LIA VAN GOOL

LIA VAN GOOL

COLUMN VAN LIA VAN GOOL

Zij neemt de lezer mee in haar wereld van werkelijkheid en menselijkheid. Zij zal het zijn die de lezer een stuk vitamine voor het hart geeft en diezelfde lezer een blik gunt in het Dongense zoals Lia dat ziet. Gevarieerd en soms scherp ,maar altijd vanuit een positieve blik op de wereld van ons allen.

De redactie van deze krant wenst de lezer hierbij veel genoegen en leesplezier

Digitaal

DONGENPosted by Lia van Gool Fri, October 06, 2017 16:26:12

Digitaal

Vorige week was het weer zover: de kinderen uit groep 7 en 8 van de basisscholen werden er weer op uit gestuurd om Kinderpostzegels te verkopen. Wij wonen aan de doorgaande route vanaf de Anspachschool, dus bij ons komt altijd wel een aantal kinderen aan de deur. Toen ik van mijn werk kwam zag ik een meisje bij ons uit de buurt lopen met de welbekende envelop, die kinderen meekrijgen voor de verkoop van zegels en kaarten. Zij zwaaide naar mij en ik dacht ‘zij komt straks vast bij ons aan de deur en dan koop ik iets van haar’. Ons huis was populair bij een groot aantal kinderen. Die heb ik weggestuurd, met de mededeling ‘dat ik op een ander kindje wachtte’. Daar ging de bel weer en ik dacht dat het het buurmeisje was dat ik verwachtte. Maar nee, er stond een jongetje aan de deur. Blond, blauwe ogen en hij had iets vaags bekends. Ik stuurde hem weg met de opmerking dat ik op iemand anders wachtte. Hij mompelde ‘maakt niet uit’ en verdween. Daarna begon ik te twijfelen: kende ik die jongen niet? Woont hij niet bij ons in de buurt?........ Twijfel, twijfel, twijfel, maar ik kwam er niet achter.


Een uurtje later ging de bel weer. En ja hoor, daar was ze! Het meisje waar ik de hele middag al op zat te wachten. Zij kwam binnen, haalde Iwan even aan en ging aan tafel zitten. Eerst even kijken naar de envelop, waar alle afbeeldingen van de kaarten op staan, al jaren. Volgens mij was het al zo toen ík nog op de lagere school (nu basisschool) zat! En dat is toch echt al een hele tijd geleden. Ik maakte een keuze en buurmeisje vulde heel nauwkeurig het formuliertje in. Een formulier in drievoud, voor de administratie. Eén exemplaar van dat formuliertje mocht ik houden! Tijdens het gesprek met mijn buurmeisje, besefte ik plotseling wie het jongetje was dat ik weggestuurd had: het broertje van het meisje dat nu bij mij aan tafel zat! Ik vroeg het haar en zei vertelde dat het inderdaad haar broertje was, die tegen haar gezegd had dat ik ‘alleen maar van haar postzegels wilde kopen’. O, hoe heb ik dat nu kunnen doen, dacht ik. Wat vervelend. Tegen buurtmeisje gezegd dat zij haar broertje nog langs mocht sturen. Ik zou dan ook van hem nog wat kopen. En, met de nodige snoepjes (ook voor haar broertje en vriendinnetje) verdween het buurmeisje. Dat zij de boodschap aan haar broertje had doorgegeven, bleek een half uurtje later, toen de jongen aan de deur stond. Ik heb maar even mijn excuses gemaakt, gezegd dat ik hem niet meer herkende (vroeger had de jongen blond krullend haar, een beetje lang, nu had hij een mooi jongenskapsel [of mag ik dat niet meer zeggen met de discussie over gender-neutraalheid?). Excuses aanvaard, gelukkig.

In tegenstelling tot zijn zusje, had de buurjongen een tablet bij zich. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was (en dat was het voor hem waarschijnlijk ook), vulde hij digitaal het formulier in. Een fluitje van een cent en eigenlijk ging dat nog sneller dan het met de hand invullen van het drievoudige formuliertje. Toen de buurjongen naar huis ging, vroeg ik hem of hij de tablet van school had meegekregen? Nee hoor, kwam het antwoord, die is van mijzelf. Wij konden op school kiezen wat wij wilden. Mijn zusje wilde graag de formuliertjes invullen met de hand. Ik schrijf niet zo mooi, dus ik vond dit fijner. Ook wilde mijn zusje graag de ruimte op haar tablet gebruiken voor spelletjes.

Ik was verbaasd. Zelfs de verkoop van de oude vertrouwde Kinderpostzegels gaat voortaan digitaal. Ik word oud……een half uurtje nadat de buurjongen bij mij weg was, had ik al een bevestiging per mail van mijn bestelling. Welkom in de digitale wereld!

Diezelfde avond was ik op een verjaardag. Een oom van mij werd 70 jaar en dat moest gevierd worden, natuurlijk. Ook daar weer een voorbeeld van digitalisering, of hoe je dat dan ook wil noemen. De gemiddelde leeftijd van de visite lag echt wel boven de 60, misschien zelfs een beetje hoger (!). Op een gegeven moment dacht ik, wat zie ik toch allemaal flitsen om me heen, ik hoorde geluiden die niet in de gesprekken paste. Wat denk je? Daar zaten al die ‘oude mensen’, met hun mobiele telefoon. In plaats van ouderwetse mapjes met daarin foto’s van hun kleinkinderen, lieten zij nu die foto’s zien op hun mobieltje en soms waren er ook filmpjes te zien.

Soms denk ik dat, als mijn ouders nog geleefd zouden hebben (of, als dat zou kunnen, zij eens even terugkwamen naar deze wereld) zij de wereld niet meer zouden herkennen. Digitaal Kinderpostzegels verkopen, foto’s op een mobiele telefoon!

Lia van Gool





  • Comments(0)//column.dongenhomespot.nl/#post35

Genieten van het leven!

REALITEITPosted by Lia van Gool Thu, September 21, 2017 19:27:39

Genieten van het leven!

En dan is het ineens zover! De dag dat Hans en ik elkaar 25 jaar kennen. Voor ons een echte mijlpaal, die we samen op een bescheiden manier gevierd hebben. Als je zo terugkijkt, wat gebeurt er dan veel in 25 jaar! Leuke dingen, maar ook minder leuke dingen. Daarover later meer. Ik begin bij het begin.

Het was zondag 16 augustus 1992 in Dongen. Een mooie, zonnige dag. Op deze dag werd de Ronde van Dongen verreden, in het centrum van Dongen. Speciaal voor deze dag had ik een kleurige rok met een zwart shirtje en een zwart vest met gekleurde randen aangetrokken. Ik weet het nog als de dag van gisteren! Het was een vreemde dag, op allerlei fronten, toen ik uiteindelijk mijn vriendin vond, die op die dag EHBO’er was. Samen liepen wij de naar finish, tegenover Staadegaard, toen nog in de Gerardus Majellastraat. Wij stonden tegenover de jurybus. Het deed me allemaal niet zoveel, die drukdoende mannen, die deden alsof zij met heel interessante dingen bezig waren. Dat juist één van díe mannen mijn huidige echtgenoot is, daar had ik totaal geen benul van. Na zijn drukke werkzaamheden, ging hij, met zijn collega-juryleden, naar Aurora. Hij vroeg of mijn vriendin en ik meegingen. En ik dacht dat hij een oogje had op mijn vriendin. Zij hadden elkaar al eerder ontmoet, bleek al snel. Oké, daar zaten we dan op een barkruk bij Aurora. De jury kreeg te eten, wij natuurlijk niet. Het duurde naar mijn gevoel eeuwen voordat Hans weer terugkwam. We hebben wat gedronken, zijn bij Alanya nog wat gaan eten (vriendin en ik) en gingen daarna op zoek naar mijn auto. Boven op het dak van de natgeregende auto schreef ik op een papiertje mijn telefoonnummer. Want Hans had geen oogje op mijn vriendin, maar hij wilde contact met mij blijven houden. En zo gebeurde.

Onze eerste afspraak was op een zomeravond bij De Efteling en daarna dronken wij wat in d’Ouwe Sok. Grappig was dat daar, op die avond, één van degenen waar wij nu dicht bij in de buurt wonen, van dronkenschap over de vloer kroop. Geweldig om daar nu aan terug te denken.

Ik ga echt geen verslag in detail schrijven van de 25 jaar die onze relatie duurt, dat wil echt niemand lezen! Misschien wil ook niemand deze column lezen, maar dat neem ik wel voor lief.

Na drie jaar zijn wij samen gaan wonen, in het huis waar wij nu nog steeds wonen. Jammer genoeg heeft mijn moeder dit huis niet meer gezien, omdat zij overleden is, ongeveer een half jaar nadat Hans en ik elkaar hebben leren kennen. En mijn vader overleed ongeveer een jaar nadat wij in het huis gingen wonen. Hij heeft heel veel werk verricht in het huis en hij kwam ook graag bij ons koffiedrinken of even snel iets eten. En daarna volgde nog meer onheil, het hartinfarct van Hans, de geboorte van onze tweeling-kleindochters, die niet vlekkeloos verliep, de ziekte en het overlijden van mijn zwager……de drie zussen van Hans die in korte tijd allemaal overleden, de ziekte en het overlijden van één van Hans zijn neven…..het onheil bleef op ons pad komen. Gelukkig bleven en blijven wij overeind, ondanks alle pech die met regelmaat op ons af komt. Mensen zijn sterk en veerkrachtig, blijkt elke keer weer. En er zijn, gelukkig, zoveel mooie momenten om van te genieten!

De eerste cruise die wij maakten: een superreis! Onze huwelijksdag, een geweldig leuke dag met veel leuke mensen om ons heen. Het huwelijk van mijn lieve stiefdochter, die trouwde met haar grote (vrouwelijke) liefde: wat een bijzondere gebeurtenis was dat huwelijk! Opvallend is het aantal sieraden dat ik in de loop der jaren verzameld heb. Een uit de hand gelopen hobby? Misschien, maar ik ben er wel erg blij mee. En ik ben steeds opnieuw blij als er weer een bijzonder stuk aan mijn collectie wordt toegevoegd (zie foto).

Wie ik niet mag vergeten, zijn de vrienden die wij in de loop der jaren zijn tegengekomen: sommige mensen verdwenen zachtjes en geleidelijk weer uit ons leven. Anderen bleven en zullen ook blijven. Wat is het fijn om zo’n grote kring mensen om je heen te hebben van mensen die om je geven. Mensen die er voor je zijn als je ze nodig hebt, mensen voor wie wij er kunnen zijn als zíj ons nodig hebben. Er zijn heerlijke avonden geweest, met geweldige feesten, leuke mensen, drankjes, hapjes, eten, alles wat je nodig hebt of nodig denkt te hebben om het leven aangenaam te maken. Sommige dingen vergeet je nooit meer.

Zoals de keer, dat wij elkaar nog niet zo lang kenden en wij lekker uit waren geweest in Tilburg. Thuisgekomen wilde ik de auto niet uit. Het heeft Hans heel wat overredingskracht gekost om mij naar binnen te krijgen. Tot overmaat van ramp deed hij, toen hij de hond had uitgelaten, overal het licht aan, zodat mijn ouders wakker werden. Geen goede start, maar uiteindelijk is het wel goed gekomen!

En dan denk ik weer aan alle onze heerlijke weekenden in Huijbergen met mijn vader. Wat hebben we daar genoten! En de prachtige reis naar Ierland, met mijn vader en ‘father Wezel’. Geweldig!

Of die keer dat Hans net een andere auto had. Weer naar Tilburg. Na een hele gezellige avond, ging vriendin dronken mee naar huis. Bijna bij Charlotte Oord moest zij overgeven. Helaas lukte het niet om de auto tijdig te stoppen. De troep die er toen in de auto lag…..pfff, dat wil je niet weten. Wat wel leuk was: de reactie van vriendin. Zij stond te stampen op de weg, gooide haar tasje in de bosjes, durfde bijna niet naar huis en wilde niet dat iemand het verhaal te horen kreeg. Wat schetst onze verbazing, toen wij op een verjaardag waren en het hele verhaal over haar dronkenschap daar hoorden!

De vakantie in Mallorca, omdat het hier zo’n slecht weer was. Wat denk je? Op Mallorca was het kouder dan het in jaren was geweest. Het hotel waar wij logeerden, werd verbouwd, dus wij rekenden niet op een warme hotelkamer. Gelukkig voor ons logeerden er veel Spanjaarden in het hotel. En als Spanjaarden ergens niet van houden, is het van kou! Toen wij na een uitstapje terugkeerden in het hotel was de verwarming aangesloten. Dat was echt genieten. Dat wij op de laatste dag van onze vakantie niet naar buiten konden, omdat het de héle dag regende, hebben wij uiteindelijk maar voor lief genomen.

Zo kan ik door blijven gaan! Nog twee dingen.

Hans en ik hadden het huis gekocht, waar wij nu nog wonen. Ik had een vergadering, en vertelde dat ik naar huis moest, omdat ik bezig was met verhuizen. Gevraagd werd, waar ik ging wonen. Toen ik dat zei, kreeg ik de reactie: “Maar er komt een Rotterdammer in dat huis wonen!” Ja, met die Rotterdammer ging ik samenwonen. En met die Rotterdammer woon ik nog steeds in hetzelfde huis! Hoewel Hans redelijk is ingeburgerd, blijft hij tóch een Rotterdammer!

Toen Hans nog niet zo lang in Dongen woonde, liepen wij in de Tramstraat. Wij hoorden twee (oudere) dames praten. De ene vertelde tegen de andere dat zij ergens ‘nie nooi gewoond’ had. Hans wist niet wat hij hoorde. Leg dat maar eens uit. Wij liepen verder, door de Tramstraat, over het Looiersplein en Hoge Ham naar huis. Onderwerp van gesprek ‘nie nooi’. Het heeft mij heel wat overredingskracht gekost om uit te leggen dat deze uitdrukking graag betekende!

En zo kabbelt het leven door. Met heel veel leuke dagen en ook heel veel minder leuke dagen. Maar over het algemeen is het leven leuk en goed! Wij genieten van elkaar en van de mensen in onze omgeving. Zo hebben wij pas weer een prachtige reis gemaakt naar de Noorse Fjorden, daarover later meer.

Het moment dat Hans en ik elkaar vijftig jaar kennen, zullen we waarschijnlijk niet samen meer meemaken…..Dat neemt niet weg dat wij blijven genieten, van het leven en van elkaar. Proost!!

Lia van Gool , september 2017

  • Comments(2)//column.dongenhomespot.nl/#post34

Helikopter-mieren, invasieve exoten, mogelijkmaker en andere woorden in de komkommertijd

DONGENPosted by Lia van Gool Sun, July 16, 2017 19:33:06

Helikopter-mieren, invasieve exoten, mogelijkmaker en andere woorden in de komkommertijd

Deze column schrijf ik in de komkommertijd. Voor de zekerheid heb ik even opgezocht wat het eigenlijk betekent, komkommertijd. Nou, als je zoekt op Google, vind je heel wat omschrijvingen. Ik heb voor onderstaande omschrijving gekozen. En omdat het komkommertijd is, heb ik de column deze keer extra lang gemaakt, zodat je in ieder geval nog iets te lezen hebt in deze tijd.




Komkommertijd is een aanduiding voor de rustige zomerperiode, waarin er weinig nieuws en weinig handel is.


Het woord wordt tegenwoordig vooral gebezigd in de media (zoals Dongen Homespot), die er bovendien inhoud aan geven door berichten te brengen die buiten de komkommertijd geen nieuwswaarde zouden hebben. Het komkommerseizoen was voorheen altijd in de zomer – voor de kwekers een drukke tijd, maar in veel andere vakgebieden was er dan juist niets te doen. Omdat die seizoenen samenvielen, werd komkommertijd meer en meer geassocieerd met het gebrek aan nieuws en activiteiten.

Waar het woord komkommertijd precies vandaan komt, is niet helemaal zeker. Volgens sommige bronnen is het een leenvertaling van het Engelse cucumber time, dat vroeger in de zomermaanden door kleermakers werd gebruikt. Maar dat is later vervangen door het inmiddels ook weer verdwenen taylor's holiday, en niemand kent nog het woord cucumber time. Etymologen achten het inmiddels waarschijnlijker dat komkommertijd is gevormd naar voorbeeld van het Duitse Sauregurkenzeit, een woord uit de 18e eeuw. De oudste vindplaats in het Nederlands is (vooralsnog) uit 1787. Vanaf halverwege de negentiende eeuw wordt het woord volop gebruikt; zo had Multatuli het over "in 't hartje van den komkommertyd".


In 1845 werd er in de Vlissingsche courant in een artikel over "Politieke komkommertijd" het volgende over gezegd:


"Komkommertijd is, gelijk uit den aard der zaak volgt, de tijd, waarop deze vrucht wast en rijp wordt; doch dit woord heeft ook eene andere beteekenis, waarbij wij thans een oogenblik willen stilstaan. Men noemt komkommertijd, ook het bepaald, ieder jaar terugkeerend tijdstip, waarin in het een of ander vak van handel, bedrijf of nering minder drukte, minder vertier heerscht, dan gewoonlijk. Bijna iedere handelstak, schier elke betrekking in de maatschappij heeft haren komkommertijd, een tijd, dat deze of gene handelswaren, of voortbrengselen van nijverheid om verschillende redenen minder verbruikt, in minder getale omgezet worden, dan gewoonlijk. (...) Zoo heeft ook de politieke wereld haren komkommertijd; en dit is in ons Vaderland de tijd, waarop de Leden der Staten-Generaal niet zijn vergaderd, en er dus weinig leven in de Staats-brouwerij is."


Als je deze column leest, doe dat dan met bovenstaande omschrijving van komkommertijd in je gedachten. Ik heb er een eigen draai aan gegeven, door woorden te gebruiken, die ik de afgelopen tijd ben tegengekomen en die mij opgevallen zijn. Woorden, die ik in de ‘normale tijd’ misschien niet zou gebruiken (vraag me niet waarom niet?), maar die ik wel vind passen in de komkommertijd.

Het gebeurt zo weleens, dat je op een feestje zit, en dat je een beetje ‘slap aan het ouwehoeren’ bent. Zo gebeurde het bij mij ook. Ik was op een feestje bij een vriendin, op een warme zomeravond. De locatie was landelijk te noemen, het was even zoeken, maar uiteindelijk vonden wij het. Een grote boerderij, midden in de landerijen, maar eigenlijk toch op een steenworp afstand van Dongen. Het feest was, vanwege het warme weer, buiten. Robuuste houten banken en stoelen en even robuuste houten tafels. Op het moment dat wij aankwamen, had al een groot aantal feestgangers de locatie weten te vinden. De kopjes voor de koffie stonden klaar en ook de schoteltjes voor het gebak. Er werd al volop gegeten en gedronken. De jarige vriendin zat te midden van haar gasten, maar zij kwam natuurlijk omhoog toen wij haar kwamen feliciteren. Tegelijkertijd met ons kwamen ook de vrienden ‘helemaal uit België’ aan. Een andere vriendin, die op de fiets was, zat al op ons te wachten. Na de felicitaties zochten wij een plaatsje. Met ons vijven zijn we bij elkaar gaan zitten. Wel even wennen, zitten op zo’n bank. De vriendin uit België liep nogal moeilijk. En natuurlijk, zij had weer wat meegemaakt! Wat blijkt, ’s middags had zij een poging gedaan om een nieuw paspoort te gaan halen. En dat mislukte gruwelijk. Want, op zoek naar mooie mannen (misschien de burgemeester van de stad waar zij was?) struikelde onze Belgische vriendin en viel languit op de kasseien. Helaas met een lelijke blessure aan knie en enkel. De pijn was van haar gezicht af te lezen, maar dat mocht de pret niet drukken.

Op een gegeven moment kwam het gesprek op mieren. Je weet wel, die kleine, ijverige beestjes die vooral in de zomer te zien zijn. Vriendinnen hadden er last van. Bij ons thuis is nog geen mier te vinden geweest. Maar ook in de kranten (komkommertijd of misschien juister: mierentijd) was te lezen dat er overal veel mieren zaten en dat er ook vliegende mieren te zien waren. Van het een kwam het ander. Wij zagen ze op een gegeven moment (en nee, deze keer kwam het niet door de wijn), ‘vliegen’: de mieren dan. Van vliegende mieren kwamen wij op helikopter-mieren. Om daarop meteen maar aan te geven, dat er geen helikopter-mieren bestaan. Ook goed. Voor ons bestonden deze mieren die avond wel. Wij hebben er hartelijk om gelachen, en ik wist meteen dat ik dat woord zou gaan gebruiken in een column. Deze dus. Wat ik grappig vind is, dat ik, zoekend op het wereldwijde web naar de omschrijving ‘helikopter-mieren’, de volgende tekst tegenkwam: ‘Ze waren naar de helikopter gegaan om bij de evacuatie van de passagiers te zijn. De mieren droegen allemaal gele jacks, zodat ze beter zichtbaar waren.’ Geweldig toch! En voor mij het bewijs dat helikopters en mieren toch met elkaar te maken hebben!

Zo kwam ik afgelopen tijd wel meer bijzondere woorden tegen, bijvoorbeeld op televisie in het programma ‘Stadsmormels’. Een prachtig programma., waarin beelden te zien waren van dieren die meestal niet in het normale stadsbeeld te zien zijn, zoals bijvoorbeeld vossen. In één van de afleveringen waren prachtige parkieten te zien. De bioloog, die er verstand van had, vond het echter niet zo mooi dat deze dieren in de stad te zien waren. Hij noemde deze parkieten ‘invasieve exoten’ (betekenis: Invasieve soorten zijn soorten die zich buiten hun oorspronkelijke verspreidingsgebied hebben gevestigd en door hun aanwezigheid of hun snelle uitbreiding een bedreiging vormen van inheemse soorten). Dat neemt niet weg dat de parkieten gewoon prachtig waren om te zien, zo’n zwerm gekleurde vogels in een grijze Nederlandse stad.

Het volgende prachtige woord dat ik tegenkwam, gebruikte mijn tante, een ‘seniorenmomentje’. Tante was ‘even de weg kwijt’ (maar dan letterlijk). Volgens haar gezelschap was dat een ‘seniorenmomentje’ en had het helemaal niets met leeftijd of dementie te maken. Mooi woord, ‘seniorenmomentje’. En te gebruiken in alle gevallen dat je even de weg kwijt bent (al dan niet letterlijk) of als je even niet meer op een woord kan komen.

Vervolgens hoorde ik op televisie een prachtige verbastering van het woord ‘cowboy’. Een verbastering die wij (Brabanders onder ons), waarschijnlijk allemaal weleens gebruikt hebben. Degene die ik hoorde, sprak het woord ‘cowboy’ uit als ‘koiboi’ (geen idee hoe ik dat moet schrijven, maar ik denk dat dit er het meest op lijkt). En wat denk je? Er zijn 22 dialectwoorden voor ‘cowboy’, die gebruikt worden door heel Nederland!!!!

Het laatste prachtige woord dat ik deze week tegenkwam is ‘mogelijkmaker’. En die hebben wij in Dongen. Sinds kort hebben wij in ons prachtige dorp een ‘mogelijkmaker centrum’, die samen met een ‘intern opgave-team’ aan het werk gaat in het centrum. Als je wilt, kun je deze ‘mogelijkmaker’ bellen en komt hij koffiedrinken, zo staat te lezen in het persbericht van de gemeente. Zo gebeurt er toch nog iets nuttigs in deze komkommertijd. Dongen heeft een ‘mogelijkmaker centrum’. En die wilden wij altijd al, toch???

Lia van Gool



  • Comments(2)//column.dongenhomespot.nl/#post33

‘A moment of fame’ (een moment van glorie)

DONGENPosted by Lia van Gool Wed, June 28, 2017 16:15:52

‘A moment of fame’ (een moment van glorie)

Vorige week was het zover. De zomereditie van de Glossy 100% Dongen werd gepresenteerd. Een bijzonder moment. Voor mij was het deze keer bijzonder, omdat ik geïnterviewd ben door ‘die lange mijnheer, de baas van de Glossy’. Het onderwerp was: de boekenkast van. Bij het artikel moest natuurlijk ook een foto. Op een zaterdagmorgen stonden drie mannen voor de deur: de interviewer, de fotograaf en zijn assistent. Ik was helemaal klaar voor het gesprek. De boeken in de boekenkast keurig gerangschikt. Kleding uitgezocht voor de foto, haren in de krul, sieraden aan, noem maar op. Het was een verrassend gesprek, in allerlei opzichten. Mijn antwoorden verbaasden vooral mijzelf: ‘oeps, zeg ik dat echt?’ Maar het was leuk. Toen kwam het moment van de foto. De fotograaf was al eens eerder bij ons thuis geweest en hij wist waar mijn favoriete leesplekje was: de relaxstoel, waar ik helemaal languit lekker weg kan dromen bij mijn boek. Dé plaats voor de foto voor de Glossy. Even had ik mijn bedenkingen: ‘tout’ Dongen zou nu zien hoe lui ik in mijn stoel aan het lezen was. Maar goed, de fotograaf was tevreden. Ik heb op dat moment niet gevraagd hoe de foto eruit zag. Geduldig heb ik gewacht tot het moment van presentatie van de Glossy. En dat was vorige week.

De presentatie was in de Hubertuskerk in Dongen-Vaart. Het gebouw is onttrokken aan de eredienst en is verbouwd tot een prachtig woonhuis van een geweldig echtpaar. Zij zetten de deuren van hun huis gastvrij open voor de presentatie. Ik moet zeggen: het is prachtig geworden. Op een eerder tijdstip dit jaar was ik bij het echtpaar voor een interview. Op die dag liep de aannemer voor het laatst door het pand en werd de laatste hand gelegd aan de speciaal op maat gemaakte (prachtige) keuken. De trap naar het gedeelte boven in de kerk was toen nog niet helemaal klaar. Met mijn hoogtevrees en voeten die niet altijd doen wat ik wil, ben ik toen niet naar boven gegaan. Nu was de bovenverdieping, inclusief trap ernaar toe klaar. Het resultaat is prachtig geworden. De ramen van de kerk zijn in tact gebleven en de lichtinval boven is echt geweldig. Wat een mooi huis!!!

Toen was het moment daar. De baas van de Glossy vroeg aandacht en op het scherm waren de eerste pagina’s van de Glossy te zien. Van de baas van deze internetkrant, had ik al gehoord dat de foto van mij best mooi was. Hij had al stiekem gekeken op internet…. Toch wel een beetje spannend. En ja, eindelijk, daar was ‘mijn pagina’. Ik keek eerst naar de foto, zwart-wit. Best mooi eigenlijk! Toen ik na de presentatie de papieren versie van de Glossy in handen had, heb ik nog eens goed naar de foto gekeken. Oké, ik lig lui te lezen, maar dat is mijn leeshouding. En Iwan, onze mooie blonde Labrador, had speciaal voor de foto een plekje uitgezocht naast de stoel. Normaalgesproken ligt hij áchter de stoel en is hij niet te zien. Deze dag was hij naast de stoel gaan liggen. Misschien omdat er ineens drie vreemde mannen in zijn territorium rondliepen of misschien wilde hij gewoon op de foto. Wie zal het zeggen? Maar het resultaat mag er zijn. Dank je wel, fotograaf!

De dagen nadat de Glossy huis-aan-huis werd bezorgd, heb ik elke dag wel gehoord dat de foto mooi was, dat het stukje leuk was, of, hoe voorspelbaar!, dat ik er lui bij lag! Ja hoor, het klopt allemaal!


Het volgende moment van glorie kwam een paar dagen later, tijdens een avondje uit in een van de culturele accommodaties die Dongen rijk is (of arm). Op die avond werd er een presentatie gegeven van het theaterprogramma van het nieuwe seizoen. Voor de laatste keer ‘theater on tour’, omdat De Cammeleur nog niet klaar is. Leuk, die voorstellingen op verschillende locaties. En leuk ook deze avond. Door deze manier van presenteren kun je een stukje proeven van een groot aantal voorstellingen dat het komende seizoen in Dongen getoond wordt. Als laatste kwam Steven Brunswijk, beter bekend als de ‘Braboneger’. Geweldig hoe deze man, in plat Tilburgs, het aanwezige publiek wist te boeien. Ook de andere artiesten wisten de aandacht van het publiek vast te houden, ook als was het echt héél erg warm in de grote zaal.

Na het einde van de voorstellingen, kwamen de nog aanwezige artiesten de foyer in om te praten met hun publiek. Publiek, dat inmiddels genoot van een heerlijk kaasbuffet, een lekker drankje en een pril meisjes duo dat voor de muzikale omlijsting zorgde.

De Braboneger stond midden in de zaal met (natuurlijk zou ik bijna zeggen) een groot aantal vrouwen om hem heen. En hij stond net op een plaats waar ik langs wilde lopen om naar mijn stoel te gaan. Hij stond dus in de weg! Ik vroeg hem vriendelijk of hij opzij wilde gaan, maar nee: ‘Da kost vijf euro,’ zei de artiest bloedserieus. Waarop ik hem van repliek diende, dat ik net kaartjes voor zijn voorstelling had gekocht en dat ik die aankoop dan maar ging annuleren. Pfff, gelukkig, ik kon mijn weg vervolgen.

Ik zat net lekker in mijn stoel, toen de Braboneger mij met zijn vinger wenkte. Ik schudde alvast maar ‘nee’ met mijn hoofd. Op die gebaartjes zou ik niet ingaan. Hij bleek echter volhardender dan ik en kwam mij halen. Want, hij wilde met mij dansen. En ik houd helemaal niet van dansen…. Excuses dat ik niet kon dansen, dat mijn voeten dat niet wilden enzovoorts….er werd niet naar geluisterd. En zo stond ik daar, op een lege dansvloer, met de Braboneger te dansen! Hans heeft een filmpje gemaakt en een foto: Lia en dansen? Dat zijn twee woorden die helemaal niet bij elkaar passen. Maar ik heb het gedaan. Ik had even mijn moment van glorie. Het tweede moment binnen een paar dagen. Ik heb ervan genoten. En nu? Nu is het weer voorbij, met mijn beide voeten op de grond zit ik achter het beeldscherm deze column te schrijven. Met een glimlach op mijn gezicht, dat wel. Het was eigenlijk best leuk, moet ik zeggen!


Lia van Gool



  • Comments(0)//column.dongenhomespot.nl/#post32

Verrassend!

DONGENPosted by Lia van Gool Thu, June 15, 2017 16:23:56

Verrassend!

Vanaf eerste Pinksterdag zijn er heel wat verrassende dingen gebeurd, tenminste voor mij.............

Op deze eerste Pinksterdag had mijn vriendin (ja, die van de Doos van….) vrienden uit België op bezoek. En wij gingen daar naar toe om kennis te maken met het echtpaar, dan in de Ardennen woont. De vrouw ken ik van Facebook, maar ik had haar nog nooit ontmoet. Tenminste, niet dat ik me kon herinneren. Waarschijnlijk zijn we elkaar vroeger weleens tegengekomen, toen wij allebei nog op de lagere school zaten. Petra, zo heet de ex-Dongense die nu in België woont, vertrok op jonge leeftijd naar de Ardennen, achter de liefde van haar leven, Jean-Marie, aan! Op deze zondagmiddag maakte ik kennis met hun. En dat was een aangename verrassing! Omdat wij elkaar niet echt kenden, want hoe goed ken je iemand op Facebook?, hebben wij die dag echt kennisgemaakt. Het werd, in alle opzichten, een verrassend leuke middag. De gesprekken kabbelden voort, de wijnflessen raakten leeg, de lekkere hapjes verdwenen, net zoals de zon op een gegeven moment, maar toen was het al laat in de middag. Ook een andere vriendin was deze middag gekomen. Wij hebben overal over gesproken en soms hebben wij ook wel geroddeld, denk ik. Gelukkig sprak Jean-Marie goed Nederlands. Of misschien jammer, want anders hadden wij onze kennis van de Franse taal kunnen tonen. Aan het eind van de dag, of liever aan het begin van de avond, vroeg vriendin of zij worstenbroodjes warm moest maken. Helaas, daar hadden wij geen trek meer in. Wij hadden die hele middag al zo genoten van de eigengemaakte paté, de Franse kaasjes en vooral de wijn, dat er geen Dongens worstenbroodje meer bij paste. Om een uur of acht/halfnegen namen wij afscheid van vriendin en van haar Belgische vrienden. Wat een verrassend leuke middag. Zeker voor herhaling vatbaar!

De volgende verrassing kwam op tweede Pinksterdag met Verrassend Dongen. De weergoden waren ons gunstig gezind. En dat terwijl de weersverwachting voor die dag in eerste instantie niet zo mooi was. De zon scheen al vroeg op de Dongense Loswal. En daar, langs de Loswal, in het kanaal, lagen de boten klaar voor de rondvaart op het Wilhelminakanaal. Voor deze rondvaart waren kaartjes beschikbaar die, hoe verrassend, al in tien minuten tijd helemaal uitverkocht waren! Dat is pas LEF hebben! Na de officiële opening door burgemeester en wethouder mocht het gezelschap genodigden, waaronder Hans en ik, de boot in. Pfff, dat was even eng. Maar gelukkig waren er genoeg leden van de jeugdbrandweer om mensen zoals ik een handje te helpen bij het opstappen. De lage sloep, vroeger gebruikt voor het vervoer van groenten, bood ruimte aan genoeg mensen. Wat een bijzondere tocht was dat, zo over het Wilhelminakanaal. En wat zijn de oevers van het kanaal prachtig groen, als je die zo eens van een andere kant kunt bekijken. Super gaaf! En, Piet Eelants: NEE, wij zaten niet als haringen in een tonnetje……, zoals jij in deze krant hebt beweerd!


De tweede Pinksterdag bleef verrassen, zoals op de Dijkjes in ’s Gravenmoer, waar De Bende van De Witte Veer een tijdelijk kamp op had geslagen. Ook onze eigen Dongense grenspalenmaker was aanwezig om uit te leggen hoe hij de grenspalen had gemaakt. De Bende deed een voordracht. Eén van de vrouwen die meespeelde, beweerde dat zij ‘pas twintig was’. Ja hoor, dat zou ze wel willen, denk ik! Bijzonder hier was het speciale bier voor De Bende van De Witte Veer, gebrouwen door Opener, met de speciale naam ‘Heildronk’. Een heerlijk biertje, moet ik zeggen, met een heerlijke frisse afdronk. Zeker de moeite waard om eens te proberen.

En natuurlijk verraste Heuvelpark ook weer: vooral met het grote aantal fietsen dat voor aan de straat geparkeerd stond. Nee hoor, Heuvelpark verrast eigenlijk altijd: de sfeer is er bijzonder, volgens sommige bezoekers een beetje geheimzinnig. Je waant je er in de tijd dat de looierijen in Dongen nog floreerden. Wat een geweldige locatie. En ook bij De Volckaert, Dongedal, waren een aantal verrassende zaken te zien. Maar wat bovenal verraste, die tweede Pinksterdag, was het weer. Wat een geweldig mooie dag was het!

En zo ging de week verder, na Pinksteren. En de verrassingen bleven komen. Zo mag mijn allerliefste stiefdochter in juli meedoen aan de Brabantse Kampioenschappen Paardrijden (als ik niet de juiste naam heb gebruikt, excuses daarvoor). Hans en ik zijn supertrots, dat kan ik wel zeggen. En wij gaan natuurlijk kijken naar het mooie duo D&D.

Op de zaterdag van de week na Pinksteren werd ik geïnterviewd. En dat voelt best vreemd, als je zelf meestal degene bent die de vragen stelt. Nu moest ík vragen beantwoorden. En de antwoorden waren, zelfs voor mij, soms best verrassend!

Die zaterdagavond zijn wij naar een optreden van Bender geweest in ’t Schouw. Jammer genoeg in ’t Schouw, want dit optreden stond gepland in de buitenlucht op Heuvelpark. Maar omdat de weersvoorspellingen slecht waren, is de voorstelling naar binnen verplaatst. Wat een super-optreden en wat een verrassing. Wij kenden Bender niet en hadden gekozen voor het nieuwe en de prachtige locatie. Daar hebben wij zeker geen spijt van. Wij luisteren naar het ene prachtige Nederlandstalige lied na het andere en genoten van de vierkoppige band. Na het optreden namen de bandleden ruim de tijd voor de bezoekers, om CD’s te signeren en praatjes te maken. Wij hopen dat Bender, ondanks het feit dat het programma voor volgend jaar al vastligt, toch op mag komen treden van Donckhuys, en dan wel in het Heuvelpark.

De laatste verrassing in de reeks, was het verjaardagsfeest van mijn oom Mari, die tachtig jaar werd. In onze familie is het een traditie dat er, als iemand een bijzondere verjaardag viert, een voordracht wordt gedaan of een lied wordt gezongen. Helaas was de tijd te kort om speciaal voor deze oom nog een voordracht te maken. Maar, een tante en ik, hebben een liedje uitgezocht en dat hebben wij tijdens het feestje gezongen. Dat het niet helemaal zuiver klonk, maakte niet uit, want ik zag ome Mari genieten en daar ging het tenslotte om. Na ons optreden zijn wij verder gegaan met zingen. Een aantal familieleden zong met luide stem mee. Wij zongen het ene Nederlandstalige liedje na het andere (maar het klonk natuurlijk niet zo mooi als de nummers van Bender). En wij hadden plezier! Echt geweldig om samen met je familie zo te kunnen zingen. Oubollig? Nee zeker niet, wij zijn gewoon doorgegaan met de familietraditie, zoals het hoort. En de jarige? Die vond het weer ouderwets gezellig. Hij straalde toen wij weggingen. Dit feest was in alle opzichten speciaal voor hem!

Lia van Gool

  • Comments(0)//column.dongenhomespot.nl/#post31

Tante Bertha

NOSTALGIEPosted by Lia van Gool Thu, June 01, 2017 17:02:40

Tante Bertha

Toen een van mijn tantes deze week op bezoek was (oké, ik zeg nu tante, maar zij is maar zes jaar ouder dan ik, dus je kunt je voorstellen, dat de benaming ‘tante’ altijd achterwege blijft), hadden wij het over Tante Bertha. Nee, niet de tante Bertha, die overigens ook maar zes jaar ouder is dan ik, die regelmatig aanschuift bij Hobbyclub De Grijze Duif, maar Tante Bertha van vroeger. Mijn tante en ik weten nog precies hoe Tante Bertha er uit zag. Eigenlijk was het helemaal geen tante. Het was een vriendin van mijn oma. En, zoals dat vroeger ging, zo iemand noemde je tante. Ook herinnerden wij ons Ome Piet nog: een man met een lange neus. Hij liep altijd keurig in een pak en had een ‘kale kop’. Hij rookte sigaren en dat rook je ook aan hem.

Tante Bertha kwam vaak bij oma. Zij kwam dan ‘buurten’ of misschien meer: roddelen. Want iedereen ging wel eens over de tong, zoals dat gaat als goede vriendinnen aan het kletsen zijn. Tante Bertha woonde vroeger in Breda. Zij ging, met haar man en kinderen in Dongen wonen. Niet zover bij mijn oma vandaan en niet zover van de straat waar ik nu woon.

Tante Bertha zag er altijd op en top uit. Haar kleding was piekfijn. Heur haar was prachtig gekapt en zij was altijd helemaal opgemaakt: veel rouge en natuurlijk ook lippenstift; de lippenstift om haar smalle (en ietwat zuinige) mond extra aandacht te geven. Ja, Tante Bertha was, voor haar leeftijd, echt een mooie vrouw. Alleen haar parfum, zo weten mijn tante en ik nog, die was echt verschrikkelijk. “Zij stonk!”, lachte mijn tante afgelopen weekend nog. En dat was ook zo. Maar dat nam niet weg dat mijn oma en Tante Bertha échte vriendinnen waren.

Mijn tante weet zich nog te herinneren dat Tante Bertha altijd heel erg aardig was tegen haar. “Altijd heel vriendelijk en zij maakte altijd een praatje met mij als ze kwam.” En als Tante Bertha kwam, dan dronken mijn oma en zij een kopje thee, met daarbij een koekje. Een frou-froutje of een café noir: echte koekjes van vroeger. En Tante Bertha sopte die koekjes altijd in haar kopje thee, om het koekje (of wat daar van over was) met veel plezier op te eten.

Ik ging vroeger wel eens met mijn ouders op bezoek bij Tante Bertha en Ome Piet. Wat mij is bijgebleven, is dat het altijd een beetje vreemd rook in dat huis. En het was er altijd donker, heel erg donker. Ik vond het er een beetje eng. Mijn tante kwam er ook regelmatig. Zij weet nog dat er, naast het huis van Tante Bertha en Ome Piet, een huis stond met een grote poort. “Daar ging ik spelen met de kinderen die daar woonden.”

Een tijdje terug liepen mijn tante en ik door de straat waar Tante Bertha vroeger woonde. Wij stonden voor haar huis, haalden herinneringen op, moesten lachen…. En net op dat moment kwam de huidige bewoonster van het huis naar buiten. Wij vonden dat echt een vreemd toeval, zagen niet die bewoonster, maar Tante Bertha voor ons. De vrouw snapte niet waarom wij zo moesten lachen. Wij hebben maar verteld, dat er vroeger iemand die wij kenden in dit huis had gewoond. En dat snapte zij. Dat de huidige bewoonster naar buiten kwam was trouwens ook gewoon toeval: zij dacht dat er iemand voor haar deur stond (dat klopte, want dat waren mijn tante en ik) en haar bel deed het niet!

Mijn tante en ik zijn lachend verder gelopen. Wat een leuke dag was dat. Net als afgelopen zondag, toen mijn tante, Hans en ik urenlang op het terras hebben gezeten bij ‘Janssen en Janssen’. Genieten van een drankje, een heerlijke lunch, het mooie weer, maar vooral van elkaar. Met dank aan Tante Bertha! (Zij is de dame op de foto rechts).

Lia van Gool



  • Comments(0)//column.dongenhomespot.nl/#post30

Oma

NOSTALGIEPosted by Lia van Gool Sat, May 13, 2017 20:35:40

Oma

Deze column draag ik op aan alle oma’s (en moeders), maar vooral aan mijn allerliefste Spaanse vriendin, omdat ik haar verhaal mocht gebruiken voor mijn column, dank je wel, schat

Het klopt, biologisch gezien ben ik niet de oma van de kinderen die mij nu ‘oma Lia’ of gewoon ‘Lia’ noemen. Maar, ik ken Hans dit jaar al vijfentwintig (!) jaar en in die periode zijn onze vier prachtige kleinkinderen geboren. Drie mooie meiden, die al bijna volwassen zijn en een mooie jongen, die dit jaar al 6 jaar wordt. Met die jongen, en zijn ouders (Hans zijn jongste zoon en partner) zijn wij met Pasen dit jaar pannenkoeken gaan eten. Het was een geweldige middag. De pannenkoeken waren heerlijk, de sfeer aan tafel was goed en kleinzoon had het helemaal naar zijn zin in de speelhoek. Ook vond hij het prachtig dat hij zijn eigen pannenkoek mocht versieren. Als er maar honing bij de spullen zat waar hij de pannenkoek mee kon versieren, en dat zat er bij! Aan het eind van deze geweldige middag moesten wij helaas weer huiswaarts. Kleinzoon met zijn ouders naar Den Bosch, Hans en ik naar Dongen. Kleinzoon kwam naar mij toe en fluisterde: “Ik wil bij jullie blijven…..” Ik kan je zeggen, dan smelt je oma-hart toch heel even. Jammer genoeg kon hij die dag niet bij ons blijven. Wij hebben een afspraak gemaakt om kleinzoon deze zomer voor een dagje op te halen en leuke dingen te gaan doen. Toen kon hij ook weer met een gerust hart naar huis.

Die dag deed mij terugdenken aan mijn eigen oma’s. Hoe leuk ik het vroeger vond om naar ze toe te gaan. De ene oma woonde in Dongen, de andere in Dongen-Vaart (toen die plaats nog geen Klein-Dongen-Vaart heette). Om het verschil tussen de ene en de andere oma aan te duiden, noemden wij de oma uit Dongen-Vaart ‘opoe Vaart’. Ook nog toen ze al lang weer in Dongen woonde.

Ik ben geboren bij mijn oma in Dongen. Mijn ouders woonden daar toen in. Op de foto’s zie ik mijzelf zitten op de tafel, boven bij mijn opa en oma. Wat gezellig toch. Toen wij, ik was twee jaar, verhuisden, had ik zowaar heimwee. Ik bleek vage klachten te hebben, zo is mij verteld. Enige doktersbezoeken waren nodig om de diagnose te stellen: heimwee. “Ga maar vaak met haar naar oma en opa toe.” En ik bleef naar opa en oma gaan. Vooral de woensdagmiddagen met oma alleen (opa werkte toen nog), waren geweldig. Wij haalden samen een frietje of een ijsje, en genoten. Opa mocht het niet weten, maar hij wist het natuurlijk toch. Heerlijke herinneringen heb ik aan die tijd.

Naar mijn oma in Dongen-Vaart ging ik wel eens op de fiets. Ik vond het heerlijk als zij dan een restje stamppot warm maakte, een kliekje van de vorige dag. Ons ma vond dat eigenlijk maar niets, zo bleek, toen ik vertelde dat ik bij ‘opoe Vaart’ had gegeten. Jammer, een volgende keer deed ik het toch lekker weer.

Toen opa en oma uit Dongen naar het bejaardenhuis in Waspik verhuisden, bleef ik op bezoek gaan. Nu was het wel een stukje fietsen, van Dongen naar Waspik. De route was gelukkig mooi, door de polder, hup naar Waspik. Het was altijd leuk daar, want oma en opa hadden een paar leuke vriendinnen. Eén daarvan sprak zelfs Frans, en dat vond ik helemaal geweldig. Verdrietig was het moment vlak na het overlijden van mijn opa. Hij mocht niet meer roken, maar ging stiekem naar de supermarkt voor een pakje sigaretten. En, hoe kan het zo zijn, daar zakte hij in elkaar en overleed hij. Mijn oma wilde graag het personeel van de supermarkt bedanken, omdat zij goed voor mijn opa hadden gezorgd. Zij wilde daar echter niet alleen naar toe. Ach, zei ons pa, ‘ons Lia gaat wel met je mee’. En dat gebeurde. Ik vergeet dat moment nooit meer. Oma en ik samen naar de supermarkt. Wij stonden bij de kassa. Oma wilde zeggen waar ze voor kwam en zij begon te huilen. En daar sta je dan. Verslagen, verdrietig, omdat ik opa ook heel erg miste. Ik weet zelfs nog wat ik aan had, op zijn begrafenis. Een prachtig donkerblauw fluwelen pak, dat ons ma zelf had gemaakt. Wat was ik daar trots op! En ik heb geen gedicht voorgedragen, pfff, ik wist niet dat ik dat kon.

Tot zover mijn herinneringen.

Toen mijn allerliefste Spaanse vriendin hoorde dat haar oma was overleden, was er geen tijd meer om afscheid te nemen. Mijn vriendin woont in Dongen en oma in Barcelona. Ook kon zij niet bij de begrafenis aanwezig zijn. Zij heeft haar oma op een speciale manier geëerd: met een verhaal op Facebook. Ik mocht deze tekst in mijn column gebruiken. Een verhaal van een kleindochter voor haar oma……


‘Lieve Yaya,


Dit zijn mijn gedachten op dit moment. Gedachten die je niet weet, die je nooit zult weten en die ik nooit meer met je zal kunnen delen.


Waarom ik ze opschrijf omdat ik hier erg mee zit en het is de enige manier waarop ik mijn gevoel nu kwijt kan, omdat je er niet meer bent. Ik ben enigszins boos, omdat je gewoon zomaar bent vertrokken. Niet dat je toestemming daar voor zou moeten vragen, maar toch ben ik het er niet echt mee eens….


Dit is nu juist één van de momenten waar ik bewust word van de afstand die er is tussen mij en mijn geliefden.


Ik kreeg een ingesproken Whatsapp bericht: ….. oma is vannacht in alle rust vertrokken tijdens haar slaap. Zonder pijn. Haar hart is gewoon gestopt.


Ik wist al dat dit er aan zat te komen… je was al een tijdje in het ziekenhuis opgenomen en toch… toch dacht ik dat je het uiteindelijk zou overwinnen. Eigenwijs als je altijd bent geweest.


Yaya, ik zat op mijn werk, je weet dat ik het altijd erg druk heb, dat ik hard werk en me er altijd 300 procent voor inzet…. Daar ben je altijd erg trots op geweest. Over alles wat ik tot nu gedaan heb en heb bereikt…. Je vond het altijd erg tof om te kunnen zeggen dat je kleinkind succesvol was in het buitenland… grappig, daar heb ik toch tot nu toe niet van kunnen genieten. Niet met de trots zoals jij het altijd vertelde.


Ik heb de boodschap gehoord. Een enorme druk kwam op mijn borst en ik kreeg een brok in mijn keel. Ik ben gaan lopen… in de garage bij mijn werkgever. Ik wist niet zo goed wat ik er mee moest. Ik heb op de klok gekeken. 09:50 uur. Om 10:00 had ik een meeting. Ik heb aangegeven dat ik 5 min later kwam. Onderweg naar de vergadering heb ik een glaasje water genomen, mijn tranen afgeveegd en ik ben de vergadering in gegaan…


Allerlei gedachten schoten tegelijkertijd in mijn hoofd en de gevoelens probeerde ik te onderdrukken.


De gedachten waren erg praktisch (je kent me goed). De gevoelens waren erg tegenstrijdig, boosheid, verdrietigheid en voornamelijk onmacht. Het laatste wat opkwam was schuldgevoel, omdat ik me realiseerde dat ik geen recht had om boos te zijn. Ik zou juist blij voor je moeten zijn. Dat je bent gegaan zonder pijn… dat je eindelijk rust hebt. Ik realiseerde me erg goed dat dit mijn eigen egoïsme was. De egoïsme van een kleinkind, want je zou in mijn perceptie veel langer in mijn leven moeten zijn.


Je was niet de liefste of leukste oma die iemand zich kan voorstellen, maar wel de mijne. Soms erg irritant, eigenwijs, niet willen luisteren en veeleisend…. Ik ben heel erg benieuwd hoe je ontvangen bent door Opa. Lachen…. Na zijn vertrek heeft hij een jaar of 20 rust gehad… nu kunnen jullie daar weer verder gaan met ruzie maken…..


Ik hou van je en ik ga je toch missen.


Dat was het. XXX

Lia van Gool







  • Comments(2)//column.dongenhomespot.nl/#post29

Van centrummanagers, innovatieve bestedingen, mogelijkmakers, sociale domeinen en zo meer

DONGENPosted by Lia van Gool Fri, April 21, 2017 16:40:19


Van centrummanagers, innovatieve bestedingen, mogelijkmakers, sociale domeinen en zo meer

Toegegeven, het was min of meer toevallig dat ik afgelopen donderdag aanwezig was bij de gemeenteraadsvergadering. Hans wilde graag even gaan luisteren naar wat er gezegd werd over de Kadernota. In plaats van heen en weer te rijden, ben ik maar meegegaan. Er ging een wereld voor me open. Een wereld, die ik niet echt kende en die ik waarschijnlijk ook niet snel zal leren kennen.

Ik heb heel veel woorden gehoord die ik niet ken, of waarvan ik de betekenis niet helemaal kon doorgronden. En dat, terwijl ik dacht dat ik redelijk op de hoogte was van datgene wat er binnen de gemeente Dongen speelt. Niet dus! Wat een openbaring! Zo ging het over innovatieve bestedingen, mogelijkmakers, sociale domeinen, stakeholders, de vijf pijlers, een bomenbeleidsplan, een fysieke toegangspoort naar werk en inkomen, een individualiserende samenleving, respijt zorgoplossingen, een geaggregeerd niveau, beleidsindicatoren en wat dan al meer.


Archieffoto

Natuurlijk, ik moet toegeven dat ik een redelijk groentje ben in het bijwonen van gemeenteraadsvergaderingen en dat, als ik er vaker zou komen, de begrippen waarvan ik nu dacht ‘wat is dat nu weer’, waarschijnlijk wel duidelijker zullen worden. Wat ik niet begrijp is de desinteresse waarmee de raadsleden schijnbaar achter de tafel zitten. De commentaren door de woordvoerders van de partijen stonden letterlijk op papier en werden ook letterlijk (en soms slecht) voorgelezen. Het leek soms alsof de woordvoerders zelf met enige verbazing lazen wat zij (waarschijnlijk) zelf geschreven hadden. Andere raadsleden hielden zich tijdens de betogen duidelijk bezig met andere zaken. Misschien met de tussenstand van de voetbalwedstrijd Schalke-Ajax, Facebook, Twitter, of andere zaken.

De vergadering ging verder. De VVD had het over het stimuleren van projecten van jongeren. Zo, dat jongeren meer betrokken worden bij verenigingen en stichtingen. Vervolgens werd de woordvoerder er, even later, door een raadslid van het CDA op gewezen dat jongeren al betrokken worden bij verenigingen en stichtingen, door de maatschappelijke stages. “Ga maar eens met mij mee naar het Cambreurcollege om te kijken wat daar al gebeurt.” Maar natuurlijk weten de raadsleden al dat jongeren door maatschappelijke stage betrokken worden bij zaken die spelen. Eén van die maatschappelijke stages werd zelfs door raadsleden in samenwerking met leerlingen van het Cambreurcollege uitgevoerd. En dat is echt nog niet zo lang geleden.

Veel aandacht voor de aanleg van de N629, de Provinciale weg, die het drukke verkeer in Dongen straks zal ontlasten. Alle partijen hoopten dat er gekozen wordt voor het tracé dat het minste schade toebrengt aan de natuur in Dongen en omgeving. Laten we daar dan maar van uitgaan.

De PvdA was enthousiast over de Kadernota en positief over het eventueel instellen van een blijverslening voor ouderen. Deze woordvoerder was eigenlijk de enige die memoreerde dat Dongen er goed voor staat. Lijst Breugelmans gaf, heel verfrissend, aan dat een aantal punten uit de Kadernota al behandeld was, en dat het niet nodig was om die punten nog een keer te behandelen. De woordvoerder van het CDA dacht dat de avond pas begonnen was, en heette alle aanwezigen welkom. Ook hij sprak over constructief overleg in de beginfase over een A-A-A-locatie, het bomenbeleidsplan en de beweegtuin in West 2. De VPD sprak over toepassing van inflatiecorrectie en transparantie door appels met appels te kunnen vergelijken. Maar zelfs dat is niet altijd transparant, omdat er immers heel veel verschil zit tussen de ene appel en de andere. De woordvoerder was blij met de pilot van de verenigingshal en een buitenpodium. Wat ik niet snapte, of wat ik misschien verkeerd begrepen heb, is de link die, voor mijn gevoel, gelegd werd tussen de aanleg van de N629 en het effect daarvan op de sociale minima. Maar dat zal ik echt niet goed verstaan hebben, hoop ik.

Archieffoto

Tot slot de woordvoerder van het DP, die vond dat de vorm van de Kadernota een probleem was, maar dat de raad voor een voldongen feit gesteld werd. ‘Te abstract’ en ‘geaggregeerd op een te hoog niveau’. Oké, dan weten wij ook weer wat het niveau van de raad is. Met het ‘beeldniveau van de groenvoorziening’ werd eigenlijk gewoon het onderhoud bedoeld, dat begreep ik dan weer wel.

Daarna was het woord aan de wethouders. Eén wethouder sprak, tenminste dat verstond ik, over EHS. Ik heb het woord verschillende keren horen noemen, maar ik weet nu nog niet waar het over gaat en of ik het wel goed verstaan heb. Omdat verschillende woordvoerders het gehad hebben over een centrummanager, kwam de wethouder ook daarop terug. Hij vermeldde dat er een behoefte is aan een centrummanager, maar dat er ‘een nieuwe mevrouw is aangesteld, die zich met ondernemers gaat bezighouden’. Geweldig toch?

De volgende wethouder sprak over het sociaal domein en dat dat één geheel moet gaan vormen. Voor het onderwijs is een convenant getekend. Dat snapte ik wel en ik zag het vandaag op Facebook staan. Ook stipte deze wethouder het inloopspreekuur mantelzorg aan, de wijzer grijzer box en de respijtzorg. Tenslotte had hij het over geoormerkte gelden. En ik maar denken dat oormerken alleen bij koeien voorkomen.

De laatste wethouder was de enige die een concrete uitspraak deed, en die uitspraak ging over de blijverslening. Zij gaf aan nog voor de zomer met een raadsinformatiebrief hierover te komen. In plaats van een centrummanager sprak zij over een ‘mogelijkmaker centrum’. En zij sloot af met ‘ik heb gezegd wat ik wilde zeggen!’.

Later ging het over iets met Cruijff. Geen idee, het ging over de sportvelden en toen hoorde ik de naam Cruijff met nog iets daar achter. Maar dat laatste woord was, ook na een aantal herhalingen, op de publieke tribune niet te verstaan. Grappig vond ik de opmerking van een raadslid van het CDA, dat sommige wijkraden niet eens bestaan. Hoe moet je die wijkraden dan ondersteunen, vraag ik me af? En hoe ziet een ambtenaar 3.0 eruit?

Ik heb bewondering voor de mensen die wekelijks op de publieke tribune zitten. Zoals die ene man, die al meer dan veertig jaar onafgebroken de raadsvergaderingen volgt. Hij heeft zelfs een speciale stoel gekregen, waar hij alleen op mag zitten!

Tot slot, raadsleden en wethouders, het is niet mijn bedoeling geweest om jullie aan te vallen of in de ‘zeik’ te zetten (om het maar eens plat uit te drukken). Het is me gewoon opgevallen dat het, als je ‘blanco’ naar een raadsvergadering komt (voor zover ik dat kan zijn), niet altijd te volgen is. Maar wel leuk om weer eens een gedeelte van een raadsvergadering bij te wonen. Jammer dat ik het leukste deel van de raadsvergadering, de ‘nazit’ niet mee hebt gemaakt. Gelukkig heb ik nog wel een praatje kunnen maken met de leukste koffiejuffrouw van de gemeente. Wordt misschien vervolgd.


LIA VAN GOOL



  • Comments(0)//column.dongenhomespot.nl/#post28
Next »