LIA VAN GOOL

LIA VAN GOOL

COLUMN VAN LIA VAN GOOL

Zij neemt de lezer mee in haar wereld van werkelijkheid en menselijkheid. Zij zal het zijn die de lezer een stuk vitamine voor het hart geeft en diezelfde lezer een blik gunt in het Dongense zoals Lia dat ziet. Gevarieerd en soms scherp ,maar altijd vanuit een positieve blik op de wereld van ons allen.

De redactie van deze krant wenst de lezer hierbij veel genoegen en leesplezier

Verhuizen naar Rotterdam????

NOSTALGIEPosted by internetkrant Tue, July 31, 2018 20:09:49

Verhuizen naar Rotterdam????

Eindelijk was het zover. Op een zonnige zaterdag (hoe kan het ook anders deze zomer?) reisden wij, met treinkaartjes van het Kruidvat, naar Rotterdam. Al jaren waren wij van plan om eens treinkaartjes te kopen bij een van de bekende winkels die regelmatig kaartjes aanbieden. Het was er nooit van gekomen. Deze keer wel. De datum hadden wij al ver vooraf vastgelegd in onze agenda’s, want, zoals dat vaker gaat bij ons, anders kwam het er weer niet van. Ik had bovendien bedacht dat het wel leuk zou zijn voor Iwan en zijn peetouders, als er weer eens een logeerpartijtje was. Ook dat werd geregeld. Zo hoefde ik die zaterdagmorgen niet eerst een rondje Dongen te doen met de hond. Nee, wij konden meteen ‘op reis’.

Op het centraal station van Rotterdam namen wij de metro naar het centrum. Altijd weer leuk om met de metro te reizen. Dat geeft een beetje een vakantiegevoel. Grappig trouwens, wij wisten dat niet, was dat Hans tegen een aanmerkelijk lager tarief met de metro kon reizen dan ik. Hij heeft een ov-chipkaart op naam en krijgt dan 34% korting op het reizen met metro, bus en tram. Weer iets geleerd die dag!


We slenterden door onze favoriete straten in het centrum van de wereldstad, bewonderden de prachtige gebouwen, dronken koffie op het terrasje bij De Beurs, want daar kun je zo lekker kijken naar alle mensen die langs komen. Wij hadden uitzicht op een kraampje dat ‘Hans Worst’ heette. En nee, Hans wilde niet op de foto. Terwijl dat nu zo leuk zou zijn geweest bij dit verhaal…..

Na de koffie toch maar even gaan kijken bij één van mijn favoriete winkels (ja, zelfs in Rotterdam heb ik die), het was per slot van rekening opruiming. En ik kon mijn slag slaan. Wat een geweldige winkel toch, hoewel ik helemaal niet bij de doelgroep hoor voor wie die winkel eigenlijk bedoeld is. Maar de collectie is prachtig, draagbaar, net iets anders dan anders en vooral ook heel betaalbaar. Pluspunt was, dat wij datgene wat wij wilden kopen, apart konden laten hangen. De spullen zouden 24 uur bewaard worden en, als wij ze niet opgehaald hadden, weer teruggehangen worden in de winkel. Wat denk je??? Juist, de spullen hangen nu in Dongen in een kast.

Uit nostalgie stelde Hans voor om even de Lijnbaan op te lopen. Dat viel echt wel een beetje tegen. Er was niet veel bijzonders te zien, op, winkel na winkel, een gigantisch aanbod sneakers na. Ik had geen idee dat er zoveel verschillende sneakers te koop waren. Het was wel even genieten toen wij, overstekend bij een zebrapad, een prachtige witte Ferrari zagen rijden: wat een wagen! En wij waren niet de enigen die daarvan genoten.

Na de nostalgische wandeling over de Lijnbaan was het tijd voor een terrasje. Toen wij heen liepen, hadden wij al een gezellige plek gezien om te gaan lunchen en, bijna nog belangrijker, even uit te rusten. Wij vonden een heerlijke plaats in de schaduw, waar wij een zacht zomerwindje langs ons heen voelden gaan. Tijd voor een prosecco, een pilsje en een heerlijk broodje. Tijd om te genieten van het leven om ons heen, van de stad, van de serveerster (die voor iedereen op het terras wel een speciaal woordje had en die met alle mannen even flirtte, op een geweldig leuke manier). Wat was dat genieten. Het leek heel even een beetje vakantie.

Omdat we toch in Rotterdam waren, moesten we even een kijkje gaan nemen bij Hudson’s Bay (oké, normaalgesproken zet ik geen namen van zaken e.d. in mijn verhalen, maar deze naam móest even genoemd worden). Wij hadden nog geen tijd gehad om in Tilburg naar deze winkel te gaan kijken. We liepen naar de ingang, en toen we dichtbij waren, zeiden wij al tegen elkaar ‘dat wordt de linkerdeur naar binnen en de rechterdeur naar buiten’. En zo gebeurde het ook. Ik heb nog wel even rondgekeken op de begane grond: een walhalla van schoenen, echt geweldig! Hans rustte even uit op een bankje. Voorzichtig keek ik naar de aanbiedingen, want je weet maar nooit. De prijzen rezen echter, zelfs met korting en zelfs voor mij (als schoenengek) de pan uit! Ik hoef echt geen schoenen met een stripfiguurtje van Karl Lagerfeld erop. Zelfs niet als ik daar maar 150,00 euro voor hoef te betalen in de opruiming. We gingen dus inderdaad door de rechterdeur (gezien vanaf de voorkant als je aan komt lopen), weer naar buiten.

Als oud-Rotterdammer wist Hans het natuurlijk al lang: ‘wat een geweldige stad is Rotterdam toch’. En, al mijmerend door de Rotterdamse straten, bedachten wij dat Dongen soms toch wel een klein dorp is, bekrompen ook. Die middag wisten wij het zeker: als iemand een bod had gedaan op ons huis, dat wij vervolgens zouden kunnen ‘ruilen’ tegen een appartement in hartje Rotterdam, dan hadden wij zonder aarzelen ‘ja’ gezegd. Want: elke zondag door het centrum lopen. Een terrasje pikken aan de Coolsingel, slenteren door de koopgoot……

Een paar dagen later lopen wij door het centrum van Dongen. Wij begroeten de ene na de andere bekende, maken een praatje, gaan op een terrasje zitten in het park. En dan komt het besef, dat Dongen toch wel een fijne plaats is om te wonen, lekker vertrouwd. En op het terrasje in het park kun je heerlijk zitten, het park lijkt dan ineens heel anders dan wanneer ik er mijn rondje loop met Iwan. En binnenkort kunnen we gaan genieten van De Cammeleur met buitenpodium. Ik denk dat wij toch maar in Dongen blijven wonen. Maar…..je weet het maar nooit!!! Keep on dreaming!!! (Blijf dromen!!!)

LIA VAN GOOL

  • Comments(2)//column.dongenhomespot.nl/#post46

Fietsmobiel

REALITEITPosted by Lia van Gool Mon, June 25, 2018 18:32:37

Fietsmobiel

Sinds enige maanden heeft Hans een scootmobiel. Het duurde even voordat het voertuig thuis werd afgeleverd. Op een najaarsdag was het zover. Kees kwam de scootmobiel brengen. Wat bleek toen het ding, met veel moeite, bij ons in de bijkeuken stond? Het was een tweedehands scootmobiel, die tijdelijk van Hans zou worden. Vreemd! Want Hans had contact gehad met de leverancier van het ding en die had verteld, dat hij een nieuwe scootmobiel zou krijgen. Dus Kees belde ‘met de zaak’. De vriendelijke dame aan de telefoon vertelde, dat Hans zijn scootmobiel (een nieuwe) de week daarna geleverd zou worden. En daar ging Kees weer, de bijkeuken uit, over de plaats, terug naar ‘de zaak’. De week daarna kwam hij het nieuwe exemplaar brengen. En hij sprak af dat Hans nog een rijles zou krijgen. Op de dag van die les belde Kees om te vragen of Hans die les ook echt nodig had, want er was een andere scootmobielrijder in spé die echt les nodig had. De les werd geannuleerd en Hans was klaar voor zijn eerste ritje.

En dat viel een beetje tegen! Hans dacht, ik rijd zo weg, die armleuningen heb ik niet nodig. En daar ging Hans, hobbelend, een beetje aarzelend, over het slechte wegdek van Geer en Oranjeplein. “Ik hobbelde bijna van die scootmobiel af,” klonk het verontwaardigd toen Hans na zijn eerste ritje weer thuiskwam. Gelachen hebben wij ook nog. Bij de scootmobiel werd een hesje geleverd, knalgeel met reflecterende strepen. Dit hesje moest over de rugleuning gehangen worden, want dan zou je beter zichtbaar zijn. Braaf deed Hans wat er van hem verwacht werd. Totdat ik zag wat er achter op het hesje stond. Met grote letters stond daar te lezen: ‘Huur nu uw scootmobiel voor € 1,99 per dag.’ Met daaronder de naam van de leverancier. Niet dus! Hans mocht van mij niet met dat hesje over de scootmobiel de straat op. Echt niet! Gelukkig hebben wij in Dongen enkele voordelige winkels, waar de reflecterende hesjes voor minder dan die € 1,99 te koop zijn. Dat hesje is nu een onderdeel van Hans zijn persoonlijke scootmobiel-uitrusting.

In de wintermaanden viel het gebruik van de scootmobiel een beetje tegen. Want dan is het natuurlijk koud en Hans vindt kou vreselijk. De scootmobiel bleef daarom staan op zijn plekje, onder een speciaal door Hans zijn oudste zoon gebouwd afdakje. Prachtig bedacht, dat afdakje. Tot de eerste novemberstorm vonden wij dat ook. Maar, door de harde wind, waaide er een paar dakpannen van ons dak. Wat denk je? Midden op het prachtig bedachte afdakje. Het resultaat? Een gat, waar de regen precies doorheen valt, op de zitting van de scootmobiel. Hoe kun je het zo bedenken? Gelukkig wordt het afdakje binnenkort gerepareerd. Tot die tijd staat het voertuig netjes opgeborgen onder een mooie hoes.

Ondanks het koude weer, wilde Hans toch wat ritjes maken met zijn scootmobiel. En dat deed hij ook. Op een koude december-zondagochtend ging hij op pad om kerstkaarten te bezorgen. Zo kon hij het ding goed uitproberen. Ik kwam hem tegen, voorzichtig lopend met Iwan, omdat het op sommige plaatsen echt glad was. Hans had daar echter geen last van. Ik zag hem aan komen scheuren, nergens erg in. Zoefff….en weg was hij! Gelukkig is er niks gebeurd!

Ik vergeet om uit te leggen dat de scootmobiel twee snelheden kent: één snelheid die aangegeven wordt met een knopje waarop een schildpad staat (de trage snelheid dus) en één waarop een haas staat (de snelste stand, met een maximum van ongeveer 17 kilometer per uur). Je kunt zelf wel bedenken welke stand Hans wel gebruikt en welke hij negeert. Juist! Veel mensen hebben Hans al door Dongen ‘zien scheuren’. En door dat ‘scheuren’ heeft Hans gemerkt dat de Dongense wegen vol hobbels en kuilen zitten. Onderhoud is op enige plaatsen zeker geen luxe. En de prachtige op- en afritten die zijn gemaakt voor scootmobielen, rolstoelen, kinderwagens en dergelijke? Die zijn op veel plaatsen véél te hoog. Met een scootmobiel kun je er niet zomaar op en af rijden, want dan val je om. Je moet echt het voertuig recht voor zo’n opritje rijden en er dan voorzichtig op- en afrijden, anders gebeuren er ongelukken. Dat is misschien even een negatief puntje van de scootmobiel, maar verder is het een prima ding om te gebruiken. O ja, nog een paar kleine dingetjes: de vering op de scootmobiel is niet super, maar dat komt ook door de slechte wegen. En de verlichting zou wat beter mogen, want ’s avonds als het echt donker is, zie je niet veel.


foto : Lia van Gool

Toen de auto het op een gegeven moment niet deed, hebben wij de ‘scootfiets’ ontdekt. Hans op de scootmobiel en ik op de fiets. Ik moet zeggen: het is een prachtige combinatie. En wat fijn om de boodschappen eens niet met de auto te hoeven doen. Het is echt geweldig. Hans parkeert de scootmobiel voor de supermarkt, mijn fiets staat ernaast. Geen gezoek naar een parkeerplaats, geen op en neer lopen met je winkelwagentje. Nee. We gaan boodschappen doen, laden een tas vol, Hans zet de tas op zijn scootmobiel, de rest kan in mijn fietstassen. Dat levert tijdwinst op en ook geldwinst, want wij nemen veel minder boodschappen mee nu wij niet meer met de auto gaan.

Hans heeft ook ontdekt dat de scootmobiel gebruikt kan worden als sjouw-mobiel. Hij heeft al de meest vreemde dingen met het ding vervoerd. Zoals een paar weken geleden. Hans ging met de sjouwmobiel naar Dongen-Vaart om daar wat af te leveren: een oude radio en een plantenstandaard. Ook is de sjouwmobiel uitstekend geschikt om kratjes bier te vervoeren, één per keer dan, dat dan weer wel. En, wat natuurlijk ook een voordeel is: Hans heeft een stuk onafhankelijkheid terug. Hij is niet meer afhankelijk van mij als chauffeur met de auto. Nu kan hij zelf bepalen waar hij heen gaat en wanneer. De wereld is weer een stuk groter geworden.Wij genieten samen van de scootfiets. En je zult ons nog vaak door Dongen zien rijden!

LIA VAN GOOL

  • Comments(0)//column.dongenhomespot.nl/#post45

Gewoon Verrassend Dongen

DONGENPosted by Lia van Gool Thu, May 17, 2018 16:46:18

Gewoon Verrassend Dongen

Dat Dongen verrassend is, zal niemand meer verbazen. Pas was in het nieuws dat Dongen, behalve verrassend, ook ‘heel gewoon’ is. Inwoners van Dongen zal dát wel verbazen, want zo gewoon is Dongen helemaal niet.

Afgelopen week maakte ik zelf weer mee hoe verrassend Dongen kan zijn. Tijdens een wandeling met Iwan, zag ik, op het kerkplein, een auto geparkeerd staan. ‘Heel gewoon’, zou je denken. Dat dacht ik ook. Degene die in de auto zat, zwaaide enthousiast naar mij. Ik had nog niet gezien wie het was, maar ik zwaaide enthousiast terug. Dat kan nooit kwaad, dacht ik. De bestuurder van de auto stapte uit. Het bleek een man te zijn die jarenlang in Dongen had gewoond en die, enkele jaren geleden, verhuisd is naar een gemeente hier in de buurt. Ik vond het geweldig, en verrassend, om die man te zien. Wat ben ik vaak bij hem en zijn vrouw (oud-wethouder van de gemeente Dongen) thuis geweest. Wat hebben wij veel gesprekken gevoerd. En, zo bleek nu, wat misten wij elkaar eigenlijk. Niet op de manier dat je elkaar elke minuut van de dag mist, nee, gewoon missen in de zin van een praatje maken als je elkaar tegenkomt op straat, of ergens anders in Dongen. De man vertelde dat hij niet verhuisd zou zijn, als er in Dongen in die tijd net zoveel gebouwd was als nu, en hij bedoelde kleinere woningen. Omdat die toen niet gebouwd werden, trokken hij en zijn vrouw de stoute schoenen aan en verhuisden. Een nieuw leven in een nieuw dorp. Maar, zo kwam de aap uit de mouw, de man en zijn vrouw zijn nog bijna elke dag in Dongen. Hij is ook nog vrijwilliger in de kerk waar hij zijn auto geparkeerd had. ‘Nou dat is toch gewoon’, hoor ik iemand denken. Nee, voor mij was die ontmoeting niet gewoon, maar verrassend. Verrassend op een ‘gewone’ zaterdag. Ik liep met een brede glimlach op mijn gezicht verder. En Iwan vond de aandacht die hij kreeg geweldig.


Er volgde nog een verrassende ontmoeting. Die verrassing zat hem meer in de manier waarop Iwan reageerde. Ik liep in de Kardinaal van Rossumstraat, toen er een paar mensen voorbij fietsten, die me gedag zeiden. En zij riepen Iwan. Die had het op dat moment te druk met snuffelen, maar toen hij daar mee klaar was, zag ik aan zijn kop, dat hij ineens besefte dat iuemand hem geroepen had. Hij begon te trekken, liep hard, keek de hoek om… En, hoewel ik Iwan vertelde dat die mensen al lang weg waren, bleek dat niet zo te zijn. Hij had geluk: weer aandacht. Onze lieve hulp, haar schoonmoeder en haar twee zoontjes stonden op ons te wachten. De oudste zoon is de nieuwste vriend van Iwan. Hij is al een paar keer bij ons geweest om met Iwan te spelen en de twee genieten er zichtbaar van. Dat was dus een leuke verrassing voor Iwan. Gewoon? Nee, ook deze ontmoeting was voor mij verrassend en leuk. Leuk om te zien hoe Iwan op zijn manier vriendschap heeft gesloten met een kleine jongen. Zowel de jongen als de hond werden blij van deze ontmoeting. En ik ook. Gewoon verrassend op een gewone zaterdag!

En dan heb ik de afgelopen weken nog twee verrassende interviews gehad. Deze verhalen zijn binnenkort te lezen in een andere krant. Tijdens het ene interview werd ik op allerlei manieren verrast op een gewone maandagavond: wat woonde degene die ik interviewde in een geweldig verrassend huis, in een gewone Dongense straat. Het tweede interview was verrassend, omdat het totaal anders uitpakte dan ik vooraf had bedacht. En aan het eind van dat gesprek kreeg ik een verrassende uitnodiging voor een speciale bijeenkomst. Meer daarover is over een tijdje te lezen in deze krant!

Op Tweede Pinksterdag, 21 mei 2018, staat Dongen weer bol van verrassingen. Dan is het de jaarlijkse Verrassend Dongen-dag. Een dag, die inmiddels misschien ook wel ‘gewoon’ genoemd kan worden, omdat deze dag ‘gewoon’ bij Dongen past. Veel mensen passen hun tweede Pinksterdag aan aan datgene wat Verrassend Dongen te bieden heeft. Dit jaar is er weer gezorgd voor een verrassend aanbod van activititeiten. Veel bedrijven zetten hun deuren, soms letterlijk, wijd open om de bezoekers iets verrassends leuk te bieden. Eén bedrijf viert deze dag de officiele opening. En ik moet zeggen, het is zeker de moeite waard om dit bedrijf te bezoeken. En nee, ik noem de naam van het bedrijf niet, maar in de naam komt in ieder geval ‘open’ voor. Ik noem dit bedrijf zonder daarbij afbreuk te doen aan de andere Dongense bedrijven die aan de Verrassend Dongen dag meedoen. Verrassend dit jaar is het grote aantal jonge ondernemers dat meedoet. Wat mooi om te zien! En dat toont weer aan dat Dongen toch niet zo gewoon is.

Stap op Tweede Pinksterdag op de fiets. Fiets van de Eindsestraat naar Dongen-Vaart en van Dongen-Vaart naar ’s Gravenmoer. Doe een rondje Dongen op de fiets. Aan het eind van de dag zeg je vast en zeker: ‘toch verrassend, ons gewone Dongen!’

LIA VAN GOOL



  • Comments(1)//column.dongenhomespot.nl/#post44

Van modeshow tot moskee en van jaarmarkt tot Koningsdag

DONGENPosted by Lia van Gool Wed, May 02, 2018 16:07:50

Van modeshow tot moskee en van jaarmarkt tot Koningsdag

Soms heb je van die weken, dat je de ene activiteit na de andere hebt. En als alles achter de rug is, besef je pas dat je, in een paar weken tijd, bijna een reis om de wereld hebt gemaakt, wat verschillende culturen betreft.

Zo was ik met een vriendin bij een modeshow van een gerenommeerde zaak in ’s Gravenmoer. Ik was er al voor de tweede keer, maar dat maakt bij die zaak niet uit. Elke modeshow is anders. En dat zag ik ook dit keer weer. Wat een prachtige mode werd er geshowd! En wat een mooie modellen liepen er over de catwalk, die overigens gewoon in de winkel was! Het leuke aan de modellen die de mode showen is, dat het ‘gewone klanten’ zijn die regelmatig naar ’s Gravenmoer komen voor de mode! Geweldig om te zien en heel draagbaar was de mode die wij te zien kregen. Maar gaan wij eigenlijk wel voor de mode naar die show? Ik niet alleen daarvoor. Het is er altijd gezellig in de winkel. Je wordt ontvangen met een heerlijk kopje koffie met wat lekkers. De eigenaar weet op een onnavolgbare wijze de vrouwen voor zich in te nemen. En, wees nou eerlijk, wie wil dat nou niet? Na de modeshows staat er, op een grote tafel achter in de zaak, altijd een lekker drankje klaar. En hoewel de show al voor 12.00 uur afgelopen was, lieten mijn vriendin en ik de Prosecco echt niet staan. Dat is echt Nederlands (met een buitenlands tintje) genieten op een gewone vrijdagochtend in april. Echt super. Mijn vriendin paste na de show nog een aantal jurken. Hoewel ik en een aantal andere winkelende dames, vonden dat zij er best wel mocht zijn in de jurken, was zij zelf niet tevreden. Jammer, een volgende keer beter. Zelf zag ik ook wel een paar leuke dingen, die precies mijn smaak waren. En wat denk je? Ik heb deze keer niets gekocht. In het najaar komen er weer nieuwe shows, en ik weet zeker dat ik er, in ieder geval één keer, naar toe ga, al is het alleen maar voor de gezelligheid.


De dag erna, zaterdag, was er een feest van mijn werk. In Limburg. Een hele reis ernaartoe, maar gelukkig heb ik een hele lieve collega, die mij thuis ophaalde. Zo hoefde ik niet met de bus mee. Het was gezellig onderweg en ook de locatie, Kasteel Limbricht, mocht er zijn. Wat een prachtige dag was het! Dat de rondleiding over het landgoed niet helemaal was wat wij ervan verwacht hadden, mocht de pret niet drukken. De percussie-workshop met de hele afdeling tegelijk was een uitdaging. Het resultaat? Waarschijnlijk geen ‘douze points’ van de jury, maar wel leuk om terug te horen. En natuurlijk moet ik nog iets zeggen over het eten, want dat hoort zo, toch? Nou, het eten was lekker. Je kon kiezen uit verschillende dingen, de frietjes, de rijst en de lasagne vonden gretig aftrek en je kon zoveel eten als je wilde. Daarbij een heerlijk rosétje, een Limburgs zonnetje en stoelen waarin je alleen maar een soort van kon liggen, maakten het feest compleet. Het was een leuke dag met heel veel lieve en leuke collega’s!


In datzelfde weekeinde waren er nog meer feestelijkheden. Op zondag was er een open dag van de moskee en een Turkse ‘kermes’in Dongen. En weer was het prachtig weer. Hans en ik reden naar de locatie. Het was een jaarmarkt in het klein. Overal stonden kraampjes, springkussens voor de kinderen, draaimolens, noem maar op. En natuurlijk kon je ook hier eten, eten, eten. Wat een gastvrijheid! En wat leuk om, zo voelde het bijna, thuis in Dongen in Turkije te zijn. Wij kwamen, heel toevallig, uitgelopen bij een Turkse vriend van ons. Hij had een afspraak met mensen die wij ook kenden en zo zaten wij, met z’n vijven, heerlijk in het zonnetje in de Rembrandtstraat. Wij werden verwend met een heerlijk Turks ontbijt en lekkere zoete Turkse thee. De gesprekken waren divers: er werd gepraat over politiek, kleding, eten en reizen. De dames in het gezelschap kregen bovendien een prachtige bos rozen. Wat een verwennerij! Op het podium waren intussen ook allerlei activiteiten. Zo was er een optreden van een heuse derwisj. Wat mooi om te zien!

De rondleiding door de moskee liet ik even voor wat het was. De rest van het gezelschap ging aan de wandel. Ik bleef kijken naar het kleurrijke leven dat zich om mij heen voltrok, heerlijk in het zonnetje. Na de rondleiding kwam Hans mij halen: ik kon een verkorte rondleiding krijgen. En dat sloeg ik natuurlijk niet af. Wat een bijzondere zondag. Wij hebben genoten van de geweldige Turkse gastvrijheid.

Een week later was er het volgende culturele evenement in Dongen: de jaarmarkt. Om half 10 ’s morgens liepen de eerste bezoekers al rond. Alsof er in Dongen iets speciaals te koop zou zijn! Toch blijkt die jaarmarkt een jaarlijks terugkerend, bijna cultureel, gebeuren. Aan één stuk door lopen er mensen rond in de Dongense straten, slenterend langs de kraampjes, genieten van al het eten dat je bij de kraampjes kunt krijgen. Ook voor Hans en mij is de jaarmarkt een evenement waar wij elk jaar wel naar toe gaan. Al is het maar naar twee winkels in Dongen, want daar hebben ze met de jaarmarkt altijd gigantische aanbiedingen. Je moet er wel vroeg bij zijn, anders zijn de mooiste dingen al weg. En ja, het is dit jaar weer gelukt om een paar prachtige items voor onze kledingkasten te kopen. Want we moeten er wel voor zorgen dat die niet te leeg worden!


Omdat het mooi weer was, zijn wij, om even bij te komen, op het terras gaan zitten bij onze favoriete Chinese restaurant aan de Hoge Ham. En daar bleven wij niet onopgemerkt: wij zijn duidelijk te zien op de film die door deze krant is gemaakt over de jaarmarkt. Wat grappig om onszelf terug te zien op die film!

En zo werd het Koningsdag. Tijd voor een traditie: oranjegebak en koffie bij de televisie-uitzending voor Koningsdag. Dat oranjegebak, dat hoort er gewoon bij. Elk jaar weer! En ik moet zeggen, dit jaar smaakten de oranjesoezen echt heerlijk. Koningsdag was natuurlijk ook de dag (met de nacht ervoor) voor het laatste grote evenement in april: het Oranjeparkfestival. In de week voor het festival zag je het park en (gedeelten van) het Wilhelminaplein veranderen in een haast onneembare vesting. Tenminste, zo leek het. Overal stonden hekken waar je echt niet doorheen kon kijken. De Nieuwstraat was al vroeg in de week niet meer bereikbaar voor auto’s.


En het Wilhelminaplein, de favoriete plek van onze Iwan, heb ik die week maar overgeslagen in mijn wandelroute. Met bewondering heb ik de inspanningen van alle medewerkers van het Oranjeparkfestival gadegeslagen: wat een werk hebben die mensen verzet. Geweldig. En wat was het weer een succes, met uiteindelijk een waterig Oranjezonnetje op Koningsdag. Jammer genoeg houden wij het niet vol om naar één van de optredens te gaan kijken in de Koningsnacht of op Koningsdag. Dat neemt niet weg dat het elk jaar weer een geweldig evenement is: voor ieder wat wils. En dit jaar natuurlijk met een Koninklijke Onderscheiding als kroon op het werk voor de twee mannen die aan de wieg stonden van het Oranjeparkfestival. Volgend jaar weer!



  • Comments(1)//column.dongenhomespot.nl/#post43

Namen voor zalen

DONGENPosted by Lia van Gool Mon, April 09, 2018 16:43:26

Namen voor zalen

En zo zaten wij, met een groepje vrienden, bij ’t Karrewiel voor een voorstelling van Oscar Arnold. ‘What is in a name?’ zeggen de Engelsen zo mooi en bij de naam van de cabaretier kwam deze zin bij mij naar boven. Het was een mooi concept, daar in Dongen-Vaart. Eerst lekker eten, daarna naar de zaal voor de voorstelling van Oscar Arnold. Tijdens die voorstelling wist de cabaretier op een geweldige manier met woorden te spelen, zoals de zinnen over de Dappere Dodo, waar ook Olivier B. Bommel in voorkwam. Ik kan het helaas niet meer herhalen. Onze ideeën kwamen ná de voorstelling naar boven, onder het genot van een drankje.

Eerst hebben we even nagepraat over de voorstelling. Over één ding waren wij het allemaal eens: die voorstelling duurde wel erg kort! Na een tijdje ging één van onze vrienden, die in Dongen-Vaart woont, naar huis. Toen wij op dat moment naar buiten keken, zagen wij een taxi staan. Wij moesten al lachen, want onze vriend woont echt op rol-afstand van het Dongen-Vaartse etablissement, waarom had hij een taxi nodig? Wij hadden echter het gewoon niet goed gezien: de taxi was niet bestemd om onze vriend naar huis te brengen maar voor de cabaretier die richting huis ging.

Het gesprek kabbelde voort. Dat ‘Theater on Tour’, in het leven geroepen omdat De Cammeleur afgebroken en opnieuw gebouwd werd, eigenlijk zo’n mooi concept was. En wat jammer dat dit concept volgend theaterseizoen, als De Cammeleur weer open is, niet meer wordt gebruikt. En zo kwamen wij op het nieuwe gebouw dat (in ieder geval aan de buitenkant) gestalte heeft gekregen aan de Hoge Ham. Want, zo lazen wij vorige week in verschillende publicaties: de zalen en andere ruimtes in De Cammeleur hebben nog geen naam. Nee, de zalen hebben alleen maar een nummer. En dat kan natuurlijk niet. Wij hebben daarom, in Dongen-Vaart op een van de eerste warme lenteavonden van dit jaar, de oplossing gevonden: geef de zalen de naam van (oud-) wethouders. In eerste instantie alleen oud-wethouders, vonden wij. Toen bedachten wij dat, op dit moment (zaterdag 7 april) de wethouders van de gemeente weliswaar demissionair zijn, maar zij zijn nog wel wethouder. Daarom maken hun namen ook onderdeel uit van onze ideeën.


Eén zaal moet natuurlijk de naam krijgen van Theo Brants. Hij is helaas niet meer in ons midden. Theo was een groot pleitbezorger voor de naam ‘De Cammeleur’, al bij de bouw van de eerste accommodatie. Daarom moet hij zeker geëerd worden in dit nieuwe gebouw. Ook Wim du Fossé is helaas niet meer in ons midden. Hij was altijd erg gecharmeerd van het grote schilderij dat in de vroegere Rembrandtzaal hing, het was een beetje ‘zijn schilderij’ en ‘zijn zaal’, toen al. Alleen al voor die passie verdient Wim du Fossé het dat een van de zalen naar hem genoemd wordt.

Dan blijft er nog een aantal namen over. Wat te denken van een Joop Velthoven-garderobe? Of de Piet Panis-foyer? En de grote zaal wordt de Ad van Beek-theaterzaal. Bea van Beers krijgt haar eigen Bea van Beers-terras, aan de kant van het park. Zo, nu hebben we al vijf namen gevonden. Om alle zalen een naam te kunnen geven, moeten wij verder terug in het verleden. Dan zou je bijvoorbeeld kunnen denken aan Theo Leijten en Gerard van Dongen, of misschien aan Jan Dosker, Hans van Brummen of Simone Dirven. Deze laatste drie waren dan wel geen wethouder, maar zij hebben zeker een plaatsje verdiend in de rijke Dongense historie. En vooruit, burgemeester Marina Starmans krijgt haar eigen balkon! O, en misschien is er ergens, in het grote nieuwe gebouw, nog wel een heel klein hoekje dat ‘Bij van Dongen’ genoemd kan worden: een naam om nooit meer te vergeten!

Lia van Gool

  • Comments(5)//column.dongenhomespot.nl/#post42

Campagne en coalitie

DONGENPosted by Lia van Gool Fri, March 23, 2018 18:14:56

Campagne en coalitie





Het zal niemand ontgaan zijn dat er gemeenteraadsverkiezingen zijn geweest. Hoewel, als je niet echt goed opgelet hebt de afgelopen periode, kan het je wel ontgaan zijn. De verkiezingscampagnes van de zeven partijen die in Dongen mee hebben gedaan aan de verkiezingen, waren, voor mijn gevoel, minimaal zichtbaar dit jaar. En de campagnes die er waren, vond ik niet inspirerend.

Dat was anders in 1982, zo zag ik op Facebook. Op een foto, gemaakt in de Hoge Ham, was een groot aantal spandoeken en posters te zien. Bij de foto stond deze tekst: ‘Hoge Ham, de gemeenteraadsverkiezingen in 1982. In die tijd leefde de Hoge Ham nog. Wel even wat anders dan nu. Volop verkiezingsposters in de dagen voorafgaand aan de gemeenteraadsverkiezingen van 1982. Dit jaar is er werkelijk geen een poster of spandoek te vinden in de Hoge Ham.’ En daar was ik het wel mee eens. Of, beter gezegd, ben ik het er nu nog steeds mee eens.

Het kan zijn dat wij op een adres wonen, dat voor bezorgers van krantjes, folders en flyers lastig te bereiken is. Wij hebben namelijk maar van DRIE partijen (!) een flyer of programma in de brievenbus gekregen. Als je die flyers nodig hebt om je te oriënteren op de verkiezingen en om een juiste keuze te maken, is dat lastig. Gelukkig was ik niet afhankelijk van die flyers. Toch wel jammer dat ze niet in onze brievenbus lagen, maar goed. Enige activiteit was er af en toe wel te zien in Dongen. Zo was er een partij die, ruim voor de verkiezingen, suikerspinnen uitdeelde. Een andere partij is elke eerste zaterdag van de maand te vinden op het Looiersplein om een praatje op straat te maken met iedereen die voorbij komt lopen. En dat niet alleen in verkiezingstijd. Eén partij had het dit jaar goed bekeken: deze partij huurde, voor een aantal zaterdagen, een leegstand winkelpand op het Looiersplein. In de ‘Red Room’, zoals die ruimte genoemd werd, was elke zaterdag een groot aantal leden van de partij te vinden. De deur stond open en er was voor iedereen een kopje koffie. Ook werden er verjaardagen gevierd. Wat een prachtig idee! Tenminste, dat vond ik. Ik heb ook andere meningen gehoord. Mensen, die het ‘gewoon een verkiezingsstunt’ vonden, wat het natuurlijk ook was. Of dat het huren van zo’n pand ‘decadent’ was. Ja, het is maar net hoe je er over denkt, maar het was wel gezellig in de ‘Red Room’ en ook lekker (hart-ver-)warm(-end).

Vorige week zaterdag, 17 maart, was dé campagnedag bij uitstek. Helaas voor de politieke partijen was het juist die dag ijzig koud. Geplande activiteiten konden daarom niet doorgaan of moesten op het laatste moment gewijzigd worden. Eén partij had het goed voor elkaar: deze partij reed door Dongen met een aantal tuk-tuks. In ieder geval de bestuurder van dit voertuig had het lekker warm, want er was een verwarmde bestuurdersstoel. Jammer dat het die dag zo koud was. Daarom heb ik eigenlijk alle activiteiten gemist, die ik altijd zo leuk vind op de laatste zaterdag voor de verkiezingen. Alleen die tuk-tuk, die kwam bij ons voor de deur!

En zo werd het woensdag 21 maart. De dag van de verkiezingen. Vroeger, om daar nog maar eens op terug te komen, kreeg je op de dag van de verkiezingen ’s morgens een theezakje in de bus van een partij die altijd aan de verkiezingen mee heeft gedaan. Vóór de verkiezingen heb ik nog met een aantal mensen gesproken, die niet wilden gaan stemmen. ‘Ik ga niet, want….’, ‘ik ga wel, maar ik stem blanco’. En dat is dan weer jammer. Ik heb nog stemadvies gegeven: ‘bij twijfel Lijst 1, nummer 1’. Als je naar de verkiezingsuitslag kijkt, zou dat advies best opgevolgd kunnen zijn (!).

Woensdagavond hadden wij eerst thuis nog even ons eigen feestje. Want, sinds kort hebben wij een traplift in huis voor Hans en die lift moest ingewijd worden door ons en een kleine vriendengroep. Heel serieus hebben wij, met prosecco, geproost op de nieuwe aanwinst in huis. En daarna zijn wij met z’n allen naar het gemeentehuis gegaan voor de uitslag van de verkiezingen. Het werd een lange zit! Maar het was een superleuke avond. De uitslag van de verkiezingen werd met veel tromgeroffel (of speciale muziek, het is maar net hoe je dat bekijkt) gebracht, elke keer als de getelde stemmen van een bepaald stembureau binnenkwamen. Dan werd het even stil in de hal van het gemeentehuis. Gespannen gezichten, zuchten van opluchting, het maken van driftige berekeningen (wordt het één zetel of worden het er toch twee?; haal ik die éne zetel of toch net niet; worden wij de grootste partij of toch die andere?). De avond duurde lang, de drank vloeide rijkelijk en het werd steeds rumoeriger. Uiteindelijk, de bezoekers moesten een eindeloos geduld hebben, kwam het verlossende woord. En ja, lijst 1 was weer de grootste partij in Dongen. Wel met minder zetels dan de vorige periode, maar toch de grootste. Drie gevestigde partijen haalden drie zetels en één nieuwkomer kreeg eveneens drie zetels. Twee zetels waren er voor de tweede nieuwe partij die meedeed aan deze verkiezingen. De enige partij, met maar één kandidaat op de lijst, haalde helaas geen zetel. Die partij heeft nu alle tijd om zich voor te bereiden op de volgende verkiezingen over vier jaar.

En nu begint het vormen van een coalitie. Ik heb net gelezen dat hiervoor twéé informateurs zijn aangetrokken. Maandag 26 maart beginnen deze mannen met hun werk. Aan hen de mooie taak om ervoor te zorgen dat de partijen die in de Dongense raad komen bij elkaar te brengen. Ik ben benieuwd naar het resultaat. Ik hoop op een college met drie wethouders, van partijen die al eerder mee hebben gedaan aan de verkiezingen. De ene partij die dit jaar voor het eerst meedeed aan de verkiezingen, wil een wethouder van buiten Dongen aantrekken. En dat lijkt mij in ieder geval niet zo’n goed idee. Maar ik denk dat niet iedereen het daar mee eens is!

Tot slot nog een tekst die ik deze week ook op Facebook las: ‘Het zal weer rustig worden als al de vrijwel zinloze reclame van allerlei plaatselijke partijen weer voorbij is……Allemaal gaan stemmen. Daarna is het aan de gekozenen om snel een werkbare en krachtige coalitie te vormen……op basis van een open en eerlijke dialoog. Leer als coalitie luisteren naar de oppositie en omgekeerd. Het gaat niet om het eigen gelijk, maar om het gelijk van Dongen.’

Ik wens iedereen die betrokken is bij het vormen van de coalitie veel wijsheid toe!

P.S. De cursief gedrukte teksten komen van Facebook. Ik heb vooraf geen toestemming gevraagd aan degenen die deze teksten hebben geschreven. Excuses daarvoor! Ik vond de teksten echter zo mooi, dat ik het zelf niet beter had kunnen omschrijven.



  • Comments(0)//column.dongenhomespot.nl/#post41

Onze buurt

NOSTALGIEPosted by Lia van Gool Fri, March 02, 2018 21:26:16

Onze buurt

Wij wonen in een leuke buurt, al jarenlang. De bewoners van onze buurt vormen een gemêleerd gezelschap. Zo wonen er, onder meer, een fietsenmaker, een paar vrouwen die in de verpleging werken, een beroepsmilitair, een paar mensen die bij de politie werken, een kantklosser, een pedicure, een kunstenaar, een secretaresse die denkt dat ze ook stukjes kan schrijven, een paar gepensioneerden, een koster, een pedicure, een accountant en iemand met een eigen bedrijf.

In de loop der jaren veranderde er veel: mensen verhuisden, gingen uit elkaar of er overleden mensen uit de buurt. Aan de ene kant verjongde de buurt doordat er andere mensen kwamen wonen, aan de andere kant verouderde de buurt, omdat de oudere mensen er niet weg te branden zijn. Een mooie balans, toch?

In de begintijd hadden wij een echte buurtclub. Ik weet nog dat er, toen wij het huis aan het opknappen waren, iemand aan de deur kwam om te vragen of wij naar een bijeenkomst van de buurt wilden komen. Dat wilden wij wel. Er was toen een spelletjesavond in ’t Geertje, dat toen nog café was. Wat een leuk welkom in de buurt was dat. De buurtclub organiseerde ook regelmatig oudejaars- of nieuwjaarsbijeenkomsten, een barbecue of een fietstocht. Elk jaar kwamen wij als buren van ‘Buurtclub ’t Geertje’ wel een paar keer bij elkaar. En altijd was het gezellig.

Uit die begintijd komt wel een aantal herinneringen naar boven. Wij deelden lief en leed met elkaar. Als er nieuwe bewoners kwamen, ging er een afvaardiging van de oude bewoners naar toen met een bloemetje om de mensen welkom te heten in de buurt. Dat was wel leuk. En er zijn nog meer dingen. Een paar ervan heb ik hieronder opgeschreven.

Er woonde een oude mevrouw, wiens zus regelmatig overkwam uit Australië. Zus mocht, ook al kwam zij op bezoek, binnen niet roken. En dat wilde zij wel. Dus de Australische stond regelmatig buiten te roken. Als ik langskwam met onze toenmalige hond Boris, maakte zij altijd een praatje. Boris vond het geweldig! De Australische kwam een aantal jaren niet, maar plotseling was zij weer in onze buurt. Zij liep bij ons aan de overkant van de straat en riep naar Boris toen ik hem aan het uitlaten was. Ook al was het meer dan twee jaar geleden, Boris herkende de vrouw aan haar stem en haar accent. Hij liep heel blij kwispelend naar haar toen. Een weerzien van oude vrienden.

Ook was het leuk om met een buurmeisje onze Boris uit te gaan laten. Een paar keer per week kwam zij langs om mee te gaan. Na de wandeling ging Boris mee naar haar thuis om in de tuin te spelen. Niet langer dan 10 minuten, want dan wilde hij weer naar huis. Op een gegeven moment vroeg het meisje wanneer Boris jarig was en of ik dat dan vierde? Natuurlijk vier ik de verjaardag van Boris! Het meisje vroeg of zij met haar broertjes mocht komen en vertelde meteen dat zij graag aardbeientaart wilde. Aan mij de taak om dat te regelen. Op Boris zijn verjaardag kwam de moeder het meisje en haar broertjes brengen. Ik had gevraagd of de kinderen, ter gelegenheid van de hondenverjaardag, ook bleven eten. Ja graag! Moeder moest maar snel naar huis gaan. Na de taart werd er wat gespeeld met de hond en daarna volgden de voorbereidingen voor het eten. Frietjes met knakworst en appelmoes. De kinderen zaten te genieten. Hans en ik ook, trouwens. En weet je wat de kinderen het leukste vonden? Dat zij appelmoes kregen in een bakje! Ik heb er zelf een hekel aan om friet te eten, waar appelmoes op zit. Ik vind de frietjes dan niet lekker meer. Daarom doe ik de appelmoes voor mijzelf altijd in een apart bakje. Dat deed ik die dag ook automatisch voor de kindervisite. Thuisgekomen vertelden zij tegen hun moeder wat zij hadden gegeten: appelmoes in een bakje!!!


En die keer toen ik een uitnodiging had gestuurd voor een speciale verjaardag, naar een aantal buren. Het zoontje had die uitnodiging gezien en geloofde bijna niet dat ik al zó oud was. Hij zei dat tegen zijn moeder, die vond dat hij het tegen mij moest zeggen. Heel verlegen deed hij dat. Op de vraag of ik echt al zó oud werd, moest ik ja zeggen! En ik vroeg natuurlijk waarom? Toen kreeg ik een groot compliment van een jochie dat tussen de 10 en 12 jaar oud was! Hij dacht dat ik net zo oud was als zijn moeder! Moeder is bijna 10 jaar jonger dan ik! Mijn dag kon niet meer stuk en ik heb nog steeds een glimlach op mijn gezicht als ik aan dat moment terugdenk.

Terug naar het heden…….

Door de vele veranderingen in de buurt, veranderde ook de regelmaat van de activiteiten die georganiseerd werden. En op een gegeven moment werd er niets meer georganiseerd. Waarom? Gewoon, omdat het niet gebeurde. Maar ook zonder activiteiten bleef het een leuke buurt. Vorig jaar september, tegen de landelijke datum voor de Burendag, kregen wij een briefje in de bus of wij deel wilden nemen aan de barbecue op 23 september. Helaas konden wij die dag niet. Van degenen die op de Burendag waren, heb ik begrepen dat het een leuke dag is geweest. Op die dag was meteen het idee opgepakt om weer een nieuwjaarsbijeenkomst te houden en die was begin dit jaar.


Op deze avond hebben wij kennisgemaakt met de nieuwe mensen uit de buurt en dat bleken er best wel veel te zijn, tenminste, voor ons gevoel. Het grappige was, dat ik één van de buurmannen al een tijdje kende. Ik wist echter niet dat hij bij ons in de straat woonde. Ik kwam hem tegen op een avond toen ik Iwan uitliet. Pff, dat was even schrikken. Uit het niets kwam een jonge man, die eveneens schrok. Na de schrik konden wij erom lachen en Iwan wilde wel even aandacht van die leuke persoon (volgens Iwan). Vooruit dan maar. De man liep onze straat in. Ik dacht nog ‘woont hij bij ons in de buurt, ik ken hem niet?’ Want, in onze buurt ken ik eigenlijk bijna iedereen. Natuurlijk komt dat omdat ik zo vaak door de straat loop om de hond uit te laten. En eindelijk, na misschien wel een jaar, kwam ik er achter dat de jonge man, waar ik toen zo van schrok, gewoon bij ons in de straat woont. En, tijdens onze nieuwjaarsborrel, bleek dat wij elkaar al vaker tegen waren gekomen, op andere bijeenkomsten. Bovendien bleek die jongen de broer te zijn van onze gastvrouw die avond. Wat een toevalligheden in zo’n klein stukje straat.

Onze gastvrouw die avond was een jonge vrouw, die nog niet zo lang bij ons in de buurt woont. Eigenlijk wisten wij alleen haar voornaam. Maar dat veranderde tijdens onze buurt-nieuwjaarsborrel 2018. Wat een gezellige avond was het! Wat leuk om weer eens bij te kletsen met mensen die wij al een tijd niet gesproken hadden en wat leuk om te praten met degenen die wij nog niet kenden. Op die avond hebben wij ook onze buren leren kennen die ‘aan de andere kant van de fietsenwinkel wonen’. Zij wonen daar al zeker een jaar, maar wij hadden nog steeds niet officieel met elkaar kennisgemaakt. Waarom? Geen idee, maar het gebeurde gewoon. Ik wist wel de naam van hun hond!

Een jong stel, waar ik regelmatig een praatje meemaakte, is verhuisd naar een woning buiten Dongen. Zij hebben een geweldige boerderij gekocht met heel veel land er om heen. En zij willen in de toekomst een Bread en Breakfast beginnen. Gelukkig: onze buurtactiviteiten kunnen wij in ieder geval door laten gaan. Een speurtocht richting ’s-Hertogenbosch (met de fiets of de auto) en aansluitend een overnachting bij onze vroegere buurtbewoners. Lijkt mij een goed plan!

Het was weer een hele leuke avond, met alle buren, jong en oud, gezellig kletsend en lachend met elkaar. De gastvrouw was geweldig. Gelukkig krijgt deze bijeenkomst een vervolg. Iemand heeft al aangeboden om een volgende bijeenkomst te organiseren. Wij zijn er zeker weer bij.

En weet je wat ook nog zo leuk is aan onze buurt? Hoewel wij elkaar echt niet elke dag zien of spreken, kan iedereen bij elkaar terecht als het nodig is. In onze buurt helpen wij elkaar, dat is vanzelfsprekend!





  • Comments(0)//column.dongenhomespot.nl/#post40

‘Nou…..dat!’

REALITEITPosted by Lia van Gool Wed, January 17, 2018 20:47:50

‘Nou…..dat!’

‘Dit is illuminati, gooi planning, want ik ben skeer’. Geen idee waar ik het over heb, lezer? Nou ik zelf ook niet en ik twijfel of ik wel de juiste woorden in een goede volgorde heb gebruikt. Volgens een krant zijn ‘illuminati’ (als er iets gebeurt wat niet kan), ‘gooi planning’ (ik weet niet wat ik moet doen, ik verveel me) en ‘skeer’(als je blut bent) dé puberwoorden van 2017.

En dan zijn er nog andere woorden van het jaar 2017, zoals #metoo. Iedereen weet dan wél waar het over gaat. Genderneutraal, dat is ook zo’n woord dat ineens populair werd, vorig jaar. Maar, zo schrijft die krant over dit woord: je kunt niet alle woorden genderneutraal maken. Een mooi voorbeeld vond ik zelf: ‘kijk eens op iemands cv naar ‘nichtenfuncties’. Een geweldige uitvinding. Veel mooier dan genderneutraal! In de lijst van 2017 ook fipronil, aflosboete en formatielek. Daar kun je ook van alles bij bedenken. En weet je wat het leuke is? Aan het eind van dit jaar komt er weer zo’n lijst. Weer met allerlei leuke of minder leuke woorden die op de een of andere manier ineens in het nieuws waren.

Ik ben zelf in de loop van 2017 en aan het begin van 2018 ook een aantal leuke woorden tegengekomen. Ik heb ze gelezen, of ik heb ze gehoord in gesprekken of op radio en televisie. In een regionaal dagblad las ik vorig jaar het woord ‘sneven’. Ik had er echt nog nooit van gehoord, maar misschien ligt dat aan mij. Lang leve het internet, het woord maar even opgezocht. En het betekent: struikelen; sneuvelen, doodgaan, omkomen. Het jaar van herkomst is, volgens hetzelfde internet: 1285! Geweldig toch dat zo’n woord, ruim 700 jaar later nog bestaat en ook nog gebruikt wordt!

Een ander woord dat ik ook geweldig vond is contextualiseren. Die betekenis was iets moeilijker te vinden. Een echt duidelijke uitleg heb ik even niet. Degene die het gebruikte in een column op de radio had het woord echter vrij vertaald als ‘liegen’. Mooi gevonden!

In een boek dat ik las, kwam het woord ‘misogynie’ tegen. De betekenis van dat woord was wel te vinden op internet. Misogynie is een ander woord voor vrouwenhaat. Het komt van het Grieks misein (haten) en gyne (vrouw). En ik kreeg er nog een ander woord gratis bij: gynaecofobie of angst voor vrouwen (!). Wat is het toch leuk om met woorden te spelen.

Wat ik ook vaak hoorde afgelopen jaar is dat iemand in ‘zijn eigen bubbel’ leefde, of iets van die strekking. Betekenis: leven in een eigen wereldje. Dat heb ik zelf soms ook, maar dan zeg ik gewoon dat de wereld van mij is. Net zo duidelijk!

En dit moet ik ook even kwijt. Op mijn werk zat een collega een verhaal te vertellen. Het was best leuk om naar dat verhaal te luisteren en ik verwachtte nog een vervolg op het verhaal. Maar wat gebeurt? De collega stopt met het verhaal en zegt ‘nou dat!’ Ik was een beetje verbaasd, snapte er niks van. Later hoorde ik en las ik ook op verschillende plaatsen, dat mensen deze uitdrukking wel meer gebruiken tegenwoordig, aan het einde van een verhaal: ‘nou dat, dus’ of alleen ‘nou dat!’ Als ik mag kiezen, vind ik ‘nou dat!’ het leukste. Maar echt gebruiken, nee, dat is niks voor mij. Vooruit, deze ene keer dan wel. Aan het begin en aan het eind van dit verhaal. Nou…..dat!

Vanmorgen las ik nog in een artikeltje dat een gebouw ‘op een boomscheut’ van een ander gebouw stond. Wat een prachtig woordgebruik om te zeggen dat iets op een kleine afstand van iets anders staat of ligt!

Het lukte niet echt met deze column. Goed, ik had een aantal woorden, maar ik was zelf nog niet helemaal tevreden. Gelukkig kwamen vrienden mij te hulp, afgelopen zondag bij een leuke middag bij ons thuis. Ik vertelde over mijn column en een aantal woorden dat ik al had gebruikt. Zo kwam ook ‘contextualiseren’ weer naar voren. Ik kon de betekenis niet echt achterhalen. Een van onze vrienden wel. Die kwam met de volgende uitleg: ‘om het verleden te begrijpen, moet je kunnen contextualiseren’. Naar aanleiding daarvan kwam weer het woord ‘interpretabel’ en de intentie van de NS om de dames en heren die met de trein reizen voortaan aan te spreken met ‘beste reizigers’. Ik had die ochtend op Facebook een bericht gelezen dat iemand toch liever als ‘reizigster’ aangesproken wilde worden, omdat reizigers een mannelijk woord is. Weer hulp van mijn vrienden: één van hen vond het meervoud van zowel reiziger als reizigster op ‘het net’. En wat stond daar als meervoud voor beide woorden? Juist: ‘reizigers’…… De volgende dag heb ik toch nog gekeken naar het meervoud van reizigster en er blijkt dus een vrouwelijk meervoud te zijn, namelijk ‘reizigsters’. Zo raak je gemakkelijk de (reis-) weg mee. En, als je reist, neem je zelfrijzend bakmeel mee, of doe maar zelfreizend, dat is misschien nog leuker (een bijdrage van de vrienden op zondagmiddag).

Discussiërend en verder ‘ouwehoerend’…..kwamen we ook nog op het woord ‘escaleren’, dat, vrij vertaald, betekent dat iets uit de hand loopt. Bij mijn werkgever (nee, niet Piet van deze krant….) wordt het woord in een andere betekenis gebruikt. ‘Als je het ergens niet mee eens bent, dan escaleer je het maar naar mij toe’. Ik probeer al jarenlang uit te leggen dat dit niet het juiste woord is om in die zin te gebruiken, maar helaas, het lukt me echt niet.

Het laatste mooie woord dat ik nog gehoord heb, is ‘petitionaris’, voor iemand die een petitie indient. Geweldig toch?

En wat de moraal is van dit verhaal? Nou…..dat!

P.S. En de foto bij dit verhaal? Nou….dat!

Lia van Gool



  • Comments(5)//column.dongenhomespot.nl/#post39
Next »