LIA VAN GOOL

LIA VAN GOOL

COLUMN VAN LIA VAN GOOL

Zij neemt de lezer mee in haar wereld van werkelijkheid en menselijkheid. Zij zal het zijn die de lezer een stuk vitamine voor het hart geeft en diezelfde lezer een blik gunt in het Dongense zoals Lia dat ziet. Gevarieerd en soms scherp ,maar altijd vanuit een positieve blik op de wereld van ons allen.

De redactie van deze krant wenst de lezer hierbij veel genoegen en leesplezier

Hitteprotocol en andere zomerse weer-ongemakken, zoals wepsen (op z’n Dongens)

NOSTALGIEPosted by internetkrant Mon, September 03, 2018 16:28:16

Hitteprotocol en andere zomerse weer-ongemakken, zoals wepsen (op z’n Dongens)

Hitteprotocol. Ineens was het woord er, de afgelopen weken. Je hoorde het woord eigenlijk elke dag wel één keer. Met het verdwijnen van de extreme hitte, is het woord ineens ook verdwenen, zo lijkt het wel. In mijn verhaal gebruik ik het nog een paar keer, zodat we het woord, ook al is het niet meer zo warm, niet vergeten, want het is zo’n mooi woord, toch? Hitteprotocol.

Hans en ik hadden ons eigen hitteprotocol in huis, zo lijkt het wel. Ik wilde alle ramen en deuren open ’s morgens vroeg. Hans wilde alle deuren en ramen dicht. En zo gebeurde het dat ik ’s morgens voordat ik naar mijn werk ging, de achterdeur openzette. Hans deed de deur in de loop van de ochtend weer dicht, want anders werd het te warm. Oké, uiteindelijk vond ik het prima.

Als ik ’s middags thuiskwam, deed ik als eerste de screens dicht voor de ramen in de kamer. Want daar scheen de zon dan al lekker binnen. Dicht, die dingen. Ook al werd het dan een stuk donkerder in de kamer en ook al vond Hans dat niet zo prettig, die donkere kamer. Op een gegeven moment was het buiten zó warm, dat alle deuren en ramen maar dicht bleven overdag. ’s Avonds konden de deuren en ramen dan weer open. Maar of dat veel uitmaakte? Nee, eigenlijk niet. En zo ging het een aantal weken door. Ramen dicht, deuren dicht, luxaflex dicht, gordijnen, alles wat dicht kon in huis ging dicht.

Op een vrijdag was het weer erg heet, de temperatuur liep in de loop van de ochtend al op naar een graad of 34! Toch moest Iwan ’s middags even naar buiten, want ik had hem ’s morgens om 7 uur uitgelaten en daarna niet meer. Wat denk je? Ik kwam buiten met hem, liep naar de overkant van de straat waar hij zijn poot optilde. Ik wilde verder lopen, maar Iwan draaide zich om en keek mij aan zo van ‘Lia, wat doe je nou?’ Ik vroeg hem of hij naar huis wilde. Het antwoord was duidelijk ‘ja’: Iwan draaide zich om en liep bijna hard naar huis. Hup, de relatieve koelte in.

En er bleven regelmatig dagen komen met temperaturen ver boven de dertig graden. Hans kon er niet goed meer tegen. Afspraken die wij eerder gemaakt hadden, moesten wij afzeggen, omdat het gewoon té warm was voor Hans om naar buiten te gaan. We hebben wel een paar mensen teleurgesteld, maar gezondheid gaat voor.

Zo waren wij aan het eind van de hitteperiode op bezoek in een verpleeghuis, bij iemand die pas opgenomen was, omdat hij aan het dementeren was. In het verpleeghuis was het hitteprotocol nog zichtbaar: de lichten in de gangen waren niet aan. Dit zorgde voor een beetje spookachtige sfeer, die dan weer niet paste bij het prachtige weer.

Speciaal voor de bewoners was er, in het restaurant, ijs te krijgen. Maar ook de bezoekers konden genieten van een koele sorbet, zorgvuldig bereid door in tropische kleuren gestoken personeel van het verpleeghuis. Ook wij namen een sorbet en het gesprek ging op een gegeven moment over het hitteprotocol. Eén van de leden van ons gezelschap wist niet op het woord te komen. Degene waar wij op bezoek waren, kende het woord zeker en wist ook wat het betekende, ondanks het feit dat hij aan het dementeren is. Hij noemde het woord ook: hitteprotocol! Dat verbaasde ons enigszins, maar het zorgde voor veel gelach aan tafel. Een van de leden van ons gezelschap herhaalde het woord hitteprotocol een paar keer. Degene bij wie wij op bezoek waren, lachte en herhaalde het woord ook nog eens. Totdat iemand het woord niet meer aanvulde, in de hoop dat degene bij wie wij op bezoek waren, het woord nog eens zou herhalen. Maar, hoe dement hij ook mocht zijn, hij deed het niet. Hij keek een keertje, begon keihard te lachen en zei alleen maar: “Ja, ja…….” En natuurlijk lachten wij mee. Dat hadden wij niet verwacht.

En zo verdween de hitte langzaam. Het werd een graad of 20 en dat vonden wij zelfs koud. Op de dag dat ik met mijn Spaanse vriendin van onze jaarlijkse high tea zou gaan genieten, regende het keihard. Een teleurstelling, want wij hadden graag buiten willen zitten. Helaas ging dat dit jaar niet door, maar wij hebben die middag wel héél erg veel gelachen. Het was heel lang geleden dat wij zó hard gelachen hadden en zó lang. Waarom? Waarschijnlijk te flauw voor woorden, maar het was wel leuk.

De laatste week van augustus was ik een weekje vrij. Dit jaar gaan we niet op vakantie en ik doe aan vakantiespreiding. Dit was mijn eerste week. En wat denk je, op mijn eerste vrije dag? Het regende dat het goot. Ik was echt z..knat toen ik met Iwan buiten had gelopen. Niet normaal. Iwan vond het ook maar niks. Hij wilde meteen toen hij, helemaal nat, terugkwam van de wandeling, afgedroogd worden. Dat heb ik maar gedaan en toen was het weer goed. De rest van de week viel het mee met de buien en was het weer alleszins redelijk.

Het weekeinde van mijn vakantieweek zat propvol afspraken. Eerst de modeshow bij mijn favoriete Winkeltje. Wat een prachtige collectie weer voor het najaar. Op zo’n moment zou je bijna wensen dat de temperatuur al wat lager was…. Diezelfde dag moesten wij ’s middags naar een verjaardag. Na de modeshow heb ik onze plannen gewijzigd. In plaats van halverwege de middag zijn we meteen naar de verjaardag gegaan. Het was nog vroeg in de middag en er was nog geen visite toen wij kwamen. Genoeg plaats buiten om een lekker plekje te zoeken waar wij een middagje konden blijven zitten. En gezellig even kletsen met onze gastvrouw- en gastheer. Hun 9-jarige dochter (die dag jarig) was heel blij met de ‘putty’, een soort slijmerige plastic brij, met glitters, waar je allerlei vormen van kon maken. Geweldig. Na een heerlijke middag (al dan niet in het zonnetje) naar huis. Wat een leuke dag.

De dag erna, zondag, was weer helemaal vol gepland. Natuurlijk eerst de zondagse wandeling met Iwan. Deze dag mocht hij de route bepalen. En dat deed hij ook. Hij vindt het geweldig om door de Jan Mertenslaan te lopen en ik moet zeggen, dat is best een mooie straat. Onderweg kwam ik langs het voetbalveld van VV Dongen. Het viel me op dat er al voetballers naar VV Dongen gingen (’s morgens tegen half 10), en dat terwijl de wedstrijd pas om half 3 ’s middags begon. Na de wandeling was het tijd om naar De Cammeleur te gaan voor de brunch. Wat zag het er leuk uit, met al die lange tafels, buiten naast De Cammeleur. En wat waren de gerechten, bereid door de dames van de Leerloods, verrassend, maar vooral héél erg lekker! Het muzikale tussengerecht van ‘De Zingende Koffiekar’ mocht er trouwens ook zijn. Complimenten!!




Na de brunch snel even een rondje met Iwan en hup, met de fietsmobiel naar Dongen-Vaart. Daar was ons volgende feestje, een borrel en een barbecue. En natuurlijk zaten wij weer buiten in de prachtige tuin van onze vriend, die een feestje gaf omdat hij jarig was geweest. De wespen vlogen vrolijk rond. En ik ben geen fan van wespen. Maar die beesten horen nu eenmaal bij de zomerse weer-ongemakken. Aan het eind van de middag, na de heerlijke barbecue, de lekkere drankjes en de gezellige gesprekjes was het tijd om weer naar huis te gaan. Hans riep dat ik even moest wachten, want wij kregen nog een paar peren mee, vers geplukt van Dongen-Vaartse perenboom. In één van de peren zaten wespen, maar de peer werd gewoon in mijn handtas gestopt. Ik vond het verschrikkelijk, want ik haat wespen en als ik gestoken word, ontstaat er soms een allergische reactie. Ik reageerde primair, gooide mijn tas op de grond en stond te gillen, sorry, ik heb dat echt gedaan! Hans bleef stoïcijns rustig, haalde de peer met de wespen eruit, en joeg de wespen weg uit mijn tas. Einde van het drama. De wespen zijn allemaal heel gebleven, de peer heeft er een gat aan overgehouden. De smaak bleek echter prima. Ik hoop dat dit de laatste dag was dat ik dit jaar een wesp (of, op zijn Dongens: een weps) heb gezien.

Ik ben klaar met het hitteprotocol en andere zomerse weer-ongemakken. Het is een prachtige zomer geweest! Dat het najaar maar net zo mooi mag worden!

Lia van Gool



  • Comments(0)//column.dongenhomespot.nl/#post47

Verhuizen naar Rotterdam????

NOSTALGIEPosted by internetkrant Tue, July 31, 2018 20:09:49

Verhuizen naar Rotterdam????

Eindelijk was het zover. Op een zonnige zaterdag (hoe kan het ook anders deze zomer?) reisden wij, met treinkaartjes van het Kruidvat, naar Rotterdam. Al jaren waren wij van plan om eens treinkaartjes te kopen bij een van de bekende winkels die regelmatig kaartjes aanbieden. Het was er nooit van gekomen. Deze keer wel. De datum hadden wij al ver vooraf vastgelegd in onze agenda’s, want, zoals dat vaker gaat bij ons, anders kwam het er weer niet van. Ik had bovendien bedacht dat het wel leuk zou zijn voor Iwan en zijn peetouders, als er weer eens een logeerpartijtje was. Ook dat werd geregeld. Zo hoefde ik die zaterdagmorgen niet eerst een rondje Dongen te doen met de hond. Nee, wij konden meteen ‘op reis’.

Op het centraal station van Rotterdam namen wij de metro naar het centrum. Altijd weer leuk om met de metro te reizen. Dat geeft een beetje een vakantiegevoel. Grappig trouwens, wij wisten dat niet, was dat Hans tegen een aanmerkelijk lager tarief met de metro kon reizen dan ik. Hij heeft een ov-chipkaart op naam en krijgt dan 34% korting op het reizen met metro, bus en tram. Weer iets geleerd die dag!


We slenterden door onze favoriete straten in het centrum van de wereldstad, bewonderden de prachtige gebouwen, dronken koffie op het terrasje bij De Beurs, want daar kun je zo lekker kijken naar alle mensen die langs komen. Wij hadden uitzicht op een kraampje dat ‘Hans Worst’ heette. En nee, Hans wilde niet op de foto. Terwijl dat nu zo leuk zou zijn geweest bij dit verhaal…..

Na de koffie toch maar even gaan kijken bij één van mijn favoriete winkels (ja, zelfs in Rotterdam heb ik die), het was per slot van rekening opruiming. En ik kon mijn slag slaan. Wat een geweldige winkel toch, hoewel ik helemaal niet bij de doelgroep hoor voor wie die winkel eigenlijk bedoeld is. Maar de collectie is prachtig, draagbaar, net iets anders dan anders en vooral ook heel betaalbaar. Pluspunt was, dat wij datgene wat wij wilden kopen, apart konden laten hangen. De spullen zouden 24 uur bewaard worden en, als wij ze niet opgehaald hadden, weer teruggehangen worden in de winkel. Wat denk je??? Juist, de spullen hangen nu in Dongen in een kast.

Uit nostalgie stelde Hans voor om even de Lijnbaan op te lopen. Dat viel echt wel een beetje tegen. Er was niet veel bijzonders te zien, op, winkel na winkel, een gigantisch aanbod sneakers na. Ik had geen idee dat er zoveel verschillende sneakers te koop waren. Het was wel even genieten toen wij, overstekend bij een zebrapad, een prachtige witte Ferrari zagen rijden: wat een wagen! En wij waren niet de enigen die daarvan genoten.

Na de nostalgische wandeling over de Lijnbaan was het tijd voor een terrasje. Toen wij heen liepen, hadden wij al een gezellige plek gezien om te gaan lunchen en, bijna nog belangrijker, even uit te rusten. Wij vonden een heerlijke plaats in de schaduw, waar wij een zacht zomerwindje langs ons heen voelden gaan. Tijd voor een prosecco, een pilsje en een heerlijk broodje. Tijd om te genieten van het leven om ons heen, van de stad, van de serveerster (die voor iedereen op het terras wel een speciaal woordje had en die met alle mannen even flirtte, op een geweldig leuke manier). Wat was dat genieten. Het leek heel even een beetje vakantie.

Omdat we toch in Rotterdam waren, moesten we even een kijkje gaan nemen bij Hudson’s Bay (oké, normaalgesproken zet ik geen namen van zaken e.d. in mijn verhalen, maar deze naam móest even genoemd worden). Wij hadden nog geen tijd gehad om in Tilburg naar deze winkel te gaan kijken. We liepen naar de ingang, en toen we dichtbij waren, zeiden wij al tegen elkaar ‘dat wordt de linkerdeur naar binnen en de rechterdeur naar buiten’. En zo gebeurde het ook. Ik heb nog wel even rondgekeken op de begane grond: een walhalla van schoenen, echt geweldig! Hans rustte even uit op een bankje. Voorzichtig keek ik naar de aanbiedingen, want je weet maar nooit. De prijzen rezen echter, zelfs met korting en zelfs voor mij (als schoenengek) de pan uit! Ik hoef echt geen schoenen met een stripfiguurtje van Karl Lagerfeld erop. Zelfs niet als ik daar maar 150,00 euro voor hoef te betalen in de opruiming. We gingen dus inderdaad door de rechterdeur (gezien vanaf de voorkant als je aan komt lopen), weer naar buiten.

Als oud-Rotterdammer wist Hans het natuurlijk al lang: ‘wat een geweldige stad is Rotterdam toch’. En, al mijmerend door de Rotterdamse straten, bedachten wij dat Dongen soms toch wel een klein dorp is, bekrompen ook. Die middag wisten wij het zeker: als iemand een bod had gedaan op ons huis, dat wij vervolgens zouden kunnen ‘ruilen’ tegen een appartement in hartje Rotterdam, dan hadden wij zonder aarzelen ‘ja’ gezegd. Want: elke zondag door het centrum lopen. Een terrasje pikken aan de Coolsingel, slenteren door de koopgoot……

Een paar dagen later lopen wij door het centrum van Dongen. Wij begroeten de ene na de andere bekende, maken een praatje, gaan op een terrasje zitten in het park. En dan komt het besef, dat Dongen toch wel een fijne plaats is om te wonen, lekker vertrouwd. En op het terrasje in het park kun je heerlijk zitten, het park lijkt dan ineens heel anders dan wanneer ik er mijn rondje loop met Iwan. En binnenkort kunnen we gaan genieten van De Cammeleur met buitenpodium. Ik denk dat wij toch maar in Dongen blijven wonen. Maar…..je weet het maar nooit!!! Keep on dreaming!!! (Blijf dromen!!!)

LIA VAN GOOL

  • Comments(2)//column.dongenhomespot.nl/#post46

Onze buurt

NOSTALGIEPosted by Lia van Gool Fri, March 02, 2018 21:26:16

Onze buurt

Wij wonen in een leuke buurt, al jarenlang. De bewoners van onze buurt vormen een gemêleerd gezelschap. Zo wonen er, onder meer, een fietsenmaker, een paar vrouwen die in de verpleging werken, een beroepsmilitair, een paar mensen die bij de politie werken, een kantklosser, een pedicure, een kunstenaar, een secretaresse die denkt dat ze ook stukjes kan schrijven, een paar gepensioneerden, een koster, een pedicure, een accountant en iemand met een eigen bedrijf.

In de loop der jaren veranderde er veel: mensen verhuisden, gingen uit elkaar of er overleden mensen uit de buurt. Aan de ene kant verjongde de buurt doordat er andere mensen kwamen wonen, aan de andere kant verouderde de buurt, omdat de oudere mensen er niet weg te branden zijn. Een mooie balans, toch?

In de begintijd hadden wij een echte buurtclub. Ik weet nog dat er, toen wij het huis aan het opknappen waren, iemand aan de deur kwam om te vragen of wij naar een bijeenkomst van de buurt wilden komen. Dat wilden wij wel. Er was toen een spelletjesavond in ’t Geertje, dat toen nog café was. Wat een leuk welkom in de buurt was dat. De buurtclub organiseerde ook regelmatig oudejaars- of nieuwjaarsbijeenkomsten, een barbecue of een fietstocht. Elk jaar kwamen wij als buren van ‘Buurtclub ’t Geertje’ wel een paar keer bij elkaar. En altijd was het gezellig.

Uit die begintijd komt wel een aantal herinneringen naar boven. Wij deelden lief en leed met elkaar. Als er nieuwe bewoners kwamen, ging er een afvaardiging van de oude bewoners naar toen met een bloemetje om de mensen welkom te heten in de buurt. Dat was wel leuk. En er zijn nog meer dingen. Een paar ervan heb ik hieronder opgeschreven.

Er woonde een oude mevrouw, wiens zus regelmatig overkwam uit Australië. Zus mocht, ook al kwam zij op bezoek, binnen niet roken. En dat wilde zij wel. Dus de Australische stond regelmatig buiten te roken. Als ik langskwam met onze toenmalige hond Boris, maakte zij altijd een praatje. Boris vond het geweldig! De Australische kwam een aantal jaren niet, maar plotseling was zij weer in onze buurt. Zij liep bij ons aan de overkant van de straat en riep naar Boris toen ik hem aan het uitlaten was. Ook al was het meer dan twee jaar geleden, Boris herkende de vrouw aan haar stem en haar accent. Hij liep heel blij kwispelend naar haar toen. Een weerzien van oude vrienden.

Ook was het leuk om met een buurmeisje onze Boris uit te gaan laten. Een paar keer per week kwam zij langs om mee te gaan. Na de wandeling ging Boris mee naar haar thuis om in de tuin te spelen. Niet langer dan 10 minuten, want dan wilde hij weer naar huis. Op een gegeven moment vroeg het meisje wanneer Boris jarig was en of ik dat dan vierde? Natuurlijk vier ik de verjaardag van Boris! Het meisje vroeg of zij met haar broertjes mocht komen en vertelde meteen dat zij graag aardbeientaart wilde. Aan mij de taak om dat te regelen. Op Boris zijn verjaardag kwam de moeder het meisje en haar broertjes brengen. Ik had gevraagd of de kinderen, ter gelegenheid van de hondenverjaardag, ook bleven eten. Ja graag! Moeder moest maar snel naar huis gaan. Na de taart werd er wat gespeeld met de hond en daarna volgden de voorbereidingen voor het eten. Frietjes met knakworst en appelmoes. De kinderen zaten te genieten. Hans en ik ook, trouwens. En weet je wat de kinderen het leukste vonden? Dat zij appelmoes kregen in een bakje! Ik heb er zelf een hekel aan om friet te eten, waar appelmoes op zit. Ik vind de frietjes dan niet lekker meer. Daarom doe ik de appelmoes voor mijzelf altijd in een apart bakje. Dat deed ik die dag ook automatisch voor de kindervisite. Thuisgekomen vertelden zij tegen hun moeder wat zij hadden gegeten: appelmoes in een bakje!!!


En die keer toen ik een uitnodiging had gestuurd voor een speciale verjaardag, naar een aantal buren. Het zoontje had die uitnodiging gezien en geloofde bijna niet dat ik al zó oud was. Hij zei dat tegen zijn moeder, die vond dat hij het tegen mij moest zeggen. Heel verlegen deed hij dat. Op de vraag of ik echt al zó oud werd, moest ik ja zeggen! En ik vroeg natuurlijk waarom? Toen kreeg ik een groot compliment van een jochie dat tussen de 10 en 12 jaar oud was! Hij dacht dat ik net zo oud was als zijn moeder! Moeder is bijna 10 jaar jonger dan ik! Mijn dag kon niet meer stuk en ik heb nog steeds een glimlach op mijn gezicht als ik aan dat moment terugdenk.

Terug naar het heden…….

Door de vele veranderingen in de buurt, veranderde ook de regelmaat van de activiteiten die georganiseerd werden. En op een gegeven moment werd er niets meer georganiseerd. Waarom? Gewoon, omdat het niet gebeurde. Maar ook zonder activiteiten bleef het een leuke buurt. Vorig jaar september, tegen de landelijke datum voor de Burendag, kregen wij een briefje in de bus of wij deel wilden nemen aan de barbecue op 23 september. Helaas konden wij die dag niet. Van degenen die op de Burendag waren, heb ik begrepen dat het een leuke dag is geweest. Op die dag was meteen het idee opgepakt om weer een nieuwjaarsbijeenkomst te houden en die was begin dit jaar.


Op deze avond hebben wij kennisgemaakt met de nieuwe mensen uit de buurt en dat bleken er best wel veel te zijn, tenminste, voor ons gevoel. Het grappige was, dat ik één van de buurmannen al een tijdje kende. Ik wist echter niet dat hij bij ons in de straat woonde. Ik kwam hem tegen op een avond toen ik Iwan uitliet. Pff, dat was even schrikken. Uit het niets kwam een jonge man, die eveneens schrok. Na de schrik konden wij erom lachen en Iwan wilde wel even aandacht van die leuke persoon (volgens Iwan). Vooruit dan maar. De man liep onze straat in. Ik dacht nog ‘woont hij bij ons in de buurt, ik ken hem niet?’ Want, in onze buurt ken ik eigenlijk bijna iedereen. Natuurlijk komt dat omdat ik zo vaak door de straat loop om de hond uit te laten. En eindelijk, na misschien wel een jaar, kwam ik er achter dat de jonge man, waar ik toen zo van schrok, gewoon bij ons in de straat woont. En, tijdens onze nieuwjaarsborrel, bleek dat wij elkaar al vaker tegen waren gekomen, op andere bijeenkomsten. Bovendien bleek die jongen de broer te zijn van onze gastvrouw die avond. Wat een toevalligheden in zo’n klein stukje straat.

Onze gastvrouw die avond was een jonge vrouw, die nog niet zo lang bij ons in de buurt woont. Eigenlijk wisten wij alleen haar voornaam. Maar dat veranderde tijdens onze buurt-nieuwjaarsborrel 2018. Wat een gezellige avond was het! Wat leuk om weer eens bij te kletsen met mensen die wij al een tijd niet gesproken hadden en wat leuk om te praten met degenen die wij nog niet kenden. Op die avond hebben wij ook onze buren leren kennen die ‘aan de andere kant van de fietsenwinkel wonen’. Zij wonen daar al zeker een jaar, maar wij hadden nog steeds niet officieel met elkaar kennisgemaakt. Waarom? Geen idee, maar het gebeurde gewoon. Ik wist wel de naam van hun hond!

Een jong stel, waar ik regelmatig een praatje meemaakte, is verhuisd naar een woning buiten Dongen. Zij hebben een geweldige boerderij gekocht met heel veel land er om heen. En zij willen in de toekomst een Bread en Breakfast beginnen. Gelukkig: onze buurtactiviteiten kunnen wij in ieder geval door laten gaan. Een speurtocht richting ’s-Hertogenbosch (met de fiets of de auto) en aansluitend een overnachting bij onze vroegere buurtbewoners. Lijkt mij een goed plan!

Het was weer een hele leuke avond, met alle buren, jong en oud, gezellig kletsend en lachend met elkaar. De gastvrouw was geweldig. Gelukkig krijgt deze bijeenkomst een vervolg. Iemand heeft al aangeboden om een volgende bijeenkomst te organiseren. Wij zijn er zeker weer bij.

En weet je wat ook nog zo leuk is aan onze buurt? Hoewel wij elkaar echt niet elke dag zien of spreken, kan iedereen bij elkaar terecht als het nodig is. In onze buurt helpen wij elkaar, dat is vanzelfsprekend!





  • Comments(0)//column.dongenhomespot.nl/#post40

Tante Bertha

NOSTALGIEPosted by Lia van Gool Thu, June 01, 2017 17:02:40

Tante Bertha

Toen een van mijn tantes deze week op bezoek was (oké, ik zeg nu tante, maar zij is maar zes jaar ouder dan ik, dus je kunt je voorstellen, dat de benaming ‘tante’ altijd achterwege blijft), hadden wij het over Tante Bertha. Nee, niet de tante Bertha, die overigens ook maar zes jaar ouder is dan ik, die regelmatig aanschuift bij Hobbyclub De Grijze Duif, maar Tante Bertha van vroeger. Mijn tante en ik weten nog precies hoe Tante Bertha er uit zag. Eigenlijk was het helemaal geen tante. Het was een vriendin van mijn oma. En, zoals dat vroeger ging, zo iemand noemde je tante. Ook herinnerden wij ons Ome Piet nog: een man met een lange neus. Hij liep altijd keurig in een pak en had een ‘kale kop’. Hij rookte sigaren en dat rook je ook aan hem.

Tante Bertha kwam vaak bij oma. Zij kwam dan ‘buurten’ of misschien meer: roddelen. Want iedereen ging wel eens over de tong, zoals dat gaat als goede vriendinnen aan het kletsen zijn. Tante Bertha woonde vroeger in Breda. Zij ging, met haar man en kinderen in Dongen wonen. Niet zover bij mijn oma vandaan en niet zover van de straat waar ik nu woon.

Tante Bertha zag er altijd op en top uit. Haar kleding was piekfijn. Heur haar was prachtig gekapt en zij was altijd helemaal opgemaakt: veel rouge en natuurlijk ook lippenstift; de lippenstift om haar smalle (en ietwat zuinige) mond extra aandacht te geven. Ja, Tante Bertha was, voor haar leeftijd, echt een mooie vrouw. Alleen haar parfum, zo weten mijn tante en ik nog, die was echt verschrikkelijk. “Zij stonk!”, lachte mijn tante afgelopen weekend nog. En dat was ook zo. Maar dat nam niet weg dat mijn oma en Tante Bertha échte vriendinnen waren.

Mijn tante weet zich nog te herinneren dat Tante Bertha altijd heel erg aardig was tegen haar. “Altijd heel vriendelijk en zij maakte altijd een praatje met mij als ze kwam.” En als Tante Bertha kwam, dan dronken mijn oma en zij een kopje thee, met daarbij een koekje. Een frou-froutje of een café noir: echte koekjes van vroeger. En Tante Bertha sopte die koekjes altijd in haar kopje thee, om het koekje (of wat daar van over was) met veel plezier op te eten.

Ik ging vroeger wel eens met mijn ouders op bezoek bij Tante Bertha en Ome Piet. Wat mij is bijgebleven, is dat het altijd een beetje vreemd rook in dat huis. En het was er altijd donker, heel erg donker. Ik vond het er een beetje eng. Mijn tante kwam er ook regelmatig. Zij weet nog dat er, naast het huis van Tante Bertha en Ome Piet, een huis stond met een grote poort. “Daar ging ik spelen met de kinderen die daar woonden.”

Een tijdje terug liepen mijn tante en ik door de straat waar Tante Bertha vroeger woonde. Wij stonden voor haar huis, haalden herinneringen op, moesten lachen…. En net op dat moment kwam de huidige bewoonster van het huis naar buiten. Wij vonden dat echt een vreemd toeval, zagen niet die bewoonster, maar Tante Bertha voor ons. De vrouw snapte niet waarom wij zo moesten lachen. Wij hebben maar verteld, dat er vroeger iemand die wij kenden in dit huis had gewoond. En dat snapte zij. Dat de huidige bewoonster naar buiten kwam was trouwens ook gewoon toeval: zij dacht dat er iemand voor haar deur stond (dat klopte, want dat waren mijn tante en ik) en haar bel deed het niet!

Mijn tante en ik zijn lachend verder gelopen. Wat een leuke dag was dat. Net als afgelopen zondag, toen mijn tante, Hans en ik urenlang op het terras hebben gezeten bij ‘Janssen en Janssen’. Genieten van een drankje, een heerlijke lunch, het mooie weer, maar vooral van elkaar. Met dank aan Tante Bertha! (Zij is de dame op de foto rechts).

Lia van Gool



  • Comments(0)//column.dongenhomespot.nl/#post30

Oma

NOSTALGIEPosted by Lia van Gool Sat, May 13, 2017 20:35:40

Oma

Deze column draag ik op aan alle oma’s (en moeders), maar vooral aan mijn allerliefste Spaanse vriendin, omdat ik haar verhaal mocht gebruiken voor mijn column, dank je wel, schat

Het klopt, biologisch gezien ben ik niet de oma van de kinderen die mij nu ‘oma Lia’ of gewoon ‘Lia’ noemen. Maar, ik ken Hans dit jaar al vijfentwintig (!) jaar en in die periode zijn onze vier prachtige kleinkinderen geboren. Drie mooie meiden, die al bijna volwassen zijn en een mooie jongen, die dit jaar al 6 jaar wordt. Met die jongen, en zijn ouders (Hans zijn jongste zoon en partner) zijn wij met Pasen dit jaar pannenkoeken gaan eten. Het was een geweldige middag. De pannenkoeken waren heerlijk, de sfeer aan tafel was goed en kleinzoon had het helemaal naar zijn zin in de speelhoek. Ook vond hij het prachtig dat hij zijn eigen pannenkoek mocht versieren. Als er maar honing bij de spullen zat waar hij de pannenkoek mee kon versieren, en dat zat er bij! Aan het eind van deze geweldige middag moesten wij helaas weer huiswaarts. Kleinzoon met zijn ouders naar Den Bosch, Hans en ik naar Dongen. Kleinzoon kwam naar mij toe en fluisterde: “Ik wil bij jullie blijven…..” Ik kan je zeggen, dan smelt je oma-hart toch heel even. Jammer genoeg kon hij die dag niet bij ons blijven. Wij hebben een afspraak gemaakt om kleinzoon deze zomer voor een dagje op te halen en leuke dingen te gaan doen. Toen kon hij ook weer met een gerust hart naar huis.

Die dag deed mij terugdenken aan mijn eigen oma’s. Hoe leuk ik het vroeger vond om naar ze toe te gaan. De ene oma woonde in Dongen, de andere in Dongen-Vaart (toen die plaats nog geen Klein-Dongen-Vaart heette). Om het verschil tussen de ene en de andere oma aan te duiden, noemden wij de oma uit Dongen-Vaart ‘opoe Vaart’. Ook nog toen ze al lang weer in Dongen woonde.

Ik ben geboren bij mijn oma in Dongen. Mijn ouders woonden daar toen in. Op de foto’s zie ik mijzelf zitten op de tafel, boven bij mijn opa en oma. Wat gezellig toch. Toen wij, ik was twee jaar, verhuisden, had ik zowaar heimwee. Ik bleek vage klachten te hebben, zo is mij verteld. Enige doktersbezoeken waren nodig om de diagnose te stellen: heimwee. “Ga maar vaak met haar naar oma en opa toe.” En ik bleef naar opa en oma gaan. Vooral de woensdagmiddagen met oma alleen (opa werkte toen nog), waren geweldig. Wij haalden samen een frietje of een ijsje, en genoten. Opa mocht het niet weten, maar hij wist het natuurlijk toch. Heerlijke herinneringen heb ik aan die tijd.

Naar mijn oma in Dongen-Vaart ging ik wel eens op de fiets. Ik vond het heerlijk als zij dan een restje stamppot warm maakte, een kliekje van de vorige dag. Ons ma vond dat eigenlijk maar niets, zo bleek, toen ik vertelde dat ik bij ‘opoe Vaart’ had gegeten. Jammer, een volgende keer deed ik het toch lekker weer.

Toen opa en oma uit Dongen naar het bejaardenhuis in Waspik verhuisden, bleef ik op bezoek gaan. Nu was het wel een stukje fietsen, van Dongen naar Waspik. De route was gelukkig mooi, door de polder, hup naar Waspik. Het was altijd leuk daar, want oma en opa hadden een paar leuke vriendinnen. Eén daarvan sprak zelfs Frans, en dat vond ik helemaal geweldig. Verdrietig was het moment vlak na het overlijden van mijn opa. Hij mocht niet meer roken, maar ging stiekem naar de supermarkt voor een pakje sigaretten. En, hoe kan het zo zijn, daar zakte hij in elkaar en overleed hij. Mijn oma wilde graag het personeel van de supermarkt bedanken, omdat zij goed voor mijn opa hadden gezorgd. Zij wilde daar echter niet alleen naar toe. Ach, zei ons pa, ‘ons Lia gaat wel met je mee’. En dat gebeurde. Ik vergeet dat moment nooit meer. Oma en ik samen naar de supermarkt. Wij stonden bij de kassa. Oma wilde zeggen waar ze voor kwam en zij begon te huilen. En daar sta je dan. Verslagen, verdrietig, omdat ik opa ook heel erg miste. Ik weet zelfs nog wat ik aan had, op zijn begrafenis. Een prachtig donkerblauw fluwelen pak, dat ons ma zelf had gemaakt. Wat was ik daar trots op! En ik heb geen gedicht voorgedragen, pfff, ik wist niet dat ik dat kon.

Tot zover mijn herinneringen.

Toen mijn allerliefste Spaanse vriendin hoorde dat haar oma was overleden, was er geen tijd meer om afscheid te nemen. Mijn vriendin woont in Dongen en oma in Barcelona. Ook kon zij niet bij de begrafenis aanwezig zijn. Zij heeft haar oma op een speciale manier geëerd: met een verhaal op Facebook. Ik mocht deze tekst in mijn column gebruiken. Een verhaal van een kleindochter voor haar oma……


‘Lieve Yaya,


Dit zijn mijn gedachten op dit moment. Gedachten die je niet weet, die je nooit zult weten en die ik nooit meer met je zal kunnen delen.


Waarom ik ze opschrijf omdat ik hier erg mee zit en het is de enige manier waarop ik mijn gevoel nu kwijt kan, omdat je er niet meer bent. Ik ben enigszins boos, omdat je gewoon zomaar bent vertrokken. Niet dat je toestemming daar voor zou moeten vragen, maar toch ben ik het er niet echt mee eens….


Dit is nu juist één van de momenten waar ik bewust word van de afstand die er is tussen mij en mijn geliefden.


Ik kreeg een ingesproken Whatsapp bericht: ….. oma is vannacht in alle rust vertrokken tijdens haar slaap. Zonder pijn. Haar hart is gewoon gestopt.


Ik wist al dat dit er aan zat te komen… je was al een tijdje in het ziekenhuis opgenomen en toch… toch dacht ik dat je het uiteindelijk zou overwinnen. Eigenwijs als je altijd bent geweest.


Yaya, ik zat op mijn werk, je weet dat ik het altijd erg druk heb, dat ik hard werk en me er altijd 300 procent voor inzet…. Daar ben je altijd erg trots op geweest. Over alles wat ik tot nu gedaan heb en heb bereikt…. Je vond het altijd erg tof om te kunnen zeggen dat je kleinkind succesvol was in het buitenland… grappig, daar heb ik toch tot nu toe niet van kunnen genieten. Niet met de trots zoals jij het altijd vertelde.


Ik heb de boodschap gehoord. Een enorme druk kwam op mijn borst en ik kreeg een brok in mijn keel. Ik ben gaan lopen… in de garage bij mijn werkgever. Ik wist niet zo goed wat ik er mee moest. Ik heb op de klok gekeken. 09:50 uur. Om 10:00 had ik een meeting. Ik heb aangegeven dat ik 5 min later kwam. Onderweg naar de vergadering heb ik een glaasje water genomen, mijn tranen afgeveegd en ik ben de vergadering in gegaan…


Allerlei gedachten schoten tegelijkertijd in mijn hoofd en de gevoelens probeerde ik te onderdrukken.


De gedachten waren erg praktisch (je kent me goed). De gevoelens waren erg tegenstrijdig, boosheid, verdrietigheid en voornamelijk onmacht. Het laatste wat opkwam was schuldgevoel, omdat ik me realiseerde dat ik geen recht had om boos te zijn. Ik zou juist blij voor je moeten zijn. Dat je bent gegaan zonder pijn… dat je eindelijk rust hebt. Ik realiseerde me erg goed dat dit mijn eigen egoïsme was. De egoïsme van een kleinkind, want je zou in mijn perceptie veel langer in mijn leven moeten zijn.


Je was niet de liefste of leukste oma die iemand zich kan voorstellen, maar wel de mijne. Soms erg irritant, eigenwijs, niet willen luisteren en veeleisend…. Ik ben heel erg benieuwd hoe je ontvangen bent door Opa. Lachen…. Na zijn vertrek heeft hij een jaar of 20 rust gehad… nu kunnen jullie daar weer verder gaan met ruzie maken…..


Ik hou van je en ik ga je toch missen.


Dat was het. XXX

Lia van Gool







  • Comments(2)//column.dongenhomespot.nl/#post29

Kees, bode, kok en mijn vader

NOSTALGIEPosted by Lia van Gool Thu, February 09, 2017 15:31:09

Kees, bode, kok en mijn vader

Deze week was ik ineens weer ‘de dochter van Kees’. Ik had een afspraak om mijn rijbewijs te laten verlengen. De ambtenaar begroette mij met de woorden: “Hallo, jij bent de dochter van Kees!” En ja, dat klopt. “Ik herinner me jouw vader nog goed, hij was bode en kok.” En ook dat klopt. Mijn vader heeft een aantal jaren gewerkt als bode in het gemeentehuis van Dongen. Naast zijn werkzaamheden als bode, verzorgde hij ook de lunch voor de ambtenaren. Niet in de grote ruimte die er nu is, nee, nog in ‘het oude gemeentehuis’. In de ruimte, waar nu de kamer van burgemeester Marina Starmans is. Daar, op die plaats, was een balie ingericht met een keukentje. In dat keukentje maakte mijn vader elke dag een heerlijk soepje en hij zorgde ervoor dat er wat te drinken was tussen de middag. En, volgens mij, maakte hij ook broodjes klaar. Niet te uitgebreid, een broodje kaas, een kroketje en dat was het. Hij had het naar zijn zin, daar in zijn domein. Hij vond het trouwens ook heerlijk om weer aan het werk te zijn, na een periode zonder werk. De baan als bode bij de gemeente kwam ‘toevallig op zijn pad’. Net zo toevallig als ik deze week bij de balie kwam en de ambtenaar tegenkwam die mijn vader (Kees) kende.

Toeval bestaat niet, hoor je vaak. En daar geloof ik nu ook in. Want wat denk je? Toen ik vanmiddag (donderdag 9 februari 2017) de hond uitliet, kwam ik een bekende tegen. Hij vroeg aan mij hoe het ging en vertelde dat hij mijn columns altijd leest. Ik was op dat moment net aan het denken, wat ik nog meer kon vertellen over mijn vader bij de gemeente. Het verhaal kwam van iemand die mijn vader heel lang gekend heeft. Samen waren zij ooit lid van dezelfde politieke partij. De man vertelde dat hij…….

Jaren geleden afscheid nam bij de Bestuursacademie in Tilburg. Toenmalig burgemeester van Dongen, de heer Dosker, zou komen om hem een Koninklijke onderscheiding uit te reiken. En wat denk je? De burgemeester was de onderscheiding vergeten. Toen het moment in het programma kwam, dat de heer Dosker de (hoge) onderscheiding uit moest reiken, vroeg hij of dat moment uitgesteld kon worden. Nee, geen half uurtje, maar kon het naar het eind van de middag? Geen probleem, het programma werd aangepast en degene voor wie de onderscheiding was, werd op de hoogte gesteld.

Intussen had de heer Dosker gebeld met Kees. “Kees, kun je even iets voor mij doen? Ik ben op de Bestuursacademie en ik moet een onderscheiding uitreiken. Die onderscheiding ligt nog in mijn bureaula op het gemeentehuis. Kun jij die voor mij gaan halen?” Ja, dat kon mijn vader wel. Alleen, hij wist niet precies waar de Bestuursacademie was. Dus hij belde naar mij, of ik tijd had om mee te gaan. En ja, dat had ik. Samen met mijn vader reed ik naar het gemeentehuis. Ik bleef in de auto zitten, mijn vader ging zoeken naar de onderscheiding. Op een gegeven moment kwam mijn vader naar buiten, zonder onderscheiding. Hup, ik uit de auto en mee zoeken. Gelukkig, wij vonden de onderscheiding en reden naar Tilburg. Omdat mijn vader redelijk zenuwachtig begon te worden, reed ik wel een keer verkeerd. Maar uiteindelijk vonden wij de juiste bestemming. Het programma op de Bestuursacademie was helemaal omgegooid. Op het moment dat mijn vader binnenkwam, was de receptie bezig. Die werd even stil gelegd, zodat de plechtige uitreiking van de hoge Koninklijke onderscheiding plaats kon vinden. “Dat was de eerste en waarschijnlijk ook de enige keer dat Kees heeft meegeholpen om een onderscheiding uit te reiken,” vertelde de man mijn vanmiddag. “Ik heb nog wel meer leuke herinneringen aan jouw vader, maar deze was echt geweldig.” Gelukkig had de heer Dosker wel zijn ambtsketen bij zich. Anders hadden wij die ook nog moeten gaan zoeken!


Op de foto rechts staat Kees in zijn domein in het Dongense gemeentehuis

Wat leuk om in één week tijd twee mensen tegen te komen, die zich mijn vader Kees nog goed herinneren. En wat leuk, om, als is het maar voor even, weer eens ‘de dochter van Kees’ te zijn. Een speciale herinnering ook, omdat het deze maand al weer 21 jaar geleden is dat hij overleden is. Dag pa!!!

  • Comments(1)//column.dongenhomespot.nl/#post24

DE STEM UIT HET VERLEDEN

NOSTALGIEPosted by Lia van Gool Thu, January 26, 2017 16:49:41

DE STEM UIT HET VERLEDEN

En dan ineens gaat de telefoon, ‘Hallo u spreekt met…. U kent mij niet maar…..’ Daarna hoor ik een verhaal. In eerste instantie vertrouw ik het niet helemaal. Bovendien klinkt haar stem niet alsof het iemand is, die mij bedriegt. Maar, hoe kent zij mijn mobiele nummer? O, Google natuurlijk, flitst door mijn hoofd. En ik luister naar haar verhaal. Zij heeft in Congo gewoond en leerde daar een muzikant kennen. En die muzikant kende mij van vroeger. Ik ben benieuwd naar de naam van die muzikant. Als zij de naam noemt, komt alles weer naar boven. Natuurlijk ken ik hem! Pffff, wat is dat lang geleden!

De muzikant, Antoine Manana, woonde met een groep collega-muzikanten in ’s Gravenmoer. Zij speelden toen in de band ‘Les Sanganas’. Ik weet nog, dat Antoine vertelde dat hij in Sgraven-mo-èr woonde. En ook, dat hij wel wist hoe hij, op de fiets, van ’s Gravenmoer naar Dongen moest komen. Zo gezegd, zo gedaan. Daar fietsten wij, ’s avonds laat, hartstikke donker, door de polder. Ik kwam allerlei plekjes tegen die ik echt niet herkende op dat uur van de dag. Uiteindelijk kwamen wij gewoon in de Lage Ham uit. Ik geloof dat we al meer dan een uur rond gefietst hadden. Mijn route zou toch korter zijn geweest!

De band speelde regelmatig op grote Pasar Malams. Het was niet altijd een genoegen om daar naar toe te gaan, met de jongens. Want, wat denk je? Een groep mooie Afrikaanse jongens, die helemaal in de belangstelling stonden bij de Nederlandse dames! De jongens waren daar wel gevoelig voor. En dat zij dan toevallig op dat moment een Nederlands vriendinnetje hadden, dat was niet zo belangrijk. Ik ben een paar keer gaan kijken bij een optreden op zo’n Pasar Malam, maar hield het al snel voor gezien.

Leuk was die keer, dat de hele band bij ‘ons thuis’ kwam voor een optreden voor een verjaardag. De kamer zat vol. Iedereen wachtte gespannen af wat er zou komen. Antoine, Joseph, Jacques, Herschel en Ali begonnen te spelen en te zingen het werd stil. Wat was dat een mooie dag! Daar denk ik nog met een glimlach op mijn gezicht aan terug!

Er gebeurden ook minder leuke dingen, en uiteindelijk wist ik niet meer waar Antoine was gebleven. Een paar bandleden waren naar Utrecht verhuisd, ééntje was in ’s Gravenmoer gebleven. De contacten verwaterden snel. De herinnering bleef lang, heel erg lang.


En dan nu dit verhaal! Na meer dan dertig jaar weer een berichtje! De vrouw aan de telefoon vertelde dat Antoine in Congo muzikant is, dat hij gitaarlessen geeft en dat het, voor zover zij dat kon bepalen, goed met hem gaat. Zij vertelde, dat Antoine een cadeautje voor mij had meegegeven aan haar. Of zij dat op wilde sturen. En dat wilde zij, dus ik gaf mijn adres. De volgende dag werd er een pakje afgegeven. Een witte envelop, met in grote groene letters mijn naam en adres. In de envelop zat weer een envelop, met daarop weer in grote letters mijn naam! Achter op de envelop de afzender, Antoine Manana, Congo-Brazza, en een telefoonnummer…….Nieuwsgierig geworden kijk ik naar de inhoud van de envelop: een beeldje van donker Afrikaans houtwerk, prachtig…en een armbandje, bruine kralen en schelpjes…..

Ik vertelde het verhaal afgelopen weekeinde tijdens een gezellige zaterdag bij vrienden. Zij vonden het verhaal prachtig……! Met ons vriendengroepje praatten we er even over door. De vrouwen hadden een idee: zij zouden Anita Witzier gaan bellen, van ‘Memories’. En ja, zij wilden best, samen met mij, naar Congo om Antoine op te gaan zoeken. Blijf dromen, dames! Dat doe ik ook, mijn herinneringen komen naar boven. Ik ga zoeken naar foto’s, maar er helaas maar eentje vinden. En het telefoonnummer op de envelop? Misschien ga ik bellen en wordt de stem uit het verleden even een stem in het heden…

LIA VAN GOOL



  • Comments(2)//column.dongenhomespot.nl/#post23

Oud en nieuw

NOSTALGIEPosted by Lia van Gool Thu, January 05, 2017 17:49:02

Oud en nieuw

Tijdens de bijeenkomst op het Looiersplein op 31 december, was dat het thema, ‘Oud en nieuw’. Ik heb er even naar geluisterd, onder het genot van een oliebol. Die bijeenkomst op het Looiersplein is in feite de oude nieuwjaarsreceptie, die vroeger in het gemeentehuis werd gehouden. Ik hield toch meer van het oude, merkte ik zaterdagmiddag. Oké, het is leuk, zo’n bijeenkomst met de burgemeester en wethouders, die als een soort obers, met speciaal voor hen gemaakte schorten met de opschriften ‘burgemeester’ en ‘wethouder’, oliebollen uitdelen aan iedereen op het Looiersplein. Leuk vond ik wel dat de ‘oude’ burgemeester, de heer Dosker op het Looiersplein aanwezig was. Wat een tijd geleden is het toch al weer dat hij in Dongen de scepter zwaaide.







Het was druk op het Looiersplein, dat zeker. Maar het was ook koud, en je kon nergens zitten, er was bijna geen ruimte om mensen te begroeten die je kende, want iedereen stond dicht op elkaar. Nee, voor mij is dit ‘nieuw’ niks. Geef mij maar weer de oude nieuwjaarsreceptie, op een maandag- of dinsdagavond, vlak na Nieuwjaar. Een mooi moment om iedereen iets goeds toe te wensen voor het nieuwe jaar. Voor het oude jaar hoef je geen goeds meer te wensen, want dat is op 31 december toch al weer voorbij. Ik vond de bijeenkomst vooral ook leuk, omdat je op je gemak met iedereen kon praten, onder het genot van een hapje en een drankje. En tussendoor kon je ook nog naar de film met hoogtepunten van een afgelopen jaar kijken. Nu, en dat is dan weer nieuw, kun je de film via Facebook bekijken. Pfff, misschien word ik ook wel te oud voor al die nieuwe dingen.

Ik vind het in ieder geval prettig dat het oude jaar weer voorbij is. Ik kan tenminste weer op mijn gemak de hond uitlaten. Want elk jaar, tussen Kerst en Oud en Nieuw, worden de afvalbakken in Dongen hermetisch afgesloten, omdat er altijd wel een aantal bakken vernield wordt door vuurwerk. Ik weet echt wel dat het nodig is en dat is vervolgens dan ook weer jammer. Maar, als je nergens je zakje met hondenpoep kwijt kunt is dat, ook al duurt het dan meestal maar een week, toch balen, want je krijgt een boete als je de poep niet opruimt. Natuurlijk krijgen degenen die vuurwerk afsteken en die dan zaken vernielen ook een boete. Helaas zijn die vaak niet meer te vinden als de spullen vernield zijn.

Op de bakken zit een sticker met de vraag of je je afval mee naar huis wilt nemen? Mmmmmm, nee, ik heb daar niet zoveel zin in. Maar soms heb je geluk en zie je ineens een bak die niet afgesloten is. Yes! Dat is geluk hebben! Hup, het zakje erin gegooid. Helaas, toen ik de volgende ochtend vol goede voornemens (toch nog in het oude jaar), met het poepzakje naar die afvalbak liep, was ook deze bak hermetisch afgesloten.

Ik ben ook blij dat het weer een nieuw jaar is, omdat er dan, zo lijkt het soms, ineens heel veel ruimte in je agenda zit. Op 31 december 2016 lijkt januari of februari 2017 nog heel ver weg. Helaas, dat bleek een droom. Kijkend in mijn agenda zag ik, in het nieuwe jaar, al heel veel paarse vlakken. En dat wil zeggen dat er al afspraken zijn gemaakt. Nu, het is pas 5 januari!, zitten al mijn weekenden voor deze maand al vol. Ik wilde met iemand een afspraak maken en ik zag dat ik pas tijd heb op 5 februari. Hoezo een nieuw jaar met nieuwe mogelijkheden?

Het lijkt al weer alsof het jaar al weken, zo niet maanden oud is. Vroeger, dat was nog oud, wensten mensen je nog een gelukkig (of een Zalig) Nieuwjaar toe, zo de eerste week van het nieuwe jaar. Nu, in deze nieuwe tijd, gebeurt dat bijna niet meer. Je hoort dan: ‘O, ik heb er niet meer aan gedacht, de tijd gaat zo snel’. Ja, de tijd gaat ook snel, dat klopt. Maar het is toch weleens fijn om even stil te staan aan het begin van een nieuw jaar, even elkaar het beste wensen voor de komende 365 dagen. Om dan, op de 365ste dag van 2017, toch maar weer naar het Looiersplein te gaan om oliebollen te eten. Want, hoewel ik toch meer van de oude bijeenkomst hield, wil ik toch niets missen van die nieuwe traditie.

Ik wens iedereen een heel fijn, gezellig, gelukkig, gezond en liefdevol nieuw jaar toe. Als ik je tegenkom als ik de hond aan het uitlaten ben, wens ik je nog gewoon gelukkig nieuwjaar, ook al is het nieuwe jaar dan misschien al één week oud!

LIA VAN GOOL



  • Comments(6)//column.dongenhomespot.nl/#post22
Next »