LIA VAN GOOL

LIA VAN GOOL

COLUMN VAN LIA VAN GOOL

Zij neemt de lezer mee in haar wereld van werkelijkheid en menselijkheid. Zij zal het zijn die de lezer een stuk vitamine voor het hart geeft en diezelfde lezer een blik gunt in het Dongense zoals Lia dat ziet. Gevarieerd en soms scherp ,maar altijd vanuit een positieve blik op de wereld van ons allen.

De redactie van deze krant wenst de lezer hierbij veel genoegen en leesplezier

Gewoon Verrassend Dongen

DONGENPosted by Lia van Gool Thu, May 17, 2018 16:46:18

Gewoon Verrassend Dongen

Dat Dongen verrassend is, zal niemand meer verbazen. Pas was in het nieuws dat Dongen, behalve verrassend, ook ‘heel gewoon’ is. Inwoners van Dongen zal dát wel verbazen, want zo gewoon is Dongen helemaal niet.

Afgelopen week maakte ik zelf weer mee hoe verrassend Dongen kan zijn. Tijdens een wandeling met Iwan, zag ik, op het kerkplein, een auto geparkeerd staan. ‘Heel gewoon’, zou je denken. Dat dacht ik ook. Degene die in de auto zat, zwaaide enthousiast naar mij. Ik had nog niet gezien wie het was, maar ik zwaaide enthousiast terug. Dat kan nooit kwaad, dacht ik. De bestuurder van de auto stapte uit. Het bleek een man te zijn die jarenlang in Dongen had gewoond en die, enkele jaren geleden, verhuisd is naar een gemeente hier in de buurt. Ik vond het geweldig, en verrassend, om die man te zien. Wat ben ik vaak bij hem en zijn vrouw (oud-wethouder van de gemeente Dongen) thuis geweest. Wat hebben wij veel gesprekken gevoerd. En, zo bleek nu, wat misten wij elkaar eigenlijk. Niet op de manier dat je elkaar elke minuut van de dag mist, nee, gewoon missen in de zin van een praatje maken als je elkaar tegenkomt op straat, of ergens anders in Dongen. De man vertelde dat hij niet verhuisd zou zijn, als er in Dongen in die tijd net zoveel gebouwd was als nu, en hij bedoelde kleinere woningen. Omdat die toen niet gebouwd werden, trokken hij en zijn vrouw de stoute schoenen aan en verhuisden. Een nieuw leven in een nieuw dorp. Maar, zo kwam de aap uit de mouw, de man en zijn vrouw zijn nog bijna elke dag in Dongen. Hij is ook nog vrijwilliger in de kerk waar hij zijn auto geparkeerd had. ‘Nou dat is toch gewoon’, hoor ik iemand denken. Nee, voor mij was die ontmoeting niet gewoon, maar verrassend. Verrassend op een ‘gewone’ zaterdag. Ik liep met een brede glimlach op mijn gezicht verder. En Iwan vond de aandacht die hij kreeg geweldig.


Er volgde nog een verrassende ontmoeting. Die verrassing zat hem meer in de manier waarop Iwan reageerde. Ik liep in de Kardinaal van Rossumstraat, toen er een paar mensen voorbij fietsten, die me gedag zeiden. En zij riepen Iwan. Die had het op dat moment te druk met snuffelen, maar toen hij daar mee klaar was, zag ik aan zijn kop, dat hij ineens besefte dat iuemand hem geroepen had. Hij begon te trekken, liep hard, keek de hoek om… En, hoewel ik Iwan vertelde dat die mensen al lang weg waren, bleek dat niet zo te zijn. Hij had geluk: weer aandacht. Onze lieve hulp, haar schoonmoeder en haar twee zoontjes stonden op ons te wachten. De oudste zoon is de nieuwste vriend van Iwan. Hij is al een paar keer bij ons geweest om met Iwan te spelen en de twee genieten er zichtbaar van. Dat was dus een leuke verrassing voor Iwan. Gewoon? Nee, ook deze ontmoeting was voor mij verrassend en leuk. Leuk om te zien hoe Iwan op zijn manier vriendschap heeft gesloten met een kleine jongen. Zowel de jongen als de hond werden blij van deze ontmoeting. En ik ook. Gewoon verrassend op een gewone zaterdag!

En dan heb ik de afgelopen weken nog twee verrassende interviews gehad. Deze verhalen zijn binnenkort te lezen in een andere krant. Tijdens het ene interview werd ik op allerlei manieren verrast op een gewone maandagavond: wat woonde degene die ik interviewde in een geweldig verrassend huis, in een gewone Dongense straat. Het tweede interview was verrassend, omdat het totaal anders uitpakte dan ik vooraf had bedacht. En aan het eind van dat gesprek kreeg ik een verrassende uitnodiging voor een speciale bijeenkomst. Meer daarover is over een tijdje te lezen in deze krant!

Op Tweede Pinksterdag, 21 mei 2018, staat Dongen weer bol van verrassingen. Dan is het de jaarlijkse Verrassend Dongen-dag. Een dag, die inmiddels misschien ook wel ‘gewoon’ genoemd kan worden, omdat deze dag ‘gewoon’ bij Dongen past. Veel mensen passen hun tweede Pinksterdag aan aan datgene wat Verrassend Dongen te bieden heeft. Dit jaar is er weer gezorgd voor een verrassend aanbod van activititeiten. Veel bedrijven zetten hun deuren, soms letterlijk, wijd open om de bezoekers iets verrassends leuk te bieden. Eén bedrijf viert deze dag de officiele opening. En ik moet zeggen, het is zeker de moeite waard om dit bedrijf te bezoeken. En nee, ik noem de naam van het bedrijf niet, maar in de naam komt in ieder geval ‘open’ voor. Ik noem dit bedrijf zonder daarbij afbreuk te doen aan de andere Dongense bedrijven die aan de Verrassend Dongen dag meedoen. Verrassend dit jaar is het grote aantal jonge ondernemers dat meedoet. Wat mooi om te zien! En dat toont weer aan dat Dongen toch niet zo gewoon is.

Stap op Tweede Pinksterdag op de fiets. Fiets van de Eindsestraat naar Dongen-Vaart en van Dongen-Vaart naar ’s Gravenmoer. Doe een rondje Dongen op de fiets. Aan het eind van de dag zeg je vast en zeker: ‘toch verrassend, ons gewone Dongen!’

LIA VAN GOOL



  • Comments(1)//column.dongenhomespot.nl/#post44

Van modeshow tot moskee en van jaarmarkt tot Koningsdag

DONGENPosted by Lia van Gool Wed, May 02, 2018 16:07:50

Van modeshow tot moskee en van jaarmarkt tot Koningsdag

Soms heb je van die weken, dat je de ene activiteit na de andere hebt. En als alles achter de rug is, besef je pas dat je, in een paar weken tijd, bijna een reis om de wereld hebt gemaakt, wat verschillende culturen betreft.

Zo was ik met een vriendin bij een modeshow van een gerenommeerde zaak in ’s Gravenmoer. Ik was er al voor de tweede keer, maar dat maakt bij die zaak niet uit. Elke modeshow is anders. En dat zag ik ook dit keer weer. Wat een prachtige mode werd er geshowd! En wat een mooie modellen liepen er over de catwalk, die overigens gewoon in de winkel was! Het leuke aan de modellen die de mode showen is, dat het ‘gewone klanten’ zijn die regelmatig naar ’s Gravenmoer komen voor de mode! Geweldig om te zien en heel draagbaar was de mode die wij te zien kregen. Maar gaan wij eigenlijk wel voor de mode naar die show? Ik niet alleen daarvoor. Het is er altijd gezellig in de winkel. Je wordt ontvangen met een heerlijk kopje koffie met wat lekkers. De eigenaar weet op een onnavolgbare wijze de vrouwen voor zich in te nemen. En, wees nou eerlijk, wie wil dat nou niet? Na de modeshows staat er, op een grote tafel achter in de zaak, altijd een lekker drankje klaar. En hoewel de show al voor 12.00 uur afgelopen was, lieten mijn vriendin en ik de Prosecco echt niet staan. Dat is echt Nederlands (met een buitenlands tintje) genieten op een gewone vrijdagochtend in april. Echt super. Mijn vriendin paste na de show nog een aantal jurken. Hoewel ik en een aantal andere winkelende dames, vonden dat zij er best wel mocht zijn in de jurken, was zij zelf niet tevreden. Jammer, een volgende keer beter. Zelf zag ik ook wel een paar leuke dingen, die precies mijn smaak waren. En wat denk je? Ik heb deze keer niets gekocht. In het najaar komen er weer nieuwe shows, en ik weet zeker dat ik er, in ieder geval één keer, naar toe ga, al is het alleen maar voor de gezelligheid.


De dag erna, zaterdag, was er een feest van mijn werk. In Limburg. Een hele reis ernaartoe, maar gelukkig heb ik een hele lieve collega, die mij thuis ophaalde. Zo hoefde ik niet met de bus mee. Het was gezellig onderweg en ook de locatie, Kasteel Limbricht, mocht er zijn. Wat een prachtige dag was het! Dat de rondleiding over het landgoed niet helemaal was wat wij ervan verwacht hadden, mocht de pret niet drukken. De percussie-workshop met de hele afdeling tegelijk was een uitdaging. Het resultaat? Waarschijnlijk geen ‘douze points’ van de jury, maar wel leuk om terug te horen. En natuurlijk moet ik nog iets zeggen over het eten, want dat hoort zo, toch? Nou, het eten was lekker. Je kon kiezen uit verschillende dingen, de frietjes, de rijst en de lasagne vonden gretig aftrek en je kon zoveel eten als je wilde. Daarbij een heerlijk rosétje, een Limburgs zonnetje en stoelen waarin je alleen maar een soort van kon liggen, maakten het feest compleet. Het was een leuke dag met heel veel lieve en leuke collega’s!


In datzelfde weekeinde waren er nog meer feestelijkheden. Op zondag was er een open dag van de moskee en een Turkse ‘kermes’in Dongen. En weer was het prachtig weer. Hans en ik reden naar de locatie. Het was een jaarmarkt in het klein. Overal stonden kraampjes, springkussens voor de kinderen, draaimolens, noem maar op. En natuurlijk kon je ook hier eten, eten, eten. Wat een gastvrijheid! En wat leuk om, zo voelde het bijna, thuis in Dongen in Turkije te zijn. Wij kwamen, heel toevallig, uitgelopen bij een Turkse vriend van ons. Hij had een afspraak met mensen die wij ook kenden en zo zaten wij, met z’n vijven, heerlijk in het zonnetje in de Rembrandtstraat. Wij werden verwend met een heerlijk Turks ontbijt en lekkere zoete Turkse thee. De gesprekken waren divers: er werd gepraat over politiek, kleding, eten en reizen. De dames in het gezelschap kregen bovendien een prachtige bos rozen. Wat een verwennerij! Op het podium waren intussen ook allerlei activiteiten. Zo was er een optreden van een heuse derwisj. Wat mooi om te zien!

De rondleiding door de moskee liet ik even voor wat het was. De rest van het gezelschap ging aan de wandel. Ik bleef kijken naar het kleurrijke leven dat zich om mij heen voltrok, heerlijk in het zonnetje. Na de rondleiding kwam Hans mij halen: ik kon een verkorte rondleiding krijgen. En dat sloeg ik natuurlijk niet af. Wat een bijzondere zondag. Wij hebben genoten van de geweldige Turkse gastvrijheid.

Een week later was er het volgende culturele evenement in Dongen: de jaarmarkt. Om half 10 ’s morgens liepen de eerste bezoekers al rond. Alsof er in Dongen iets speciaals te koop zou zijn! Toch blijkt die jaarmarkt een jaarlijks terugkerend, bijna cultureel, gebeuren. Aan één stuk door lopen er mensen rond in de Dongense straten, slenterend langs de kraampjes, genieten van al het eten dat je bij de kraampjes kunt krijgen. Ook voor Hans en mij is de jaarmarkt een evenement waar wij elk jaar wel naar toe gaan. Al is het maar naar twee winkels in Dongen, want daar hebben ze met de jaarmarkt altijd gigantische aanbiedingen. Je moet er wel vroeg bij zijn, anders zijn de mooiste dingen al weg. En ja, het is dit jaar weer gelukt om een paar prachtige items voor onze kledingkasten te kopen. Want we moeten er wel voor zorgen dat die niet te leeg worden!


Omdat het mooi weer was, zijn wij, om even bij te komen, op het terras gaan zitten bij onze favoriete Chinese restaurant aan de Hoge Ham. En daar bleven wij niet onopgemerkt: wij zijn duidelijk te zien op de film die door deze krant is gemaakt over de jaarmarkt. Wat grappig om onszelf terug te zien op die film!

En zo werd het Koningsdag. Tijd voor een traditie: oranjegebak en koffie bij de televisie-uitzending voor Koningsdag. Dat oranjegebak, dat hoort er gewoon bij. Elk jaar weer! En ik moet zeggen, dit jaar smaakten de oranjesoezen echt heerlijk. Koningsdag was natuurlijk ook de dag (met de nacht ervoor) voor het laatste grote evenement in april: het Oranjeparkfestival. In de week voor het festival zag je het park en (gedeelten van) het Wilhelminaplein veranderen in een haast onneembare vesting. Tenminste, zo leek het. Overal stonden hekken waar je echt niet doorheen kon kijken. De Nieuwstraat was al vroeg in de week niet meer bereikbaar voor auto’s.


En het Wilhelminaplein, de favoriete plek van onze Iwan, heb ik die week maar overgeslagen in mijn wandelroute. Met bewondering heb ik de inspanningen van alle medewerkers van het Oranjeparkfestival gadegeslagen: wat een werk hebben die mensen verzet. Geweldig. En wat was het weer een succes, met uiteindelijk een waterig Oranjezonnetje op Koningsdag. Jammer genoeg houden wij het niet vol om naar één van de optredens te gaan kijken in de Koningsnacht of op Koningsdag. Dat neemt niet weg dat het elk jaar weer een geweldig evenement is: voor ieder wat wils. En dit jaar natuurlijk met een Koninklijke Onderscheiding als kroon op het werk voor de twee mannen die aan de wieg stonden van het Oranjeparkfestival. Volgend jaar weer!



  • Comments(1)//column.dongenhomespot.nl/#post43

Namen voor zalen

DONGENPosted by Lia van Gool Mon, April 09, 2018 16:43:26

Namen voor zalen

En zo zaten wij, met een groepje vrienden, bij ’t Karrewiel voor een voorstelling van Oscar Arnold. ‘What is in a name?’ zeggen de Engelsen zo mooi en bij de naam van de cabaretier kwam deze zin bij mij naar boven. Het was een mooi concept, daar in Dongen-Vaart. Eerst lekker eten, daarna naar de zaal voor de voorstelling van Oscar Arnold. Tijdens die voorstelling wist de cabaretier op een geweldige manier met woorden te spelen, zoals de zinnen over de Dappere Dodo, waar ook Olivier B. Bommel in voorkwam. Ik kan het helaas niet meer herhalen. Onze ideeën kwamen ná de voorstelling naar boven, onder het genot van een drankje.

Eerst hebben we even nagepraat over de voorstelling. Over één ding waren wij het allemaal eens: die voorstelling duurde wel erg kort! Na een tijdje ging één van onze vrienden, die in Dongen-Vaart woont, naar huis. Toen wij op dat moment naar buiten keken, zagen wij een taxi staan. Wij moesten al lachen, want onze vriend woont echt op rol-afstand van het Dongen-Vaartse etablissement, waarom had hij een taxi nodig? Wij hadden echter het gewoon niet goed gezien: de taxi was niet bestemd om onze vriend naar huis te brengen maar voor de cabaretier die richting huis ging.

Het gesprek kabbelde voort. Dat ‘Theater on Tour’, in het leven geroepen omdat De Cammeleur afgebroken en opnieuw gebouwd werd, eigenlijk zo’n mooi concept was. En wat jammer dat dit concept volgend theaterseizoen, als De Cammeleur weer open is, niet meer wordt gebruikt. En zo kwamen wij op het nieuwe gebouw dat (in ieder geval aan de buitenkant) gestalte heeft gekregen aan de Hoge Ham. Want, zo lazen wij vorige week in verschillende publicaties: de zalen en andere ruimtes in De Cammeleur hebben nog geen naam. Nee, de zalen hebben alleen maar een nummer. En dat kan natuurlijk niet. Wij hebben daarom, in Dongen-Vaart op een van de eerste warme lenteavonden van dit jaar, de oplossing gevonden: geef de zalen de naam van (oud-) wethouders. In eerste instantie alleen oud-wethouders, vonden wij. Toen bedachten wij dat, op dit moment (zaterdag 7 april) de wethouders van de gemeente weliswaar demissionair zijn, maar zij zijn nog wel wethouder. Daarom maken hun namen ook onderdeel uit van onze ideeën.


Eén zaal moet natuurlijk de naam krijgen van Theo Brants. Hij is helaas niet meer in ons midden. Theo was een groot pleitbezorger voor de naam ‘De Cammeleur’, al bij de bouw van de eerste accommodatie. Daarom moet hij zeker geëerd worden in dit nieuwe gebouw. Ook Wim du Fossé is helaas niet meer in ons midden. Hij was altijd erg gecharmeerd van het grote schilderij dat in de vroegere Rembrandtzaal hing, het was een beetje ‘zijn schilderij’ en ‘zijn zaal’, toen al. Alleen al voor die passie verdient Wim du Fossé het dat een van de zalen naar hem genoemd wordt.

Dan blijft er nog een aantal namen over. Wat te denken van een Joop Velthoven-garderobe? Of de Piet Panis-foyer? En de grote zaal wordt de Ad van Beek-theaterzaal. Bea van Beers krijgt haar eigen Bea van Beers-terras, aan de kant van het park. Zo, nu hebben we al vijf namen gevonden. Om alle zalen een naam te kunnen geven, moeten wij verder terug in het verleden. Dan zou je bijvoorbeeld kunnen denken aan Theo Leijten en Gerard van Dongen, of misschien aan Jan Dosker, Hans van Brummen of Simone Dirven. Deze laatste drie waren dan wel geen wethouder, maar zij hebben zeker een plaatsje verdiend in de rijke Dongense historie. En vooruit, burgemeester Marina Starmans krijgt haar eigen balkon! O, en misschien is er ergens, in het grote nieuwe gebouw, nog wel een heel klein hoekje dat ‘Bij van Dongen’ genoemd kan worden: een naam om nooit meer te vergeten!

Lia van Gool

  • Comments(5)//column.dongenhomespot.nl/#post42

Campagne en coalitie

DONGENPosted by Lia van Gool Fri, March 23, 2018 18:14:56

Campagne en coalitie





Het zal niemand ontgaan zijn dat er gemeenteraadsverkiezingen zijn geweest. Hoewel, als je niet echt goed opgelet hebt de afgelopen periode, kan het je wel ontgaan zijn. De verkiezingscampagnes van de zeven partijen die in Dongen mee hebben gedaan aan de verkiezingen, waren, voor mijn gevoel, minimaal zichtbaar dit jaar. En de campagnes die er waren, vond ik niet inspirerend.

Dat was anders in 1982, zo zag ik op Facebook. Op een foto, gemaakt in de Hoge Ham, was een groot aantal spandoeken en posters te zien. Bij de foto stond deze tekst: ‘Hoge Ham, de gemeenteraadsverkiezingen in 1982. In die tijd leefde de Hoge Ham nog. Wel even wat anders dan nu. Volop verkiezingsposters in de dagen voorafgaand aan de gemeenteraadsverkiezingen van 1982. Dit jaar is er werkelijk geen een poster of spandoek te vinden in de Hoge Ham.’ En daar was ik het wel mee eens. Of, beter gezegd, ben ik het er nu nog steeds mee eens.

Het kan zijn dat wij op een adres wonen, dat voor bezorgers van krantjes, folders en flyers lastig te bereiken is. Wij hebben namelijk maar van DRIE partijen (!) een flyer of programma in de brievenbus gekregen. Als je die flyers nodig hebt om je te oriënteren op de verkiezingen en om een juiste keuze te maken, is dat lastig. Gelukkig was ik niet afhankelijk van die flyers. Toch wel jammer dat ze niet in onze brievenbus lagen, maar goed. Enige activiteit was er af en toe wel te zien in Dongen. Zo was er een partij die, ruim voor de verkiezingen, suikerspinnen uitdeelde. Een andere partij is elke eerste zaterdag van de maand te vinden op het Looiersplein om een praatje op straat te maken met iedereen die voorbij komt lopen. En dat niet alleen in verkiezingstijd. Eén partij had het dit jaar goed bekeken: deze partij huurde, voor een aantal zaterdagen, een leegstand winkelpand op het Looiersplein. In de ‘Red Room’, zoals die ruimte genoemd werd, was elke zaterdag een groot aantal leden van de partij te vinden. De deur stond open en er was voor iedereen een kopje koffie. Ook werden er verjaardagen gevierd. Wat een prachtig idee! Tenminste, dat vond ik. Ik heb ook andere meningen gehoord. Mensen, die het ‘gewoon een verkiezingsstunt’ vonden, wat het natuurlijk ook was. Of dat het huren van zo’n pand ‘decadent’ was. Ja, het is maar net hoe je er over denkt, maar het was wel gezellig in de ‘Red Room’ en ook lekker (hart-ver-)warm(-end).

Vorige week zaterdag, 17 maart, was dé campagnedag bij uitstek. Helaas voor de politieke partijen was het juist die dag ijzig koud. Geplande activiteiten konden daarom niet doorgaan of moesten op het laatste moment gewijzigd worden. Eén partij had het goed voor elkaar: deze partij reed door Dongen met een aantal tuk-tuks. In ieder geval de bestuurder van dit voertuig had het lekker warm, want er was een verwarmde bestuurdersstoel. Jammer dat het die dag zo koud was. Daarom heb ik eigenlijk alle activiteiten gemist, die ik altijd zo leuk vind op de laatste zaterdag voor de verkiezingen. Alleen die tuk-tuk, die kwam bij ons voor de deur!

En zo werd het woensdag 21 maart. De dag van de verkiezingen. Vroeger, om daar nog maar eens op terug te komen, kreeg je op de dag van de verkiezingen ’s morgens een theezakje in de bus van een partij die altijd aan de verkiezingen mee heeft gedaan. Vóór de verkiezingen heb ik nog met een aantal mensen gesproken, die niet wilden gaan stemmen. ‘Ik ga niet, want….’, ‘ik ga wel, maar ik stem blanco’. En dat is dan weer jammer. Ik heb nog stemadvies gegeven: ‘bij twijfel Lijst 1, nummer 1’. Als je naar de verkiezingsuitslag kijkt, zou dat advies best opgevolgd kunnen zijn (!).

Woensdagavond hadden wij eerst thuis nog even ons eigen feestje. Want, sinds kort hebben wij een traplift in huis voor Hans en die lift moest ingewijd worden door ons en een kleine vriendengroep. Heel serieus hebben wij, met prosecco, geproost op de nieuwe aanwinst in huis. En daarna zijn wij met z’n allen naar het gemeentehuis gegaan voor de uitslag van de verkiezingen. Het werd een lange zit! Maar het was een superleuke avond. De uitslag van de verkiezingen werd met veel tromgeroffel (of speciale muziek, het is maar net hoe je dat bekijkt) gebracht, elke keer als de getelde stemmen van een bepaald stembureau binnenkwamen. Dan werd het even stil in de hal van het gemeentehuis. Gespannen gezichten, zuchten van opluchting, het maken van driftige berekeningen (wordt het één zetel of worden het er toch twee?; haal ik die éne zetel of toch net niet; worden wij de grootste partij of toch die andere?). De avond duurde lang, de drank vloeide rijkelijk en het werd steeds rumoeriger. Uiteindelijk, de bezoekers moesten een eindeloos geduld hebben, kwam het verlossende woord. En ja, lijst 1 was weer de grootste partij in Dongen. Wel met minder zetels dan de vorige periode, maar toch de grootste. Drie gevestigde partijen haalden drie zetels en één nieuwkomer kreeg eveneens drie zetels. Twee zetels waren er voor de tweede nieuwe partij die meedeed aan deze verkiezingen. De enige partij, met maar één kandidaat op de lijst, haalde helaas geen zetel. Die partij heeft nu alle tijd om zich voor te bereiden op de volgende verkiezingen over vier jaar.

En nu begint het vormen van een coalitie. Ik heb net gelezen dat hiervoor twéé informateurs zijn aangetrokken. Maandag 26 maart beginnen deze mannen met hun werk. Aan hen de mooie taak om ervoor te zorgen dat de partijen die in de Dongense raad komen bij elkaar te brengen. Ik ben benieuwd naar het resultaat. Ik hoop op een college met drie wethouders, van partijen die al eerder mee hebben gedaan aan de verkiezingen. De ene partij die dit jaar voor het eerst meedeed aan de verkiezingen, wil een wethouder van buiten Dongen aantrekken. En dat lijkt mij in ieder geval niet zo’n goed idee. Maar ik denk dat niet iedereen het daar mee eens is!

Tot slot nog een tekst die ik deze week ook op Facebook las: ‘Het zal weer rustig worden als al de vrijwel zinloze reclame van allerlei plaatselijke partijen weer voorbij is……Allemaal gaan stemmen. Daarna is het aan de gekozenen om snel een werkbare en krachtige coalitie te vormen……op basis van een open en eerlijke dialoog. Leer als coalitie luisteren naar de oppositie en omgekeerd. Het gaat niet om het eigen gelijk, maar om het gelijk van Dongen.’

Ik wens iedereen die betrokken is bij het vormen van de coalitie veel wijsheid toe!

P.S. De cursief gedrukte teksten komen van Facebook. Ik heb vooraf geen toestemming gevraagd aan degenen die deze teksten hebben geschreven. Excuses daarvoor! Ik vond de teksten echter zo mooi, dat ik het zelf niet beter had kunnen omschrijven.



  • Comments(0)//column.dongenhomespot.nl/#post41

Onze buurt

NOSTALGIEPosted by Lia van Gool Fri, March 02, 2018 21:26:16

Onze buurt

Wij wonen in een leuke buurt, al jarenlang. De bewoners van onze buurt vormen een gemêleerd gezelschap. Zo wonen er, onder meer, een fietsenmaker, een paar vrouwen die in de verpleging werken, een beroepsmilitair, een paar mensen die bij de politie werken, een kantklosser, een pedicure, een kunstenaar, een secretaresse die denkt dat ze ook stukjes kan schrijven, een paar gepensioneerden, een koster, een pedicure, een accountant en iemand met een eigen bedrijf.

In de loop der jaren veranderde er veel: mensen verhuisden, gingen uit elkaar of er overleden mensen uit de buurt. Aan de ene kant verjongde de buurt doordat er andere mensen kwamen wonen, aan de andere kant verouderde de buurt, omdat de oudere mensen er niet weg te branden zijn. Een mooie balans, toch?

In de begintijd hadden wij een echte buurtclub. Ik weet nog dat er, toen wij het huis aan het opknappen waren, iemand aan de deur kwam om te vragen of wij naar een bijeenkomst van de buurt wilden komen. Dat wilden wij wel. Er was toen een spelletjesavond in ’t Geertje, dat toen nog café was. Wat een leuk welkom in de buurt was dat. De buurtclub organiseerde ook regelmatig oudejaars- of nieuwjaarsbijeenkomsten, een barbecue of een fietstocht. Elk jaar kwamen wij als buren van ‘Buurtclub ’t Geertje’ wel een paar keer bij elkaar. En altijd was het gezellig.

Uit die begintijd komt wel een aantal herinneringen naar boven. Wij deelden lief en leed met elkaar. Als er nieuwe bewoners kwamen, ging er een afvaardiging van de oude bewoners naar toen met een bloemetje om de mensen welkom te heten in de buurt. Dat was wel leuk. En er zijn nog meer dingen. Een paar ervan heb ik hieronder opgeschreven.

Er woonde een oude mevrouw, wiens zus regelmatig overkwam uit Australië. Zus mocht, ook al kwam zij op bezoek, binnen niet roken. En dat wilde zij wel. Dus de Australische stond regelmatig buiten te roken. Als ik langskwam met onze toenmalige hond Boris, maakte zij altijd een praatje. Boris vond het geweldig! De Australische kwam een aantal jaren niet, maar plotseling was zij weer in onze buurt. Zij liep bij ons aan de overkant van de straat en riep naar Boris toen ik hem aan het uitlaten was. Ook al was het meer dan twee jaar geleden, Boris herkende de vrouw aan haar stem en haar accent. Hij liep heel blij kwispelend naar haar toen. Een weerzien van oude vrienden.

Ook was het leuk om met een buurmeisje onze Boris uit te gaan laten. Een paar keer per week kwam zij langs om mee te gaan. Na de wandeling ging Boris mee naar haar thuis om in de tuin te spelen. Niet langer dan 10 minuten, want dan wilde hij weer naar huis. Op een gegeven moment vroeg het meisje wanneer Boris jarig was en of ik dat dan vierde? Natuurlijk vier ik de verjaardag van Boris! Het meisje vroeg of zij met haar broertjes mocht komen en vertelde meteen dat zij graag aardbeientaart wilde. Aan mij de taak om dat te regelen. Op Boris zijn verjaardag kwam de moeder het meisje en haar broertjes brengen. Ik had gevraagd of de kinderen, ter gelegenheid van de hondenverjaardag, ook bleven eten. Ja graag! Moeder moest maar snel naar huis gaan. Na de taart werd er wat gespeeld met de hond en daarna volgden de voorbereidingen voor het eten. Frietjes met knakworst en appelmoes. De kinderen zaten te genieten. Hans en ik ook, trouwens. En weet je wat de kinderen het leukste vonden? Dat zij appelmoes kregen in een bakje! Ik heb er zelf een hekel aan om friet te eten, waar appelmoes op zit. Ik vind de frietjes dan niet lekker meer. Daarom doe ik de appelmoes voor mijzelf altijd in een apart bakje. Dat deed ik die dag ook automatisch voor de kindervisite. Thuisgekomen vertelden zij tegen hun moeder wat zij hadden gegeten: appelmoes in een bakje!!!


En die keer toen ik een uitnodiging had gestuurd voor een speciale verjaardag, naar een aantal buren. Het zoontje had die uitnodiging gezien en geloofde bijna niet dat ik al zó oud was. Hij zei dat tegen zijn moeder, die vond dat hij het tegen mij moest zeggen. Heel verlegen deed hij dat. Op de vraag of ik echt al zó oud werd, moest ik ja zeggen! En ik vroeg natuurlijk waarom? Toen kreeg ik een groot compliment van een jochie dat tussen de 10 en 12 jaar oud was! Hij dacht dat ik net zo oud was als zijn moeder! Moeder is bijna 10 jaar jonger dan ik! Mijn dag kon niet meer stuk en ik heb nog steeds een glimlach op mijn gezicht als ik aan dat moment terugdenk.

Terug naar het heden…….

Door de vele veranderingen in de buurt, veranderde ook de regelmaat van de activiteiten die georganiseerd werden. En op een gegeven moment werd er niets meer georganiseerd. Waarom? Gewoon, omdat het niet gebeurde. Maar ook zonder activiteiten bleef het een leuke buurt. Vorig jaar september, tegen de landelijke datum voor de Burendag, kregen wij een briefje in de bus of wij deel wilden nemen aan de barbecue op 23 september. Helaas konden wij die dag niet. Van degenen die op de Burendag waren, heb ik begrepen dat het een leuke dag is geweest. Op die dag was meteen het idee opgepakt om weer een nieuwjaarsbijeenkomst te houden en die was begin dit jaar.


Op deze avond hebben wij kennisgemaakt met de nieuwe mensen uit de buurt en dat bleken er best wel veel te zijn, tenminste, voor ons gevoel. Het grappige was, dat ik één van de buurmannen al een tijdje kende. Ik wist echter niet dat hij bij ons in de straat woonde. Ik kwam hem tegen op een avond toen ik Iwan uitliet. Pff, dat was even schrikken. Uit het niets kwam een jonge man, die eveneens schrok. Na de schrik konden wij erom lachen en Iwan wilde wel even aandacht van die leuke persoon (volgens Iwan). Vooruit dan maar. De man liep onze straat in. Ik dacht nog ‘woont hij bij ons in de buurt, ik ken hem niet?’ Want, in onze buurt ken ik eigenlijk bijna iedereen. Natuurlijk komt dat omdat ik zo vaak door de straat loop om de hond uit te laten. En eindelijk, na misschien wel een jaar, kwam ik er achter dat de jonge man, waar ik toen zo van schrok, gewoon bij ons in de straat woont. En, tijdens onze nieuwjaarsborrel, bleek dat wij elkaar al vaker tegen waren gekomen, op andere bijeenkomsten. Bovendien bleek die jongen de broer te zijn van onze gastvrouw die avond. Wat een toevalligheden in zo’n klein stukje straat.

Onze gastvrouw die avond was een jonge vrouw, die nog niet zo lang bij ons in de buurt woont. Eigenlijk wisten wij alleen haar voornaam. Maar dat veranderde tijdens onze buurt-nieuwjaarsborrel 2018. Wat een gezellige avond was het! Wat leuk om weer eens bij te kletsen met mensen die wij al een tijd niet gesproken hadden en wat leuk om te praten met degenen die wij nog niet kenden. Op die avond hebben wij ook onze buren leren kennen die ‘aan de andere kant van de fietsenwinkel wonen’. Zij wonen daar al zeker een jaar, maar wij hadden nog steeds niet officieel met elkaar kennisgemaakt. Waarom? Geen idee, maar het gebeurde gewoon. Ik wist wel de naam van hun hond!

Een jong stel, waar ik regelmatig een praatje meemaakte, is verhuisd naar een woning buiten Dongen. Zij hebben een geweldige boerderij gekocht met heel veel land er om heen. En zij willen in de toekomst een Bread en Breakfast beginnen. Gelukkig: onze buurtactiviteiten kunnen wij in ieder geval door laten gaan. Een speurtocht richting ’s-Hertogenbosch (met de fiets of de auto) en aansluitend een overnachting bij onze vroegere buurtbewoners. Lijkt mij een goed plan!

Het was weer een hele leuke avond, met alle buren, jong en oud, gezellig kletsend en lachend met elkaar. De gastvrouw was geweldig. Gelukkig krijgt deze bijeenkomst een vervolg. Iemand heeft al aangeboden om een volgende bijeenkomst te organiseren. Wij zijn er zeker weer bij.

En weet je wat ook nog zo leuk is aan onze buurt? Hoewel wij elkaar echt niet elke dag zien of spreken, kan iedereen bij elkaar terecht als het nodig is. In onze buurt helpen wij elkaar, dat is vanzelfsprekend!





  • Comments(0)//column.dongenhomespot.nl/#post40

‘Nou…..dat!’

REALITEITPosted by Lia van Gool Wed, January 17, 2018 20:47:50

‘Nou…..dat!’

‘Dit is illuminati, gooi planning, want ik ben skeer’. Geen idee waar ik het over heb, lezer? Nou ik zelf ook niet en ik twijfel of ik wel de juiste woorden in een goede volgorde heb gebruikt. Volgens een krant zijn ‘illuminati’ (als er iets gebeurt wat niet kan), ‘gooi planning’ (ik weet niet wat ik moet doen, ik verveel me) en ‘skeer’(als je blut bent) dé puberwoorden van 2017.

En dan zijn er nog andere woorden van het jaar 2017, zoals #metoo. Iedereen weet dan wél waar het over gaat. Genderneutraal, dat is ook zo’n woord dat ineens populair werd, vorig jaar. Maar, zo schrijft die krant over dit woord: je kunt niet alle woorden genderneutraal maken. Een mooi voorbeeld vond ik zelf: ‘kijk eens op iemands cv naar ‘nichtenfuncties’. Een geweldige uitvinding. Veel mooier dan genderneutraal! In de lijst van 2017 ook fipronil, aflosboete en formatielek. Daar kun je ook van alles bij bedenken. En weet je wat het leuke is? Aan het eind van dit jaar komt er weer zo’n lijst. Weer met allerlei leuke of minder leuke woorden die op de een of andere manier ineens in het nieuws waren.

Ik ben zelf in de loop van 2017 en aan het begin van 2018 ook een aantal leuke woorden tegengekomen. Ik heb ze gelezen, of ik heb ze gehoord in gesprekken of op radio en televisie. In een regionaal dagblad las ik vorig jaar het woord ‘sneven’. Ik had er echt nog nooit van gehoord, maar misschien ligt dat aan mij. Lang leve het internet, het woord maar even opgezocht. En het betekent: struikelen; sneuvelen, doodgaan, omkomen. Het jaar van herkomst is, volgens hetzelfde internet: 1285! Geweldig toch dat zo’n woord, ruim 700 jaar later nog bestaat en ook nog gebruikt wordt!

Een ander woord dat ik ook geweldig vond is contextualiseren. Die betekenis was iets moeilijker te vinden. Een echt duidelijke uitleg heb ik even niet. Degene die het gebruikte in een column op de radio had het woord echter vrij vertaald als ‘liegen’. Mooi gevonden!

In een boek dat ik las, kwam het woord ‘misogynie’ tegen. De betekenis van dat woord was wel te vinden op internet. Misogynie is een ander woord voor vrouwenhaat. Het komt van het Grieks misein (haten) en gyne (vrouw). En ik kreeg er nog een ander woord gratis bij: gynaecofobie of angst voor vrouwen (!). Wat is het toch leuk om met woorden te spelen.

Wat ik ook vaak hoorde afgelopen jaar is dat iemand in ‘zijn eigen bubbel’ leefde, of iets van die strekking. Betekenis: leven in een eigen wereldje. Dat heb ik zelf soms ook, maar dan zeg ik gewoon dat de wereld van mij is. Net zo duidelijk!

En dit moet ik ook even kwijt. Op mijn werk zat een collega een verhaal te vertellen. Het was best leuk om naar dat verhaal te luisteren en ik verwachtte nog een vervolg op het verhaal. Maar wat gebeurt? De collega stopt met het verhaal en zegt ‘nou dat!’ Ik was een beetje verbaasd, snapte er niks van. Later hoorde ik en las ik ook op verschillende plaatsen, dat mensen deze uitdrukking wel meer gebruiken tegenwoordig, aan het einde van een verhaal: ‘nou dat, dus’ of alleen ‘nou dat!’ Als ik mag kiezen, vind ik ‘nou dat!’ het leukste. Maar echt gebruiken, nee, dat is niks voor mij. Vooruit, deze ene keer dan wel. Aan het begin en aan het eind van dit verhaal. Nou…..dat!

Vanmorgen las ik nog in een artikeltje dat een gebouw ‘op een boomscheut’ van een ander gebouw stond. Wat een prachtig woordgebruik om te zeggen dat iets op een kleine afstand van iets anders staat of ligt!

Het lukte niet echt met deze column. Goed, ik had een aantal woorden, maar ik was zelf nog niet helemaal tevreden. Gelukkig kwamen vrienden mij te hulp, afgelopen zondag bij een leuke middag bij ons thuis. Ik vertelde over mijn column en een aantal woorden dat ik al had gebruikt. Zo kwam ook ‘contextualiseren’ weer naar voren. Ik kon de betekenis niet echt achterhalen. Een van onze vrienden wel. Die kwam met de volgende uitleg: ‘om het verleden te begrijpen, moet je kunnen contextualiseren’. Naar aanleiding daarvan kwam weer het woord ‘interpretabel’ en de intentie van de NS om de dames en heren die met de trein reizen voortaan aan te spreken met ‘beste reizigers’. Ik had die ochtend op Facebook een bericht gelezen dat iemand toch liever als ‘reizigster’ aangesproken wilde worden, omdat reizigers een mannelijk woord is. Weer hulp van mijn vrienden: één van hen vond het meervoud van zowel reiziger als reizigster op ‘het net’. En wat stond daar als meervoud voor beide woorden? Juist: ‘reizigers’…… De volgende dag heb ik toch nog gekeken naar het meervoud van reizigster en er blijkt dus een vrouwelijk meervoud te zijn, namelijk ‘reizigsters’. Zo raak je gemakkelijk de (reis-) weg mee. En, als je reist, neem je zelfrijzend bakmeel mee, of doe maar zelfreizend, dat is misschien nog leuker (een bijdrage van de vrienden op zondagmiddag).

Discussiërend en verder ‘ouwehoerend’…..kwamen we ook nog op het woord ‘escaleren’, dat, vrij vertaald, betekent dat iets uit de hand loopt. Bij mijn werkgever (nee, niet Piet van deze krant….) wordt het woord in een andere betekenis gebruikt. ‘Als je het ergens niet mee eens bent, dan escaleer je het maar naar mij toe’. Ik probeer al jarenlang uit te leggen dat dit niet het juiste woord is om in die zin te gebruiken, maar helaas, het lukt me echt niet.

Het laatste mooie woord dat ik nog gehoord heb, is ‘petitionaris’, voor iemand die een petitie indient. Geweldig toch?

En wat de moraal is van dit verhaal? Nou…..dat!

P.S. En de foto bij dit verhaal? Nou….dat!

Lia van Gool



  • Comments(5)//column.dongenhomespot.nl/#post39

Duur!

DONGENPosted by Lia van Gool Wed, December 27, 2017 16:17:44

Duur!

En zo was het ineens 21 december 2017, de dag voordat Hans zijn 75ste verjaardag zou gaan vieren. Na een bezoek aan de pedicure ging ik nog even ‘de straat in’, zoals mijn moeder vroeger wel eens zei. Die ‘straat’ was in dit geval de Hoge Ham. Ik had de route al in mijn hoofd, toen ik vanaf de Noorderlaan naar het centrum fietste.

De eerste halte was de Feestwinkel, een geweldige ontdekking, het eerste bezoek aan die winkel! Wat een leuke dingen hebben ze daar! Echt super. Ik ging helemaal blij naar buiten met een gigantisch bord met daarop de tekst ’75 jaar en nog steeds in de bloei van het leven’, een mooie verjaardagskaart, een rozet met daarop ook de tekst ‘75’ (of cijfers, zoals je wilt), nog een zakje vol met kleine cijfertjes in mooie metallic kleurtjes, die als tafelversiering konden dienen en een prachtige kaart met de tekst (raad eens)? Ja, natuurlijk 75! Hup, op de fiets naar de volgende bestemming, de Hema. Daar koffiepads gekocht (in de aanbieding!) en een klein cadeautje voor Hans. Omdat ik hem een zweefvliegtocht cadeau wilde doen, wilde ik een vliegtuigje voor hem kopen. De tocht met het zweefvliegtuig kan ik toch pas volgend jaar gaan reserveren. Ook bij de Hema ging ik helemaal blij naar buiten.

Even oversteken naar mijn volgende adres. Daar ging ik niet zo blij naar buiten. Ik wilde een vulling hebben voor mijn Waterman-vulpen, omdat ik het heerlijk vind om met een vulpen te schrijven en het bovendien prettig is voor mijn vingers. Na enig gezoek vond een medewerkster een doosje met Waterman-vullingen. Gelukkig! Op dat moment was ik nog blij. Die blijheid veranderde snel in verbazing. Eén medewerkster deed het doosje open, haalde er één vulling uit, die ik uiteindelijk kreeg. Ik moest er € 3,50 voor betalen! Voor één vulpenvulling! Ik vroeg nog of ik geen doosje kreeg. “Nee,” zei de medewerkster, “wij verkopen die per stuk.” En het doosje verdween in een la achter de toonbank. Ik prevelde nog dat ik het nogal duur vond, € 3,50 voor één vulpenvulling, maar, in de euforie van mijn andere aankopen en met mijn gedachten al bij de verjaardag van Hans, fietste ik toch maar naar huis. De vulling zorgvuldig opgeborgen in mijn portemonnee.

Onderweg bedacht ik, dat ik, als ik elke keer € 3,50 voor een vulpenvulling moest betalen, ik beter na een aantal keren een nieuwe pen kon kopen. En ik ging steeds harder fietsen door de Tramstraat. Thuis aangekomen borg ik eerst de spullen om voor Hans zijn verjaardag. Ik heb het tasje maar even aan de kapstok gehangen, onder een jas die ik die dag toch niet meer aan zou doen. Vol verontwaardiging vertelde ik het verhaal aan Hans. Hij moest er een beetje om lachen en vond eigenlijk dat ik maar stom had gedaan om die hoge prijs te accepteren. Dat vond ik op dat moment eigenlijk ook, maar goed, ik had het al gedaan.

Ik heb op internet gezocht en daar vond ik de Waterman-vullingen, te koop voor € 3,50, maar dan in een doosje met zes vullingen! Bingo! Het was dus niet zo gek, dat ik die éne vulling toch maar duur vond. Ik heb meteen de winkel aan de Hoge Ham gebeld. De vriendelijke man aan de telefoon moest erom lachen, dat de medewerkster één vulling had verkocht. “Wij verkopen balpenvullingen wel per stuk,” klonk het aan de andere kant van de lijn.” Ik vertelde dat het doosje in een la achter de toonbank was verdwenen. De man vroeg mijn naam en hij zou het doosje voor mij klaarleggen, zodat ik zés vullingen had voor € 3,50 in plaats van één. De volgende dag ben ik het doosje gaan halen. Het lag inderdaad op mij te wachten. De medewerkster die mij de vorige dag had geholpen reageerde en vond dat het nogal stom was wat zij had gedaan. Jammer genoeg (voor mij dan, maar wel prettig voor de winkelier) was het te druk om er verder op in te gaan. Maar ik was wéér helemaal blij. Voorlopig kan ik weer schrijven. En ik laat me nooit meer één vulpenvulling verkopen voor het bedrag van € 3,50, dat heb ik wel geleerd!


En de verjaardag van Hans? Die was geweldig, zowel de verjaardagsdag zelf als de dag van het feest op zaterdag.

Ik had het gigantische bord met ‘75’ op donderdagavond al opgehangen en ik was speciaal opgebleven, totdat Hans thuiskwam van de gemeenteraadsvergadering, want ik had een reactie van hem verwacht. Wat bleek? Hij had het bord helemaal niet gezien! Hij zag het pas vrijdagmorgen, toen hij de luxaflex opendeed. Ook Iwan zag het bord vrijdagochtend. En hij vond het helemaal niks. Hij blafte, blafte, en bleef blaffen tegen dat bord. En dat doet hij anders nooit!

Het bord, de rozet en de tafelversiering krijgen een tweede leven, of worden hergebruikt. Een vriend van ons wordt volgend jaar 75. En dat is mooi meegenomen. Zo zijn die spulletjes in ieder geval helemaal niet zo duur geweest!

Lia van Gool

  • Comments(2)//column.dongenhomespot.nl/#post38

Dag Tonny…..

REALITEITPosted by Lia van Gool Wed, December 06, 2017 21:09:01

Dag Tonny…..

‘Is er nog nieuws?’ Met die vraag belde Tonny vaak. Zomaar, even een praatje maken. En het antwoord was regelmatig ‘nee’, omdat ik gewoon geen nieuws had.

De laatste zondag van november 2017 kwam die vraag niet van Tonny. Toen stonden er twee mensen aan de deur, die ik niet verwacht had, maar die nieuws kwamen bréngen. Vreselijk nieuws…… Ik heb gegild, gehuild, maar het verschrikkelijke nieuws werd er niet minder om: Tonny had haar sprong voor de trein niet overleefd. Toen werd ik boos op haar, echt héél erg boos. Hoe vaak had zij niet verteld, dat zij vertraging had gehad, omdat er iemand voor de trein was gesprongen. Daar was zij dan weer boos over, omdat zij dan een paar uur later thuis was. En nu had zij het zelf gedaan. Ongelooflijk en onvoorstelbaar. Maar, aan de andere kant: wat een lef heeft die vriendin van mij gehad, om zomaar te springen. En, voor zover je iets positiefs aan het geheel kunt zien: gelukkig is zij op zondagochtend om kwart over acht gesprongen: toen zaten er gelukkig nog niet zoveel mensen in de trein. Maar het trieste blijft en ook blijft de vraag: WAAROM?????





Deze column is een ode aan Tonny, of misschien ook niet helemaal. Net als het verhaal dat ik voorgelezen heb tijdens de uitvaartdienst in de Laurentiuskerk op 2 december 2017, is het een soort warboel van herinneringen die naar boven zijn komen drijven.

We hebben heel wat meegemaakt met Tonny. Het grappige is, dat Hans haar eerder kende dan mij. Een aantal jaren geleden was Hans jurylid bij het wielrennen. Hij kwam dan ook regelmatig naar Dongen voor wedstrijden. En daar kwam hij Tonny tegen in De Posthoorn, die toen nog bestond. Daar heeft Hans haar wel eens gered van een lawine broodjes die naar haar toegegooid werden…..Tonny heeft dat verhaal nog vaak tegen Hans verteld. Wielrennen was wel één van haar grote liefdes. Zij heeft een tijd gehad dat zij elk weekeinde naar een wielerwedstrijd ging kijken. En wat vond zij het geweldig toen ik een keer samen met haar naar de Draai van de Kaai ging en dat wij toen een stuk van het parcours mee konden rijden in een jurywagen, omdat Hans toen jurylid was.

Van Gend & Loos was Tonny haar grote liefde. Zij werkte daar vanaf haar zestiende, in het begin in een loods aan de Spoorlaan in Tilburg. Wat had zij het daar naar haar zin. Uiteindelijk werd ‘Van Gend’ DHL en Tonny verhuisde met haar werk naar Roosendaal en vervolgens naar Arnhem. Elke dag ging zij met de trein op en neer. ‘Ik moet morgen vroeg op’, was dan ook een gevleugelde uitdrukking, voordat Tonny naar huis ging. Zij stond ook elke dag tussen halfvijf en vijf uur op om naar haar werk te reizen. Wat heb ik daar altijd bewondering voor gehad. En wat was Tonny boos, als zij vertraging had, omdat er weer eens ‘een aanrijding met een persoon’ was. Ironisch dat Tonny ervoor heeft gekozen om net dát te doen, waar zij zelf een hekel aan had als andere mensen het deden…....

Dat ‘Van Gend’ in haar bloed zat, kon je niet ontkennen. Dat bleek ook wel toen zij een reünie ging organiseren. Het was geweldig! Bijzonder was dat Tonny haar vijftigjarig jubileum zou kunnen vieren bij één werkgever. Daar keek zij naar uit. Helaas is dat niet meer gelukt.

Soms hadden we ook een tijd dat we Tonny niet zagen. Dan leek het alsof ze ons had ingeruild tegen andere vrienden en soms voelde dat ook zo. Maar Tonny kwam, gelukkig, altijd terug. Veelal op zondagmiddag, zo tegen een uur of vijf. Als wij dan de bel hoorden, zeiden wij al tegen elkaar ‘Dat is Tonny’. Zij kwam dan ‘gewoon even buurten’, deed haar jas uit als ze al op de bank zat, die bleef dan achter haar liggen. Vaak hield zij haar tas ook nog op haar schoot. Wij moesten daar soms best wel om lachen. Als zij kwam, hoefde zij vooral niet mee te eten, want zij had al gegeten, zei ze altijd. Als wij dan toch een bord voor haar neerzetten, at zij alles wat geserveerd werd op. En zij genoot er vreselijk van!

Zij genoot ook van onze Labrador Iwan. Hij daagde haar altijd uit als Tonny bij ons kwam. Als zij binnenkwam, zei ze steevast: ‘Ha Boris’. Iwan keek dan alsof hij water zag branden, voor zover honden dat kunnen. Maar gek was die begroeting niet, gezien het feit dat wij drie honden hebben gehad die wél Boris heetten. De laatste weken van haar leven was Tonny vaak bij ons. Iwan daagde haar in die tijd niet meer uit. Hij ging lekker met zijn hoofd op Tonny d’r voeten liggen en hij vond het geweldig als Tonny, hij en ik ’s avonds nog een rondje gingen lopen.

Tonny was een familiemens. Zij vond familie heel erg belangrijk, en dat kwam ook, omdat zij zelf enig kind was. Als er iemand jarig was in de familie Nooijens of de familie Quirijnen, was Tonny van de partij. Ook ging zij met veel plezier naar de etentjes die haar familie met Kerst organiseerde. En zij heeft jarenlang heel veel aandacht besteed aan ‘tante An’, zoals zij het altijd zei. Boodschappen doen, wassen, op bezoek in De Volckaert, bijna elk weekeinde propte Tonny dat soort zaken in haar toch al drukke dagen.

Tonny kon heel erg genieten van een glaasje bier of een rood wijntje. Van de zomer, toen zij bij ons was, heb ik nog een foto gemaakt van Tonny met een flesje wijn en een glas in haar hand. Deze foto staat bij dit verhaal. Omdat wij zo gelachen hebben toen ik deze foto maakte en op Facebook zette.

Ook genoot zij ervan als zij bezoek kreeg, zoals ook deze zomer, toen Petra, Jean-Marie, Mia, Hans en ik bij haar op bezoek kwamen. Wij hebben genoten die middag. Daarover schreef ik al eerder de column ‘De ballen van Hans en de doos van Tonny’. Met plezier kijk ik op die middag terug.

Aardig gevonden worden, dat is ook iets wat Tonny graag wilde. Zij was lid van heel veel organisaties, zoals de Stichting Wielerbelang Dongen, EHBO, Rode Kruis, Dongen Durft, Werkgroep AED, Gezelligheidskoor Dongens Levenslied, Kerst Inn, FNV en misschien nog wel meer. Zij vond het belangrijk dat iedereen haar aardig vond. Organiseerde daarom ook graag allerlei zaken. Het laatste evenement dat zij mee organiseerde was de burendag in De Vennen, in september dit jaar. Wat een mooie dag had moeten worden (en het in eerste instantie ook was), werd voor Tonny later een nachtmerrie. Zij kreeg tinnitus. Volgens haar was dat te wijten aan de harde muziek op de burendag. Dat dit niet zo was, kregen wij niet uit Tonny haar hoofd gepraat. Ook hielp het niet dat specialist en huisarts haar vertelden, dat de tinnitus daar niet door gekomen was. Een andere nachtmerrie was de MRI-scan, die gemaakt werd om te kijken of er geen beschadigingen aan haar oren waren. ‘RMI-scan’, zei ze als ze belde. En ik verbeterde haar een aantal keren, totdat ik vond dat het geen zin meer had. Door die scan zou haar geheugen verminderd zijn, want dat had zij op internet gelezen. Zij vertelde op een gegeven moment dat zij niet zo goed meer kon lopen. Daar heb ik niets van gemerkt tijdens de wandelingen met onze Iwan. Dat bepaalde zaken niet kwamen door de klachten die zij de laatste tijd had, kreeg je niet uit haar hoofd gepraat. Want, zo was Tonny nu eenmaal: als zij vond dat het zo was, wás het ook zo. Zij deed ook graag haar eigen zin. Zei vaak ja en deed nee. Dat is niet vervelend bedoeld. Heel veel mensen die haar gekend hebben, herkennen dit ongetwijfeld.

De laatste weken van Tonny’s leven was zij vaak bij ons en zij mailde en belde regelmatig. Op een mail die ik naar haar stuurde, kreeg ik als antwoord: ‘Dank je wel. Heb ik nodig. Ik ben best nerveus, maar volgens de bedrijfsarts is dat mijn aard. Ik heb hem uitgelegd omdat dat komt omdat ik geen broers en zussen heb, maar wel heel vele goede vrienden als jij en Hans bij wie ik terecht kan

Dat vond hij heel fijn voor mij….’ Toen ik deze mail nog eens las, bedacht ik ineens dat Tonny af en toe heel eenzaam is geweest, ondanks alle mensen die zij kenden en bij wie zij altijd terecht kon.

Een van de laatste keren dat zij bij ons had gegeten, omhelsde zij mij en bedankte zij mij toen ze naar huis ging. Zij had die avond alleen maar bij ons gegeten en wat gedronken, niks bijzonders. Ik vond het bijzonder dat Tonny mij omhelsde, want zij was niet zo van de lichamelijke contacten. Misschien was dat een teken van afscheid? Ik zal het nooit weten.

Vorige week zaterdag hebben wij Tonny begeleid op haar laatste reis. Na de dienst zijn Hans en ik, met nog een paar anderen, achter de rouwwagen aangereden naar de Vennen. Voor het huis van Tonny zijn wij gestopt en uitgestapt. Daar hebben wij een laatste groet aan Tonny gebracht. Wat een mooi moment. Daarna zijn Hans en ik achter de rouwwagen aangereden naar het crematorium in Tilburg. Toen de auto daar voor de deur stopte, zijn wij uitgestapt en hebben Tonny een échte laatste groet gebracht. Zo hebben wij onze belofte aan de moeder van Tonny, dat wij Tonny nooit alleen zouden laten en dat wij voor haar zouden zorgen, tot aan het laatste moment waargemaakt. Wat was dat een bijzonder moment!

En wat geweldig was het, dat er zoveel mensen in de kerk aanwezig waren en daarna tijdens het koffiedrinken in De Viersprong. Zo heeft Tonny een prachtig afscheid gehad. Als zij er zelf bij was geweest, had zij beslist hiervan genoten. Nu hebben wij een glas op haar geheven.

Tot slot: Tonny vertelde dat zij een paar keer ‘de trein voorbij had laten gaan’. Zij bedoelde de trein waarin kansen zaten op een relatie. Steeds was zij net te laat om in te stappen en bleef zij op het perron staan. Afgelopen zondag miste zij de trein niet. Had zij die trein maar gemist……..

Het leven van een bijzonder mens is geëindigd. Tonny was Tonny, uniek en onvervangbaar. Wat zullen wij haar gaan missen. Als op zondagmiddag rond vijf uur de bel gaat, zullen wij nog vaak aan haar denken. Dag Tonny. Wij vergeten je nooit meer!



Lia van Gool



  • Comments(12)//column.dongenhomespot.nl/#post37
Next »