LIA VAN GOOL

LIA VAN GOOL

COLUMN VAN LIA VAN GOOL

Zij neemt de lezer mee in haar wereld van werkelijkheid en menselijkheid. Zij zal het zijn die de lezer een stuk vitamine voor het hart geeft en diezelfde lezer een blik gunt in het Dongense zoals Lia dat ziet. Gevarieerd en soms scherp ,maar altijd vanuit een positieve blik op de wereld van ons allen.

De redactie van deze krant wenst de lezer hierbij veel genoegen en leesplezier

Tante Bertha

NOSTALGIEPosted by Lia van Gool Thu, June 01, 2017 17:02:40

Tante Bertha

Toen een van mijn tantes deze week op bezoek was (oké, ik zeg nu tante, maar zij is maar zes jaar ouder dan ik, dus je kunt je voorstellen, dat de benaming ‘tante’ altijd achterwege blijft), hadden wij het over Tante Bertha. Nee, niet de tante Bertha, die overigens ook maar zes jaar ouder is dan ik, die regelmatig aanschuift bij Hobbyclub De Grijze Duif, maar Tante Bertha van vroeger. Mijn tante en ik weten nog precies hoe Tante Bertha er uit zag. Eigenlijk was het helemaal geen tante. Het was een vriendin van mijn oma. En, zoals dat vroeger ging, zo iemand noemde je tante. Ook herinnerden wij ons Ome Piet nog: een man met een lange neus. Hij liep altijd keurig in een pak en had een ‘kale kop’. Hij rookte sigaren en dat rook je ook aan hem.

Tante Bertha kwam vaak bij oma. Zij kwam dan ‘buurten’ of misschien meer: roddelen. Want iedereen ging wel eens over de tong, zoals dat gaat als goede vriendinnen aan het kletsen zijn. Tante Bertha woonde vroeger in Breda. Zij ging, met haar man en kinderen in Dongen wonen. Niet zover bij mijn oma vandaan en niet zover van de straat waar ik nu woon.

Tante Bertha zag er altijd op en top uit. Haar kleding was piekfijn. Heur haar was prachtig gekapt en zij was altijd helemaal opgemaakt: veel rouge en natuurlijk ook lippenstift; de lippenstift om haar smalle (en ietwat zuinige) mond extra aandacht te geven. Ja, Tante Bertha was, voor haar leeftijd, echt een mooie vrouw. Alleen haar parfum, zo weten mijn tante en ik nog, die was echt verschrikkelijk. “Zij stonk!”, lachte mijn tante afgelopen weekend nog. En dat was ook zo. Maar dat nam niet weg dat mijn oma en Tante Bertha échte vriendinnen waren.

Mijn tante weet zich nog te herinneren dat Tante Bertha altijd heel erg aardig was tegen haar. “Altijd heel vriendelijk en zij maakte altijd een praatje met mij als ze kwam.” En als Tante Bertha kwam, dan dronken mijn oma en zij een kopje thee, met daarbij een koekje. Een frou-froutje of een café noir: echte koekjes van vroeger. En Tante Bertha sopte die koekjes altijd in haar kopje thee, om het koekje (of wat daar van over was) met veel plezier op te eten.

Ik ging vroeger wel eens met mijn ouders op bezoek bij Tante Bertha en Ome Piet. Wat mij is bijgebleven, is dat het altijd een beetje vreemd rook in dat huis. En het was er altijd donker, heel erg donker. Ik vond het er een beetje eng. Mijn tante kwam er ook regelmatig. Zij weet nog dat er, naast het huis van Tante Bertha en Ome Piet, een huis stond met een grote poort. “Daar ging ik spelen met de kinderen die daar woonden.”

Een tijdje terug liepen mijn tante en ik door de straat waar Tante Bertha vroeger woonde. Wij stonden voor haar huis, haalden herinneringen op, moesten lachen…. En net op dat moment kwam de huidige bewoonster van het huis naar buiten. Wij vonden dat echt een vreemd toeval, zagen niet die bewoonster, maar Tante Bertha voor ons. De vrouw snapte niet waarom wij zo moesten lachen. Wij hebben maar verteld, dat er vroeger iemand die wij kenden in dit huis had gewoond. En dat snapte zij. Dat de huidige bewoonster naar buiten kwam was trouwens ook gewoon toeval: zij dacht dat er iemand voor haar deur stond (dat klopte, want dat waren mijn tante en ik) en haar bel deed het niet!

Mijn tante en ik zijn lachend verder gelopen. Wat een leuke dag was dat. Net als afgelopen zondag, toen mijn tante, Hans en ik urenlang op het terras hebben gezeten bij ‘Janssen en Janssen’. Genieten van een drankje, een heerlijke lunch, het mooie weer, maar vooral van elkaar. Met dank aan Tante Bertha! (Zij is de dame op de foto rechts).

Lia van Gool



  • Comments(0)//column.dongenhomespot.nl/#post30

Oma

NOSTALGIEPosted by Lia van Gool Sat, May 13, 2017 20:35:40

Oma

Deze column draag ik op aan alle oma’s (en moeders), maar vooral aan mijn allerliefste Spaanse vriendin, omdat ik haar verhaal mocht gebruiken voor mijn column, dank je wel, schat

Het klopt, biologisch gezien ben ik niet de oma van de kinderen die mij nu ‘oma Lia’ of gewoon ‘Lia’ noemen. Maar, ik ken Hans dit jaar al vijfentwintig (!) jaar en in die periode zijn onze vier prachtige kleinkinderen geboren. Drie mooie meiden, die al bijna volwassen zijn en een mooie jongen, die dit jaar al 6 jaar wordt. Met die jongen, en zijn ouders (Hans zijn jongste zoon en partner) zijn wij met Pasen dit jaar pannenkoeken gaan eten. Het was een geweldige middag. De pannenkoeken waren heerlijk, de sfeer aan tafel was goed en kleinzoon had het helemaal naar zijn zin in de speelhoek. Ook vond hij het prachtig dat hij zijn eigen pannenkoek mocht versieren. Als er maar honing bij de spullen zat waar hij de pannenkoek mee kon versieren, en dat zat er bij! Aan het eind van deze geweldige middag moesten wij helaas weer huiswaarts. Kleinzoon met zijn ouders naar Den Bosch, Hans en ik naar Dongen. Kleinzoon kwam naar mij toe en fluisterde: “Ik wil bij jullie blijven…..” Ik kan je zeggen, dan smelt je oma-hart toch heel even. Jammer genoeg kon hij die dag niet bij ons blijven. Wij hebben een afspraak gemaakt om kleinzoon deze zomer voor een dagje op te halen en leuke dingen te gaan doen. Toen kon hij ook weer met een gerust hart naar huis.

Die dag deed mij terugdenken aan mijn eigen oma’s. Hoe leuk ik het vroeger vond om naar ze toe te gaan. De ene oma woonde in Dongen, de andere in Dongen-Vaart (toen die plaats nog geen Klein-Dongen-Vaart heette). Om het verschil tussen de ene en de andere oma aan te duiden, noemden wij de oma uit Dongen-Vaart ‘opoe Vaart’. Ook nog toen ze al lang weer in Dongen woonde.

Ik ben geboren bij mijn oma in Dongen. Mijn ouders woonden daar toen in. Op de foto’s zie ik mijzelf zitten op de tafel, boven bij mijn opa en oma. Wat gezellig toch. Toen wij, ik was twee jaar, verhuisden, had ik zowaar heimwee. Ik bleek vage klachten te hebben, zo is mij verteld. Enige doktersbezoeken waren nodig om de diagnose te stellen: heimwee. “Ga maar vaak met haar naar oma en opa toe.” En ik bleef naar opa en oma gaan. Vooral de woensdagmiddagen met oma alleen (opa werkte toen nog), waren geweldig. Wij haalden samen een frietje of een ijsje, en genoten. Opa mocht het niet weten, maar hij wist het natuurlijk toch. Heerlijke herinneringen heb ik aan die tijd.

Naar mijn oma in Dongen-Vaart ging ik wel eens op de fiets. Ik vond het heerlijk als zij dan een restje stamppot warm maakte, een kliekje van de vorige dag. Ons ma vond dat eigenlijk maar niets, zo bleek, toen ik vertelde dat ik bij ‘opoe Vaart’ had gegeten. Jammer, een volgende keer deed ik het toch lekker weer.

Toen opa en oma uit Dongen naar het bejaardenhuis in Waspik verhuisden, bleef ik op bezoek gaan. Nu was het wel een stukje fietsen, van Dongen naar Waspik. De route was gelukkig mooi, door de polder, hup naar Waspik. Het was altijd leuk daar, want oma en opa hadden een paar leuke vriendinnen. Eén daarvan sprak zelfs Frans, en dat vond ik helemaal geweldig. Verdrietig was het moment vlak na het overlijden van mijn opa. Hij mocht niet meer roken, maar ging stiekem naar de supermarkt voor een pakje sigaretten. En, hoe kan het zo zijn, daar zakte hij in elkaar en overleed hij. Mijn oma wilde graag het personeel van de supermarkt bedanken, omdat zij goed voor mijn opa hadden gezorgd. Zij wilde daar echter niet alleen naar toe. Ach, zei ons pa, ‘ons Lia gaat wel met je mee’. En dat gebeurde. Ik vergeet dat moment nooit meer. Oma en ik samen naar de supermarkt. Wij stonden bij de kassa. Oma wilde zeggen waar ze voor kwam en zij begon te huilen. En daar sta je dan. Verslagen, verdrietig, omdat ik opa ook heel erg miste. Ik weet zelfs nog wat ik aan had, op zijn begrafenis. Een prachtig donkerblauw fluwelen pak, dat ons ma zelf had gemaakt. Wat was ik daar trots op! En ik heb geen gedicht voorgedragen, pfff, ik wist niet dat ik dat kon.

Tot zover mijn herinneringen.

Toen mijn allerliefste Spaanse vriendin hoorde dat haar oma was overleden, was er geen tijd meer om afscheid te nemen. Mijn vriendin woont in Dongen en oma in Barcelona. Ook kon zij niet bij de begrafenis aanwezig zijn. Zij heeft haar oma op een speciale manier geëerd: met een verhaal op Facebook. Ik mocht deze tekst in mijn column gebruiken. Een verhaal van een kleindochter voor haar oma……


‘Lieve Yaya,


Dit zijn mijn gedachten op dit moment. Gedachten die je niet weet, die je nooit zult weten en die ik nooit meer met je zal kunnen delen.


Waarom ik ze opschrijf omdat ik hier erg mee zit en het is de enige manier waarop ik mijn gevoel nu kwijt kan, omdat je er niet meer bent. Ik ben enigszins boos, omdat je gewoon zomaar bent vertrokken. Niet dat je toestemming daar voor zou moeten vragen, maar toch ben ik het er niet echt mee eens….


Dit is nu juist één van de momenten waar ik bewust word van de afstand die er is tussen mij en mijn geliefden.


Ik kreeg een ingesproken Whatsapp bericht: ….. oma is vannacht in alle rust vertrokken tijdens haar slaap. Zonder pijn. Haar hart is gewoon gestopt.


Ik wist al dat dit er aan zat te komen… je was al een tijdje in het ziekenhuis opgenomen en toch… toch dacht ik dat je het uiteindelijk zou overwinnen. Eigenwijs als je altijd bent geweest.


Yaya, ik zat op mijn werk, je weet dat ik het altijd erg druk heb, dat ik hard werk en me er altijd 300 procent voor inzet…. Daar ben je altijd erg trots op geweest. Over alles wat ik tot nu gedaan heb en heb bereikt…. Je vond het altijd erg tof om te kunnen zeggen dat je kleinkind succesvol was in het buitenland… grappig, daar heb ik toch tot nu toe niet van kunnen genieten. Niet met de trots zoals jij het altijd vertelde.


Ik heb de boodschap gehoord. Een enorme druk kwam op mijn borst en ik kreeg een brok in mijn keel. Ik ben gaan lopen… in de garage bij mijn werkgever. Ik wist niet zo goed wat ik er mee moest. Ik heb op de klok gekeken. 09:50 uur. Om 10:00 had ik een meeting. Ik heb aangegeven dat ik 5 min later kwam. Onderweg naar de vergadering heb ik een glaasje water genomen, mijn tranen afgeveegd en ik ben de vergadering in gegaan…


Allerlei gedachten schoten tegelijkertijd in mijn hoofd en de gevoelens probeerde ik te onderdrukken.


De gedachten waren erg praktisch (je kent me goed). De gevoelens waren erg tegenstrijdig, boosheid, verdrietigheid en voornamelijk onmacht. Het laatste wat opkwam was schuldgevoel, omdat ik me realiseerde dat ik geen recht had om boos te zijn. Ik zou juist blij voor je moeten zijn. Dat je bent gegaan zonder pijn… dat je eindelijk rust hebt. Ik realiseerde me erg goed dat dit mijn eigen egoïsme was. De egoïsme van een kleinkind, want je zou in mijn perceptie veel langer in mijn leven moeten zijn.


Je was niet de liefste of leukste oma die iemand zich kan voorstellen, maar wel de mijne. Soms erg irritant, eigenwijs, niet willen luisteren en veeleisend…. Ik ben heel erg benieuwd hoe je ontvangen bent door Opa. Lachen…. Na zijn vertrek heeft hij een jaar of 20 rust gehad… nu kunnen jullie daar weer verder gaan met ruzie maken…..


Ik hou van je en ik ga je toch missen.


Dat was het. XXX

Lia van Gool







  • Comments(2)//column.dongenhomespot.nl/#post29

Kees, bode, kok en mijn vader

NOSTALGIEPosted by Lia van Gool Thu, February 09, 2017 15:31:09

Kees, bode, kok en mijn vader

Deze week was ik ineens weer ‘de dochter van Kees’. Ik had een afspraak om mijn rijbewijs te laten verlengen. De ambtenaar begroette mij met de woorden: “Hallo, jij bent de dochter van Kees!” En ja, dat klopt. “Ik herinner me jouw vader nog goed, hij was bode en kok.” En ook dat klopt. Mijn vader heeft een aantal jaren gewerkt als bode in het gemeentehuis van Dongen. Naast zijn werkzaamheden als bode, verzorgde hij ook de lunch voor de ambtenaren. Niet in de grote ruimte die er nu is, nee, nog in ‘het oude gemeentehuis’. In de ruimte, waar nu de kamer van burgemeester Marina Starmans is. Daar, op die plaats, was een balie ingericht met een keukentje. In dat keukentje maakte mijn vader elke dag een heerlijk soepje en hij zorgde ervoor dat er wat te drinken was tussen de middag. En, volgens mij, maakte hij ook broodjes klaar. Niet te uitgebreid, een broodje kaas, een kroketje en dat was het. Hij had het naar zijn zin, daar in zijn domein. Hij vond het trouwens ook heerlijk om weer aan het werk te zijn, na een periode zonder werk. De baan als bode bij de gemeente kwam ‘toevallig op zijn pad’. Net zo toevallig als ik deze week bij de balie kwam en de ambtenaar tegenkwam die mijn vader (Kees) kende.

Toeval bestaat niet, hoor je vaak. En daar geloof ik nu ook in. Want wat denk je? Toen ik vanmiddag (donderdag 9 februari 2017) de hond uitliet, kwam ik een bekende tegen. Hij vroeg aan mij hoe het ging en vertelde dat hij mijn columns altijd leest. Ik was op dat moment net aan het denken, wat ik nog meer kon vertellen over mijn vader bij de gemeente. Het verhaal kwam van iemand die mijn vader heel lang gekend heeft. Samen waren zij ooit lid van dezelfde politieke partij. De man vertelde dat hij…….

Jaren geleden afscheid nam bij de Bestuursacademie in Tilburg. Toenmalig burgemeester van Dongen, de heer Dosker, zou komen om hem een Koninklijke onderscheiding uit te reiken. En wat denk je? De burgemeester was de onderscheiding vergeten. Toen het moment in het programma kwam, dat de heer Dosker de (hoge) onderscheiding uit moest reiken, vroeg hij of dat moment uitgesteld kon worden. Nee, geen half uurtje, maar kon het naar het eind van de middag? Geen probleem, het programma werd aangepast en degene voor wie de onderscheiding was, werd op de hoogte gesteld.

Intussen had de heer Dosker gebeld met Kees. “Kees, kun je even iets voor mij doen? Ik ben op de Bestuursacademie en ik moet een onderscheiding uitreiken. Die onderscheiding ligt nog in mijn bureaula op het gemeentehuis. Kun jij die voor mij gaan halen?” Ja, dat kon mijn vader wel. Alleen, hij wist niet precies waar de Bestuursacademie was. Dus hij belde naar mij, of ik tijd had om mee te gaan. En ja, dat had ik. Samen met mijn vader reed ik naar het gemeentehuis. Ik bleef in de auto zitten, mijn vader ging zoeken naar de onderscheiding. Op een gegeven moment kwam mijn vader naar buiten, zonder onderscheiding. Hup, ik uit de auto en mee zoeken. Gelukkig, wij vonden de onderscheiding en reden naar Tilburg. Omdat mijn vader redelijk zenuwachtig begon te worden, reed ik wel een keer verkeerd. Maar uiteindelijk vonden wij de juiste bestemming. Het programma op de Bestuursacademie was helemaal omgegooid. Op het moment dat mijn vader binnenkwam, was de receptie bezig. Die werd even stil gelegd, zodat de plechtige uitreiking van de hoge Koninklijke onderscheiding plaats kon vinden. “Dat was de eerste en waarschijnlijk ook de enige keer dat Kees heeft meegeholpen om een onderscheiding uit te reiken,” vertelde de man mijn vanmiddag. “Ik heb nog wel meer leuke herinneringen aan jouw vader, maar deze was echt geweldig.” Gelukkig had de heer Dosker wel zijn ambtsketen bij zich. Anders hadden wij die ook nog moeten gaan zoeken!


Op de foto rechts staat Kees in zijn domein in het Dongense gemeentehuis

Wat leuk om in één week tijd twee mensen tegen te komen, die zich mijn vader Kees nog goed herinneren. En wat leuk, om, als is het maar voor even, weer eens ‘de dochter van Kees’ te zijn. Een speciale herinnering ook, omdat het deze maand al weer 21 jaar geleden is dat hij overleden is. Dag pa!!!

  • Comments(1)//column.dongenhomespot.nl/#post24

DE STEM UIT HET VERLEDEN

NOSTALGIEPosted by Lia van Gool Thu, January 26, 2017 16:49:41

DE STEM UIT HET VERLEDEN

En dan ineens gaat de telefoon, ‘Hallo u spreekt met…. U kent mij niet maar…..’ Daarna hoor ik een verhaal. In eerste instantie vertrouw ik het niet helemaal. Bovendien klinkt haar stem niet alsof het iemand is, die mij bedriegt. Maar, hoe kent zij mijn mobiele nummer? O, Google natuurlijk, flitst door mijn hoofd. En ik luister naar haar verhaal. Zij heeft in Congo gewoond en leerde daar een muzikant kennen. En die muzikant kende mij van vroeger. Ik ben benieuwd naar de naam van die muzikant. Als zij de naam noemt, komt alles weer naar boven. Natuurlijk ken ik hem! Pffff, wat is dat lang geleden!

De muzikant, Antoine Manana, woonde met een groep collega-muzikanten in ’s Gravenmoer. Zij speelden toen in de band ‘Les Sanganas’. Ik weet nog, dat Antoine vertelde dat hij in Sgraven-mo-èr woonde. En ook, dat hij wel wist hoe hij, op de fiets, van ’s Gravenmoer naar Dongen moest komen. Zo gezegd, zo gedaan. Daar fietsten wij, ’s avonds laat, hartstikke donker, door de polder. Ik kwam allerlei plekjes tegen die ik echt niet herkende op dat uur van de dag. Uiteindelijk kwamen wij gewoon in de Lage Ham uit. Ik geloof dat we al meer dan een uur rond gefietst hadden. Mijn route zou toch korter zijn geweest!

De band speelde regelmatig op grote Pasar Malams. Het was niet altijd een genoegen om daar naar toe te gaan, met de jongens. Want, wat denk je? Een groep mooie Afrikaanse jongens, die helemaal in de belangstelling stonden bij de Nederlandse dames! De jongens waren daar wel gevoelig voor. En dat zij dan toevallig op dat moment een Nederlands vriendinnetje hadden, dat was niet zo belangrijk. Ik ben een paar keer gaan kijken bij een optreden op zo’n Pasar Malam, maar hield het al snel voor gezien.

Leuk was die keer, dat de hele band bij ‘ons thuis’ kwam voor een optreden voor een verjaardag. De kamer zat vol. Iedereen wachtte gespannen af wat er zou komen. Antoine, Joseph, Jacques, Herschel en Ali begonnen te spelen en te zingen het werd stil. Wat was dat een mooie dag! Daar denk ik nog met een glimlach op mijn gezicht aan terug!

Er gebeurden ook minder leuke dingen, en uiteindelijk wist ik niet meer waar Antoine was gebleven. Een paar bandleden waren naar Utrecht verhuisd, ééntje was in ’s Gravenmoer gebleven. De contacten verwaterden snel. De herinnering bleef lang, heel erg lang.


En dan nu dit verhaal! Na meer dan dertig jaar weer een berichtje! De vrouw aan de telefoon vertelde dat Antoine in Congo muzikant is, dat hij gitaarlessen geeft en dat het, voor zover zij dat kon bepalen, goed met hem gaat. Zij vertelde, dat Antoine een cadeautje voor mij had meegegeven aan haar. Of zij dat op wilde sturen. En dat wilde zij, dus ik gaf mijn adres. De volgende dag werd er een pakje afgegeven. Een witte envelop, met in grote groene letters mijn naam en adres. In de envelop zat weer een envelop, met daarop weer in grote letters mijn naam! Achter op de envelop de afzender, Antoine Manana, Congo-Brazza, en een telefoonnummer…….Nieuwsgierig geworden kijk ik naar de inhoud van de envelop: een beeldje van donker Afrikaans houtwerk, prachtig…en een armbandje, bruine kralen en schelpjes…..

Ik vertelde het verhaal afgelopen weekeinde tijdens een gezellige zaterdag bij vrienden. Zij vonden het verhaal prachtig……! Met ons vriendengroepje praatten we er even over door. De vrouwen hadden een idee: zij zouden Anita Witzier gaan bellen, van ‘Memories’. En ja, zij wilden best, samen met mij, naar Congo om Antoine op te gaan zoeken. Blijf dromen, dames! Dat doe ik ook, mijn herinneringen komen naar boven. Ik ga zoeken naar foto’s, maar er helaas maar eentje vinden. En het telefoonnummer op de envelop? Misschien ga ik bellen en wordt de stem uit het verleden even een stem in het heden…

LIA VAN GOOL



  • Comments(2)//column.dongenhomespot.nl/#post23

Oud en nieuw

NOSTALGIEPosted by Lia van Gool Thu, January 05, 2017 17:49:02

Oud en nieuw

Tijdens de bijeenkomst op het Looiersplein op 31 december, was dat het thema, ‘Oud en nieuw’. Ik heb er even naar geluisterd, onder het genot van een oliebol. Die bijeenkomst op het Looiersplein is in feite de oude nieuwjaarsreceptie, die vroeger in het gemeentehuis werd gehouden. Ik hield toch meer van het oude, merkte ik zaterdagmiddag. Oké, het is leuk, zo’n bijeenkomst met de burgemeester en wethouders, die als een soort obers, met speciaal voor hen gemaakte schorten met de opschriften ‘burgemeester’ en ‘wethouder’, oliebollen uitdelen aan iedereen op het Looiersplein. Leuk vond ik wel dat de ‘oude’ burgemeester, de heer Dosker op het Looiersplein aanwezig was. Wat een tijd geleden is het toch al weer dat hij in Dongen de scepter zwaaide.







Het was druk op het Looiersplein, dat zeker. Maar het was ook koud, en je kon nergens zitten, er was bijna geen ruimte om mensen te begroeten die je kende, want iedereen stond dicht op elkaar. Nee, voor mij is dit ‘nieuw’ niks. Geef mij maar weer de oude nieuwjaarsreceptie, op een maandag- of dinsdagavond, vlak na Nieuwjaar. Een mooi moment om iedereen iets goeds toe te wensen voor het nieuwe jaar. Voor het oude jaar hoef je geen goeds meer te wensen, want dat is op 31 december toch al weer voorbij. Ik vond de bijeenkomst vooral ook leuk, omdat je op je gemak met iedereen kon praten, onder het genot van een hapje en een drankje. En tussendoor kon je ook nog naar de film met hoogtepunten van een afgelopen jaar kijken. Nu, en dat is dan weer nieuw, kun je de film via Facebook bekijken. Pfff, misschien word ik ook wel te oud voor al die nieuwe dingen.

Ik vind het in ieder geval prettig dat het oude jaar weer voorbij is. Ik kan tenminste weer op mijn gemak de hond uitlaten. Want elk jaar, tussen Kerst en Oud en Nieuw, worden de afvalbakken in Dongen hermetisch afgesloten, omdat er altijd wel een aantal bakken vernield wordt door vuurwerk. Ik weet echt wel dat het nodig is en dat is vervolgens dan ook weer jammer. Maar, als je nergens je zakje met hondenpoep kwijt kunt is dat, ook al duurt het dan meestal maar een week, toch balen, want je krijgt een boete als je de poep niet opruimt. Natuurlijk krijgen degenen die vuurwerk afsteken en die dan zaken vernielen ook een boete. Helaas zijn die vaak niet meer te vinden als de spullen vernield zijn.

Op de bakken zit een sticker met de vraag of je je afval mee naar huis wilt nemen? Mmmmmm, nee, ik heb daar niet zoveel zin in. Maar soms heb je geluk en zie je ineens een bak die niet afgesloten is. Yes! Dat is geluk hebben! Hup, het zakje erin gegooid. Helaas, toen ik de volgende ochtend vol goede voornemens (toch nog in het oude jaar), met het poepzakje naar die afvalbak liep, was ook deze bak hermetisch afgesloten.

Ik ben ook blij dat het weer een nieuw jaar is, omdat er dan, zo lijkt het soms, ineens heel veel ruimte in je agenda zit. Op 31 december 2016 lijkt januari of februari 2017 nog heel ver weg. Helaas, dat bleek een droom. Kijkend in mijn agenda zag ik, in het nieuwe jaar, al heel veel paarse vlakken. En dat wil zeggen dat er al afspraken zijn gemaakt. Nu, het is pas 5 januari!, zitten al mijn weekenden voor deze maand al vol. Ik wilde met iemand een afspraak maken en ik zag dat ik pas tijd heb op 5 februari. Hoezo een nieuw jaar met nieuwe mogelijkheden?

Het lijkt al weer alsof het jaar al weken, zo niet maanden oud is. Vroeger, dat was nog oud, wensten mensen je nog een gelukkig (of een Zalig) Nieuwjaar toe, zo de eerste week van het nieuwe jaar. Nu, in deze nieuwe tijd, gebeurt dat bijna niet meer. Je hoort dan: ‘O, ik heb er niet meer aan gedacht, de tijd gaat zo snel’. Ja, de tijd gaat ook snel, dat klopt. Maar het is toch weleens fijn om even stil te staan aan het begin van een nieuw jaar, even elkaar het beste wensen voor de komende 365 dagen. Om dan, op de 365ste dag van 2017, toch maar weer naar het Looiersplein te gaan om oliebollen te eten. Want, hoewel ik toch meer van de oude bijeenkomst hield, wil ik toch niets missen van die nieuwe traditie.

Ik wens iedereen een heel fijn, gezellig, gelukkig, gezond en liefdevol nieuw jaar toe. Als ik je tegenkom als ik de hond aan het uitlaten ben, wens ik je nog gewoon gelukkig nieuwjaar, ook al is het nieuwe jaar dan misschien al één week oud!

LIA VAN GOOL



  • Comments(6)//column.dongenhomespot.nl/#post22

Bij…….

NOSTALGIEPosted by Lia van Gool Thu, December 22, 2016 18:14:07

Bij…….

Daar stond ik dan, afgelopen maandag, bij de bouwput waar straks het nieuwe gebouw zal staan dat in plaats komt van De Cammeleur. Ja, ik stond op de bouwplaats bij ‘bij Van Dongen’. Ondanks alle commotie de afgelopen weken over deze naam, was het op de bouwplaats opvallend stil. Er was weinig of eigenlijk helemaal geen activiteit op het bouwterrein. Wat mij opviel, is dat er best een groot gat is dat volgebouwd moet worden met ‘bij Van Dongen’. Ik stond daar, dus, bij ‘bij Van Dongen’. Mijmerend over De Cammeleur, de haat-liefdeverhouding die ik met het gebouw had, de vele dingen die ik er heb meegemaakt. En toen…..helemaal niets! Er ging geen lichtje branden, bij het idee dat ik, in ieder geval in 2018, koffie zou kunnen gaan drinken bij ‘bij Van Dongen’. Helemaal niets.

Ik kijk nog eens naar de grote lege ruimte die straks vol zal staan met een prachtig gebouw. Aan de Hoge Ham-kant van de bouwplaats staat een grote schutting (zonder kijkgaten, dat dan weer wel). Gelukkig is de kant aan het park helemaal open. De bouwplek is nog niet geëgaliseerd en de contouren van het gebouw zijn nog niet uitgezet. Er staat een aantal houten paaltjes, aan de bovenkant felroze geverfd (tenminste zo lijkt het vanaf de plek waar ik sta), verder niets. Vanaf dat punt kun je de bouwactiviteiten, als die er zijn, precies bijhouden. Over een tijdje zullen daar vast groepjes mensen staan die met al dan niet deskundige blik naar de werkzaamheden kijken. Mensen, die vast ook een mening hebben over de naam voor het nieuwe gebouw.

En dan hoor ik, afgelopen woensdag, het nieuws uit Brabant. In Helmond wordt een nieuwe schouwburg gebouwd. Het oude gebouw brandde een paar jaar geleden af. Nu wordt in die gemeente voor een bedrag van tien miljoen euro een nieuw gebouw neergezet. De kerk die er staat, wordt geïntegreerd in dat nieuwe gebouw. Daar ben ik best een beetje jaloers op. Helaas is de Jozefkerk, die men in Dongen ook had willen betrekken bij de bouw van een nieuwe accommodatie, gesloopt (ondanks de inzet van het comité dat fel actie gevoerd heeft om de Jozefkerk te behouden). Het zou best mooi geweest zijn, de Jozefkerk en de nieuwe multifunctionele accommodatie eromheen! En de naam van het gebouw in Helmond? Heel simpel: Speelhuis. Het oude gebouw heette Het Speelhuis. Zo kan het dus ook! Het zou mooi zijn als de nieuwe accommodatie die aan de Hoge Ham komt, straks gewoon (De) Cammeleur zou heten. Maar van de andere kant: hoe kun je het werk van de groep betrokken Dongenaren (?) aan de kant schuiven?




Ik blijf dromen. En in 2018? Dan ga ik gewoon koffiedrinken met mijn vrienden bij ‘bij Van Dongen’. Want ik heb ze daar al voor uitgenodigd. En, Dongens als ik ben, ben ik natuurlijk toch nieuwsgierig naar het nieuwe gebouw, hoe het dan ook mag heten. Maar ik blijf het gebouw, denk ik, stiekem, toch maar (De) Cammeleur noemen.

Gelukkig heb je, tijdens de feestdagen, genoeg tijd om eens te discussiëren over de naam ‘bij Van Dongen’. En kunnen wij allemaal, op 31 december 2016, oliebollen gaan eten op het Looiersplein, ‘bij (het college van burgemeester en wethouders) Van Dongen’!

LIA VAN GOOL



  • Comments(3)//column.dongenhomespot.nl/#post21

Glitters

NOSTALGIEPosted by Lia van Gool Thu, December 08, 2016 16:05:17

Glitters

Het is weer bijna Kerst. Tijd van veel lichtjes in huis, kaarsjes en glitters. Heel veel glitters. In deze tijd van het jaar zijn er veel spullen te koop waar glitters op of in verwerkt zijn. Maar eigenlijk houd ik het hele jaar door wel van glitters. Volgens Hans ben ik soms net een ekster: alles wat glittert en glinstert vind ik mooi, denkt hij. Toch is dat niet zo. Ik ben, denk ik zelf, best wel kieskeurig.

Rond de Kerst geniet ik het meest. De etalages glitteren je tegemoet, er zijn mooie glimmende kerstballen te koop en er hangt héél veel kleding met glitters in de winkel. Kleding, die naar mij roept: ‘koop mij, koop mij…..’ Kleding die in de winkels moet blijven hangen, helaas.

Als ik zo eens rond kijk in mijn kledingkast, zie ik ook wel wat glitters. Een trui met een mooi zilveren randje, een glitterpanty, een jasje, dat helemaal zilver is en aan alle kanten glittert als ik het aan heb. Maar wanneer doe je zoiets nou aan? Juist: bijna nooit! En wat denk je van de sieraden die in mijn kast en lades liggen te glimmen? Prachtige oorbellen van Swarovski, die glimmen bij elke beweging die ik maak. En dat hangertje, dat ook zo mooi glimt. En dan is er nog dat sieradensetje, helemaal compleet: een ketting, oorbellen én een armband. Zo mooi! En toch draag ik dat alleen bij bijzondere gelegenheden. En hoe vaak heb je die? Juist: bijna nooit. En wat denk je ervan, als je langs de plaatselijke juwelier loopt en er komt iemand naar buiten gerend, die vertelt dat zij iets moois heeft besteld: echt iets voor jou, Lia! Helaas is die mooie armband al verkocht als Hans hem voor mij wil gaan kopen…….


En wat denk je? Gisteren was ik in het gezelschap van twee van mijn tantes, de overbuurvrouw van een tante, de vrouw van mijn neef, de man van één tante en Hans. In dat gezelschap heb ik het onderwerp ‘glitters’ ook even op tafel gegooid. De verhalen komen los. De vrouw van mijn neef vertelt over haar prachtige jurk met glitters. Ik heb het natuurlijk over mijn eigen glitter-verslaving. En Hans? Die reageert voorspelbaar. Hij vindt die glitterkleding écht niet mooi en zelf een tikje ordinair. Dat mag, maar de dames in het gezelschap zijn het daar niet mee eens. IJverig gaan de dames verder met datgene waar zij voor gekomen zijn: knutselen. De mannen gaan doen waar zij goed in zijn: boodschappen. De middag kabbelt voort. En wat denk je? Als één tante naar huis gaat, krijgt ik van haar een ketting met, wat denk je?, glitters. Prachtig en gelukkig ook goed draagbaar. Ik weet nu al precies bij welke jurk ik díe ketting zal dragen.

Ik heb een besluit genomen. Deze Kerst wordt het anders. Dan ga ik alle glimmende dingen die in mijn kast liggen of hangen dragen. Dan lijk ik zelf nog het meest op een kerstboom! Maar wat denk je? Uiteindelijk zal ik ook dat niet doen. Ik zie het al voor me, als ik met Iwan ga wandelen, ’s morgens vroeg op eerste Kerstdag. De deuren van de Laurentiuskerk staan al open. Het orgel klinkt. Mensen gaan met hun mooie kleding aan naar de kerk. En ik? Ik loop er als een kerstboom bij, alleen om de hond uit te laten. Nee, ook deze keer blijven al die mooie glimmende dingen in kast, lade of doosje hangen of liggen. Kunnen al die glimmende dingen ook in de zomer? Dan doe ik alles aan als het hoog zomer is. Of, wat denk je? Nee, toch maar niet. En intussen? Intussen ben ik tóch blij met al die glimmende dingen. Want, misschien lijk ik inderdaad wel op een ekster: ik houd er zo van!!!

Voor iedereen: een fijne, glimmende Kerst!!!

  • Comments(3)//column.dongenhomespot.nl/#post20

Uitwisselbare meisjes

NOSTALGIEPosted by Lia van Gool Wed, October 19, 2016 13:29:13

Uitwisselbare meisjes

Je kent ze wel, de meisjes die elke dag door de straat fietsen. Soms met een groepje, soms met tweeën. Deze meisjes zijn nog jong, tussen de tien en veertien jaar. Zij hebben één ding gemeen: zij lijken allemaal op elkaar.

Vroeger zag je ze nog lopen met hun moeder, toen waren ze nog niet uitwisselbaar. Zij hadden, hoe klein zij ook waren, min of meer een eigen identiteit. Zij droegen kleding die hun moeder uitzocht, of in ieder geval kleding waarbij hun moeder nog een inbreng had. Nu dragen deze meisjes kleding die zij zelf uitzoeken, soms omdat zij kledinggeld krijgen, soms niet. De meisjes kopen hun kleding vaak samen met hun vriendinnen. Het resultaat? De vriendinnen zijn uitwisselbaar. Het lijkt er soms op dat zelfs een moeder niet meer weet of zij haar eigen dochter ziet fietsen, of dat het toch de vriendin is.

De uitwisselbare meisjes van nu zijn over een paar jaar jonge vrouwen. En ook in de groep jonge vrouwen bestaan ze, de uitwisselbare meisjes. Nou ja, die meisjes zijn nu vrouwen in de leeftijd tussen de vijfentwintig en vijfendertig jaar. Uitwisselbaar zijn ze nog steeds en je komt ze overal tegen: op feestjes, bij de friettent, in de supermarkt en als je uitgaat. Zij wonen samen of zij zijn getrouwd, wonen in een mooi huis en hebben twee kinderen, vaak een jongen en een meisje. Deze uitwisselbare jonge vrouwen dragen merkkleding en natuurlijk hebben ook hun kinderen de mooiste en duurste merkkleding aan. Moeders en dochters lijken vaak op elkaar qua kleding en ook de jongetjes lijken een mini-versie van hun vader. Stereotiep? Ja, dat klopt. Maar als je goed rondkijkt, kun je ze elke dag zien.

Jammer, die uitwisselbare meisjes en uitwisselbare jonge vrouwen. Je komt ze ook tegen in oudere versies: mensen die schijnbaar heel graag ‘ergens bij horen’, er hetzelfde uitzien, niet uit de pas willen (of kunnen) lopen. Maar er is ook een andere groep vrouwen, een groep die niet uitwisselbaar is. Deze vrouwen weten dat het leuk is om een eigen identiteit te hebben. Het is leuk om bij de groep te horen van vrouwen die niet uitwisselbaar zijn. Je kunt dan eindelijk jezelf zijn, je bent niet meer uitwisselbaar, je bent gewoon zoals je bent.


Waar ik bij hoor? Ik vind zelf dat ik bij de niet uitwisselbare vrouwen hoor. Ik vind het niet leuk om er hetzelfde uit te zien als mijn buurvrouw of mijn collega. Mensen die mij kennen, zullen dit ongetwijfeld bevestigen.

In mijn familie hebben wij een goed voorbeeld van uitwisselbare meisjes, want een eeneiige tweeling. Vroeger wist je echt niet wie wie was. Hun oudere zus plakte een stickertje op de hand van het ene zusje om zeker te weten dat het niet het andere zusje was. Een oom van mij vroeg weleens of hij dubbel zag, omdat hij het verschil niet zag tussen het ene en het andere meisje. Inderdaad, die twee leken écht heel veel op elkaar. Maar de jaren verstreken. De uitwisselbare eeneiige tweeling werd steeds minder uitwisselbaar. Mooie meiden, met ieder een eigen identiteit, die toch nog veel op elkaar leken. Tot anderhalf jaar geleden. Plotseling was de tweeling niet meer uitwisselbaar. Het ene meisje, dat vroeger het liefst in roze jurkjes en meisjesachtige kleding liep (of was het toch de keuze van haar moeder???) liep ineens in stoere broeken met ruiten bloezen. Haar blonde haar prachtig rood geverfd. Het andere meisje werd steeds meer een meisjes-meisje: blonde haren, superhoge hakken en lieve, meisjesachtige kleding. De uitwisselbare eeneiige tweeling bestaat niet meer, in ieder geval niet wat uiterlijk betreft. Deze meiden hebben net op tijd geleerd dat het prima is om niet uitwisselbaar te zijn.

P.S.1: Aan degenen die zich aangesproken voelen bied ik mijn excuses aan: het is niet de bedoeling om iemand te kwetsen.

P.S.2: Voor de jongens die zich beledigd voelen omdat maar zijdelings genoemd worden in dit verhaal: naar mijn gevoel komt de uitwisselbaarheid vaker voor bij meisjes. Maar natuurlijk kan ik het mis hebben. Dat hoor ik dan graag!



  • Comments(4)//column.dongenhomespot.nl/#post17
Next »