-terras, aan de kant van het park. Zo, nu hebben we al vijf namen gevonden. Om alle zalen een naam te kunnen geven, moeten wij verder terug in het verleden. Dan zou je bijvoorbeeld kunnen denken aan Theo Leijten en Gerard van Dongen, of misschien aan Jan Dosker, Hans van Brummen of Simone Dirven. Deze laatste drie waren dan wel geen wethouder, maar zij hebben zeker een plaatsje verdiend in de rijke Dongense historie. En vooruit, burgemeester Marina Starmans krijgt haar eigen balkon! O, en misschien is er ergens, in het grote nieuwe gebouw, nog wel een heel klein hoekje dat ‘Bij van Dongen’ genoemd kan worden: een naam om nooit meer te vergeten!

Lia van Gool

  • Comments(4)//column.dongenhomespot.nl/#post42

Campagne en coalitie

DONGENPosted by Lia van Gool Fri, March 23, 2018 18:14:56

Campagne en coalitie





Het zal niemand ontgaan zijn dat er gemeenteraadsverkiezingen zijn geweest. Hoewel, als je niet echt goed opgelet hebt de afgelopen periode, kan het je wel ontgaan zijn. De verkiezingscampagnes van de zeven partijen die in Dongen mee hebben gedaan aan de verkiezingen, waren, voor mijn gevoel, minimaal zichtbaar dit jaar. En de campagnes die er waren, vond ik niet inspirerend.

Dat was anders in 1982, zo zag ik op Facebook. Op een foto, gemaakt in de Hoge Ham, was een groot aantal spandoeken en posters te zien. Bij de foto stond deze tekst: ‘Hoge Ham, de gemeenteraadsverkiezingen in 1982. In die tijd leefde de Hoge Ham nog. Wel even wat anders dan nu. Volop verkiezingsposters in de dagen voorafgaand aan de gemeenteraadsverkiezingen van 1982. Dit jaar is er werkelijk geen een poster of spandoek te vinden in de Hoge Ham.’ En daar was ik het wel mee eens. Of, beter gezegd, ben ik het er nu nog steeds mee eens.

Het kan zijn dat wij op een adres wonen, dat voor bezorgers van krantjes, folders en flyers lastig te bereiken is. Wij hebben namelijk maar van DRIE partijen (!) een flyer of programma in de brievenbus gekregen. Als je die flyers nodig hebt om je te oriënteren op de verkiezingen en om een juiste keuze te maken, is dat lastig. Gelukkig was ik niet afhankelijk van die flyers. Toch wel jammer dat ze niet in onze brievenbus lagen, maar goed. Enige activiteit was er af en toe wel te zien in Dongen. Zo was er een partij die, ruim voor de verkiezingen, suikerspinnen uitdeelde. Een andere partij is elke eerste zaterdag van de maand te vinden op het Looiersplein om een praatje op straat te maken met iedereen die voorbij komt lopen. En dat niet alleen in verkiezingstijd. Eén partij had het dit jaar goed bekeken: deze partij huurde, voor een aantal zaterdagen, een leegstand winkelpand op het Looiersplein. In de ‘Red Room’, zoals die ruimte genoemd werd, was elke zaterdag een groot aantal leden van de partij te vinden. De deur stond open en er was voor iedereen een kopje koffie. Ook werden er verjaardagen gevierd. Wat een prachtig idee! Tenminste, dat vond ik. Ik heb ook andere meningen gehoord. Mensen, die het ‘gewoon een verkiezingsstunt’ vonden, wat het natuurlijk ook was. Of dat het huren van zo’n pand ‘decadent’ was. Ja, het is maar net hoe je er over denkt, maar het was wel gezellig in de ‘Red Room’ en ook lekker (hart-ver-)warm(-end).

Vorige week zaterdag, 17 maart, was dé campagnedag bij uitstek. Helaas voor de politieke partijen was het juist die dag ijzig koud. Geplande activiteiten konden daarom niet doorgaan of moesten op het laatste moment gewijzigd worden. Eén partij had het goed voor elkaar: deze partij reed door Dongen met een aantal tuk-tuks. In ieder geval de bestuurder van dit voertuig had het lekker warm, want er was een verwarmde bestuurdersstoel. Jammer dat het die dag zo koud was. Daarom heb ik eigenlijk alle activiteiten gemist, die ik altijd zo leuk vind op de laatste zaterdag voor de verkiezingen. Alleen die tuk-tuk, die kwam bij ons voor de deur!

En zo werd het woensdag 21 maart. De dag van de verkiezingen. Vroeger, om daar nog maar eens op terug te komen, kreeg je op de dag van de verkiezingen ’s morgens een theezakje in de bus van een partij die altijd aan de verkiezingen mee heeft gedaan. Vóór de verkiezingen heb ik nog met een aantal mensen gesproken, die niet wilden gaan stemmen. ‘Ik ga niet, want….’, ‘ik ga wel, maar ik stem blanco’. En dat is dan weer jammer. Ik heb nog stemadvies gegeven: ‘bij twijfel Lijst 1, nummer 1’. Als je naar de verkiezingsuitslag kijkt, zou dat advies best opgevolgd kunnen zijn (!).

Woensdagavond hadden wij eerst thuis nog even ons eigen feestje. Want, sinds kort hebben wij een traplift in huis voor Hans en die lift moest ingewijd worden door ons en een kleine vriendengroep. Heel serieus hebben wij, met prosecco, geproost op de nieuwe aanwinst in huis. En daarna zijn wij met z’n allen naar het gemeentehuis gegaan voor de uitslag van de verkiezingen. Het werd een lange zit! Maar het was een superleuke avond. De uitslag van de verkiezingen werd met veel tromgeroffel (of speciale muziek, het is maar net hoe je dat bekijkt) gebracht, elke keer als de getelde stemmen van een bepaald stembureau binnenkwamen. Dan werd het even stil in de hal van het gemeentehuis. Gespannen gezichten, zuchten van opluchting, het maken van driftige berekeningen (wordt het één zetel of worden het er toch twee?; haal ik die éne zetel of toch net niet; worden wij de grootste partij of toch die andere?). De avond duurde lang, de drank vloeide rijkelijk en het werd steeds rumoeriger. Uiteindelijk, de bezoekers moesten een eindeloos geduld hebben, kwam het verlossende woord. En ja, lijst 1 was weer de grootste partij in Dongen. Wel met minder zetels dan de vorige periode, maar toch de grootste. Drie gevestigde partijen haalden drie zetels en één nieuwkomer kreeg eveneens drie zetels. Twee zetels waren er voor de tweede nieuwe partij die meedeed aan deze verkiezingen. De enige partij, met maar één kandidaat op de lijst, haalde helaas geen zetel. Die partij heeft nu alle tijd om zich voor te bereiden op de volgende verkiezingen over vier jaar.

En nu begint het vormen van een coalitie. Ik heb net gelezen dat hiervoor twéé informateurs zijn aangetrokken. Maandag 26 maart beginnen deze mannen met hun werk. Aan hen de mooie taak om ervoor te zorgen dat de partijen die in de Dongense raad komen bij elkaar te brengen. Ik ben benieuwd naar het resultaat. Ik hoop op een college met drie wethouders, van partijen die al eerder mee hebben gedaan aan de verkiezingen. De ene partij die dit jaar voor het eerst meedeed aan de verkiezingen, wil een wethouder van buiten Dongen aantrekken. En dat lijkt mij in ieder geval niet zo’n goed idee. Maar ik denk dat niet iedereen het daar mee eens is!

Tot slot nog een tekst die ik deze week ook op Facebook las: ‘Het zal weer rustig worden als al de vrijwel zinloze reclame van allerlei plaatselijke partijen weer voorbij is……Allemaal gaan stemmen. Daarna is het aan de gekozenen om snel een werkbare en krachtige coalitie te vormen……op basis van een open en eerlijke dialoog. Leer als coalitie luisteren naar de oppositie en omgekeerd. Het gaat niet om het eigen gelijk, maar om het gelijk van Dongen.’

Ik wens iedereen die betrokken is bij het vormen van de coalitie veel wijsheid toe!

P.S. De cursief gedrukte teksten komen van Facebook. Ik heb vooraf geen toestemming gevraagd aan degenen die deze teksten hebben geschreven. Excuses daarvoor! Ik vond de teksten echter zo mooi, dat ik het zelf niet beter had kunnen omschrijven.



  • Comments(0)//column.dongenhomespot.nl/#post41

Duur!

DONGENPosted by Lia van Gool Wed, December 27, 2017 16:17:44

Duur!

En zo was het ineens 21 december 2017, de dag voordat Hans zijn 75ste verjaardag zou gaan vieren. Na een bezoek aan de pedicure ging ik nog even ‘de straat in’, zoals mijn moeder vroeger wel eens zei. Die ‘straat’ was in dit geval de Hoge Ham. Ik had de route al in mijn hoofd, toen ik vanaf de Noorderlaan naar het centrum fietste.

De eerste halte was de Feestwinkel, een geweldige ontdekking, het eerste bezoek aan die winkel! Wat een leuke dingen hebben ze daar! Echt super. Ik ging helemaal blij naar buiten met een gigantisch bord met daarop de tekst ’75 jaar en nog steeds in de bloei van het leven’, een mooie verjaardagskaart, een rozet met daarop ook de tekst ‘75’ (of cijfers, zoals je wilt), nog een zakje vol met kleine cijfertjes in mooie metallic kleurtjes, die als tafelversiering konden dienen en een prachtige kaart met de tekst (raad eens)? Ja, natuurlijk 75! Hup, op de fiets naar de volgende bestemming, de Hema. Daar koffiepads gekocht (in de aanbieding!) en een klein cadeautje voor Hans. Omdat ik hem een zweefvliegtocht cadeau wilde doen, wilde ik een vliegtuigje voor hem kopen. De tocht met het zweefvliegtuig kan ik toch pas volgend jaar gaan reserveren. Ook bij de Hema ging ik helemaal blij naar buiten.

Even oversteken naar mijn volgende adres. Daar ging ik niet zo blij naar buiten. Ik wilde een vulling hebben voor mijn Waterman-vulpen, omdat ik het heerlijk vind om met een vulpen te schrijven en het bovendien prettig is voor mijn vingers. Na enig gezoek vond een medewerkster een doosje met Waterman-vullingen. Gelukkig! Op dat moment was ik nog blij. Die blijheid veranderde snel in verbazing. Eén medewerkster deed het doosje open, haalde er één vulling uit, die ik uiteindelijk kreeg. Ik moest er € 3,50 voor betalen! Voor één vulpenvulling! Ik vroeg nog of ik geen doosje kreeg. “Nee,” zei de medewerkster, “wij verkopen die per stuk.” En het doosje verdween in een la achter de toonbank. Ik prevelde nog dat ik het nogal duur vond, € 3,50 voor één vulpenvulling, maar, in de euforie van mijn andere aankopen en met mijn gedachten al bij de verjaardag van Hans, fietste ik toch maar naar huis. De vulling zorgvuldig opgeborgen in mijn portemonnee.

Onderweg bedacht ik, dat ik, als ik elke keer € 3,50 voor een vulpenvulling moest betalen, ik beter na een aantal keren een nieuwe pen kon kopen. En ik ging steeds harder fietsen door de Tramstraat. Thuis aangekomen borg ik eerst de spullen om voor Hans zijn verjaardag. Ik heb het tasje maar even aan de kapstok gehangen, onder een jas die ik die dag toch niet meer aan zou doen. Vol verontwaardiging vertelde ik het verhaal aan Hans. Hij moest er een beetje om lachen en vond eigenlijk dat ik maar stom had gedaan om die hoge prijs te accepteren. Dat vond ik op dat moment eigenlijk ook, maar goed, ik had het al gedaan.

Ik heb op internet gezocht en daar vond ik de Waterman-vullingen, te koop voor € 3,50, maar dan in een doosje met zes vullingen! Bingo! Het was dus niet zo gek, dat ik die éne vulling toch maar duur vond. Ik heb meteen de winkel aan de Hoge Ham gebeld. De vriendelijke man aan de telefoon moest erom lachen, dat de medewerkster één vulling had verkocht. “Wij verkopen balpenvullingen wel per stuk,” klonk het aan de andere kant van de lijn.” Ik vertelde dat het doosje in een la achter de toonbank was verdwenen. De man vroeg mijn naam en hij zou het doosje voor mij klaarleggen, zodat ik zés vullingen had voor € 3,50 in plaats van één. De volgende dag ben ik het doosje gaan halen. Het lag inderdaad op mij te wachten. De medewerkster die mij de vorige dag had geholpen reageerde en vond dat het nogal stom was wat zij had gedaan. Jammer genoeg (voor mij dan, maar wel prettig voor de winkelier) was het te druk om er verder op in te gaan. Maar ik was wéér helemaal blij. Voorlopig kan ik weer schrijven. En ik laat me nooit meer één vulpenvulling verkopen voor het bedrag van € 3,50, dat heb ik wel geleerd!


En de verjaardag van Hans? Die was geweldig, zowel de verjaardagsdag zelf als de dag van het feest op zaterdag.

Ik had het gigantische bord met ‘75’ op donderdagavond al opgehangen en ik was speciaal opgebleven, totdat Hans thuiskwam van de gemeenteraadsvergadering, want ik had een reactie van hem verwacht. Wat bleek? Hij had het bord helemaal niet gezien! Hij zag het pas vrijdagmorgen, toen hij de luxaflex opendeed. Ook Iwan zag het bord vrijdagochtend. En hij vond het helemaal niks. Hij blafte, blafte, en bleef blaffen tegen dat bord. En dat doet hij anders nooit!

Het bord, de rozet en de tafelversiering krijgen een tweede leven, of worden hergebruikt. Een vriend van ons wordt volgend jaar 75. En dat is mooi meegenomen. Zo zijn die spulletjes in ieder geval helemaal niet zo duur geweest!

Lia van Gool

  • Comments(2)//column.dongenhomespot.nl/#post38

Digitaal

DONGENPosted by Lia van Gool Fri, October 06, 2017 16:26:12

Digitaal

Vorige week was het weer zover: de kinderen uit groep 7 en 8 van de basisscholen werden er weer op uit gestuurd om Kinderpostzegels te verkopen. Wij wonen aan de doorgaande route vanaf de Anspachschool, dus bij ons komt altijd wel een aantal kinderen aan de deur. Toen ik van mijn werk kwam zag ik een meisje bij ons uit de buurt lopen met de welbekende envelop, die kinderen meekrijgen voor de verkoop van zegels en kaarten. Zij zwaaide naar mij en ik dacht ‘zij komt straks vast bij ons aan de deur en dan koop ik iets van haar’. Ons huis was populair bij een groot aantal kinderen. Die heb ik weggestuurd, met de mededeling ‘dat ik op een ander kindje wachtte’. Daar ging de bel weer en ik dacht dat het het buurmeisje was dat ik verwachtte. Maar nee, er stond een jongetje aan de deur. Blond, blauwe ogen en hij had iets vaags bekends. Ik stuurde hem weg met de opmerking dat ik op iemand anders wachtte. Hij mompelde ‘maakt niet uit’ en verdween. Daarna begon ik te twijfelen: kende ik die jongen niet? Woont hij niet bij ons in de buurt?........ Twijfel, twijfel, twijfel, maar ik kwam er niet achter.


Een uurtje later ging de bel weer. En ja hoor, daar was ze! Het meisje waar ik de hele middag al op zat te wachten. Zij kwam binnen, haalde Iwan even aan en ging aan tafel zitten. Eerst even kijken naar de envelop, waar alle afbeeldingen van de kaarten op staan, al jaren. Volgens mij was het al zo toen ík nog op de lagere school (nu basisschool) zat! En dat is toch echt al een hele tijd geleden. Ik maakte een keuze en buurmeisje vulde heel nauwkeurig het formuliertje in. Een formulier in drievoud, voor de administratie. Eén exemplaar van dat formuliertje mocht ik houden! Tijdens het gesprek met mijn buurmeisje, besefte ik plotseling wie het jongetje was dat ik weggestuurd had: het broertje van het meisje dat nu bij mij aan tafel zat! Ik vroeg het haar en zei vertelde dat het inderdaad haar broertje was, die tegen haar gezegd had dat ik ‘alleen maar van haar postzegels wilde kopen’. O, hoe heb ik dat nu kunnen doen, dacht ik. Wat vervelend. Tegen buurtmeisje gezegd dat zij haar broertje nog langs mocht sturen. Ik zou dan ook van hem nog wat kopen. En, met de nodige snoepjes (ook voor haar broertje en vriendinnetje) verdween het buurmeisje. Dat zij de boodschap aan haar broertje had doorgegeven, bleek een half uurtje later, toen de jongen aan de deur stond. Ik heb maar even mijn excuses gemaakt, gezegd dat ik hem niet meer herkende (vroeger had de jongen blond krullend haar, een beetje lang, nu had hij een mooi jongenskapsel [of mag ik dat niet meer zeggen met de discussie over gender-neutraalheid?). Excuses aanvaard, gelukkig.

In tegenstelling tot zijn zusje, had de buurjongen een tablet bij zich. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was (en dat was het voor hem waarschijnlijk ook), vulde hij digitaal het formulier in. Een fluitje van een cent en eigenlijk ging dat nog sneller dan het met de hand invullen van het drievoudige formuliertje. Toen de buurjongen naar huis ging, vroeg ik hem of hij de tablet van school had meegekregen? Nee hoor, kwam het antwoord, die is van mijzelf. Wij konden op school kiezen wat wij wilden. Mijn zusje wilde graag de formuliertjes invullen met de hand. Ik schrijf niet zo mooi, dus ik vond dit fijner. Ook wilde mijn zusje graag de ruimte op haar tablet gebruiken voor spelletjes.

Ik was verbaasd. Zelfs de verkoop van de oude vertrouwde Kinderpostzegels gaat voortaan digitaal. Ik word oud……een half uurtje nadat de buurjongen bij mij weg was, had ik al een bevestiging per mail van mijn bestelling. Welkom in de digitale wereld!

Diezelfde avond was ik op een verjaardag. Een oom van mij werd 70 jaar en dat moest gevierd worden, natuurlijk. Ook daar weer een voorbeeld van digitalisering, of hoe je dat dan ook wil noemen. De gemiddelde leeftijd van de visite lag echt wel boven de 60, misschien zelfs een beetje hoger (!). Op een gegeven moment dacht ik, wat zie ik toch allemaal flitsen om me heen, ik hoorde geluiden die niet in de gesprekken paste. Wat denk je? Daar zaten al die ‘oude mensen’, met hun mobiele telefoon. In plaats van ouderwetse mapjes met daarin foto’s van hun kleinkinderen, lieten zij nu die foto’s zien op hun mobieltje en soms waren er ook filmpjes te zien.

Soms denk ik dat, als mijn ouders nog geleefd zouden hebben (of, als dat zou kunnen, zij eens even terugkwamen naar deze wereld) zij de wereld niet meer zouden herkennen. Digitaal Kinderpostzegels verkopen, foto’s op een mobiele telefoon!

Lia van Gool





  • Comments(0)//column.dongenhomespot.nl/#post35

Helikopter-mieren, invasieve exoten, mogelijkmaker en andere woorden in de komkommertijd

DONGENPosted by Lia van Gool Sun, July 16, 2017 19:33:06

Helikopter-mieren, invasieve exoten, mogelijkmaker en andere woorden in de komkommertijd

Deze column schrijf ik in de komkommertijd. Voor de zekerheid heb ik even opgezocht wat het eigenlijk betekent, komkommertijd. Nou, als je zoekt op Google, vind je heel wat omschrijvingen. Ik heb voor onderstaande omschrijving gekozen. En omdat het komkommertijd is, heb ik de column deze keer extra lang gemaakt, zodat je in ieder geval nog iets te lezen hebt in deze tijd.




Komkommertijd is een aanduiding voor de rustige zomerperiode, waarin er weinig nieuws en weinig handel is.


Het woord wordt tegenwoordig vooral gebezigd in de media (zoals Dongen Homespot), die er bovendien inhoud aan geven door berichten te brengen die buiten de komkommertijd geen nieuwswaarde zouden hebben. Het komkommerseizoen was voorheen altijd in de zomer – voor de kwekers een drukke tijd, maar in veel andere vakgebieden was er dan juist niets te doen. Omdat die seizoenen samenvielen, werd komkommertijd meer en meer geassocieerd met het gebrek aan nieuws en activiteiten.

Waar het woord komkommertijd precies vandaan komt, is niet helemaal zeker. Volgens sommige bronnen is het een leenvertaling van het Engelse cucumber time, dat vroeger in de zomermaanden door kleermakers werd gebruikt. Maar dat is later vervangen door het inmiddels ook weer verdwenen taylor's holiday, en niemand kent nog het woord cucumber time. Etymologen achten het inmiddels waarschijnlijker dat komkommertijd is gevormd naar voorbeeld van het Duitse Sauregurkenzeit, een woord uit de 18e eeuw. De oudste vindplaats in het Nederlands is (vooralsnog) uit 1787. Vanaf halverwege de negentiende eeuw wordt het woord volop gebruikt; zo had Multatuli het over "in 't hartje van den komkommertyd".


In 1845 werd er in de Vlissingsche courant in een artikel over "Politieke komkommertijd" het volgende over gezegd:


"Komkommertijd is, gelijk uit den aard der zaak volgt, de tijd, waarop deze vrucht wast en rijp wordt; doch dit woord heeft ook eene andere beteekenis, waarbij wij thans een oogenblik willen stilstaan. Men noemt komkommertijd, ook het bepaald, ieder jaar terugkeerend tijdstip, waarin in het een of ander vak van handel, bedrijf of nering minder drukte, minder vertier heerscht, dan gewoonlijk. Bijna iedere handelstak, schier elke betrekking in de maatschappij heeft haren komkommertijd, een tijd, dat deze of gene handelswaren, of voortbrengselen van nijverheid om verschillende redenen minder verbruikt, in minder getale omgezet worden, dan gewoonlijk. (...) Zoo heeft ook de politieke wereld haren komkommertijd; en dit is in ons Vaderland de tijd, waarop de Leden der Staten-Generaal niet zijn vergaderd, en er dus weinig leven in de Staats-brouwerij is."


Als je deze column leest, doe dat dan met bovenstaande omschrijving van komkommertijd in je gedachten. Ik heb er een eigen draai aan gegeven, door woorden te gebruiken, die ik de afgelopen tijd ben tegengekomen en die mij opgevallen zijn. Woorden, die ik in de ‘normale tijd’ misschien niet zou gebruiken (vraag me niet waarom niet?), maar die ik wel vind passen in de komkommertijd.

Het gebeurt zo weleens, dat je op een feestje zit, en dat je een beetje ‘slap aan het ouwehoeren’ bent. Zo gebeurde het bij mij ook. Ik was op een feestje bij een vriendin, op een warme zomeravond. De locatie was landelijk te noemen, het was even zoeken, maar uiteindelijk vonden wij het. Een grote boerderij, midden in de landerijen, maar eigenlijk toch op een steenworp afstand van Dongen. Het feest was, vanwege het warme weer, buiten. Robuuste houten banken en stoelen en even robuuste houten tafels. Op het moment dat wij aankwamen, had al een groot aantal feestgangers de locatie weten te vinden. De kopjes voor de koffie stonden klaar en ook de schoteltjes voor het gebak. Er werd al volop gegeten en gedronken. De jarige vriendin zat te midden van haar gasten, maar zij kwam natuurlijk omhoog toen wij haar kwamen feliciteren. Tegelijkertijd met ons kwamen ook de vrienden ‘helemaal uit België’ aan. Een andere vriendin, die op de fiets was, zat al op ons te wachten. Na de felicitaties zochten wij een plaatsje. Met ons vijven zijn we bij elkaar gaan zitten. Wel even wennen, zitten op zo’n bank. De vriendin uit België liep nogal moeilijk. En natuurlijk, zij had weer wat meegemaakt! Wat blijkt, ’s middags had zij een poging gedaan om een nieuw paspoort te gaan halen. En dat mislukte gruwelijk. Want, op zoek naar mooie mannen (misschien de burgemeester van de stad waar zij was?) struikelde onze Belgische vriendin en viel languit op de kasseien. Helaas met een lelijke blessure aan knie en enkel. De pijn was van haar gezicht af te lezen, maar dat mocht de pret niet drukken.

Op een gegeven moment kwam het gesprek op mieren. Je weet wel, die kleine, ijverige beestjes die vooral in de zomer te zien zijn. Vriendinnen hadden er last van. Bij ons thuis is nog geen mier te vinden geweest. Maar ook in de kranten (komkommertijd of misschien juister: mierentijd) was te lezen dat er overal veel mieren zaten en dat er ook vliegende mieren te zien waren. Van het een kwam het ander. Wij zagen ze op een gegeven moment (en nee, deze keer kwam het niet door de wijn), ‘vliegen’: de mieren dan. Van vliegende mieren kwamen wij op helikopter-mieren. Om daarop meteen maar aan te geven, dat er geen helikopter-mieren bestaan. Ook goed. Voor ons bestonden deze mieren die avond wel. Wij hebben er hartelijk om gelachen, en ik wist meteen dat ik dat woord zou gaan gebruiken in een column. Deze dus. Wat ik grappig vind is, dat ik, zoekend op het wereldwijde web naar de omschrijving ‘helikopter-mieren’, de volgende tekst tegenkwam: ‘Ze waren naar de helikopter gegaan om bij de evacuatie van de passagiers te zijn. De mieren droegen allemaal gele jacks, zodat ze beter zichtbaar waren.’ Geweldig toch! En voor mij het bewijs dat helikopters en mieren toch met elkaar te maken hebben!

Zo kwam ik afgelopen tijd wel meer bijzondere woorden tegen, bijvoorbeeld op televisie in het programma ‘Stadsmormels’. Een prachtig programma., waarin beelden te zien waren van dieren die meestal niet in het normale stadsbeeld te zien zijn, zoals bijvoorbeeld vossen. In één van de afleveringen waren prachtige parkieten te zien. De bioloog, die er verstand van had, vond het echter niet zo mooi dat deze dieren in de stad te zien waren. Hij noemde deze parkieten ‘invasieve exoten’ (betekenis: Invasieve soorten zijn soorten die zich buiten hun oorspronkelijke verspreidingsgebied hebben gevestigd en door hun aanwezigheid of hun snelle uitbreiding een bedreiging vormen van inheemse soorten). Dat neemt niet weg dat de parkieten gewoon prachtig waren om te zien, zo’n zwerm gekleurde vogels in een grijze Nederlandse stad.

Het volgende prachtige woord dat ik tegenkwam, gebruikte mijn tante, een ‘seniorenmomentje’. Tante was ‘even de weg kwijt’ (maar dan letterlijk). Volgens haar gezelschap was dat een ‘seniorenmomentje’ en had het helemaal niets met leeftijd of dementie te maken. Mooi woord, ‘seniorenmomentje’. En te gebruiken in alle gevallen dat je even de weg kwijt bent (al dan niet letterlijk) of als je even niet meer op een woord kan komen.

Vervolgens hoorde ik op televisie een prachtige verbastering van het woord ‘cowboy’. Een verbastering die wij (Brabanders onder ons), waarschijnlijk allemaal weleens gebruikt hebben. Degene die ik hoorde, sprak het woord ‘cowboy’ uit als ‘koiboi’ (geen idee hoe ik dat moet schrijven, maar ik denk dat dit er het meest op lijkt). En wat denk je? Er zijn 22 dialectwoorden voor ‘cowboy’, die gebruikt worden door heel Nederland!!!!

Het laatste prachtige woord dat ik deze week tegenkwam is ‘mogelijkmaker’. En die hebben wij in Dongen. Sinds kort hebben wij in ons prachtige dorp een ‘mogelijkmaker centrum’, die samen met een ‘intern opgave-team’ aan het werk gaat in het centrum. Als je wilt, kun je deze ‘mogelijkmaker’ bellen en komt hij koffiedrinken, zo staat te lezen in het persbericht van de gemeente. Zo gebeurt er toch nog iets nuttigs in deze komkommertijd. Dongen heeft een ‘mogelijkmaker centrum’. En die wilden wij altijd al, toch???

Lia van Gool



  • Comments(2)//column.dongenhomespot.nl/#post33

‘A moment of fame’ (een moment van glorie)

DONGENPosted by Lia van Gool Wed, June 28, 2017 16:15:52

‘A moment of fame’ (een moment van glorie)

Vorige week was het zover. De zomereditie van de Glossy 100% Dongen werd gepresenteerd. Een bijzonder moment. Voor mij was het deze keer bijzonder, omdat ik geïnterviewd ben door ‘die lange mijnheer, de baas van de Glossy’. Het onderwerp was: de boekenkast van. Bij het artikel moest natuurlijk ook een foto. Op een zaterdagmorgen stonden drie mannen voor de deur: de interviewer, de fotograaf en zijn assistent. Ik was helemaal klaar voor het gesprek. De boeken in de boekenkast keurig gerangschikt. Kleding uitgezocht voor de foto, haren in de krul, sieraden aan, noem maar op. Het was een verrassend gesprek, in allerlei opzichten. Mijn antwoorden verbaasden vooral mijzelf: ‘oeps, zeg ik dat echt?’ Maar het was leuk. Toen kwam het moment van de foto. De fotograaf was al eens eerder bij ons thuis geweest en hij wist waar mijn favoriete leesplekje was: de relaxstoel, waar ik helemaal languit lekker weg kan dromen bij mijn boek. Dé plaats voor de foto voor de Glossy. Even had ik mijn bedenkingen: ‘tout’ Dongen zou nu zien hoe lui ik in mijn stoel aan het lezen was. Maar goed, de fotograaf was tevreden. Ik heb op dat moment niet gevraagd hoe de foto eruit zag. Geduldig heb ik gewacht tot het moment van presentatie van de Glossy. En dat was vorige week.

De presentatie was in de Hubertuskerk in Dongen-Vaart. Het gebouw is onttrokken aan de eredienst en is verbouwd tot een prachtig woonhuis van een geweldig echtpaar. Zij zetten de deuren van hun huis gastvrij open voor de presentatie. Ik moet zeggen: het is prachtig geworden. Op een eerder tijdstip dit jaar was ik bij het echtpaar voor een interview. Op die dag liep de aannemer voor het laatst door het pand en werd de laatste hand gelegd aan de speciaal op maat gemaakte (prachtige) keuken. De trap naar het gedeelte boven in de kerk was toen nog niet helemaal klaar. Met mijn hoogtevrees en voeten die niet altijd doen wat ik wil, ben ik toen niet naar boven gegaan. Nu was de bovenverdieping, inclusief trap ernaar toe klaar. Het resultaat is prachtig geworden. De ramen van de kerk zijn in tact gebleven en de lichtinval boven is echt geweldig. Wat een mooi huis!!!

Toen was het moment daar. De baas van de Glossy vroeg aandacht en op het scherm waren de eerste pagina’s van de Glossy te zien. Van de baas van deze internetkrant, had ik al gehoord dat de foto van mij best mooi was. Hij had al stiekem gekeken op internet…. Toch wel een beetje spannend. En ja, eindelijk, daar was ‘mijn pagina’. Ik keek eerst naar de foto, zwart-wit. Best mooi eigenlijk! Toen ik na de presentatie de papieren versie van de Glossy in handen had, heb ik nog eens goed naar de foto gekeken. Oké, ik lig lui te lezen, maar dat is mijn leeshouding. En Iwan, onze mooie blonde Labrador, had speciaal voor de foto een plekje uitgezocht naast de stoel. Normaalgesproken ligt hij áchter de stoel en is hij niet te zien. Deze dag was hij naast de stoel gaan liggen. Misschien omdat er ineens drie vreemde mannen in zijn territorium rondliepen of misschien wilde hij gewoon op de foto. Wie zal het zeggen? Maar het resultaat mag er zijn. Dank je wel, fotograaf!

De dagen nadat de Glossy huis-aan-huis werd bezorgd, heb ik elke dag wel gehoord dat de foto mooi was, dat het stukje leuk was, of, hoe voorspelbaar!, dat ik er lui bij lag! Ja hoor, het klopt allemaal!


Het volgende moment van glorie kwam een paar dagen later, tijdens een avondje uit in een van de culturele accommodaties die Dongen rijk is (of arm). Op die avond werd er een presentatie gegeven van het theaterprogramma van het nieuwe seizoen. Voor de laatste keer ‘theater on tour’, omdat De Cammeleur nog niet klaar is. Leuk, die voorstellingen op verschillende locaties. En leuk ook deze avond. Door deze manier van presenteren kun je een stukje proeven van een groot aantal voorstellingen dat het komende seizoen in Dongen getoond wordt. Als laatste kwam Steven Brunswijk, beter bekend als de ‘Braboneger’. Geweldig hoe deze man, in plat Tilburgs, het aanwezige publiek wist te boeien. Ook de andere artiesten wisten de aandacht van het publiek vast te houden, ook als was het echt héél erg warm in de grote zaal.

Na het einde van de voorstellingen, kwamen de nog aanwezige artiesten de foyer in om te praten met hun publiek. Publiek, dat inmiddels genoot van een heerlijk kaasbuffet, een lekker drankje en een pril meisjes duo dat voor de muzikale omlijsting zorgde.

De Braboneger stond midden in de zaal met (natuurlijk zou ik bijna zeggen) een groot aantal vrouwen om hem heen. En hij stond net op een plaats waar ik langs wilde lopen om naar mijn stoel te gaan. Hij stond dus in de weg! Ik vroeg hem vriendelijk of hij opzij wilde gaan, maar nee: ‘Da kost vijf euro,’ zei de artiest bloedserieus. Waarop ik hem van repliek diende, dat ik net kaartjes voor zijn voorstelling had gekocht en dat ik die aankoop dan maar ging annuleren. Pfff, gelukkig, ik kon mijn weg vervolgen.

Ik zat net lekker in mijn stoel, toen de Braboneger mij met zijn vinger wenkte. Ik schudde alvast maar ‘nee’ met mijn hoofd. Op die gebaartjes zou ik niet ingaan. Hij bleek echter volhardender dan ik en kwam mij halen. Want, hij wilde met mij dansen. En ik houd helemaal niet van dansen…. Excuses dat ik niet kon dansen, dat mijn voeten dat niet wilden enzovoorts….er werd niet naar geluisterd. En zo stond ik daar, op een lege dansvloer, met de Braboneger te dansen! Hans heeft een filmpje gemaakt en een foto: Lia en dansen? Dat zijn twee woorden die helemaal niet bij elkaar passen. Maar ik heb het gedaan. Ik had even mijn moment van glorie. Het tweede moment binnen een paar dagen. Ik heb ervan genoten. En nu? Nu is het weer voorbij, met mijn beide voeten op de grond zit ik achter het beeldscherm deze column te schrijven. Met een glimlach op mijn gezicht, dat wel. Het was eigenlijk best leuk, moet ik zeggen!


Lia van Gool



  • Comments(0)//column.dongenhomespot.nl/#post32

Verrassend!

DONGENPosted by Lia van Gool Thu, June 15, 2017 16:23:56

Verrassend!

Vanaf eerste Pinksterdag zijn er heel wat verrassende dingen gebeurd, tenminste voor mij.............

Op deze eerste Pinksterdag had mijn vriendin (ja, die van de Doos van….) vrienden uit België op bezoek. En wij gingen daar naar toe om kennis te maken met het echtpaar, dan in de Ardennen woont. De vrouw ken ik van Facebook, maar ik had haar nog nooit ontmoet. Tenminste, niet dat ik me kon herinneren. Waarschijnlijk zijn we elkaar vroeger weleens tegengekomen, toen wij allebei nog op de lagere school zaten. Petra, zo heet de ex-Dongense die nu in België woont, vertrok op jonge leeftijd naar de Ardennen, achter de liefde van haar leven, Jean-Marie, aan! Op deze zondagmiddag maakte ik kennis met hun. En dat was een aangename verrassing! Omdat wij elkaar niet echt kenden, want hoe goed ken je iemand op Facebook?, hebben wij die dag echt kennisgemaakt. Het werd, in alle opzichten, een verrassend leuke middag. De gesprekken kabbelden voort, de wijnflessen raakten leeg, de lekkere hapjes verdwenen, net zoals de zon op een gegeven moment, maar toen was het al laat in de middag. Ook een andere vriendin was deze middag gekomen. Wij hebben overal over gesproken en soms hebben wij ook wel geroddeld, denk ik. Gelukkig sprak Jean-Marie goed Nederlands. Of misschien jammer, want anders hadden wij onze kennis van de Franse taal kunnen tonen. Aan het eind van de dag, of liever aan het begin van de avond, vroeg vriendin of zij worstenbroodjes warm moest maken. Helaas, daar hadden wij geen trek meer in. Wij hadden die hele middag al zo genoten van de eigengemaakte paté, de Franse kaasjes en vooral de wijn, dat er geen Dongens worstenbroodje meer bij paste. Om een uur of acht/halfnegen namen wij afscheid van vriendin en van haar Belgische vrienden. Wat een verrassend leuke middag. Zeker voor herhaling vatbaar!

De volgende verrassing kwam op tweede Pinksterdag met Verrassend Dongen. De weergoden waren ons gunstig gezind. En dat terwijl de weersverwachting voor die dag in eerste instantie niet zo mooi was. De zon scheen al vroeg op de Dongense Loswal. En daar, langs de Loswal, in het kanaal, lagen de boten klaar voor de rondvaart op het Wilhelminakanaal. Voor deze rondvaart waren kaartjes beschikbaar die, hoe verrassend, al in tien minuten tijd helemaal uitverkocht waren! Dat is pas LEF hebben! Na de officiële opening door burgemeester en wethouder mocht het gezelschap genodigden, waaronder Hans en ik, de boot in. Pfff, dat was even eng. Maar gelukkig waren er genoeg leden van de jeugdbrandweer om mensen zoals ik een handje te helpen bij het opstappen. De lage sloep, vroeger gebruikt voor het vervoer van groenten, bood ruimte aan genoeg mensen. Wat een bijzondere tocht was dat, zo over het Wilhelminakanaal. En wat zijn de oevers van het kanaal prachtig groen, als je die zo eens van een andere kant kunt bekijken. Super gaaf! En, Piet Eelants: NEE, wij zaten niet als haringen in een tonnetje……, zoals jij in deze krant hebt beweerd!


De tweede Pinksterdag bleef verrassen, zoals op de Dijkjes in ’s Gravenmoer, waar De Bende van De Witte Veer een tijdelijk kamp op had geslagen. Ook onze eigen Dongense grenspalenmaker was aanwezig om uit te leggen hoe hij de grenspalen had gemaakt. De Bende deed een voordracht. Eén van de vrouwen die meespeelde, beweerde dat zij ‘pas twintig was’. Ja hoor, dat zou ze wel willen, denk ik! Bijzonder hier was het speciale bier voor De Bende van De Witte Veer, gebrouwen door Opener, met de speciale naam ‘Heildronk’. Een heerlijk biertje, moet ik zeggen, met een heerlijke frisse afdronk. Zeker de moeite waard om eens te proberen.

En natuurlijk verraste Heuvelpark ook weer: vooral met het grote aantal fietsen dat voor aan de straat geparkeerd stond. Nee hoor, Heuvelpark verrast eigenlijk altijd: de sfeer is er bijzonder, volgens sommige bezoekers een beetje geheimzinnig. Je waant je er in de tijd dat de looierijen in Dongen nog floreerden. Wat een geweldige locatie. En ook bij De Volckaert, Dongedal, waren een aantal verrassende zaken te zien. Maar wat bovenal verraste, die tweede Pinksterdag, was het weer. Wat een geweldig mooie dag was het!

En zo ging de week verder, na Pinksteren. En de verrassingen bleven komen. Zo mag mijn allerliefste stiefdochter in juli meedoen aan de Brabantse Kampioenschappen Paardrijden (als ik niet de juiste naam heb gebruikt, excuses daarvoor). Hans en ik zijn supertrots, dat kan ik wel zeggen. En wij gaan natuurlijk kijken naar het mooie duo D&D.

Op de zaterdag van de week na Pinksteren werd ik geïnterviewd. En dat voelt best vreemd, als je zelf meestal degene bent die de vragen stelt. Nu moest ík vragen beantwoorden. En de antwoorden waren, zelfs voor mij, soms best verrassend!

Die zaterdagavond zijn wij naar een optreden van Bender geweest in ’t Schouw. Jammer genoeg in ’t Schouw, want dit optreden stond gepland in de buitenlucht op Heuvelpark. Maar omdat de weersvoorspellingen slecht waren, is de voorstelling naar binnen verplaatst. Wat een super-optreden en wat een verrassing. Wij kenden Bender niet en hadden gekozen voor het nieuwe en de prachtige locatie. Daar hebben wij zeker geen spijt van. Wij luisteren naar het ene prachtige Nederlandstalige lied na het andere en genoten van de vierkoppige band. Na het optreden namen de bandleden ruim de tijd voor de bezoekers, om CD’s te signeren en praatjes te maken. Wij hopen dat Bender, ondanks het feit dat het programma voor volgend jaar al vastligt, toch op mag komen treden van Donckhuys, en dan wel in het Heuvelpark.

De laatste verrassing in de reeks, was het verjaardagsfeest van mijn oom Mari, die tachtig jaar werd. In onze familie is het een traditie dat er, als iemand een bijzondere verjaardag viert, een voordracht wordt gedaan of een lied wordt gezongen. Helaas was de tijd te kort om speciaal voor deze oom nog een voordracht te maken. Maar, een tante en ik, hebben een liedje uitgezocht en dat hebben wij tijdens het feestje gezongen. Dat het niet helemaal zuiver klonk, maakte niet uit, want ik zag ome Mari genieten en daar ging het tenslotte om. Na ons optreden zijn wij verder gegaan met zingen. Een aantal familieleden zong met luide stem mee. Wij zongen het ene Nederlandstalige liedje na het andere (maar het klonk natuurlijk niet zo mooi als de nummers van Bender). En wij hadden plezier! Echt geweldig om samen met je familie zo te kunnen zingen. Oubollig? Nee zeker niet, wij zijn gewoon doorgegaan met de familietraditie, zoals het hoort. En de jarige? Die vond het weer ouderwets gezellig. Hij straalde toen wij weggingen. Dit feest was in alle opzichten speciaal voor hem!

Lia van Gool

  • Comments(0)//column.dongenhomespot.nl/#post31

Van centrummanagers, innovatieve bestedingen, mogelijkmakers, sociale domeinen en zo meer

DONGENPosted by Lia van Gool Fri, April 21, 2017 16:40:19


Van centrummanagers, innovatieve bestedingen, mogelijkmakers, sociale domeinen en zo meer

Toegegeven, het was min of meer toevallig dat ik afgelopen donderdag aanwezig was bij de gemeenteraadsvergadering. Hans wilde graag even gaan luisteren naar wat er gezegd werd over de Kadernota. In plaats van heen en weer te rijden, ben ik maar meegegaan. Er ging een wereld voor me open. Een wereld, die ik niet echt kende en die ik waarschijnlijk ook niet snel zal leren kennen.

Ik heb heel veel woorden gehoord die ik niet ken, of waarvan ik de betekenis niet helemaal kon doorgronden. En dat, terwijl ik dacht dat ik redelijk op de hoogte was van datgene wat er binnen de gemeente Dongen speelt. Niet dus! Wat een openbaring! Zo ging het over innovatieve bestedingen, mogelijkmakers, sociale domeinen, stakeholders, de vijf pijlers, een bomenbeleidsplan, een fysieke toegangspoort naar werk en inkomen, een individualiserende samenleving, respijt zorgoplossingen, een geaggregeerd niveau, beleidsindicatoren en wat dan al meer.


Archieffoto

Natuurlijk, ik moet toegeven dat ik een redelijk groentje ben in het bijwonen van gemeenteraadsvergaderingen en dat, als ik er vaker zou komen, de begrippen waarvan ik nu dacht ‘wat is dat nu weer’, waarschijnlijk wel duidelijker zullen worden. Wat ik niet begrijp is de desinteresse waarmee de raadsleden schijnbaar achter de tafel zitten. De commentaren door de woordvoerders van de partijen stonden letterlijk op papier en werden ook letterlijk (en soms slecht) voorgelezen. Het leek soms alsof de woordvoerders zelf met enige verbazing lazen wat zij (waarschijnlijk) zelf geschreven hadden. Andere raadsleden hielden zich tijdens de betogen duidelijk bezig met andere zaken. Misschien met de tussenstand van de voetbalwedstrijd Schalke-Ajax, Facebook, Twitter, of andere zaken.

De vergadering ging verder. De VVD had het over het stimuleren van projecten van jongeren. Zo, dat jongeren meer betrokken worden bij verenigingen en stichtingen. Vervolgens werd de woordvoerder er, even later, door een raadslid van het CDA op gewezen dat jongeren al betrokken worden bij verenigingen en stichtingen, door de maatschappelijke stages. “Ga maar eens met mij mee naar het Cambreurcollege om te kijken wat daar al gebeurt.” Maar natuurlijk weten de raadsleden al dat jongeren door maatschappelijke stage betrokken worden bij zaken die spelen. Eén van die maatschappelijke stages werd zelfs door raadsleden in samenwerking met leerlingen van het Cambreurcollege uitgevoerd. En dat is echt nog niet zo lang geleden.

Veel aandacht voor de aanleg van de N629, de Provinciale weg, die het drukke verkeer in Dongen straks zal ontlasten. Alle partijen hoopten dat er gekozen wordt voor het tracé dat het minste schade toebrengt aan de natuur in Dongen en omgeving. Laten we daar dan maar van uitgaan.

De PvdA was enthousiast over de Kadernota en positief over het eventueel instellen van een blijverslening voor ouderen. Deze woordvoerder was eigenlijk de enige die memoreerde dat Dongen er goed voor staat. Lijst Breugelmans gaf, heel verfrissend, aan dat een aantal punten uit de Kadernota al behandeld was, en dat het niet nodig was om die punten nog een keer te behandelen. De woordvoerder van het CDA dacht dat de avond pas begonnen was, en heette alle aanwezigen welkom. Ook hij sprak over constructief overleg in de beginfase over een A-A-A-locatie, het bomenbeleidsplan en de beweegtuin in West 2. De VPD sprak over toepassing van inflatiecorrectie en transparantie door appels met appels te kunnen vergelijken. Maar zelfs dat is niet altijd transparant, omdat er immers heel veel verschil zit tussen de ene appel en de andere. De woordvoerder was blij met de pilot van de verenigingshal en een buitenpodium. Wat ik niet snapte, of wat ik misschien verkeerd begrepen heb, is de link die, voor mijn gevoel, gelegd werd tussen de aanleg van de N629 en het effect daarvan op de sociale minima. Maar dat zal ik echt niet goed verstaan hebben, hoop ik.

Archieffoto

Tot slot de woordvoerder van het DP, die vond dat de vorm van de Kadernota een probleem was, maar dat de raad voor een voldongen feit gesteld werd. ‘Te abstract’ en ‘geaggregeerd op een te hoog niveau’. Oké, dan weten wij ook weer wat het niveau van de raad is. Met het ‘beeldniveau van de groenvoorziening’ werd eigenlijk gewoon het onderhoud bedoeld, dat begreep ik dan weer wel.

Daarna was het woord aan de wethouders. Eén wethouder sprak, tenminste dat verstond ik, over EHS. Ik heb het woord verschillende keren horen noemen, maar ik weet nu nog niet waar het over gaat en of ik het wel goed verstaan heb. Omdat verschillende woordvoerders het gehad hebben over een centrummanager, kwam de wethouder ook daarop terug. Hij vermeldde dat er een behoefte is aan een centrummanager, maar dat er ‘een nieuwe mevrouw is aangesteld, die zich met ondernemers gaat bezighouden’. Geweldig toch?

De volgende wethouder sprak over het sociaal domein en dat dat één geheel moet gaan vormen. Voor het onderwijs is een convenant getekend. Dat snapte ik wel en ik zag het vandaag op Facebook staan. Ook stipte deze wethouder het inloopspreekuur mantelzorg aan, de wijzer grijzer box en de respijtzorg. Tenslotte had hij het over geoormerkte gelden. En ik maar denken dat oormerken alleen bij koeien voorkomen.

De laatste wethouder was de enige die een concrete uitspraak deed, en die uitspraak ging over de blijverslening. Zij gaf aan nog voor de zomer met een raadsinformatiebrief hierover te komen. In plaats van een centrummanager sprak zij over een ‘mogelijkmaker centrum’. En zij sloot af met ‘ik heb gezegd wat ik wilde zeggen!’.

Later ging het over iets met Cruijff. Geen idee, het ging over de sportvelden en toen hoorde ik de naam Cruijff met nog iets daar achter. Maar dat laatste woord was, ook na een aantal herhalingen, op de publieke tribune niet te verstaan. Grappig vond ik de opmerking van een raadslid van het CDA, dat sommige wijkraden niet eens bestaan. Hoe moet je die wijkraden dan ondersteunen, vraag ik me af? En hoe ziet een ambtenaar 3.0 eruit?

Ik heb bewondering voor de mensen die wekelijks op de publieke tribune zitten. Zoals die ene man, die al meer dan veertig jaar onafgebroken de raadsvergaderingen volgt. Hij heeft zelfs een speciale stoel gekregen, waar hij alleen op mag zitten!

Tot slot, raadsleden en wethouders, het is niet mijn bedoeling geweest om jullie aan te vallen of in de ‘zeik’ te zetten (om het maar eens plat uit te drukken). Het is me gewoon opgevallen dat het, als je ‘blanco’ naar een raadsvergadering komt (voor zover ik dat kan zijn), niet altijd te volgen is. Maar wel leuk om weer eens een gedeelte van een raadsvergadering bij te wonen. Jammer dat ik het leukste deel van de raadsvergadering, de ‘nazit’ niet mee hebt gemaakt. Gelukkig heb ik nog wel een praatje kunnen maken met de leukste koffiejuffrouw van de gemeente. Wordt misschien vervolgd.


LIA VAN GOOL



  • Comments(0)//column.dongenhomespot.nl/#post28
Next »